« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]
@FRANCOFILMS francofilmz@gmail.com
ترجمه و ‫زیرنویس از: ‫الفی
‫من تمام طول زندگیم رو در مبارزه با گرسنگی گذرونده‌ام،
‫با سرما،
‫فقر،
‫و تنهایی.
‫هر کاری در توانم بود برای کمک به دیگران انجام دادم.
‫آیا کافی بوده؟
‫آیا موفق شدم اوضاع رو کمی تغییر بدم؟
‫آیا دنیایی کمی بهتر از قبل رو پشت‌سر می‌گذارم؟
‫ابه پیر
‫اَبِه پیر ‫یک عمر مبارزه
‫1937 صومعه کاپوسن، کرست، فرانسه
‫طراحی
‫[ادعیه به لاتین]
‫پادشاه ما عیسی،
‫از چه رو عظمت الهی خود را پنهان نمودی
‫در جایگاه محقر یک طویله
‫و وحشت شور و اشتیاقت؟
‫چرا با جاهلان همپا شدی
‫تن جذامیان را لمس نمودی
‫و با گنهکاران سر سفره نشستی؟
‫برادر،
‫باید با شما صحبت کنم.
‫برای رسیدن به نهایت تواضع و فروتنی،
‫راهبان صومعه کاپوسن خودشون رو از همه چیز محروم می‌کنن.
‫بله، پدر.
‫و این کار به شجاعت و نیروی زیادی از طرف شما نیاز داشت.
‫پدر شما مدیریت کارخانه فولاد رُن رو به عهده داره.
‫به نسبت بقیه برادرها چیزهای بیشتری برای از دست دادن داشتید.
‫من هیچ پشیمانی ندارم.
‫اموال زمینی‌ام رو رها کردم تا خودم رو وقف دیگران کنم.
‫این کافی نیست، برادر.
‫دیگه نمی‌تونید با ما بمونید.
‫شما به اندازه کافی قوی نیستید.
‫همیشه در حال رنج کشیدن از بیماری هستید.
‫چرا دنبال یک منصب کشیشی کم زحمت‌تر نمی‌گردید
‫مثلا توی منطقه ثروتمندنشین‌تون در لیون؟
‫شما برای انضباط کاپوسن ساخته نشدید.
‫جای دیگه می‌تونید بیشتر مفید باشید.
‫بعد از گذران هفت سال با برادرها فکر می‌کردم جواب می‌گیرم.
‫و اینکه آدم بهتری میشم.
‫دور از بورژوازی و ثروت.
‫نمی‌خواستم یک زندگی با امتیازات ویژه داشته باشم.
‫می‌خواستم یک فرد مقدس باشم،
‫اما توانش رو ندارم.
‫حالا چه اتفاقی برام می‌افته؟
‫چرا سعی می‌کنی از دنیا فرار کنی، آنری؟
‫با دیکتاتوری‌هایی که این روزها همه‌جا سر برمیارن،
‫دنیا به آدم‌هایی مثل تو و من نیاز داره.
‫یک کشیش و یک سرباز،
‫تقویت شده با ایمان،
‫اینجا روی زمین،
‫تو زندگی واقعی.
‫یه رویا دیدم.
‫توی صحرا تنها بودم.
‫اطرافم همه‌اش نور بود.
‫و صدایی گفت:
‫تو باقی می‌مونی.
‫آدم‌هایی هم در حال عبور بودن
‫و یه مرد کوچیک اون‌ها رو رهبری می‌کرد.
‫- اون تو بودی؟ ‫- نه.
‫ببین، کشیدمش.
‫خیلی واضح بود.
‫خیلی روشن.
‫تو خودت رو سن‌فرانسیس آسیزی تصور می‌کنی آنری؟
‫با همون ریش سیاه، همون ردای خاکستری،
‫و همون پرنده‌ها که اطرافش پرواز می‌کردن.
‫مسخره‌ام می‌کنی.
‫اون هم از یه خاندان ثروتمند بود.
‫اون هم عهد کرد که بی‌چیز زندگی کنه.
‫مثل تو.
‫و قبل از پیدا کردن راهش شک و تردید داشت.
‫الان این تویی که نسبت به من شک و تردید داری.
‫من واقعا اون رویا رو دیدم فرانسوا.
‫من رو ترسوند.
‫سرنوشت دنیا روی شونه‌های تو نیست.
‫سن‌فرانسیس آسیزی، سن‌فرانسیس آسیزیه.
‫تو آنری گروئس هستی.
‫توی سفر تجهیزشده خودم بودم.
‫کابوس دوباره شروع میشه فرانسوا.
‫آوریل 1940 ‫کوهپایه‌های مورین
‫چطوری دوباره رسیدیم اینجا؟
‫با جوخه‌ام داریم به سمت روستای مورین میریم.
‫هفته‌هاست بی‌وقفه داریم راه میریم
‫به سمت دشمنی که نمی‌بینیمش.
‫فرمانده گروئس،
‫یه پیام برای شما.
‫دستور همین الان صادر شد، فرانسوا.
‫فردا در خط مقدمه جبهه هستیم.
‫آلمانی‌ها شهرهای شرقی رو ویران کردن،
‫زن و مرد و بچه رو قتل‌عام کردن.
‫همه‌جا رو از وحشت پر کردن.
‫من ترسیده‌ام فرانسوا.
‫از این جنگ.
‫از این درجه افسری که اصلا نمی‌خواستمش،
‫از این که فردا باید چشم در چشم دشمن بشم
‫و مجبورم بکشم، برای اینکه زنده بمونم.
‫همیشه به یادت هستم. ‫هیچوقت به این شک نکن.
‫حتی اگر زندگی ناچیزم اینجا تموم بشه
‫مرسی.
‫دوستان،
‫فردا به مرز ایتالیا می‌رسیم.
‫به رفقامون که هفته‌ها منتظر قوای کمکی بودن می‌پیوندیم.
‫نیروهای مسلح ایتالیا از لحاظ قدرت و همینطور ‫از لحاظ تعداد نفرات برتری دارن.
‫بعضی از ما هیچوقت برنمی‌گردن.
‫ولی ما برای همدیگه می‌جنگیم.
‫و پیروز میشیم
‫برای خانواده‌هامون
‫و برای آینده نسل‌های بعدی.
‫یه جای خواب براتون آماده کردم.
‫اینجا براتون بهتره.
‫من میرم.
‫من باید پیش افراد خودم بخوابم.
‫جای من اونجاست.
‫ممنون.
‫شما تب دارین.
‫شب بخیر.
‫شب خوش.
‫واقعا چیزی که به اون‌ها گفتین رو باور دارین؟
‫که نجات پیدا می‌کنیم بخاطر اینکه عادلانه است؟
‫بخاطر اینکه طرف مقابل آشغال و عوضی‌ان؟
‫این دقیقا چیزی نیست که من گفتم.
‫همسر من هم به این اعتقاد داشت.
‫جسدش رو هیچوقت پیدا نکردیم.
‫فردا اگر خواست خدا باشه، هردوی ما کشته میشیم.
‫دیگه هیچکس هیچوقت ما رو در آغوش نمی‌گیره و نمی‌بوسه.
‫همه چی تاریک میشه،
‫سرد میشه.
‫یه هواپیما. مال ماست!
‫- زنده باد فرانسه. ‫- اون‌ها مال ما هستن.
‫راه بده. فرمانده گروئس! ‫برو کنار.
‫عقبگرد.
‫یه پرستار بیارید.
‫- آب. ‫- زودتر پرستار بیارید.
‫می‌خواستم قبل از مردن عشق رو تجربه کنم.
‫حالا تا آخر عمرم می‌دونم چشمپوشی ‫از لطافت زن چقدر درد داره.
‫بدنم مایه شرم منه.
‫من افرادم رو رها کردم.
‫چرا این اتفاق‌ها برای من می‌افته؟
‫آیا خدا داره من رو برای سرنوشت دیگه‌ای حفظ می‌کنه؟
‫برم می‌گردونه به چیزی که هستم؟
‫به اندازه کافی قوی نیستم، همیشه در حال رنج و مریضی.
‫یه کشیش رام و سربه‌راه از یه منطقه ثروتمندنشین.
‫پونت‌آرمه 5 کیلومتر ‫پاریس 37 کیلومتر
‫باورمندان عزیز،
‫معتقدان بسیار عزیز من،
‫مارشال پتن خودش رو برای فرانسه فدا کرد،
‫برای اینکه فجایع از سر ما رفع بشه.
‫و در کمال شرافت یک قرارداد آتش‌بس رو امضا کرد.
‫باید لیاقت این فداکاری رو داشته باشیم.
‫باید اشخاصی رو از خانه مشترک‌مون اخراج کنیم
‫که در طول زمان
‫ملت زیبای ما رو دچار زوال و تباهی کردن.
‫کار، خانواده، زمین. این سه کلمه متعلق به ما هستند.
‫و با کمک برادران آلمانی خودمون،
‫که در حال حاضر از ما محافظت می‌کنن، دعا می‌کنیم
‫برای ترمیم فرانسه مسیحی که عاشقانه دوستش داریم،
‫با ملت فرانسوی خالص.
‫حالا و برای همیشه، قرن‌ها و قرن‌ها.
‫آمین.
‫ممنون.
‫قابلی نداشت.
‫رفیق...
‫ممنون.
‫ممنون از تو. زنده باشی.
‫آشنایی با شما افتخار من بود.
‫- به کمک به برادران‌مون ادامه بدین. ‫- حتما.
‫خب دیگه، راهنمایی‌شون کن.
‫دویست متر جلوتر شما در خاک سوییس خواهید بود.
‫خیلی ممنونم.
‫خوبی؟
‫اسکار زخمی شده!
‫- اون‌ها کجان؟ ‫- اونجا! سمت چپ.
‫- چند نفرن؟ ‫- چهار یا پنج نفر.
‫لعنتی.
‫قایم شو، لعنتی.
‫سمت راستت.
‫گابریل، کشیش تیر خورده.
‫پناه بگیر پدر.
‫قایم شو.
‫یه پناه پیدا کن.
‫گابریل!
‫گابریل، هی!
‫با من بمون.
‫با من بمون، می‌شنوی؟
‫با من بمون!
‫گابریل!
‫کمکم کن.
‫نیروهای ما دارن میان!
‫اینجائن! اینجا، شلیک نکنید.
‫گابریل تیر خورده.
‫شلیک نکنید.
‫شلیک نکنید!
‫اینجا. گابریل اینجاست.
‫باید کولش کنیم.
‫قلعه نیروهای مقاومت فرانسه ‫ورکور
‫ما با شرارت می‌جنگیم!
‫علیه دیکتاتور،
‫علیه نفرت.
‫ما ترسیده‌ایم.
‫جون خودمون رو به خطر انداختیم.
‫اما سخت‌ترین کار بدون سرپناه موندن نیست،
‫یا بدون خانواده یا امنیت بودن.
‫خیلی وقت‌ها بدون غذا موندن.
‫دشوارترین چیز
‫اینه که مورد خیانت قرار بگیری.
‫نه! اون‌ها میلیشیای شبه‌نظامین! ‫میگن فقط یهودی‌ها رو می‌زنن.
‫ولم کنین! خانواده‌ام رو تهدید کردن!
‫نه!
‫نمی‌خواستم...
‫ولم کنین...
‫ژوئیه 1943 ‫لیون
‫اون انتها سمت راست.
‫چکار می‌تونم براتون بکنم؟
‫توضیحش سخته.
‫پیچیده است.
‫شروع کنید.
‫من رو برای دیدن شما فرستادن.
‫گفتن می‌تونین بهم کمک کنین.
‫من بخش گرنوبل رو مدیریت می‌کنم.
‫رابط بین نیروهای مقاومت. بهم اطلاع دادن.
‫با هجوم این همه مخالف کار اجباری حتما سرتون شلوغه.
‫دقیقا.
‫اکثرشون خیلی جوانن.
‫مصمم هستن.
‫نمی‌خوان با کار کردن برای دشمن به اون‌ها خدمت کنن.
‫زندگی مخفیانه پیش می‌گیرن، تحت تعقیب پلیس.
‫سازماندهی لازم برای عضو کردن‌شون وجود داره، ولی...
‫من نمی‌تونم آزادانه هرجا می‌خوام برم.
‫زیر نظر قرار گرفتی؟
‫اینطور بنظر میاد.
‫این شما رو می‌ترسونه؟
‫یه کاری براش می‌کنم. درست میشه.
‫الان اینجا نمون. شب بیا من رو ببین،
‫تو ورودی گذرگاه پاسکیه.
‫باشه.
‫داری ادای سرسخت بودن رو درمیاری، ‫ولی در واقع از پا دراومدی.
‫اعلامیه‌های مقاومت که برای چند هزار نفر ‫پخش می‌کنیم، وقت زیادی ازم می‌گیرن.
‫داری کار بزرگی انجام میدی، ولی اگه بسوزی ‫دیگه نمی‌تونی کسی رو نجات بدی.
‫باید هویتت رو عوض کنی.
‫باشه.
‫شروع کنیم.
‫رنگ مو؟
‫قهوه‌ای.
‫چشم؟
‫قهوه‌ای.
‫قهوه‌ای...
‫من واقعا به یه نفر نیاز دارم، متوجهی؟
‫آره، یه منشی.
‫جلوی نور رو گرفتی.
‫معذرت.
‫- این تویی؟ ‫- چه سالی به دنیا اومدی؟
‫1912.
‫من جوانیم رو دراز کشیده روی یه تخته چوبی گذروندم.
‫سل استخوانی.
‫چندتا از دوستان هم‌محلی من رو به لورد آوردن.
‫امید زیادی بهش نداشتم،
‫ولی چیزی برای از دست دادن هم نداشتم. ‫دکترها هم بهم هیچ امیدی ندادن.
‫و وقتی رسیدم اونجا،
‫گرمای فوق‌العاده‌ای احساس کردم.
‫آتشی که درون بدنم پخش می‌شد، ‫برای سه روز.
‫و یک آرامش بی‌پایان.
‫اون...
‫نمی‌تونم با کلمات توصیفش کنم.
‫توی پاهام کم‌کم حس سوزن‌سوزن شدن کردم، ‫ بنابراین سعی کردم از جام بلند شم.
‫کاملا شفا پیدا کردم.
‫21 سپتامبر 1921، من 22 ساله بودم.
‫تو یه معجزه‌ای.
‫اینطوری بگیم که عمل کرد.
‫قطعا اون برنامه دیگه‌ای برای من داشت.
‫هیچ توضیح دیگه‌ای نمی‌تونه داشته باشه. ‫من با این درک زندگی می‌کنم.
‫از اون موقع به بعد، سعی کردم مفید باشم.
‫یه جور حس بدهکاری دارم.
‫مشکلی نداره.
‫من بهت کمک می‌کنم.
‫ممنون.
‫ممنونم خواهر.
‫اسمم لوسی کوتازه.
‫خواهر برای گول‌زدن آلمانی‌ها و خائن‌هاست.
‫اون‌ها نمی‌تونن تصور کنن که یه راهبه بهشون خیانت کنه.
‫ابه پیر برات مناسبه؟
‫ابه پیر خوبه.
‫'ابه پیر.'
‫هر چقدر که می‌خواین بهش محبت کنین، آخرین دیدارتونه.
‫ده دقیقه وقت داری. همین.
‫اونجان.
‫یهودی‌ها.
‫خیلی ممنونم برادر.
‫امیدوارم در پناه آرامش باشید.
‫برید جلو، سوار شید.
‫سریع‌تر.
‫جلو، سوار شید.
‫سلام رفیق کوچولو.
‫هیچ کاری نمی‌تونم بکنم، دارن نگاه می‌کنن.
‫روزهای متوالی شکنجه‌اش کردن.
‫از یه طناب آویزونش کردن
‫و سگ‌ها رو انداختن به جونش.
‫خدای من...
‫و استخون‌هاش رو شکستن.
‫دیگه نمی‌تونه تحمل کنه.
‫ازتون خواهش می‌کنم،
‫کمکمون کنید.
‫سیانور دادن به آدم‌هایی که تبدیل شدن ‫به یه مشت حیوان در حال مرگ.
‫تموم کردن روند زجر کشیدن‌شون. ‫ما تبدیل شدیم به یه همچین چیزی.
‫اول به کدوم کمک کنیم؟ این؟ اون؟
‫بچه، پدر، مادر؟ همه‌شون می‌میرن.
‫همه‌شون می‌میرن.
‫اگر با معجزه از شکنجه، تعرض و بیماری جون بدر ببرن،
‫بعدش نوبت درانسی و اردوگاهه.
‫فرانسه هم براشون آرزوی خیر و برکت می‌کنه.
‫ویشی و پلیس هم به این روند کمک می‌کنن.
‫من با آلمانی‌ها دیدمشون.
‫چطور؟ چطور با همچین چیزی جلوی چشم ‫می‌تونیم امیدوار باشیم خانم کوتاز؟
‫به مقاومت حمله شده.
‫مثل شیر مبارزه کردن.
‫صدها سرباز آلمانی بودن در برابر سی نفر از جوان‌های ما،
‫یه اعزام تنبیهی برای ترسوندن مردم.
‫یه وحشیگری غیر قابل توصیف.
‫با مسلسل بهشون شلیک کردن،
‫شلیک بدون وقفه.
‫و اون‌هایی که...
‫اون‌هایی که جایی پناه گرفتن زنده زنده سوختن.
‫با شعله‌افکن.
‫همراه زنان روستا.
‫پاریس آزاد شد
‫جنگ با میلیون‌ها قربانی تموم شد
‫و با قتل‌عام‌ها.
‫دنیا تبدیل به ویرانه شده.
‫هیچ چیز یادم نیست فرانسوا.
‫جای من الان کجاست؟
‫بهم کمک کن.
‫اعضای پارلمان، آقایان، سرکار خانم!
‫تنها چیز ارزشمندتر از نان برای مردم
‫آزادی اون‌هاست. ‫1947 پاریس
‫ولی در زمان‌های خاصی
‫چیز حتی ارزشمندتری هم برای اون‌ها وجود داره.
‫آخرین دلیل زنده ماندن.
‫پدرها شغل ندارن.
‫خانواده‌ها سقفی بالای سر ندارن.
‫قیمت‌ها فضایی شده.
‫آدم‌های فقیر دارن سختی می‌کشن.
‫و نگاه اون‌ها به شماست.
‫باید همه چیز رو از نو بسازیم، ولی شما هیچ کاری نمی‌کنید.
‫من هم مثل شما عضو پارلمان هستم. ‫هزاران نامه دریافت می‌کنم.
‫یک سرباز مجروح جنگی به دیدن من اومد.
‫پنجاه کیلومتر پیاده اومده بود،
‫که بگه هیچ چیز نداره.
‫خانواده‌اش دارن از سرما، گرسنگی و بیماری می‌میرن.
‫اون همه چیز لازم داره، همه چیز.
‫چی دارین که بگین؟ اطلاع نداشتین؟
‫که این‌ها رو ندیده بودین؟
‫تمام پول‌های مارشال پلن رو اختصاص دادین به جنگ ایندوشین.
‫این مایه ننگه.
‫براوو.
‫آفرین.
‫اون‌ها که در قدرت‌ان هیچی نمی‌شنون.
‫هیچی نمی‌بینن.
‫و این دقیقا چیزی که اون‌ها رو تبدیل به یه مشت الاغ کرده!
‫کشیش‌ها باید برگردن کلیسا!
‫حق با اونه.
‫بعضی از شما باید خوشحال باشین که یه کشیش مثل من
‫به مقاومت ملحق شده، همراه با کمونیست‌ها و یهودی‌ها
‫تا بهشون کمک کنه از کوهستان بگذرن ‫و از دست آلمانی‌ها فرار کنن.
‫یه بچه پولدار بورژوا نباید برای ما موعظه کنه!
‫وحشتناکه آقایون!
‫وحشیانه است!
‫دوگل خیلی خوب گفت،
‫این جمهوری چهارم حکومت حزب‌ها و آرایش قدرته.
‫من رو کجا می‌برین؟
‫اینجا که خرابه است.
‫نه.
‫اینجا یه خونه زیبا، جا دار، محکم و دلپذیره.
‫مثل خونه زمان بچگی‌هام.
‫نمی‌دونستم که تو بی‌خانمان بزرگ شدی.
‫بخاطر جنگ و وحشیگری نازی‌ها
‫جوون‌ها وحشت کردن.
‫سردرگم شدن، افسرده‌ان.
‫دنبال معنی زندگی می‌گردن.
‫ما براشون پیدا می‌کنیم.
‫میشه جریان رو برام توضیح بدی؟
‫آشپزخونه رو می‌ذاریم توی زیرزمین.
‫اینجا...
‫میشه یه سالن غذاخوری بزرگ.
‫توی طبقه بالا اتاق‌ها قرار دارن.
‫خیلی ساده.
‫و توی زیر شیروانی...
‫یه طرح کوچیک برات درست کردم.
‫یه عبادتگاه کوچیک تو زیرشیروانی.
‫درست بالای سر مون، اینجا.
‫تو زمستون تبدیل میشه به جایی برای ملاقات
‫و جایی برای آموزش کشیش‌ها.
‫برای غرق شدن در تاملات، مثلا.
‫و تابستون‌ها میشه یه شبانه‌روزی فوق‌العاده برای جوان‌ها.
‫نظرت چیه؟
‫سیاست برات کافی نیست؟
‫فقط سرم داد می‌زنن و بهم توهین می‌کنن.
‫خودت دیدی.
‫اونجا خوشحال نیستی؟
‫این احساس رو دارم که...
‫چطور بگم؟
‫احساس اینکه سرجای خودم نیستم. اینه.
‫متوجهی چی میگم؟
‫آره گمونم.
‫شش ماه بعد
‫باید یه اعترافی بکنم.
‫وقتی تو پارلمان بودم، تنها چیزی که بهش فکر می‌کردم
‫این بود که برگردم خونه تا دوباره با شماها باشم.
‫می‌دونید، می‌تونم نیروی زندگی رو در شما ببینم.
‫شما همه چیز رو تغییر خواهید داد.
‫همه چیز رو از نو می‌سازید.
‫شما آینده هستید، فرزندانم.
‫از دست دادن امید یعنی چی؟
‫یعنی ریسک تبدیل شدن به چیزی
‫مثل اون فرستاده‌هایی که در مسیر منتهی به اموس،
‫حتی نتونستن عیسی رو بشناسن.
‫یک مسافر به اون‌ها نزدیک میشه...
‫منظورت چیه؟
‫اونجا.
‫خانه‌ای برای بازیافتن امید و نیرو
‫عالیه. بریم.
‫- سلام ژولین. ‫- سلام.
‫سلام.
‫شما کشیشی هستید که به مردم سرپناه مجانی میده؟
‫بله.
‫من پاره‌وقت توی بیمارستان کار می‌کنم.
‫یه نفر اونجا داریم به اسم ژرژ لگه.
‫سم خورده.
‫بهم نشونش بده.
‫سلام.
‫چه کاری برات از دستم برمیاد فرزند؟
‫- خیلی پر حرف نیست. ‫- آره؟
‫از زندان دراومده. داستان زندگیش باورنکردنیه.
‫جرات نمی‌کنم تنها بذارمش.
‫- میگه دیگه نمی‌خواد زنده بمونه. ‫- باشه.
‫خب ژرژ...
‫می‌خوای به ما ملحق بشی؟
‫ما ازت مراقبت می‌کنیم. یالا.
‫برای چی اونجا بودین؟
‫توی زندان.
‫پدرم رو کشتم.
‫بهم حبس ابد دادن.
‫ولی بعد ولت کردن،
‫درسته؟
‫یکی از نگهبان‌ها رو از وسط آتش‌سوزی نجات دادم، بنابراین
‫آزادم کردن.
‫ادامه بده ژرژ.
‫برگشتم خونه،
‫زنم رو با یه مرد دیگه دیدم.
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫با اون چیکار کردی؟
‫من یه قاتلم که از زندان آزاد شده!
‫زن و دخترم رو از دست دادم.
‫می‌خوام خودم رو بکشم. راحتم بذارید.
‫می‌خوام بمیرم.
‫این رو می‌فهمی پدر؟
‫تو چی؟
‫می‌خوام بمیرم.
‫تو غمگینی. در این شکی وجود نداره.
‫بنابراین...
‫گوش کن.
‫می‌خوای خودت رو بکشی، درسته؟
‫می‌خوای بمیری.
‫هیچ چیز جلوی تو رو نمی‌گیره.
‫ولی قبل از اینکه این کار رو بکنی، ‫اجازه بده این پیشنهاد رو بهت بدم.
‫بیا و به من کمک کن، ‫در عوض غذا و جای خواب.
‫و رفاقت من.
‫ببخش که این رو میگم،
‫ولی تو توی فضا سیر می‌کنی!
‫تو لای پر قو بزرگ شدی. ‫اینجور آدم‌ها رو نمی‌شناسی.
‫در مورد من چی فکر می‌کنی؟
‫پدرم هر هفته شنبه صبح همراه چندتا ناظر ‫از بیمارستان می‌رفت به زاغه‌های لیون،
‫برای مراقبت از فقرا، شستشو دادنشون، کوتاه کردن مو و غیره.
‫برادرهام و من رو هم نوبتی با خودش می‌برد.
‫وقتی نوبت من می‌شد، تمام شب بیدار می‌موندم.
‫تو خدمات اجتماعی، این‌ها بیشتر از کار یه یکشنبه معمولی بود.
‫من با این‌ها بزرگ شدم.
‫پدر...
‫من شما رو خیلی دوست دارم، این رو می‌دونید.
‫درباره هاستل‌تون برای بچه‌های طبقه متوسط،
‫تردیدهایی دارم.
‫ولی تو این مسئله شما رو دنبال نمی‌کنم.
‫ما کاری که باید رو انجام دادیم،
‫ولی حالا من میرم خونه،
‫حق با توئه.
‫من اشتباه می‌کردم.
‫اموس مناسب طلبه‌های علوم دینی نیست،
‫یا برای طبقه متوسط،
‫یا برای پیشاهنگ‌های مهربون ما.
‫همه این برنامه‌ها تموم میشه.
‫برنامه‌مون رو تغییر میدیم.
‫اموس برای اون‌هاییه که چیزی برای از دست دادن ندارن.
‫اون‌هایی که دیگه دلیلی برای امید ندارن.
‫درست مثل خودت، فرزند.
‫مثل ژرژ فعلی.
‫ما اون‌ها رو دوباره سرپا می‌کنیم.
‫ولی برای این کار بهت نیاز دارم.
‫خب؟
‫سلام.
‫اسم فرشته کوچولوتون چیه؟
‫آنی.
‫موضوع موشهاست جناب کشیش.
‫فرزند دیگری هم دارید؟
‫دوتا.
‫زمستون قبل اون‌ها مردن.
‫توی جنگل دفن‌شون کردیم.
‫اینجا نمی‌مونید.
‫سه ماه بعد
‫تعداد خانواده‌ها داره بیشتر و بیشتر میشه.
‫همسایه‌ها شاکی شدن.
‫ما رو از اینجا میندازن بیرون، می‌دونی؟
‫پلیس و ضابط قضایی مدام میان اینجا.
‫دپارتمان پلیس مجبور به دخالت شده....
‫لوسی فکر می‌کنه قضیه داره تبدیل به درگیری میشه.
‫قابل فهمه/
‫ترتیب پول رو میدم.
‫یا اینکه به برادرم میگم بفرسته.
‫برادرتون خیلی مهربونه،
‫ولی دیر یا زود
‫میگه بسه دیگه.
‫بنظرتون چه مدت دیگه می‌تونیم با این ترتیب ادامه بدیم؟
‫به استراحت نیاز دارین، و به تمرکز.
‫باید خودتون رو دوباره پیدا کنین.
‫نمی‌تونین همه چیز رو تنهایی روی شونه‌هاتون حمل کنین.
‫تو اینجایی.
‫آره، ولی قصد نجات دنیا رو ندارم.
‫الان نگاه کنین.
‫خب...
‫ریش می‌تونه یه‌کم تیزتر باشه؟
‫کجا؟
‫اینجا.
‫بیشتر از این نه.
‫اون خیلی بی‌فایده است.
‫عالیه.
‫- باهاش مبارزه کن. ‫- یالا، بکشش.
‫- بیا جلو. ‫- فکر می‌کنی ازت می‌ترسم؟
‫- چیه دیگه نمی‌خندی خائن؟ ‫- بیا اینجا!
‫- بیا اینجا. ‫- بیا!
‫بیا اینجا خائن رو ببین.
‫بیا خائن رو ببین. همه‌تون بیایین.
‫یکی یکی.
‫اینجاست خائن. تو هم بیا! همه‌تون.
‫همه‌تون. بیایید.
‫بیایین دیگه رفقای بی‌مصرف!
‫یالا.
‫تو بیا. تو رو هم می‌گیرم. دیگه چی؟!
‫آره، آره! من با آلمانی‌ها بودم.
‫همکاری کردم. ببین بهم یه هدیه هم دادن.
‫چی فکر می‌کردی؟ که این رابطه عشقیه؟
‫همه‌تون رو می‌گیرم.
‫چی می‌خوای حرومزاده؟
‫مادر قحبه‌ها!
‫- من تو رو می‌کشمت! ‫- یالا حرکت کن!
‫- بکارش! ‫- بیا.
‫کار حرومزاده رو تموم کن!
‫تمومش کن. آره.
‫- بیا اینجا بیا! ‫- بکوب تو صورت این آشغال!
‫- یالا! ‫- ولش کنین.
‫بسه.
‫مامانت اومد!
‫دوباره داری قایم میشی؟ دوباره قایم شدی؟!
‫آروم باش. آروم!
‫بسه. برو عقب!
‫تو هم همینطور. عقب!
‫شماها دیوونه شدین؟
‫چی سر شماها اومده؟
‫اون به پلیسک‌های ویشی کمک کرده.
‫چندتا خونواده‌ها رو بدبخت کرده!
‫خائن.
‫آلدو همونقدر حق داره اینجا باشه که تو حق داری،
‫تو، یا تو.
‫- روشنه؟ ‫- چی؟
‫داری از یه خائن طرفداری می‌کنی؟
‫اون یه خائن کثیفه پدر.
‫ما داریم بخاطر آشغال‌هایی مثل این می‌جنگیم؟
‫- باید این‌ها رو همون سال 45 سربه‌نیست می‌کردیم. ‫- خائن!
‫اون یه خائن بی‌همه‌چیزه.
‫باشه.
‫ادامه بدین.
‫ادامه بدین!
‫کار همدیگه رو تموم کنین!
‫آدم‌هایی مثل شما به هیچ درد من نمی‌خورن!
‫- هرزه. ‫- وطن‌فروش.
‫نمک به حروم.
‫- اون‌ها همه‌شون دیوانه‌ان. ‫- آره.
‫ابله‌ها، قاتل‌ها، بازنده‌ها، تفاله‌ها... ‫وضع‌مون اینجوریه.
‫- با قبول کردن هرکسی که میاد دم... ‫- بسه دیگه موعظه نکن.
‫تشکیلات تو حتی استانداردهای بهداشتی رو هم رعایت نمی‌کنه.
‫تو این آدم‌ها رو تو خطر قرار میدی.
‫این‌ها رو به ما میگی آقای بخش‌دار؟
‫بعضی از این‌ها رو توی پاریس شصت نفری ‫تو یه حیاط با یه دونه توالت چپونده بودن.
‫می‌دونی که اینجا وضعشون بهتره.
‫تو براشون چیکار می‌کنی؟ هیچی.
‫- اون چی می‌خواد؟ ‫- هیس... اجازه بدین.
‫من... من اطلاع دارم مشکلات ساختمون‌ها چیه
‫و فرانسوی‌ها با چه مسائلی روبرو میشن.
‫ولی بازسازی هزینه داره. ‫خزانه‌ها خالی‌ان.
‫زمان جنگ همیشه پول برای نابودی طرف مقابل هست.
‫هیچکس به سربازها نمیگه دیگه بس کنید، پول‌مون ته کشیده.
‫چرا برای داخل کشور اینطور نیستن؟
‫برای مبارزه با سرما، گرسنگی، تنهایی، فقر؟
‫به این سادگی نیست.
‫بگو این‌ها بهت احساس خجالت و ترس میدن. ‫این صادقانه‌تره.
‫تو از این مسئله نمی‌تونی راحت دربری. بهت قول میدم.
‫اگه یه استخدامی با حقوق رسمی
‫نمی‌تونه گهواره بچه‌اش رو حفظ کنه،
‫ساختمون بدون جواز چیزی نیست که غیرقانونیه.
‫خود قانون غیرقانونیه.
‫اسم‌هاشون اینجاست. همه‌شون!
‫جواز زندگی. خانواده‌های: پورت...
‫مرگ بر پلیس! شرّتون رو کم کنید.
‫- برید گم شید! ‫- بمیر!
‫ابه پیر: ‫صدای بی‌صدایان؟
‫من یه پناهگاه رو اداره می‌کنم.
‫از طرف اون‌ها ازتون تشکر می‌کنم.
‫من یه پناهگاه بیرون پاریس اداره می‌کنم...
‫عذر می‌خوام، یه سکه برای کمک دارین؟
‫عذر می‌خوام خانم‌ها...
‫یه سکه برای صدقه دارین؟
‫خداوندا، به ما کمک کن تا شکم گرسنگان رو سیر کنیم.
‫و به اون‌ها که نان دارند گرسنگی بدیم.
‫آمین.
‫پدر، دیشب توی پاریس تو رو دیدن.
‫دیدن که داشتی گدایی می‌کردی.
‫خب مشکل چیه؟
‫- برای کسی مثل شما پدر ممکن نیست که... ‫- خب، من انجامش میدم.
‫برای انجام دادن کار، انجامش بدین.
‫ولی نه مثل دیگران.
‫اون‌ها رو از گدایی کردن منع کردی.
‫گفتی این کار تحقیرآمیزه.
‫بعد خودت انجامش میدی؟ یواشکی؟
‫صورتحساب‌ها رو پاره می‌کنی، به ناظرهای قضایی توهین می‌کنی...
‫این کارها آسونه. لوسی کسیه که کثافتکاری رو جمع می‌کنه.
‫کسی که تا جون داره کار می‌کنه تا ما سوپ داشته باشیم.
‫تو یه آدم خارق‌العاده‌ای. ما اینجا همه این رو می‌دونیم.
‫ولی حالا... من رو ببخشید.
‫دیگه نمی‌تونم ادامه بدم.
‫امروز صبح آب قطع شد. حالا چیکار باید بکنیم؟
‫دست‌هامون رو بگیریم بالا؟ راهت اینه؟
‫حق با اونه.
‫فکر می‌کردم که...
‫من یه بورژوای ناچیزم.
‫یه مرد بیچاره که خودش رو عوضی گرفته جای...
‫هیچ چیز برام نمونده.
‫دیگه نمی‌تونم به‌تون کمک کنم.
‫اموس تموم شده.
‫پدر...
‫ما می‌دونیم که حقوق شما تو پارلمان
‫به همه ما کمک کرد.
‫حالا که دیگه توی پارلمان نیستید،
‫ورشکست شدیم.
‫حالا نوبت ماست که به شما کمک کنیم.
‫بنابراین...
‫ما با بقیه بچه‌ها یه نقشه داریم.
‫ما موش‌های جامعه‌ایم.
‫ولی موش‌ها باهوشند.
‫فیلیبرت قبل از اینکه عضو ‫لژیون خارجی بشه یه شغل دیگه داشت.
‫دستفروش دوره‌گرد بود.
‫و اوگوست سمسار بود.
‫با کمک اون‌ها،
‫قوطی کنسروهای آشغال رو جمع می‌کنیم.
‫توی آشغال‌های پولدارها چیزهای خوشگل و بدردبخور پیدا میشه.
‫بعد اون‌ها رو می‌فروشیم.
‫از این کار پول درمیاد.
‫از اونجا که خیلی از ما اجازه ورود به پاریس رو نداریم...
‫من اینجا تنها کسی نیستم که با قانون درافتادم!
‫میریم سراغ آشغال‌گردی توی مناطق حومه.
‫اگه به ما اطمینان دارین که همه‌اش رو سر مشروب حروم نمی‌کنیم،
‫این نقشه عملیه.
‫آسون نیست.
‫ولی باید عملی باشه.
‫جواب میده.
‫- فرغون رو بیارین. ‫- داره میاد.
‫1952 ‫حومه پاریس
‫بقیه‌اش اینجاست.
‫کاغذ، لته کهنه، فلزات ‫هر چیزی که لازم ندارید رو برمی‌داریم
‫از طرف دوره‌گردها و تعمیرکارهای اموس، ‫خوش آمدید!
‫یالا یالا یالا...
‫از اینجا تکون نمی‌خوره.
‫اینجا خوبه.
‫- موزیک. بذار پخش بشه. ‫- چیزهای من رو آوردی؟
‫این خوبه.
‫میخ‌هاش رو دربیار.
‫بعد کفی‌ها و چرم‌ها رو بر اساس رنگ مرتب کن.
‫عالیه.
‫- چیزی پیدا کردی که دوست داشته باشی؟ ‫- یه گاری پر داره.
‫کامل پر شده.
‫همه‌اش مال توئه؟
‫- عالی. ‫- ممنونم پدر.
‫این پنج هزار فرانک میشه.
‫1000...
‫2000...
‫-5000، عالیه. ‫- اوکی؟
‫- راضی‌ای؟ ‫- خیلی راضی.
‫- پس برمی‌گردی؟ ‫- آره، خیلی زود.
‫روز خوبی داشته باشید.
‫اون مو قرمزه که با ژول می‌رقصه کیه؟
‫- سیلوین؟ ‫- آره.
‫سیلوین کارگر خیاطیه، اهل اسکولنی.
‫تلاش‌های سرکارگر برای نزدیک شدن رو رد کرد ‫و بعد اخراج شد.
‫خانم کوتاز؟
‫اجازه میدین؟
‫یک رقص.
‫- نمی‌تونید رد کنید. ‫- برای من.
‫زمستان 1954
‫- آقا... آقا صبر کنید لطفا. ‫- بذار رد بشم. می‌خوام با وزیر صحبت کنم!
‫نمی‌تونید اینطوری برید داخل. صبر کنید!
‫یه میلیارد از نود میلیارد! این رو خواستم.
‫یک میلیارد برای ساختمان‌سازی اضطراری.
‫با بودجه 90 میلیاردی که داشتین،
‫برای تو و دوستان پارلمانتارت خیلی سخت بود؟
‫حدس بزن چی شد.
‫زمانی که تو قبول نکردی یه پنی برای ‫ساختمون‌سازی اضطراری کمک کنی،
‫دقیقا و همزمان در محل زندگی من،
‫یه نوزاد سه ماهه داخل یه سطل زنگ‌زده کهنه، از سرما یخ زد.
‫بین پدر و مادرش.
‫والدینش ولگرد نیستن.
‫مجرم نیستن.
‫کارگرن.
‫خونه‌شون رو از دست دادن
‫پول هتل رفتن هم ندارن.
‫نظرت چیه؟
‫مثل هزاران نفر دیگه، اون‌ها هم تو نوبتن
‫که یه بودجه برای قرض دادن به ما تصویب کنی
‫تا بتونن بالای سرشون سقف بزنن.
‫خیلی از این بابت متاسفم.
‫- تسلیت من رو به اون خانواده برسون. ‫- اسمش مارک بود، آقای وزیر.
‫اولین بچه‌ای بود که توی جمع ما به دنیا اومد.
‫تدفینش روز سه‌شنبه ساعت 2 هست.
‫بهش فکر می‌کنی؟
‫بریم بچه‌ها.
‫عجله کنید.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر آقا، خانم...
‫می‌خوایم بهتون کمک کنیم از اینجا برید. ‫شما تنها نیستید.
‫- بیا بخور. ‫- این پتو رو بگیر.
‫سعی کن خودت رو گرم کنی.
‫بیا یه‌کم نون.
‫لطفا.
‫مواظب باش، داغه.
‫یه‌کم غذا بخور.
‫بیا کنار آتیش.
‫تنها نشین.
‫پناهگاه‌هایی برای حیوانات وجود داره.
‫برای این‌ها هیچی نیست! هیچی!
‫ما چیزی که لازمه رو داریم.
‫درست میشه.
‫خانم...
‫خانم!
‫خانم؟
‫بچه‌ها!
‫به‌تون گفتم اون به ما احتیاج داره.
‫وظیفه ایستگاه رادیویی ما این نیست.
‫ما برنامه‌های سرگرم‌کننده پخش می‌کنیم، نه سیاسی.
‫پس بیا با ما جنازه‌ها رو بشمر.
‫این هم سرگرم‌کننده است.
‫دوستان من...
‫کمک کنید!
‫دیشب یه زن یخ زده.
‫ساعت سه صبح، کف پیاده‌رویی در مرکز پاریس.
‫توی دستش حکم اخراجی که روز قبل گرفته بود مونده.
‫منتظرید این وضع برای چند نفر پیش بیاد؟
‫که همه بمیرن؟
‫با من بیا.
‫هر شب،
‫بیش از دو هزار نفر توی ‫سرمای استخوان‌سوز مچاله میشن،
‫بدون سقفی بالای سر،
‫بدون غذا.
‫خیلی‌ها بدون لباس هستن.
‫به من گوش بدین...
‫ظرف سه ساعت
‫دو مرکز کمک‌های اولیه ساخته شدن.
‫یکی توی چادر
‫توی خیابون مونتانی سن‌ژنویو.
‫دیگری در کوربووا.
‫همین الان هم کامل پر شدن.
‫باید این مراکز رو همه جا باز کنیم.
‫باید همین امشب،
‫در هر شهر فرانسه،
‫در هر منطقه پاریس،
‫تابلوهایی قرار داده بشن که شب‌ها زیر نور باشه،
‫بالای در مکان‌هایی که پتو، ‫کاه برای خواب و سوپ به مردم میدن.
‫روی این تابلوها باید نوشته شده باشه
‫'مرکز امداد برادری' ‫با این کلمات ساده:
‫'تویی که درد داری،
‫'مهم نیست کیستی،
‫'داخل بیا
‫'استراحت کن،
‫'غذا بخور،
‫'و نیرویی دوباره بگیر.
‫'اینجا تو را دوست دارند.'
‫هواشناسان پیش‌بینی می‌کنند در تمام این ماه ‫دمای هوا نزدیک به صفر خواهد بود.
‫در ذهن مردم، قبل از اینکه برادرانشان در فقر بمیرند،
‫باید فقط یک عقیده باید وجود داشته باشد،
‫اراده به ممکن ساختن تداوم این مسیر.
‫بهت التماس می‌کنم.
‫بیایید همدیگر رو انقدر دوست داشته باشیم
‫که بتونیم این کار رو فورا انجام بدیم.
‫شاید که این همه درد باعث خلق چیز زیبایی بشه،
‫روح مشترک فرانسوی.
‫هر یک از ما می‌تونه به کمک فقرا بیاد.
‫چیزی که ما نیاز داریم،
‫برای همین امشب
‫یا در دیرترین حالت فردا،
‫پنج هزار پتوئه.
‫سیصد چادر بزرگ امریکایی،
‫و دویست اجاق چوبی.
‫هرچه زودتر این‌ها رو به هتل روچستر بیارین
‫خیابان بوئتیه پلاک 92،
‫که صاحبش با مهربانی در اختیار ما قرار داده.
‫به لطف شما
‫هیچ موجود انسانی
‫یا کودکی، امشب،
‫روی آسفالت‌ها یا کانال‌های پاریس نمی‌خوابه.
‫ممنون. ممنون.
‫'در حال پخش'
‫رادیو لوکزامبورگ بفرمایید
‫هر چیزی که بتونید کنار بذارید خانم.
‫- رادیو لوکزامبورگ. ‫- یه لحظه.
‫- هتل روچستر. ‫- چراغ نفتی.
‫- پتوها. ‫- هرچیز مناسب گرم کردن.
‫فوق‌العاده است.
‫بله، پوشک برای بچه‌ها.
‫- خانم‌ها آقایان از این طرف. ‫- ممنون.
‫لباس‌ها سمت راست، پتوها سمت چپ.
‫ممنون.
‫ببخشید.
‫عذر می‌خوام.
‫ممنون.
‫واقعا...
‫چه اتفاق دیوانه‌کننده‌ای!
‫- ممنون. ‫- فوق‌العاده است.
‫بفرمایید آقایون و خانم‌ها.
‫- کجا بذارمشون؟ ‫- هرجا که می‌تونی فیلیبرت.
‫خیلی ممنونم خانم‌ها و آقایون.
‫بفرمایید!
‫آقای ابه پیر!
‫میشه یه توضیحی بدین؟
‫یک میلیارد فرانک درخواست کردی، حکومت ده میلیارد داده.
‫احساس می‌کنید که معجزه کردید؟
‫یه‌کم عقب‌تر لطفا، دوستان.
‫همه ما با هم
‫قبول نکردیم که این دنیا جوری باشه
‫به شکلی که بیشتر ماها رنج بکشن.
‫جایی که بخش بزرگی از مردم نمی‌تونن آرزوی یک زندگی حداقلی،
‫یک سرپناه حداقلی رو داشته باشن.
‫هر زن و مردی بین ما در حال حاضر باید خودش رو ‫جزو سازماندهی برای کمک حساب کنه.
‫برعلیه رنج و بی‌عدالتی،
‫تا این کابوس برای همیشه از بین بره.
‫ممنون. روز خوبی داشته باشید.
‫آقای ابه پیر!
‫ابه پیر.
‫شما در جنگ با فقر هستید؟ ‫لطفا جواب بدین!
‫سه ماه بعد
‫آقایون، در ابتدا ممنونم
‫برای حضور در این جلسه بدوی هیئت مدیره.
‫و ممنون بابت کمک‌های گشاده‌دستانه‌تون.
‫و برای اینکه هر کدوم از شما
‫بتونید ارتباط شخصی با مجموعه برقرار کنید،
‫من به خودم اجازه دادم...
‫به خودم اجازه دادم که یادداشت‌هایی درست کنم
‫به عنوان یه یادآوری کوچک،
‫در مورد قوانین حاکم در کامیونیتی ما.
‫یک،
‫کسی که از شما دارایی کمتری داره ‫رو در مقام بالاتر از خودتون قرار بدید.
‫وقتی کسی برای بار اول به اینجا می‌رسه،
‫تنها سوالی که باید ازش پرسیده بشه اینهاست؛
‫گرسنه‌ای؟
‫خسته‌ای؟
‫می‌خوای حمام کنی؟
‫بیا. منتظرت بودیم.
‫دو،
‫ما برای گذران زندگی خودمون کار می‌کنیم.
‫ما از کمک مالی اجتناب می‌کنیم
‫چه از طرف شهرداری و دولت محلی باشه، ‫چه از حکومت کشوری، و چه از استانداری.
‫و در نهایت شماره سه،
‫ما با هم تقسیم می‌کنیم.
‫قویترین مردی که برای کامیونیتی مزایای زیادی ایجاد می‌کنه،
‫چیزی بیشتر از ناتوان‌ترین پیرمرد عضو کامیونیتی نداره.
‫پدر...
‫بله؟
‫ما همه با این اصول بلندپایه موافقیم.
‫ولی با این همه کمک مالی
‫نیت پاک کافی نیست.
‫برنامه‌تون برای مدیریت این همه بودجه چیه؟
‫و برای رشد این سرمایه در یک مسیر پایدار؟
‫حق با شماست.
‫ما می‌تونیم تجربه‌هامون در تجارت رو پیشنهاد بدیم.
‫من نسبت به دوشیزه کوتاز برای مدیریت ‫حسابداری‌مون اعتماد کامل دارم،
‫با دقت و امانتداری که ویژگی خاص ایشونه، ‫در عین اینکه روح اموس رو دست‌نخورده نگه‌می‌دارن.
‫پول نباید عامل حواس‌پرتی باشه
‫یا جمعیت ما رو از درون دچار فساد کنه.
‫نه پول و سرمایه،
‫نه همکاری ما با شما،
‫شما متخصصان ممتاز مالی،
‫نباید باعث انحراف روحیه ما بشن.
‫ما باید تمام سرمایه رو خرج کنیم!
‫همه‌اش رو. مطلقا.
‫زمین بخریم.
‫ساخت‌وساز کنیم، به ساختن ادامه بدیم،
‫خانه، محل اقامت. بلافاصله!
‫دوستان من...
‫دوستان بسیار عزیز من...
‫این رویای ماست، اینجا،
‫که داره به واقعیت می‌پیونده.
‫بعد از این همه فداکاری،
‫تحمل سختی و رنج،
‫اولین مرکز اسکان اضطراری‌مون تا چند هفته دیگه
‫پذیرای اولین ساکنانش خواهد بود.
‫هرگز فراموش نکنید،
‫اگر این دستاورد به یاری اون‌ها که اون رو ممکن کردن ایجاد شد،
‫مایه شرم دنیاییه که با نزول و سفته‌بازی ‫ساخت مسکن لوکس رو توصیه می‌کنه.
‫درحالیکه انبوه کارگران نجیب بی‌خانمان موندن.
‫حالا همه با همیم،
‫و انتظار نداریم که این وضع به این زودی تموم بشه.
‫ولی امیدواریم که امواج خیر و برکتی که دیده‌ایم
‫هوی و هوس زودگذر نباشند.
‫ساخت 150 واحد اسکان
‫مراکز اسکان اضطراری بیشتری می‌سازیم.
‫کامیونیتی‌های بیشتری در سراسر فرانسه ایجاد می‌کنیم.
‫و هیچوقت توقف نمی‌کنیم!
‫وقتی موضوع خونه انسان باشه،
‫اگر تمام روز کار کرده باشه،
‫حق داره خانواده‌اش رو در جایی منزل بده.
‫بعد از قیام خیر و نیکی،
‫اگر کار با نیرو و سرعت لازم انجام بشه،
‫طلوع عدالت ناگزیر منجر میشه به طلوع خشم.
‫[مارسی به ابه پیر خوش‌آمد می‌گوید]
‫ابه حضار را تحت تاثیر قرار می‌دهد
‫ما می‎خوایم این آدم‌های نگون‌بخت خونه داشته باشن.
‫اگه ما امروز به‌شون کمک نکنیم،
‫فردا دو برابر بهای نادانی و خودخواهی‌مون رو می‌پردازیم.
‫جنبش همبستگی در مسیر اوج
‫تا یک سال دیگه هم کاری از شما سر نمی‌زنه،
‫باید همین الان دست‌بکار بشین.
‫سرمایه‌گذارهای ما مخالفن.
‫- سرمایه‌گذارها تصمیم‌گیرنده نیستن. ‫- نه، ولی اون‌ها سرمایه لازم رو میدن.
‫اون‌ها چه فکری با خودشون می‌کردن؟
‫که فقر خودش می‌گذره ‫بعد اون‎ها می‌تونن یه دست وجدان نو بخرن؟
‫هنوز تموم نشده. ‫این یه مبارزه در حال انجامه.
‫ما باید خانه‌های محکم و راحتی بسازیم،
‫حتی اگه کمی بیشتر طول بکشه.
‫وقتی ما چیزی می‌سازیم،
‫که چند ماه بعد فرو می‌ریزه...
‫- این پول هدر رفته. ‫- هدر رفته؟
‫بعد فقرا در این مدت چیکار می‌کنن؟
‫جلوی کلیساهای شما می‌میرن؟
‫این کلیساهای من که میگین، ‫قبل از شما بودن و بعد از شما هم خواهند بود.
‫اون‌ها به یه سلبریتی که مثل خواننده‌های معروف ‫با طرفدارهاش برخورد می‌کنه وابسته نیستن.
‫من وقت واسه این کارها ندارم.
‫- فشار خونت افتاده. ‫- وقتی بمیرم راحت میشم.
‫شادی و سرافرازی...
‫شادی و سرافرازی برنده‌ها
‫اون‌هایی که زرنگی این رو داشتن که سریعتر و قویتر ضربه بزنن، ‫حالم رو بهم می‌زنه.
‫پایه و اساس یه جامعه ایده‌آل
‫دقیقا برعکس قانون طبیعته.
‫قانون قوی‌تر بودن.
‫قانون سلسله مراتب موفقیت، ‫قانون خودبینی.
‫طبقه‌بندی مردم بنا بر ثروتی که دارن.
‫شیطان بشر در این‌ها نهفته است.
‫ثروت، همیشه ثروت بیشتر،
‫و باز هم بیشتر.
‫آقای چاپلین! آقای چاپلین!
‫بفرمایید آقای چاپلین. لطفا.
‫لطفا.
‫[چاپلین به ملاقات ابه پیر می‌آید]
‫ابه، این پول اهدایی نیست.
‫دارم این رو پس میدم.
‫این از طرف یه ولگرد کوچکه که زمانی من بودم،
‫و نقشش رو روی پرده بازی کردم.
‫حالا این برای توئه.
‫توی دوربین نگاه کنید لطفا آقای چاپلین.
‫- عکس بگیر. ‫- آقای چاپلین!
‫2,000,000 فرانک
‫اون ابه پیر نیست؟
‫صبر کن. یه لحظه صبر کن.
‫- سلام. ‫- شما ابه هستین؟
‫بله خودمم.
‫- برای کار خیریه. ‫- ممنونم.
‫فقط پنج دقیقه!
‫خانم‌ها!
‫راحتش بذارین!
‫برگرد تو سالن.
‫اون یه دقیقه دیگه میاد.
‫برو توی سالن!
‫ده دقیقه دیگه اونجاست.
‫[ابه پیر در پاریس]
‫ابه! ابه! ابه!
‫من یک فرانسوی هستم که نیومده درباره فرانسه صحبت کنه،
‫من یک کشیش هستم که نیومده در مورد مذهب صحبت کنه.
‫من در امریکا هستم،
‫ولی در مورد امریکا صحبت نمی‌کنم.
‫من فقط یه مرد هستم،
‫که اومده با مردان دیگر درباره اینکه چه چیزی ‫امروزه ما رو نابود می‌کنه صحبت کنه.
‫همه جا، در همه کشورها.
‫هر کشوری که برای کمک به ضعیف‌ترین قشر خودش حرکت نمی‌کنه،
‫محکوم به زواله.
‫من اینجا نیومدم تقاضای پول کنم.
‫نه.
‫بلکه چیز خیلی بیشتری می‌خوام.
‫این که نیروی شما رو سامان بدم، ولی نه برای پول. ‫شما همین الان هم ثروت زیادی دارین.
‫بلکه برای عشق!
‫نباید می‌رفتی نیویورک. از پا دراومدی.
‫خب دیگه، بگو.
‫اون نگاه سرزنشگرت رو می‌شناسم.
‫هیئت مدیره فکر می‌کنه بیش از حد با رسانه‌ها وقت تلف می‌کنی.
‫می‌خوان ببیننت.
‫و البته اشتباه هم نمی‌کنن.
‫داری اموس رو تبدیل می‌کنی به یه پلت‌فرم سیاسی.
‫آدم‌ها دارن روزبروز کمتر عشق و خیرخواهی می‌بینن.
‫وقتی نماینده سیاسی استقلال‌طلب‌های الجزایر یا تونس میشی،
‫همه رو علیه خودت می‌کنی.
‫نه الجزایری، نه تونسی!
‫نظر تو چیه؟
‫راه رفتن بین خطوط تعریف‌شده؟
‫همسویی با واتیکان؟
‫برای خوش آمد کی؟
‫هیئت مدیره عزیزمون؟
‫اسقف اعظم؟ پاپ؟
‫همه اون‌هایی که دوست ندارن هیچ چیز عوض بشه.
‫از بین ما هم یه عده دارن جدا میشن.
‫خیلی‌ها رفتن.
‫زندگی همینه. آدم‌ها میان و میرن. ‫از دستشون خلاص میشیم.
‫ویتامین‌های من پیش توئه؟
‫این ویتامین نیست، دوپینگه، خطرناکه.
‫پدر، حالت خوبه؟
‫اوضاع داخل خونه چطوره؟
‫پیش میره، ولی انتظار دیدن ژژه پورت رو نداشته باش. رفته.
‫ژانین بیچاره.
‫می‌دونست که اون دیوانه است، ولی اونطوری ول کردنش،
‫بعد از همه چیزهایی که از سر گذروندن...
‫ژژه یه‌کم بیش از حد زن‌ها رو دوست داره.
‫پدر؟
‫خوبی؟
‫پدر...
‫پدر!
‫پدر...
‫پدر، جواب بده!
‫پدر جواب بده!
‫سال 1958
‫من کجام؟
‫ژنو، کلینیک پراگن.
‫یادتون نمیاد؟
‫من آبسه دندون و فتق دیافراگمتون رو عمل کردم.
‫شما نیاز به استراحت دارین.
‫می‌خوام برگردم خونه.
‫خواسته بیش از حدیه، پدر.
‫بی‌خوابی‌های زیاد و یه عالمه آمفتامین...
‫هیچ توانی براتون نمونده.
‫دیگه هیچوقت مثل سابق نمیشین.
‫وقتشه عصای زیارت رو بذارین زمین.
‫دندون‌هام...
‫برات یه دست دندون مصنوعی درست می‌کنن.
‫25 بار عملت کردن.
‫ما هر روز جنگیدیم.
‫کنترل کامیونیتی‌ها رو دست گرفتن،
‫و ما رو از اونجا جدا کردن.
‫مدام میگن که دیگه درمان نمیشی، که دیوانه شدی.
‫زودتر از این می‌خواستم بیام، ‫ولی یه روز آزاد هم نداشتیم.
‫بنویس براشون...
‫یه پیام... از طرف من.
‫نمی‌تونم.
‫من رو میندازن بیرون.
‫اون‌ها این حق رو ندارن.
‫تو... موسس اموس هستی.
‫درست مثل من.
‫زود برمی‌گردم.
‫از اینجا میاییم بیرون.
‫دزدی از همدیگه،
‫دزدی در خزانه، خشونت بین داوطلب‌ها،
‫حتی گاهی بین کارمندها.
‫گاهی حتی با دعا و رضایت شما.
‫ما وظیفه داشتیم که دخالت کنیم.
‫[چند ماه بعد] ‫من به همه یه شانس میدم.
‫[چند ماه بعد] ‫تحریم جزو مسئولیت‌های من نیست.
‫چطور انتظار داری این همراهانی ‫که کورکورانه ازشون محافظت می‌کنی،
‫خودشون رو وقف کمک به دیگران کنن،
‫درحالیکه خودشون مشکل الکل ‫و مشکلات روانی دارن؟
‫همراه با مدیریت بودجه‌ای قابل توجه.
‫آها موضوع اینه. پول!
‫اموس باید حرفه‌ای بشه. این واضحه!
‫بله ما منابع بیشتری نیاز داریم، با کامیونیتی‌های بیشتر.
‫ولی اون‌هایی که هیچ کاری نکردن
‫یا ادعا داشتن که می‌تونن بهتر از ما عمل کنن،
‫باید دهن‌شون رو بسته نگه‌دارن!
‫خب بله، آقایون.
‫موافقم. من اشتباهاتی مرتکب شدم.
‫و برای حل این مشکل،
‫از هجده ماهی که برخلاف میلم ‫در بیمارستان بستری بودم استفاده کردین،
‫که ظاهرا برای درمان من بود...
‫برای اضافه کردن بندهای خاصی به وصیتنامه‌ام.
‫پدر، وقتی که شما غیبتون زد هیچ نقشه‌ای وجود نداشت.
‫ما برای حفظ اموس وارد عمل شدیم.
‫می‌خواهید بدونید موضوع چیه؟ ‫من می‌تونم این رو درک کنم.
‫شکر خدا من تا ابد زنده نمی‌مونم.
‫ولی چطور می‌تونی زنی رو اخراج کنی...
‫که بیش از پونزده سال تو تمام نبردها کنار ما جنگیده؟
‫زنی که برعکس شما فقر و همینطور ‫هزینه رها شدن از اون رو می‌شناسه.
‫زنی که خداوند سر راه من قرار داد ‫و بدون اون من هیچی نبودم.
‫آقایون حالا پول در اختیار شماست، ‫و ما هیچوقت در مورد روش استفاده ازش توافق نداشتیم.
‫اینش اهمیتی نداره، تا وقتی که پول ‫به دست اون‌هایی که نیاز دارن برسه.
‫ولی ما هرگز نه بانک بودیم و بهش تبدیل میشیم،
‫نه مجتمع تجاری.
‫روح اموس باید بهش برگرده.
‫جنگ با فقر ادامه پیدا می‌کنه،
‫و لوسی کوتاز باید برگرده سرجاش پیش ما.
‫خیلی دلم می‌خواست باهاش ملاقات می‌کردی.
‫عاشق صحرا بود، و همونجا هم مُرد.
‫عجیبه، نه؟
‫این علاقه رو به من هم سرایت داد.
‫شگفتی تنها بودن ‫وسط اون بی‌نهایت.
‫فرانسوا در ذاتش تواضع و فروتنی داشت،
‫و عقل و خرد.
‫بدون اون احساس گمشدگی می‌کنم.
‫و بدون اون ما هرگز با هم ملاقات نمی‌کردیم.
‫می‌تونستم این فرانسوای تو رو دوست داشته باشم.
‫فرانسوا گاربیت ‫کاپیتان دوم گروهان بی‌ام‌تری چاد
‫مرگ برای وطن ‫7 دسامبر 1941
‫بچه رو می‌سپرم به شما خانم کوتاز.
‫من تو چشم‌های مرگ نگاه کردم.
‫شمارش معکوس شروع شده.
‫دیگه وقتی برای تلف کردن ندارم.
‫در مورد چی داری حرف می‌زنی؟
‫کامیونیتی‌هایی که دارن توی این دنیا ‫شکل می‌گیرن به من نیاز دارن.
‫تو آفریقا، امریکای جنوبی، ‫همه چیز باید سازماندهی بشه.
‫فرانسه رو دست شما رها می‌کنم.
‫کمک اضطراری بدون یک پنی پول. ‫من می‌دونم چطور انجامش بدم.
‫این‌ها حق دارن. من تغییر کردم.
‫تبدیل شدم به یه سلبریتی نمایشی.
‫کارم شده مواظبت از خودم در برابر اون‌هایی که دوستم دارن،
‫در برابر دشمنانم، حتی برابر خودم.
‫این وضعیت هیچ رشدی ایجاد نمی‌کنه لوسی.
‫می‌خوای من رو با این آقایون تنها بذاری؟
‫- بعد از همه کارهایی که باهامون کردن؟ ‫- تو خیلی بهتر از من عمل می‌کنی.
‫تو درایت بیشتری داری.
‫و همینطور صبر بیشتر.
‫من رو ول می‌کنی؟
‫مثل یه جوراب کهنه!
‫و اگه قبول نکنم؟
‫آره، این حق توئه.
‫ولی هیچکس دیگه نمی‌تونه کار تو رو انجام بده.
‫خودت این رو می‌دونی.
‫تو نمی‌تونی اینطوری برای زندگی مردم تصمیم بگیری.
‫چیزی که انتظارش می‌رفت اتفاق افتاد.
‫شش کشور عضو بازار مشترک به توافق رسیدند
‫که شکل روابط آتی با بریتانیا چطور باشه. ‫[ژوئیه 1963]
‫این روابط در چارچوب اتحادیه اروپای غربی شکل خواهد گرفت.
‫یک توافق در اینجا، ولی اونجا نه!
‫در مسکو، در مذاکرات چین - شوروی وقفه‌ای ایجاد شده.
‫مذاکرات فردا ادامه خواهد یافت. ‫در همین حین، در پایتخت...
‫در وقایع خارجی، خبر جدید در مورد ‫کشتی غرق‌شده سیوداد دِ آسنسیون.
‫به گزارش آرماند لدیدی.
‫در طلوع خورشید امروز صبح، ‫کشتی سیوداد د آسونسیون،
‫که بین اروگوئه و آرژانتین در حال تردد بود،
‫یک پیام درخواست کمک اضطراری مخابره کرد.
‫در میان تلفات این حادثه پنجاه کشته ‫و بیست نفر مفقودالاثر وجود داره.
‫در بین اون‌ها، در کمال تاسف، ‫ابه پیر هم حضور داره.
‫به محض اینکه از سانحه رخ داده برای ‫این کشتی و شخص ابه پیر مطلع شدیم،
‫گزارشگرمون ژرژ آندره رو به موسسه اموس فرستادیم
‫تا با ساکنین اونجا مصاحبه کنه،
‫بی‌پناه‌هایی که ابه پیر ده سال پیش با ساختن مراکز ‫اسکان اضطراری با دستان خالی به‌شون کمک کرد.
‫همین الان به اطلاع‌مون رسوندن که...
‫بیا! زود باش! اون زنده است.
‫کاپیتان!
‫ابه پیر نجات پیدا کرد
‫ابه پیر به فرانسه برمی‌گردد
‫نجات معجزه‌وار ابه پیر
‫پدر، شما سال‌ها خارج بودین و ما تقریبا شما رو گم کرده بودیم.
‫- بنظر شما این یه معجزه بود؟ ‫- نه.
‫نه، خواهش می‌کنم.
‫شما فکر کردین من غرق شدم، ‫و بخاطر اینکه من رو مدت طولانی می‌شناختین،
‫در موردش صحبت کردین.
‫ولی به اون تراژدی که اتفاق افتاده فکر کنین.
‫به قربانی‌ها فکر کنین. ‫برای اون‌ها دعا کنین، نه برای من.
‫حرکتی که شما خلق کردین با نبود شما از بین میره؟
‫نمیشه گفت همین الان هم از دست رفته؟
‫این سوال برای چیه؟
‫کامیونیتی‌های دارن بیشتر و بیشتر میرن تو بغل چپ افراطی.
‫بارهای اسلحه فرستاده میشه به مقصد ‫لیبی، نیکاراگوئه و کشورهای دیگه.
‫این شما رو اذیت نمی‌کنه؟
‫هیچ کار نکردن برای مبارزه با فقره که من رو آزار میده.
‫دست زدن به خشونت رو می‌پذیرید؟
‫شما، ابه پیر، مرد کلیسا؟!
‫- باید این نتیجه رو بگیریم؟ ‫- گوش کنید...
‫برای جنگ با فقر، هر کجا که باشه...
‫همیشه پرهیز از خشونت رو به خشونت ترجیح دادم.
‫و به شما میگم،
‫خشونت رو نسبت به بزدلی ترجیح میدم.
‫ممنون از سوالاتتون. حالا اجازه بدین پدر به خونه برن.
‫پدر...
‫منتظرتون بودم.
‫همیشه توی چهارگوشه دنیا، آماده درس دادن...
‫ابه پیر هیچوقت جایی که باید باشه نیست.
‫انقدر مزخرف نگو.
‫وقتی من رو پذیرفتین،
‫می‌تونستین به من همه چیز بدین،
‫کار،
‫غذا، پول،
‫ولی با این وجود دست به خودکشی می‌زدم.
‫چیزی که نیاز داشتم،
‫دلیلی برای زندگی بود.
‫و شما اون رو بهم دادین.
‫و این بی‌مصرف‌هایی که ما هستیم...
‫به بقیه هم کمک کردیم، درسته؟
‫آره.
‫پدر...
‫من فقط شما رو کنار خودم داشتم.
‫خوبه.
‫1976 ‫پروژه اسکان شارنتون
‫خب دیگه...
‫برمی‌گردیم بالا؟
‫خسته شدی.
‫لوسی، یه لیوان چایی دبش برات درست می‌کنم.
‫ولی تو همه بیسکوییت‌ها رو خوردی.
‫- نه واقعا. ‫- چرا.
‫نه، من...
‫چندتا ذخیره دارم.
‫یه چیزی رو فهمیدی؟
‫همه این‌ها رو ما ساختیم.
‫با سرسختی.
‫برای اسکان دادن همه.
‫آره.
‫این حقیقت داره.
‫من عاشق زندگی اینجام.
‫با اون‌ها،
‫و با تو.
‫من هم همینطور.
‫بریم؟
‫وضعیت رفاهی‌مون هم خیلی از نیی-پلسانس بهتره.
‫راویولی؟
‫دلم برای ژرژ تنگ شده.
‫خیلی باهاش مهربون نبودم.
‫ولی اینطور نیست.
‫اجازه میدی؟
‫مراقب باش.
‫خب، خیلی عالی.
‫مواظب آرنجت باش.
‫خیلی خوبه.
‫ممنونم.
‫برای همه چیز.
‫شب بخیر.
‫چراغ رو خاموش می‌کنم.
‫من ز دنیا رفتن خیلی‌ها رو دیدم.
‫از زخمی‌ها مراقبت کردم.
‫کنار بستر آدم‌های در حال احتضار بودم.
‫فقدان اون‌هایی که دوست‌شون داریم
‫دردناکه.
‫ولی حالا،
‫دوشیزه کوتاز...
‫این غم فقدان رو به شکل ویژه‌ای حس می‌کنم.
‫همونطور که می‌تونید تصور کنید.
‫اون هدیه بی‌نظیری بود،
‫از طرف خداوند، به زندگی من.
‫ما با هم کار کردیم.
‫ما... با هم زندگی کردیم.
‫برای چهل سال.
‫خیلی دوست داشتم می‌تونستم برای اون...
‫دنیای بدون فقر رو فراهم می‌کردم،
‫چیزی که اون نمی‌تونست به امکان وجودش باور داشته باشه.
‫اون همیشه خیلی از من منطقی‌تر بود.
‫دلم براش خیلی تنگ میشه.
‫ای پدر ما که در آسمان‌هایی...
‫دارم بیشتر و بیشتر در مورد ایمانم شک پیدا می‌کنم.
‫فایده زندگی بدون اون‌ها که دوست‌شون داریم چیه؟
‫فایده ایمان بدون اینکه چیزی در جواب بیاد چیه؟
‫خدایا چرا؟
‫دلیل وجود بشر چیه؟
‫سال 1984
‫دوباره در فرانسه اپیدمی گرسنگی داریم.
‫اون‌هایی که کل سینی رو توی بشقاب‌شون خالی می‌کنن
‫باعث میشن بشقاب بقیه خالی باشه.
‫و اون‌ها که همه چیز دارن، ‫با قیافه مهربان و وجدانی راحت میگن
‫که "ما که همه چیز داریم، طرفدار صلحیم!"
‫می‌دونم که باید سر اون‌ها داد بزنم.
‫'اولین بانیان خشونت،
‫'و تحریک‌کننده‌های تمام خشونت شما هستید.'
‫و درحالی‌که شب‌ها، توی خونه‌های زیباتون،
‫بچه‌هاتون رو با وجدان‌های آسوده می‌خوابونید،
‫در نظر خداوند،
‫احتمالا روی دستان گناهکار شما خون بیشتری هست،
‫تا اون مرد بیچاره و ناامیدی که دست به اسلحه می‌بره ‫تا شاید بتونه از فقر و فلاکت رهایی پیدا کنه.
‫از مقامات مسئول خواهش می‌کنم ‫و از همه شما مردمی که دارین ما رو تماشا می‌کنید،
‫بیایید و به ما کمک کنید.
‫به ما کمک کنید. شما نیاز داریم. به همه‌تون!
‫و این رو با صدای بلند فریاد می‌زنم.
‫شما!
‫ثروتمندان!
‫وظیفه شماست که پول خرج کنید،
‫چون ثروت باید در زمانه‌های دشوار تقسیم بشه.
‫البته که مبارزه‌ام علیه فقر رو ادامه میدم.
‫هیچوقت این مبارزه رو رها نکردم.
‫تو محبوب‌ترین چهره فرانسه‌ای.
‫این به تو قدرت آزادی بیان فوق‌العاده‌ای میده،
‫اما همونطور که نخست‌وزیر سابق ما، میشل روکار میگه:
‫فرانسه نمی‌تونه میزبان همه فقرای دنیا باشه.
‫در طول قرن‌ها ما در خانه و ملک خودمون زندگی کردیم.
‫از اون‌ها همه چیزشون گرفته شده.
‫بعد تعجب می‌کنید از این که اون‌ها راه می‌افتن و میان؟
‫نه، صادقانه.
‫'فرانسه نمی‌تونه همه فقرای جهان رو در خودش جا بده،' ‫شما این رو میگین.
‫ولی همه دنیا ماییم!
‫ما بخشی از همون انسانیتیم.
‫می‌شنویم که مردم میگن ‫"فرانسه برای فرانسوی‌ها."
‫خب ولی چیزی که می‌خوان چیه؟ ‫نگهبان‌های مسلح مرزی با مسلسل خودکار؟
‫برای اینکه گرسنه‌ها رو بترسونه؟
‫و به نام چی؟ توهم برتری ما؟ ‫[سال 1992]
‫امروز غیر قابل تصوره که بی‌توجه به فقری که پشت مرزهای ما ‫تلنبار شده تو خونه‌هامون زندگی امنی داشته باشیم. اینطوریه!
‫ژان ماری لوپن با این موضع شما مخالفه.
‫در برابر ژان ماری لوپن
‫من فقط می‌تونم بگم خفه شو! و مدام این رو تکرار کنم.
‫بدون توقف، تا وقتی جان در بدنم هست!
‫دیگه وقتی برای تلف کردن با نفرت یا حماقت ندارم.
‫چیزی که امروز من رو زنده نگه‌داشته،
‫کار خیری‌ست که انسانیت قادر به انجام اونه.
‫یه‌کم همدردی و همدلی داشتن تا این حد سخته؟
‫خوشتون بیاد یا نیاد، بعضی از نوشته‌های شما ‫یا بیانیه‌های اخیرتون مردم رو شوکه کرده.
‫شما به ضد یهود بودن متهم شدین،
‫بخاطر پشتیبانی از یکی از دوستان‌تون ‫که نظریات نئومارکسیستی داره.
‫من از یه دوست پشتیبانی کردم بدون اینکه کتابش رو خونده باشم.
‫و بخاطر این عذرخواهی می‌کنم.
‫می‌دونید،
‫من کاملا آگاهم که قدرتم در حال افوله.
‫و محبوبیتم به تاریخ پیوسته.
‫حمله‌ها به من دارن زیاد میشن.
‫اوایل من رو نقد می‌کردن که یک رویابین هستم، یه آرمانگرا.
‫و حالا دارن من رو به چیزی خیلی جدی‌تر متهم می‌کنن.
‫که باور کنید، خیلی ناراحتم می‌کنه.
‫'به فقرا کمک کن تا ما هم در ازای اون به فقرا کمک کنیم.'
‫بالاخره، شما اشتباه نکرده بودین؟
‫بنظر میاد دوست ندارین این رو ببینین ‫که طبیعت آدمی به اون زیبایی که شما تصور می‌کردین نیست؟
‫من... باید به اشتراک باور داشت،
‫و به عشق، بله.
‫برای اینکه یه جامعه انسانی‌تر بسازیم.
‫اینطور نیست؟
‫بیایید شجاعت این رو داشته باشیم که این کار رو انجام بدیم.
‫اشتراک و عشق.
‫من ادامه میدم به عشق به انسان‌ها،
‫و به کمک کردن با تمام توان و با تمام قدرتم.
‫با تمام خشمی که می‌تونم داشته باشم،
‫علیه قضاوت غلط، تحقیر و بی‌تفاوتی.
‫خب دوست دارین مردم در موردتون چی بگن؟
‫که یه مصلح اجتماعی هستید؟
‫بله، همین خوبه.
‫ولی فراموش نکنید اضافه کنید که من برادر فقرا هستم.
‫بسیار عالی آقای ابه.
‫- خیلی از شما ممنونم. ‫- مرسی.
‫- ممنون. ‫- قابلی نداشت.
‫کامیونیتی استوی
‫مصاحبه قدرتمندی بود.
‫و خیلی اثرگذار.
‫و لوپن، ضربه به اون رو هم فراموش نکردین.
‫آدم‌هایی مثل اون همیشه وجود خواهند داشت.
‫چیزی که باید باهاش بجنگیم نفرته.
‫مذهبت هم هر چیزی که می‌خواد باشه.
‫مذهبی ندارم.
‫ببخشید؟
‫من مذهبی نیستم.
‫واقعا؟
‫بعضی وقت‌ها به این حالت غبطه می‌خورم.
‫دین من ولگرد ابدیه.
‫- ببخشید؟ ‫- ولگرد ابدی.
‫یه گروه راک.
‫صبحانه در امریکا...
‫بده یه‌ذره...
‫- بده یه...؟ ‫- یه‌ذره!
‫عجب!
‫پدر، این‌ها به انگلیسیه.
‫- آره به انگلیسیه. ‫- باشه.
‫اگه به انگلیسیه برام جالب نیست.
‫وقتی به یه آهنگ گوش میدم می‌خوام همه نکات ظریف رو بفهمم.
‫سرودهای گرگورین چی؟ ‫ظرایف زبان لاتین رو درک می‌کنید؟
‫درسته.
‫- بنابراین ولگرد ابدی رو نیستین؟ ‫- نه، ممنون.
‫الویس پریسلی؟
‫نمی‌شناسم.
‫باب دیلان؟
‫باز هم نه.
‫اون فرانسویه...
‫پیاف!
‫- نه؟ ‫- حتی کمتر.
‫باید مایکل جکسن پادشاه پاپ رو بشناسین؟
‫اوه، اون...
‫اون هم نه.
‫- فاجعه است! ‫- می‌دونم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫من نابخشودنی هستم.
‫- مارلن. ‫- ماه‌هاست نبوسیدمت.
‫چقدر خوبه که می‌بینمت.
‫چطوری عزیزم؟
‫خوب، ولی بخاطر کار، و بچه‌ها...
‫خدای من، درسته.
‫یه تازه‌وارد داری، متوجهم.
‫- اوه خوبه. ‫- تنها چیزیه که شوهرم بهش فکر می‌کنه.
‫اینطور بنظر میاد.
‫بشین. یه فنجون قهوه براش بیارین.
‫بشین اینجا.
‫چقدر خوبه که می‌بینمت.
‫- حالت چطوره؟ ‫- منم همینطور. خوبم.
‫بنظر حالت خوب میاد.
‫احمد رو می‌شناسی؟
‫نه، احمد...
‫بیا اینجا احمد. مرسی.
‫احمد کامیونیتی ما در برست رو اداره می‌کنه.
‫تو اعتصاب لارزاک حضور داشت، ‫بعد همه چیز رو رها کرد تا بیاد اینجا.
‫خیلی دوستش دارم.
‫برای سازمانم علیه ساختمان‌سازی ضعیف یادش افتادم.
‫نیاز به یه نفر محکم دارم که اون کار رو گسترش بده.
‫- تبریک میگم. ‫- ممنونم...
‫- ولی این رو نمی‌دونستم. ‫- حالا دیگه می‌دونی.
‫ولی پدر، من هنوز خیلی چیزها باید یاد بگیرم، من...
‫خب پس سریع‌تر یاد بگیر.
‫چراغ‌ها برای من کم‌نور میشن.
‫وقتشه جا رو برای جوان‌ها باز کنم. الان.
‫فکر می‌کنی این مارلن چطوری یاد گرفته؟
‫مادرش وقتی نوزاد بود اومد به اموس.
‫من والدین و پدربزرگ و مادربزرگ مارلن ‫رو با بچه توی جنگل پیدا کردم.
‫می‌تونی تصور کنی؟
‫اون از همچین جایی میاد.
‫و با این حال موفق شده.
‫خیلی ساده است.
‫تو دختر آنی هستی؟
‫و نوه ژانین.
‫بفرما! خیلی سریع می‌گیری.
‫من بدون اون اینجا نبودم.
‫و تنها کسی نیستم که اینطوریه.
‫اون قابل ستایشه.
‫ولی این رو بهش نگو، وگرنه سرمون داد می‌زنه.
‫چرا چرا، تو می‌تونی این رو بهم بگی. آره.
‫بعد از یه مدت یه‌کم خسته‌کننده میشه.
‫بعدش حوصله‌ات سر میره.
‫ولی هر چند وقت یک‌بار خوبه. خوشاینده.
‫اوه فرزندان...
‫باهاتون روراست باشم؟
‫من خیلی تصمیم‌های بزرگ در زندگیم گرفتم.
‫من فقط می‌دونستم چطوری همراه موج زمانه بشم.
‫ایده‌های آدم‌های دیگه، بخصوص همراهانم، ‫من رو هدایت کرد.
‫ولی من، هیچ موضوع معجزه‌واری در مورد من وجود نداره. اصلا.
‫و قطعا به اندازه کافی کار نکردم.
‫آره. یه‌کم شوئپس می‌خوای؟
‫این فوق‌العادده است. عالیه.
‫- لطفا. ‫- ابه، حالت چطوره؟
‫2003 ‫پاریس
‫خوشحالم که می‌بینمت.
‫این پسرته؟
‫خیلی بانمکه. چطوری؟
‫ما یه چای نعنای خوشمزه درست کردیم.
‫درسته احمد؟
‫شبتون بخیر. یه دستمال بهش بدین.
‫عالیه.
‫پدر چرا داری تو این سن این کارها رو می‌کنی؟
‫چون هیچ کس دیگه این کار رو نمی‌کنه!
‫شما حاضرید با دوربین‌هاتون جایی برید ‫که ابه پیر افسانه‌ای نباشه؟ نه.
‫- این کارها از قدرت شما فراتر نیست؟ ‫- باید چیکار کنم؟ رهاشون کنم؟
‫شصتم رو بچرخونم به پایین، تا بمیرن؟
‫کارتون رو انجام بدین. ازشون فیلم بگیرین.
‫نشون بدین که دوباره توی فرانسه آدم‌های گرسنه داریم.
‫هزینه‌ای که این روزها برای جنگ میدیم غیر قابل قبوله.
‫حداقل روزی یک میلیارد یورو.
‫به اون‌ها که از گرسنگی رنج می‌برن نگاه کنید.
‫این زندگی روزمره اون‌هاست.
‫دوستان، بیایید از این مرگ کاذب که ‫ما رو از درون نابود می‌کنه رها بشیم.
‫سال 2004
‫بیایید کاری بکنیم.
‫کار و وظیفه دولت این نیست
‫که به ما بگه چطور همبستگی داشته باشیم.
‫وظیفه ما اینه که به اون‌ها بگیم
‫چه نوع جامعه‌ای می‌خواهیم.
‫1954-2004 ‫اموس دوباره تو را فرامی‌خواند
‫پدر...
‫بریم داخل؟
‫بفرمایید.
‫حرکت نکنید پدر.
‫- این یکی رو بردارم؟ ‫- بله.
‫- می‌تونم کمکی بکنم؟ ‫- نه ممنون من خوبم.
‫آره، لطفا.
‫بریم.
‫به من می‌گفتن صدای بی‌صدایان.
‫این یکی قویه.
‫آره... مثل تو.
‫برام جشن گرفتن،
‫تشویق کردن.
‫اما بهم گوش دادن؟
‫آیا تونستم به عمری که روی زمین گذروندم معنا بدم؟
‫آیا تمام چیزهایی که بهشون امید داشتم
‫عملی شدن؟
‫یا جایی وسط راه بهشون خیانت کردم؟
‫چرا داری گریه می‌کنی آنری؟
‫واقعا خودتی؟
‫چرا اینقدر طول کشید؟
‫من شکست خوردم فرانسوا.
‫اون فقر
‫دور و بر دنیا.
‫اون بچه‌ها...
‫که در عین بی‌تفاوتی دیگران می‌مردن.
‫اون خودبینی
‫که همه چیز رو مسموم می‌کنه.
‫خودم، فرانسوا...
‫من خیلی چیزها رو خراب کردم.
‫خیلی تصمیم‌های بد گرفتم.
‫بارها اشتباه کردم...
‫یادته... وقتی یه بچه پیشاهنگ بودی ‫چه اسمی روت گذاشتم؟
‫آره.
‫سگ آبی مراقبه‌گر.
‫خیلی پیشگویانه بود.
‫من عمرم رو وقف کردم برای خونه ساختن،
‫و تحلیل طبیعت انسانی.
‫خب دیگه، سگ آبی مراقبه‌گر،
‫خیلی بیش از حد درگیر خودش بود.
‫درگیر تکلیف و ماموریتش.
‫شک و تردیدهاش.
‫و میراثش.
‫آره، شکست خوردی آنری.
‫سرشت انسان رو نتونستی تغییر بدی.
‫نتونستی خوشحالش کنی.
‫نتونستی... خوشحالترش کنی.
‫تو کار بزرگتری کردی.
‫بهش عشق ورزیدی.
‫همونطوری که هست.
‫با شکست‌هاش.
‫با رنج و عذابش.
‫نقطه ضعف‌هاش.
‫نقص‌هاش.
‫بدبختی‌ای که در درون داره.
‫که همه‌مون درون خودمون داریم.
‫تلاش کردم.
‫خیلی زندگی کردم، فرانسوا.
‫و اینجاییم.
‫حالا می‌تونم یه تعطیلات طولانی داشته باشم.
‫آخر راهه.
‫22 ژانویه 2007 ‫کامیونیتی اموس در نویی-پلسانس
‫همراهان عزیزم،
‫دوستان من،
‫غمگین نباشید.
‫ازتون خواهش می‌کنم.
‫و هرگز فراموش نکنید
‫که ما دو چشم داریم،
‫یکی برای دیدن خیر و نیکی
‫و یکی برای دیدن شر و بدی.
‫یکی که بدترین‌ها رو درون ما می‌بینه.
‫و یکی برای دیدن نور،
‫گل‌ها،
‫ستاره‌ها.
‫فرانسوا، لوسی، همراهان من،
‫باور دارم باید به کمک به دیگران ادامه بدیم.
‫برادری استراحت نمی‌شناسه.
‫گرسنه‌ام
‫کمک کنید ‫هر چیزی برای خوردن، ممنون.
‫از بنیاد ابه پیر در فوریه 1992 به دلیل ‫موفقیت‌های کسب‌شده‌اش تجلیل شد.
‫تلاش روزانه ادامه دارد، برای اینکه همه
‫بتوانند سقفی بالای سر داشته و با شرافت زندگی کنند.
‫اموس در سطح فرانسه حدود 300 مجتمع دارد، ‫شامل بر 126 کامیونیتی
‫و همینطور 100 مجتمع در 40 کشور دیگر در سراسر جهان.
‫کارکنان آن شامل بیش از 40 هزار همراه، ‫کارمند، و داوطلب می‌شوند.
‫بیش از 4 میلیون نفر در فرانسه ‫در شرایط غیراستاندارد زندگی می‌کنند،
‫و 330 هزار نفر بی‌خانمان هستند.
‫در کل جهان، 800 میلیون نفر در خیابان‌ها زندگی می‌کنند.
‫همانطور که ابه پیر آرزو داشت، ‫جنبش اموس مستقل و آزاد فعالیت می‌کند
‫و به خدمت به آن‌ها که کمتر برخوردار هستند ادامه می‌دهد.
ترجمه و ‫زیرنویس از: ‫الفی
‫برای کولت و سیمون.
:نویسندگان فردریک تِلیه - اولیور گورس
@FRANCOFILMS francofilmz@gmail.com