« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]
`
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم
‫مترجم : تالاپاتی
‫صندلی ها رو ببر تو خونه.
‫گل ها رو ببر تو خونه ‫قبل از اینکه خراب شن.
‫بالاخره بارون اومد. ‫- حالا همه ی تزئینات خراب شد.
‫این یه فال خوبیه. ‫- زودتر.
‫مگه حتما باید امروز بارون میومد؟
‫آشوینی این رو بگیر. ‫- باشه.
‫ممنون.
‫جی پی! تو همیشه این کار رو میکنی.
‫تو فقط به دخترا نگاه میکنی.
‫من دارم برای فرهاد یه شریک پیدا میکنم! ‫- چرا باید برام یه شریک پیدا کنی؟
‫ممنون. ‫- نگاه کن داره بهش نگاه میکنه.
‫ممنون.
‫با زم داره دوباره نگاه میکنه.
‫هق هق! گم شو!
‫چرا داری ‫به بچه ها گیر میدی؟
‫چرا انقدر بچه گانه رفتار میکنن؟ ‫- بریم.
‫وقتی که ما رفته بودیم گوا... ‫- ما هم اونجا بودیم.
‫شماها هنوز مشغول حرف زدنی. ‫- شما می تونید یه گشت توی شهر بزنید.
‫وقتشه. ‫- اره. دارم میام.
‫همه زودتر بیاین.
آپلود زیرنویس : قـاسـم سـمـنـگـانـی @Qasem_Samangani
‫جی پی! یه عکس بگیر. ‫- صبر کن. میگیرم.
‫تبریک!
‫تبریک میگم!
‫پسرمون بالاخره ازدواج کرد! ‫کار ما اینجا تمومه.
‫ازدواج یه تصمیم خیلی ‫مهم توی زندگی ماست.
‫بعضی ها عاشق میشن ‫و تصمیم میگیرن ازدواج کنن.
‫بعضی دیگه هم اعتقاد دارن که ‫بعد از ازدواج عاشق میشن.
‫ولی...
‫وقتی که تو از قبل میدونی ‫که دیگه عاشق نمیشی
‫هنوزم خوبه که ‫با یه نفر ازدواج کنی؟
‫حتی اگه ازدواج کنی، شاید ‫خوب ازش مراقبت کنی.
‫اما عشق و مراقبت ‫دو تا چیز جدا از همن، درسته؟
‫با وجود این، اگه من بازم ‫باهاش ازدواج کنم، مگه دارم بهش خیانت نمیکنم؟
‫من نمی خواستم به رادها خیانت کنم.
‫پس تصمیم گرفتم.
‫حالا دارم میرم ‫تا بهش در موردش بگم.
‫تصمیم گرفتم به رادها بگم ‫که این عروسی رو کنسل میکنم.
‫حتما عضو کانال تلگرامی ما شوید تا از آخرین اطلاعیه ها باخبر شوید .::9Movie.Tv::.
‫رادها، دارم دیر میکنم. ‫- باشه.
‫میبینمت. ‫- باشه. خداحافظ.
‫اممم... یه دستمال...
‫سید؟ ‫- بله؟
‫متاسفم.
‫اشکالی نداره. خودم میتونم انجامش بدم. ‫- ساکن باش!
‫حرکت نکن.
‫باور میکنی که ما ‫یه ماه دیگه ازدواج میکنیم؟
‫چطور بهش بگم ‫اون چیزی که میخواستم بگم؟
‫خیلی کارا ‫باید نهایی بشه.
‫من استرس امتحان ها داشتم و هیچ کاری نکردم.
‫بابا و مامان ‫همه چیز رو انجام میدن.
‫من باید الان شروع کنم به کمک کردن بهشون.
‫فقط یه ماه دیگه مونده...
‫سید؟
‫نمی خواستی ‫یه چیزی بهم بگی؟
‫اشکالی نداره. تو اول حرف بزن.
‫برای یه بار هم که شده ‫می خواستی حرف بزنی. لطفا حرف بزن.
‫اشکالی نداره. تو بگو. ‫- تو می خواستی حرف بزنی.
‫بگو سید. ‫لطفا بگو.
‫خب. لااقل یه شوخی بگو. ‫- رادها!
‫حالا بگو!
‫رادها، یه لحظه صبر کن! ‫- لطفا بگو!
‫حالا بگو! ‫- رادها، این عروسی رو کنسل کنیم؟
‫لطفا؟
‫متاسفم. اما نمیتونم...
‫نمیزاره که بری، درسته؟
‫یه کم صابون بزن. ‫خودش در میاد.
‫تو دیگه خسته نشدی که ‫من رو 'اول آوری' میکنی؟
‫سید، من یه شوخی میخوام و این ‫چیزیه که تو بهش فکر کردی؟
‫شوخی؟ رادها، من داشتم...
‫بزار سوپ بنده رو بیارم.
‫در واقع...
‫اگه تو این ‫شوخی رو در اولین ملاقاتمون کرده بودی
‫من از ‫این فرصت برای رد کردن تو استفاده کرده بودم.
‫یعنی...
‫بعد از دانشگاه ‫میخواستم یه زندگی مستقل رو تجربه کنم.
‫اما بابام میگفت -
‫"خانواده ی خوبی ‫و آدم های خوبی هستن."
‫"فقط بگو بله."
‫بعد فهمیدم که ‫تو 10 سال از من بزرگتری.
‫به جز سلام و احوال پرسی ‫خیلی کم حرف میزدی.
‫گاهی اوقات ‫لبخند میزدی.
‫پدر و مادرم هیچ وقت ازم نپرسیدن ‫که با این داماد راضی هستم یا نه.
‫منم نه ردش کردم نه قبولش.
‫حس می کردم که با زندگی ‫دارم کنار میام.
‫حالا نگاه کن من رو.
‫امروز امتحانات ترم آخر ‫دانشگاه تموم شد.
‫از فردا دیگه ‫دانشگاه تمومه.
‫هیچ حسرتیم نیست که ‫دانشگاه تموم شد.
‫حتی از اینکه هفته بعد ‫باید برم سر یه کار جدید هیجان زده نیستم.
‫فقط به یه چیز فکر می کنم، اونم ‫اولین یکشنبه ماه بعده.
‫روز عروسی ما.
‫اگه من اینجوری حس می کنم...
‫شاید دارم به تو علاقه مند میشم.
‫فکر می کنم...
‫فکر می کنم عاشقتم.
‫دیگه نمی تونم صبر کنم تا ‫بقیه عمرم رو با تو بگذرونم.
‫رادها، مردی که تو پرستشش می کنی
‫ابر بارون زده با پوست شیاما
‫اینجاست که با دلبند قشنگش ‫دل بده.
‫نگاه کن چطور صدات پر شور شده
‫با خنده میگن کی دامادشه
‫وقتشه که از ‫مرزهای آشنایی رد شی
‫وقتشه که با شادی سرود ‫اتحادتون رو بخونید.
‫رادها، مردی که تو پرستشش می کنی
‫ابر بارون زده با پوست شیاما
‫اینجاست که با دلبند قشنگش ‫دل بده.
‫رادها، مردی که تو پرستشش می کنی
‫ابر بارون زده با پوست شیاما
‫اون اونجا ایستاده ‫و تو رو مجذوب خودش می کنه.
‫فرهاد، بده به من.
‫دو دقیقه تو دو ساعت ‫تبدیل شده.
‫تا اینکه تو پیراهن رو اتو کنی ‫عروسی تموم میشه.
‫بده، بذار من پیراهن رو اتو کنم.
‫مثل زمینی که بارون رو ‫به خودش جذب کرده.
‫غرش قلبم، ای عشق من ‫طنین انداز میشه.
‫من مشتاقم که با صمیمیت ‫با صمیمیتمون نزدیک بشم.
‫می خوام برگردم و کنار تو چریده بشم.
‫چشم ها دیگه از خجالت ‫گریزان نیستند.
‫میشه حالا با هم ‫حرف بزنیم؟
‫مگه مرزی برای عشق ‫کریشنا وجود داره؟
‫نگاه کن، حتی نیلوفر آبی تو ‫حوضچه، از حسادت می سوز.
‫تو ملودی ای هستی که ‫از نی کریشنا می تراود.
‫رادها، مردی که تو پرستشش می کنی
‫ابر بارون زده با پوست شیاما
‫اینجاست که با دلبند قشنگش ‫دل بده.
‫رادها، مردی که تو پرستشش می کنی
‫ابر بارون زده با پوست شیاما
‫اون اونجا ایستاده ‫و تو رو مجذوب خودش می کنه.
‫مامان، قبلاً بهت گفتم ‫هیچی نمی خوام.
‫از دیروز هیچی ‫نخوردی.
‫یه چیزی بخور.
‫تا آخر مراسم امروز ‫مجبوری گرسنه بمونی.
‫از دیروز معدم ‫گرفتگی کرده.
‫هم استرس دارم، هم هیجان زده ام.
‫بخور، حست بهتر میشه.
‫نمی خوام حسم بهتر بشه. ‫بذار همینجوری بمونه.
‫یا اینکه وقتی با بابا ازدواج کردی ‫نه استرس داشتی نه هیجان زده بودی.
‫همینطوره، به همین دلیل ‫حسم رو نمی فهمی.
‫هیچ کس بهتر از تو ‫نمی تونه بهت بگه.
‫این نخ مقدس، برای ‫طولانی شدن عمرم ضروریست.
‫نگاه کن چطور صدات پر شور شده
‫با خنده میگن کی دامادشه
‫وقتشه که از ‫مرزهای آشنایی رد شی
‫وقتشه که با شادی سرود ‫اتحادتون رو بخونید.
‫رادها، مردی که تو پرستشش می کنی
‫ابر بارون زده با پوست شیاما
‫اینجاست که با دلبند قشنگش ‫دل بده.
‫سید؟ ‫- هان؟
‫رادها...
‫از بچگی تا حالا ‫کسی رو "اول آوریل" نکردم.
‫اما اگه امروز با هم ازدواج کنیم...
‫هم من رو، هم تو رو ‫احمق می کنیم.
‫زخم های گذشته من ‫هنوز خوب نشده.
‫جای عشق هم تو دلم ‫خالیست.
‫اون روز سعی کردم ‫بهت بگم.
‫نمی خوام یه چیزی رو ‫پنهان کنم و با تو ازدواج کنم.
‫حالا که بالاخره ‫حقیقت رو گفتم.
‫حالا تصمیم با توئه
‫چی داره میگه؟! ‫من هیچی نمی فهمم.
‫صبر کن! حتی خودم هم ‫مطمئن نیستم داره چیکار میکنه.
‫رادها...
‫فکر کنم گشنمه.
‫بگو رادها
‫چرا اینقدر ساکتی؟
‫دردی که تو دلش پنهون کرده بود ‫داره منو اذیت میکنه.
‫اما...
‫خوشحالم که مجبور نبود ‫تا آخر عمرش گریه کنه.
‫نمیدونم چی به سرم اومد.
‫خاطرات گذشته ‫شروع کردن به پر کردن ذهنم.
‫خاطراتش.
‫اون جواب یه عالمه ‫سوال بی جواب من بود.
‫اما یه سوال ‫که جوابی نداشت.
‫آناهیتا.
‫یه جو جادویی وجود داره
‫تو دختری، تو اقیانوس منی
‫همیشه تویی،
‫2008.
‫جشنواره‌ی کالج بی ای تی.
‫همیشه تویی،
‫سیدارت آشوک.
‫سال آخر. دانشجوی کامپیوتر.
‫دانشگاه مهندسی روی.
‫مَنْگُو، پرتقال، جَمّون، لیمو، هل. ‫چی میل دارید آقا؟
‫رئیس کلوپ کریکت کالج.
‫کاپیتان تیم دانشگاه.
‫بیشترین امتیاز زن لیگ کریکت ‫در دسته دوم برای سه سال گذشته.
‫چه آدم عجیبی!
‫اما هیچوقت فرصت نداشتم ‫در دسته اول بازی کنم.
‫دلیلش؟
‫تندخویی.
‫سید، من به شاگردام قول دادم ‫که اونا رو وارد مسابقات میکنم.
‫آبروم رو نبر. ‫فوری بیا اینجا!
‫ها بله!! ‫- سلام.
‫ما از کالج روی هستیم. ‫- باشه.
‫شاگردامون...
‫شاگردای کالج ما ‫میخوان تو مسابقات رقص شرکت کنن.
‫بابا، من بهش گفتم.
‫ساعت ثبت نام ‫ساعت 6 بعدازظهر تموم شد.
‫اینو بگیر!
‫سال دیگه میبینمت، باشه؟
‫برگرد سرکار. ‫- لطفا؟
‫بیا دیگه. اونا شب و روز تمرین کرده بودن.
‫نباید تمرین میکردن که سر موقع باشن؟
‫درسته خانوم پروانه؟
‫اسم شما چیه؟ ‫امیت بهادر.
‫آقای امیت، شاگردای کالج ما اینجا ‫برای شرکت در مسابقات رقص هستن.
‫اسم اونا رو ثبت نام میکنی؟
‫یا باید خودم انجامش بدم؟
‫بشین. الان بنویس!
‫امیت؟ ‫- ها؟
‫میشه زودتر ‫صف رو خلوت کنی؟
‫آدما منتظرن.
‫ای ستاره ی من
‫تو چشمام مه هست
‫آناهیتا
‫ای آناهیتا
‫سلام آقا.
‫لطفا؟
‫برمیگردم!
‫آی! ‫- کمک کن! کمکم کن!
‫کمک‌های اولیه؟
‫لطفا بیا جلو.
‫من یه صندلی میخوام. ‫اوه! اینجاست.
‫خدایا!
‫کی صندلی رو برداشت؟ ‫- تو خوبی. بیا اونجا بشینیم.
‫باهاش حرف بزن!
‫گوش کن! من میدونم تو یه دانشجوی سال اولی ‫و این اولین جشنواره‌ی توئه.
‫خیلی هیجان زده ای که یه تی‌شرت رایگان ‫و یه بیسیم گیرت بیاد.
‫به خاطر همین دارم مودبانه باهات رفتار میکنم. ‫میدونی چی میگم؟
‫فهمیدی؟
‫فهمیدم آقا.
‫اونا مشکل دارن.
‫تو مشکل داری.
‫صف طولانیه.
‫اگه حرکت کنی، کمک میکنه.
‫کنکانی؟ ‫- یکم. تموم شد.
‫شماره شیش. بیا تو؟
‫بله. شماره شیش. ‫بیا تو.
‫مشکل چیه؟ ‫تمام شد!
‫سلام، بزرگترا؟
‫یه نفر اینجا. داره مشکل درست میکنه.
‫میفهمی؟ لطفا. بیا.
‫تمام شد.
‫داری به بزرگترا شکایت میکنی؟
‫نگران نباش. من شکایت کردم.
‫اون چی بود، خانوم پروانه؟
‫اونها بزرگتر من نبودن.
‫اونها نگهبان بودن.
‫شماره شیش. ما داریم میریم پیشت.
‫سلام! بیا تو. ‫یعنی.. نیا تو.
‫این کیه به جون خودم؟ ‫- این یه نگهبانه...
‫آقا...
‫کمیته برگزاری جشن دانشگاه ما ‫قوانینو تعیین کرده.
‫ما باید رعایت کنیم.
‫پس لطفا باهامون همکاری کن و کمکمون کن.
‫چی؟ کمک؟
‫حالا اسم ها رو ثبت میکنه.
‫میترسی؟
‫نه آقا. ‫- نه؟!
‫به مدیر مدرسه زنگ میزنم. ‫- نمیتونیم این کارو بکنیم.
‫سید؟
‫سید!
‫بله؟ ‫- سید، گوشیتو بده به من.
‫گوشیم. بله.
‫آقا؟ ‫- ها؟
‫'راهو مسدود کردی'
‫من باید برم شرکت کننده های ‫دیگه رو ببینم؟
‫ممنون آقا.
‫دارم تحملت میکنم...
‫نمیدونم شاید ‫شروع کردم دوستش داشتم.
‫یا اینکه قلبم ‫نمیخواست بر خلاف حرفاش عمل کنم.
‫نمیدونم. ‫- بس کن دیگه!
‫ادب داشته باش!
‫نگاه کن! ببین چقدر ناراحته!
‫از اونجایی که دختر هندی درخواست کرد...
‫معذرت میخوام. فقط... ‫- سیدارت اشک!
‫نگهبانا! هجوم...
‫احمق ها! ‫- چه کار میخوای بکنی؟!
‫به من حمله کن! وای نه!
‫به نگهبان بیشتری نیاز داری؟ تمام شد!
‫میخوای نگهبان بیشتری بفرستی؟ ‫خب باید بدونی که من یه بازیکن بیسبال هستم!
‫حتما عضو کانال تلگرامی ما شوید تا از آخرین اطلاعیه ها باخبر شوید .::9Movie.Tv::.
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم ‫.::9Movie.Tv::.
‫من رزرو داشتم ‫به اسم رادها.
‫بله خانم. رادها و سیدارت.
‫اتاق ماه عسل. ‫اتاق شماره 302.
‫شب خوبی داشته باشید خانم. ‫- ممنون
‫خانم؟
‫زندگی مشترک خوبی داشته باشید خانم.
‫شب بخیر.
‫تو...
‫اگه برم خونه، ‫همه میخوان...
‫نگران نباش. من خوبم.
‫میخواستن ‫در مورد امروز برام حرف بزنن.
‫از اونجایی که این اتاق ‫قبلا رزرو شده بود.
‫فکر کردم کسی نمیاد... ‫- بابام و مامانم این اتاقو پرداخت کردن!
‫معذرت میخوام. نمیدونستم.
‫رادها...
‫در واقع باید بمونی.
‫فکر کنم باید برم.
‫تو بمون. من میرم.
‫سفارش شما آقا
‫ممنون.
‫خب، ما دنبال ‫سرمایه گذار برای استارت آپمون بودیم.
‫یه جلسه برای ‫فردا برنامه ریزی شد...
‫اینو بگیر.
‫هنوز باهاش در ارتباطه؟
‫نه.
‫هفت سال گذشته.
‫چی؟! هفت سال؟!
‫چطور تونستی...؟
‫هنوز دوستش داری؟
‫نمیدونم.
‫نمیدونم؟!
‫فکر میکنی اون هنوز دوستت داره؟
‫من هیچ وقت جواب این سوالو ‫در گذشته هم نمیدونستم.
‫پس اون هیچ وقت دوستت نداشت؟
‫نمیدونم رادها. ‫واقعا نمیدونم.
‫خب پس چرا ما ازدواج نکردیم ، سید؟
‫منتظری اون برگرده؟
‫رادها ...
‫هر دقیقه ، ذهنم داشت ‫تو رو با اون مقایسه می کرد.
‫من داشتم فکر می کردم چرا نمی تونم ‫با تو مثل اون صحبت کنم.
‫شادی ای که احساس کردم ‫وقتی دیدم اون خوشحاله ...
‫هیجانی که داشتم ‫برای اینکه اون رو بخندونم ...
‫همیشه منو اذیت می کرد ، ‫چرا با تو اینجوری نیست.
‫فکر کنم ...
‫من منتظر نیستم اون برگرده ‫به زندگی من ، رادها.
‫فقط منتظرم اون کاملًا ‫از قلب و روح من بره.
‫وقتی شرایط اینجوری بود ، ‫احساس کردم که ازدواج با تو اشتباهه.
‫اگه بفهمی که اون الان ازدواج کرده ‫اوضاع درست میشه ، سید؟
‫من میتونم منتظرت بمونم. ‫درسته ، سید؟
‫رادها ، می فهمم.
‫نه ، سید! تو نمی فهمی!
‫هرگز هم نخواهی فهمید.
‫باشه. ممکنه نتونم بفهمم.
‫اما اگر میتونم به یه طریقی بهت کمک کنم ... ‫- منو می بوسی؟
‫باید برم.
‫لطفا ، نرو.
‫لطفا؟
‫شب بخیر.
‫چطوره اگه اون عاشقت باشه ...
‫و هنوز ازدواج نکرده ، ‫و منتظر تو باشه؟
‫عروسیش دیروز کنسل شد.
‫چطور تونستی ازش بخوای که دمو رو بسازه؟ ‫- من مجبورش نکردم ، باشه؟
‫اون نمونه ی برنامه ‫، دمو و کد رو فرستاده.
‫عالی. پس تمومه.
‫عالی! اون کجاست؟
‫ دارم میرم گوا. اون رو ببینم
‫ چرا یهو؟
‫تو حتی نمی دونی اون کجاست.
‫چطور میخوای پیداش کنی؟
‫خیلی وقته ، سید.
‫اون حتما مشغوله ‫با زندگی خودش.
‫اون خوشبختانه ازدواج کرده.
‫نرو.
‫رادها چند تا سوال تو ذهنم ایجاد کرد!
‫من میخواستم جواب ها رو پیدا کنم.
‫اما نمی دونستم که ‫جرات رو به رو شدن با جواب ها رو دارم یا نه.
‫اما یه چیز رو مطمئن بودم.
‫هیچ چیزی تو زندگی به اون چیزی که ما می خوایم پیش نمی ره.
‫من قبلاً این رو تجربه کرده بودم ‫تو بچگیم.
‫مامان!
‫آرزوی مامان این بود ‫که من کریکت باز بشم.
‫مامان دلیل اینکه ‫من کریکت رو شروع کردم بود ...
‫این دختری که ‫به تازگی وارد زندگی من شده بود ،
‫دلیل تموم شدن ‫حرفه ی کریکت بازی من شد.
‫رفیق ، نیم چرخش یعنی ، ‫توپ نصف دور می چرخه.
‫چرخش با پا یعنی باید ‫از کنار پا قطعش کنی.
‫باید تمرکز کنی.
‫متوجه شدی؟ ‫- سلام ، سید.
‫هی ‫- اینجوری تمرکز میکنی؟
‫سید! من اینجام!
‫تو اینجا چیکار می کنی؟
‫قرار نبود امروز مصاحبه داشته باشی؟
‫ظاهرا یه پیشنهاد ده لاخی بود.
‫انگار که من از مرحله ی اول رد می شم.
‫قبل از اینکه منو بیرون بندازن ، رفتم.
‫من از همون لحظه ای که تو ‫با کفشای ورزشی من رفتی ، فهمیدم.
‫اما پوشیدن لباسای بابام ‫تصمیم بدی نبود.
‫دختر های جوان عاشق من شدن. ‫- مَدی!
‫هی خانم پروانه! ‫- حالا چی میشه؟
‫شماره شون رو می گیرم. ‫- منظورم برنامه های آینده ت بود.
‫شنیدم تیم استعداد های آر سی بی ‫اومده که بازی تو رو ببینه.
‫از اونجایی که تو امسال تو آی پی ال بازی میکنی. ‫من میخوام مدیرت بشم.
‫اره ، درست می گی. من دارم تلاش می کنم یه جای ‫تو لیگ دسته ی اول پیدا کنم.
‫مطمئنا. همه ی حریف ها رو بزن و ‫اونوقت یه جای بهت میدن.
‫اولین بازی. فصل قبل. ‫تو بینی دروازه بان رو شکستی.
‫آخرین بازی ، تو دندان های ‫توپ انداز رو شکستی.
‫و حالا اون از دندان مصنوعی استفاده می کنه!
‫کی بود که وقتی داشتم اون رو می زدم ، ‫تشویقم می کرد؟
‫چرا در مورد گذشته حرف می زنی ، ها؟
‫داداش ، محافظ کشاله رانت رو آوردی؟
‫تو کیفمه. ‫- فایده ای نداره که تو کیف باشه.
‫مطمئن شو که تو شلوارت باشه. ‫مواظب خودت باش.
‫بذار باشه.
‫یادته چجوری با اون دختره از جشن باهم دعوا کردیم؟
‫اون با اون کناڈایی مسخره اش چقد باحوصله باهامون رفتار کرد.
‫تو هم باید ادب و تواضع و فرهنگ رو ازش یاد بگیری.
‫خطه.
‫ما اول باطله رو می زنیم. ‫- اوکی.
‫اون دانشجوی قدبلند رو می بینی؟
‫اون تو بازی تمرینی نزدیک بود پام رو بشکنه.
‫ازت خواستم که راجع به اون دختر دانشجو از جشن دانشکده تون سوال کنی، یادته؟
‫آها! یادم رفت بهت بگم داداش.
‫آها! چرا اجازه ندادی دانشجوهای دانشکده سید ثبت نام کنن؟
‫شماها از بیرون اومدین و این جا پررو بازی در میارین.
‫به کارتون برسید و برید.
‫به موها و لباسات نگاه کن.
‫دانشجوها باید مثل دانشجو رفتار کنن.
‫ما اونو از همه باشگاه ها برای بقیه سال محروم کردیم.
‫اون نمی تونه تو هیچ رویداد بین دانشکده ای دیگه ای نماینده ما باشه. فهمیدی؟
‫و تو... ‫فهمیدی؟
‫فهمیدم آقا.
‫متاسفم.
‫ما اونو از برنامه های فرهنگی محروم کردیم.
‫اون نمی تونه تو جشن ها هم داوطلب بشه.
‫چی؟
‫من فقط ازت خواستم که اسم و مشخصاتش رو جمع کنی.
‫اسم... یادم رفت.
‫ولی باباش بنگالی. ‫- این مهم نیست!
‫من ازت خواستم که اونو سیاه لیست کنی یا محروم کنی؟
‫معذرت می خوام داداش.
‫ما دوباره اونو به تیم بر می گردونیم.
‫این مسابقه برای انتخاب ها خیلی مهم بود.
‫ولی اون به خاطر من تو دانشکده کلی مشکل داشت.
‫این که اون رو از باشگاه دانشکده محروم کرده بودن من رو آزار می داد.
‫هر جوری بود من نمی تونستم بهش فکر نکنم.
‫سرعت خوبی داره.
‫این هیچیه
‫حالا بازی اصلی شروع میشه.
‫"من فقط داشتم قوانین رو اجرا می کردم".
‫"دانشجوها باید مثل دانشجو رفتار کنن".
‫"متاسفم".
‫سید!
‫- خوبی؟
‫چی شد؟
‫ازت خواستم که مواظب باشی! ‫- امیدوارم صدمه ندیده باشی.
‫آب و قند ببر!
‫خب؟
‫بنگالی؟
‫آره. یه بانرجی یا چاترجی.
‫باباش بنگالی. رفته.
‫ام... فوت کرده!
‫مادرش کناڈاتی.
‫تو گوآ زندگی میکنه.
‫مادرش اونو خیلی خوب بزرگ کرده!
‫اومده بود برای تحصیل دانشگاهی.
‫دختر خوبیه مطمئنا.
‫اسپری رو بده! ‫- اشکال نداره.
‫سیدارت آشوک!
‫یه سری داروهای دیگه هم بگیر. ‫بهش نیاز داری.
‫این احمق قدبلند یه چیزی به هندی گفت. نفهمیدم چی گفت.
‫مشکلت چیه داداش؟
‫چقدر باید بگم؟
‫آروم باش. واکنش نشون نده. ‫بذار تموم شه.
‫سید، واکنش نشون نده. ‫اون عمداً داره تحریک ت میکنه.
‫شماها برید.
‫موفق باشی داداش. ‫- مواظب خودت باش.
‫خوب زدی داداش!
‫من اون جا توپ رو میزنم.
‫اگه فیلد لازم داشتی یه نفر اون جا بذار.
‫ای آهنگ که هوا رو پر کرده ‫تو این عصر دلچسب
‫مثل قلب من که می تپه ‫موسیقی توئه که تو من نواخته میشه
‫وقتی چشمات برق می زنه ‫دیگه ماه چی کاره س؟
‫تو قلبم یه معجزه می درخشه ‫و ریتم آهنگ رو از حالت عادی در میاره
‫داستان ها تو بهشت قلب نوشته شده
‫اولین خطش
‫تویی، همیشه تویی
‫بارها و بارها نزدیک تر می شم
‫مثل نسیمی که عبور می کنه
‫تویی، همیشه تویی
‫مثل قطره ای که ‫صدای چوب صندل رو میاره
‫تویی، همیشه تویی
‫ای رویای من که ‫منو به یاد خاطرات قشنگم می اندازه
‫تویی، همیشه تویی
‫این سفر هیچ وقت تمومی نداره
‫این همه مدت شعرهای تو بوده
‫تویی، همیشه تویی
‫مثل یه قطره بارون که ‫صدای ابرها رو میاره
‫تویی، همیشه تویی
‫این پسر خیلی عالی داره می نوازه
‫یه جو جادویی وجود داره
‫تو دختر من، اقیانوسی هستی که تو من وجود داره
‫یه جو جادویی وجود داره
‫تو دختر من، اقیانوسی هستی که تو من وجود داره
‫یه جو جادویی وجود داره
‫تو دختر من، اقیانوسی هستی که تو من وجود داره
‫تبریک میگم صیدو. ‫خوشحالم که شنیدم.
‫بابا، برای تمرین توری تیم انتخاب شدم.
‫هیچی نیست. ‫- هیچی نیست که!
‫بهت افتخار می کنم.
‫اگه مامان بود، ‫خیلی خوشحال می شد.
‫نمیدونم خوشحال بودم که دوباره دیدمش ‫یا ناراحت بودم که به خاطر من تو دانشگاه آسیب دید.
‫نمیدونستم. ‫- صبر کن! اینجا بایست.
‫وقتشه نمایشگاه رو ببندیم. ‫حالا برو.
‫10 دقیقه دیگه وقت داریم.
‫هنوز مردم داخل هستن. ‫میگم "سلام" و میرم.
‫اگه انقدر مهمه، ‫"سلام" به من بگو و برو.
‫نگاه کن! دقیقا مثل توئه.
‫شاعر، عاشق طبیعت ‫عکاس.
‫نه بابا.
‫خیلی...
‫خوبه؟ کامله.
‫از من بهتره.
‫من... آرومم؟
‫باید بهتر باشم.
‫مثل اون. ‫- خدا به داد کنارایی تو برسه.
‫مست شدی؟ برو دیگه! ‫- موتورم اینجا پارک شده.
‫نگاه کن بهش.
‫آقا، لطفا اجازه بدید بیام تو! ‫- برو دیگه!
‫لطفا سعی کن بفهمی. ‫- برام مهم نیست. برو.
‫با یه نفر دیگه هم اینجا دعوا داره.
‫و...
‫تو اونجوری که هستی کاملی.
‫نیازی نیست تغییر کنی.
‫خداحافظ.
‫هی!
‫خانم چاترجی؟
‫بنرجی؟ موکرجی؟
‫آها! این خانم جی
‫اممم.. ببخشید
‫میخواستم با اسم ‫صدا بزنمت.
‫ولی اسمت رو نمیدونم.
‫همچنین... اِم...
‫خب؟ بنرجی یا چاترجی؟
‫چرا داری دنبال من می گردی؟
‫ها؟!
‫کنارایی تو خیلی بده...
‫ببخشید. تو دانشگاه به خاطر من اخراج شدی.
‫نه. اشکال نداره.
‫لازم نیست عذرخواهی کنی.
‫هی! گوش کن!
‫یه دقیقه صبر کن.
‫جدی میگم. من...
‫داری اذیتم می کنی.
‫اوه.
‫ببخشید.
‫فقط یه چیز رو از اون روز یادمه.
‫با اینکه داشت ازم دور می شد...
‫همش برمی‌گشتم نگاهش می کردم که داره میره.
‫حتی نفهمیدم کی ماشین به من زد.
‫و یادم نمیاد ماشین از روی پام رد شد.
‫و نمی دونستم که قبل از شروع شدنش ‫حرفه کریکتم تموم میشه.
‫آقا، میتونی منو به صندوق پست که تو این عکس هست ببر؟
‫اداره پست؟ ‫اداره پست نزدیکه.
‫نه اداره پست. این صندوق پست.
‫صندوق پستی که به این درخت انبه آویزونه؟
‫میخوام برم به صندوق پست.
‫روی این درخت انبه. ‫- نمیدونم آقا.
‫چی پشتش نوشته شده؟
‫خب، یه...
‫یه شعره. ‫- واقعا؟ برام بخونش.
‫انگلیسیه. ‫- پس انگلیسی بلد نیستی بخونی؟
‫تو خیابونی که کنارش بود یه جعبه شگفت انگیز بود..
‫نه مثل رنگ قرمز شراب، ‫شماره پنج و سه!
‫آویزون شده بود زیر یه درخت با ‫مَنگوهای نارنجی رسیده...
‫رازهای کوچیکی رو نگه میداشت، ‫اون شادی ها و غم ها رو..!
‫همسایه‌ی خوبم، ‫خیلی وقت ها نامه می نوشت..
‫صبح های دوشنبه مه آلود، ‫یه پیراهن ابریشمی می پوشید!
‫آخرین نامه ای که نوشت ‫هیچ جا پیدا نشد..
‫همون طور که جعبه و درخت و ‫اون خاطرات دور و برش!
‫دنبال صندوق پست هستی ‫یا شاعر؟
‫چشم و آینه یه جورن.
‫هر دوشون نمیتونن حقیقت رو پنهان کنن.
‫چنـدیگـر رو ترک کردم و ‫اومدم گوآ، وقتی بیست و دو سالم بود.
‫وقتی این عکس گرفته شد، ‫بیست و پنج سالم بود.
‫برای اولین بار تو ‫تئاتر دیدمش.
‫عشق از یه نگاه بود.
‫حس کردم باید ببینمش ‫و باهاش حرف بزنم.
‫اون دختر دیگه تو عکس، ‫دوستش بود.
‫کور بود.
‫باباش یه میلیونر بود.
‫هر دوشون با یه ماشین ‫میرفتن دانشگاه.
‫تصمیم گرفتم به عنوان راننده شون، ‫باهاشون برم.
‫اگه از من خواسته می شد که ‫دختر رو ببرم دانشگاه،
‫یه شانس داشتم که ‫ببینمش و باهاش حرف بزنم.
‫بعد از یه ماه، بهم ‫محول شد که ماشین رو رانندگی کنم.
‫اونم سوار ماشین شد.
‫دختر صاحب ماشین ‫یه حرف مفت زن بود.
‫اما این دختر؟ نه.
‫من هم زیاد حرف نمی زدم.
‫اما یه قصه گو خوب بودم.
‫هر روز تو ماشین، ‫یه داستان براشون تعریف می کردم.
‫هر دوشون کلی میخندیدن.
‫تو آینه نگاهش میکردم.
‫اون هم نگاهم می کرد.
‫هر دو چشمامون ‫به هم لبخند می زد.
‫اما خجالتی بود.
‫پس هیچ وقت حرفی نزدیم.
‫بعدش چی شد؟
‫دختر صاحب ماشین ‫فکر کرد که خیلی دوسش دارم.
‫فکر کرد که داستان ها و ‫شوخی هام برای اون بود.
‫اون من رو دوست داشت.
‫اما من متوجه نشدم.
‫یه روز یهویی، ‫از من خواست باهاش ازدواج کنم.
‫گیج شدم.
‫تو آینه نگاهش کردم.
‫اون هم نگاهم می کرد.
‫چشمام دیگه لبخند نمی زد.
‫چشمای اون؟ اشک اومده بود.
‫همین کافیه.
‫اون موقع فهمیدم که ‫اونم من رو دوست داره.
‫خیلی قشنگه. ‫- داستان اونجا تموم نشد، آقا.
‫قبل از اینکه کاری بکنم، ‫رئیس متوجه شد.
‫یه مرد پولدار چی کار میکنه؟
‫فکر کردم یه کم به دخترش ‫عقل یاد بده و منو بیرون بندازه.
‫اما موافقت کرد.
‫تو روز عروسی، اونجا بود.
‫با اینکه لبخند میزد، ‫اشک تو چشمش باقی موند.
‫جرئت نداشتم که بهش نگاه کنم.
‫جرئت پیدا کردم ‫و بهش نگاه کردم.
‫اما اون دیگه رفته بود.
‫دیگه هیچ وقت ندیدمش.
‫حالا؟
‫رفته بود.
‫هیچ سرنخی از ‫محل زندگیش نداشتم.
‫و به همین خاطر.
‫سی سال گذشته، ‫من همیشه میرم ایستگاه قطار و فرودگاه.
‫باورم اینه که دوباره ‫میبینمش.
‫یعنی هنوزم ‫دوستش داری؟
‫زن زندگی من، ‫همسرمه.
‫فقط براش ‫احساس دلسوزی می کنم. ‫دیگه هیچی.
‫حالا دیگه ‫چه نیازی به دلسوزی؟
‫یعنی... ‫خب...
‫چطور اگه یادت رفته باشه ‫و از زندگیش راضی باشه؟
‫دارم منتظر میمونم که ببینم دقیقا همینه.
‫اگه بفهمم که خوشحاله، دیگه نمیام ‫ایستگاه قطار و فرودگاه.
‫اگه بفهمی که ‫ازت دل کنده...
‫احساس بدی نمی کنی؟
‫تو عشق یه ارتباطی هست
‫هر وقت تو خاطراتم تورو میبینم
‫داستانی که گفت، یه کم ‫ذهنم رو آروم کرد.
‫بعد از تصادف، هشت ماه ‫باید استراحت مطلق می کردم.
‫دکتر بهم گفت که دیگه هیچ وقت تو عمرم نمیتونم کریکت بازی کنم.
‫از بچگی آرزو داشتم ‫کریکت بازی کنم.
‫زندگی جلوتر ‫انگار یه علامت سوال بود.
‫هیچ اعتماد به نفسی ‫تو وجودم نمونده بود.
‫آپا پرسید که میخوای ‫به کارش بپیوندی؟
‫آقای رامشه. ‫- خوش اومدی سیدارت.
‫قبول کردم.
‫کار جدید. آدمای جدید. ‫چالشای جدید.
‫وسط همه اینا ، خاطره هاش ‫از من دور شده بود.
‫مهم نیست که ‫لونه ی بین برگها چقدر دنج باشه.
‫فقط وقتی که یه پرنده ‫بال هاشو تو آسمون باز میکنه،
‫احساس میکنه که داره زندگیشو ‫تجربه میکنه.
‫پس یه تصمیمی گرفتم.
‫میخوام یه ‫کسب و کار خودم رو راه بندازم.
‫اوه.
‫یه زنجیره ی رستوران.
‫چقدر سرمایه میخوای؟
‫خب، قصد دارم که ‫به طور مستقل سرمایه جمع کنم.
‫بدون کمک شما.
‫قبلاً دنبال ‫چند تا سرمایه گذار هستیم.
‫باشه.
‫میتونی این ایده رو ‫به دوستام بگی ، درسته؟
‫اونا دنبال ‫ایده های جدید برای سرمایه گذاری هستن.
‫یه هفته بعد، اون ‫یه مهمانی کوکتل ترتیب داد.
‫برای ارائه ‫ایده ام به سرمایه گذارها.
‫یهویی زندگی ‫یه بار دیگه یه غافلگیری برام داشت.
‫این بار
‫یه غافلگیری خوشایند بود.
‫واقعا ... واقعا خوشایند.
‫معذرت میخوام.
‫ببخشید؟ ‫میشه بلیطتو بده؟
‫اوه. ببخشید. ‫من واسه شرکت تو این مراسم اینجا نیستم.
‫میخواستم اینو به اون خانومه که لباسش سبز رنگه بدم ‫اسمش چیه؟
‫اسمشو نمیدونم ‫و نمیدونم کیه.
‫وقتی میخواسته بیاد اینجا، ‫تو پارکینگ اینو انداخته.
‫باشه.
‫اگه میشه لطفا اینو بهش بدی؟ ‫- باشه. ابی؟
‫اینو به اون خانومه بده. ‫- باشه.
‫باشه. خدافظ. ‫- خدافظ.
‫ببخشید خانوم؟ ‫حتما اینو انداختی.
‫یه نفر پیدا کرده.
‫خانم ها و آقایون.
‫غذا با کیفیت و خوشمزه به قیمت بیست روپیه.
‫سوالی دارید؟
‫نه ، سید. ‫خیلی عالیه.
‫ده کرور سرمایه اولیه ‫که لازم دارید، درسته؟
‫بله ، عمو.
‫منظورم ... آقا.
‫عمو گفتن کافیه.
‫ما حاضریم سرمایه گذاری کنیم.
‫برنامه ات عالیه.
‫حاشیه سودش هم زیاده.
‫هنوز ‫مدل درآمدی رو توضیح ندادم ، عمو.
‫در واقع، حتی ‫یه کلمه هم درباره ده کرور نگفتم.
‫لازم نیست که ‫ایده ی منو دوست داشته باشن.
‫ولی بدون اینکه یه چیزی رو گوش بدن، اگه وانمود میکنن ‫که ایده ام خوبه و میخواد توش سرمایه گذاری کنن؟
‫فقط به خاطر اینکه تو ‫پسر من هستی حاضرند سرمایه گذاری کنن.
‫شعری که میخوام ‫الان بخونم...
‫' تو انتهای ‫پل چوبی.'
‫تو فصل تابستون، وقتی ماه می بود...
‫امم...
‫ببخشید.
‫ممنون.
‫ببخشید؟
‫این عکس خیلی قشنگه.
‫شعری که پشتش نوشته شده هم قشنگه.
‫ولی این مال من نیست.
‫ممنون. ‫ببخشید؟
‫اینو باید به اون خانومه که لباسش سبز رنگه بدی.
‫بنگالی؟ با اون کیف قهوه ای؟
‫موهاشو شینیون کرده؟ ‫با لبخند قشنگش؟
‫اشکالی نداره.
‫آقا، منظور شما ‫اون بود؟ ‫اون هم بنگالی.
‫با لباس سبز، کیف قهوه ای و موهاش شینیون شده.
‫با توصیف ‫مطابقت میکنه.
‫هی! اشتباه گرفتی.
‫باشه.
‫بنگالی با اون کیف قهوه ای و موهاش شینیون شده.
‫اشتباهه که من فکر کنم هنوز دنبال منی؟
‫نه. اشتباه نمیکنی.
‫دنبالت بودم.
‫ولی راستش ‫دنبالت نیستم.
‫یه جوری دنبالت هستم.
‫ولی یهو ‫تو لابی چشمم بهت افتاد.
‫چند سال بود که ‫ندیده بودمت خانم.
‫یعنی... از وقتی که ‫دیدمت خانم.
‫از وقتی که ‫همدیگه رو می‌شناختیم... ‫- اصلا ما همدیگه رو نمی‌شناسیم.
‫دو بار بیشتر همدیگه رو ‫ندیدیم.
‫معنی‌ش این نیست که ‫هر دوتامون همدیگه رو می شناسیم، درسته؟
‫درسته.
‫ولی... ‫- ولی چی؟
‫هی! بانرجی! ‫نه، چاترجی.
‫چند تا چیز درباره ‫تو می‌دونم.
‫می‌دونم که ‫علاقه داری به عکاسی.
‫می‌دونم که پشت ‫عکسات شعر می‌نویسی.
‫اگه اشتباه نکنم، ‫هنوزم یه دوربین پولاروید تو کیفته، درسته؟
‫قبل اینکه اشتباه ‫فهم کنی بذار توضیح بدم.
‫تو اینو تو ‫پارکینگ کتابخونه انداختی.
‫می‌خواستم برگردونمش.
‫به خاطر همین ‫"دنبالت" بودم.
‫اوه.
‫همه این سالها ‫حفظش کردم.
‫فقط یه "اوه" کافیه، دختر؟
‫یعنی خانم.
‫ممنون.
‫کنارایی شما پیشرفت کرده.
‫شعرت عالیه. ‫خیلی قشنگه.
‫تو هم...
‫یعنی، خیلی تغییر کردی.
‫سبز بهت میاد.
‫فیروزه‌ای؟ ‫- ها؟
‫این سبز نیست. ‫فیروزه‌ایه.
‫اوه. آره. "ترکواز".
‫فیروزه‌ای.
‫"ترکواز" ‫- فیروزه‌ای
‫فیروزه‌ای. ‫- تور...
‫سبز. سبز بهت میاد.
‫یه سری حرفا هست که ‫تو چشمات قایم شده.
‫ولی درسته که از ‫چشمات پرت شدن بیرون، ‫بی‌خبر از وجود من؟
‫می‌شه این حرفا رو ‫بخونم؟
‫می‌شه ‫بارها و بارها بهشون ‫نگاه کنم؟
‫با سر به کنجکاوی ‫من جواب بدم؟
‫کیف شما.
‫مردم میگن که ‫کافی اینجا بده.
‫غیرمستقیم داری از من دعوت می‌کنی ‫برای قهوه؟
‫نه. کافی اینجا بده.
‫مستقیم می‌پرسم که آیا دوست داری تجزیه و تحلیل کنی ‫که چرا بده؟
‫خب؟ همایش شعر چطور بود؟
‫چه شعری ارائه کردی؟
‫وقتی نوبت من شد، احساس بدی داشتم
‫چطور می‌تونستم یه شعر شخصی رو تو جمع ارائه بدم؟
‫پس، ارائه ندادم.
‫جالبه.
‫با اینکه علاقه داشتم حرف بزنم، اما هیچکس علاقه‌ای نداشت منو گوش بده.
‫مردم تو همایش شماآماده بودن که گوش بدن، اما شما علاقه نداشتید بگید.
‫اوه نه. نه اینطور نیست که ‫علاقه نداشتم.
‫فقط یه احساس عجیبی بود.
‫خب، علاقه داشتید ‫درباره چی حرف بزنید؟
‫تو هم تو همایش شعر بودی؟
‫اوه نه.
‫من تو جلسه ‫ارائه به سرمایه گذاران بودم.
‫برای بابام و دوستاش.
‫مثل اینکه گفتم...
‫انگار که علاقه‌ای نداشتن گوش کنن.
‫بهم بگو. من گوش می کنم
‫اشکالی نداره.
‫بگو.
‫باشه پس.
‫یه کسب و کار غذاییه. یه رستوران چند ملیتی.
‫تصورش رو کن با بخش‌های مختلف.
‫مثلا...
‫اینجا.
‫علاقه مندان به کتاب یه بخش کتابخونه.
‫علاقه مندان به ورزش یه بخش پخش بازی زنده.
‫محل‌های موسیقی. مناطق بازی برای بچه ها. پرده نمایش فیلم.
‫مردم می تونن هر جا که دوست دارن غذا بخورن.
‫جالبه.
‫این جالب بود؟ ‫- آره.
‫هنوز به قسمت جالبش نرسیده بودم.
‫همون لحظه علاقه‌شون رو از دست دادن؟
‫ببخشید. ادامه بده.
‫خب، قسمت جالبش اینه که هر غذایی که اینجا بخری، بیست روپیه ازت میگیره.
‫ولی چطور؟ اینجوری که ضرر نمیکنی؟ ‫- سوال خوبی بود.
‫بیست روپیه هر چیز. ‫غذاها خوشمزه و با کیفیت هستن.
‫فضای فوق العاده ‫و دکوراسیون مدرن.
‫مردم این فرصت رو از دست میدن؟
‫همه هجوم میارن.
‫وقتی این مکان معروف شد، ‫من اون رو به یه مرکز تبلیغاتی تبدیل میکنم.
‫مثلا، بخش فیلم ها ‫تیزر و تریلر پخش میکنه.
‫بخش کتاب ها ...
‫بیلبورد داره.
‫تبلیغات، تبلیغات ‫و باز هم تبلیغات!
‫دیگه جالب نبود؟
‫فکر کردم تازه میخوای ‫به قسمت جالبش برسی.
‫باشه. خب.
‫یعنی من هیچی ‫از تجارت نمیدونم.
‫اما ایده قشنگیه.
‫واقعا؟ خب.
‫لازم نیست قشنگ باشی.
‫قشنگه. ‫-خب، همین جوریه دیگه.
‫بگو.
‫لطفا ادامه بده.
‫در واقع، من هم یه ایده مثل تو دارم. ‫- اوه. واقعا؟
‫بله. دارم فکر میکنم ‫یه شراب سازی باز کنم.
‫برای هنرمندا، نویسنده ها ‫و مخصوصا شاعرا.
‫چند ساله که دارم ‫روی این موضوع برنامه ریزی میکنم.
‫چند تا اسم رو برای این مکان ‫انتخاب کردم.
‫اما هیچ برنامه ای ‫برای فروشش با بیست روپیه ندارم.
‫ببخشید. چیزی ‫دیگه هم میخواین، آقا؟
‫یه فنجان دیگه ‫قهوه ی بد برای من.
‫ببخشید؟ ‫- برای شما؟
‫حساب میشه.
‫ممنون، آقا.
‫اگه یه نشست شعر دیگه ‫بود، چه شماره ای بهتون زنگ بزنم؟
‫تصمیم گرفتم تو ‫نشست شعری دیگه شرکت نکنم.
‫اوه. یعنی دارید به طور غیر مستقیم ‫میگید که نمیتونم شمارتون رو بگیرم؟
‫ببخشید.
‫یعنی دارید ‫به طور غیر مستقیم شماره من رو میپرسید؟
‫چطوره بهتون بگم ‫که من تلفن ندارم؟
‫چه کاری ‫میتونم انجام بدم؟
‫من هم با یه ‫"اوه" مثل شما جوابتون رو میدم.
‫اما اگه دلت بخواد ‫یه بار دیگه منو ببینی؟
‫چرا باید ‫دلت بخواد یه بار دیگه منو ببینی؟
‫حداقل، یه عکس ‫از صندوق پست به من بده.
‫تو خاطرت نگهش میدارم.
‫گفتی که تلفن نداری!
‫چرا در موردش دروغ گفتی؟
‫از قهوه ی بَدت لذت ببر. ‫من باید برم.
‫اگه چیزی نیست، اسمت رو بگو.
‫مطمئن نیستم که ‫تو یه بانرجی هستی یا چاترجی.
‫سیدارت.
‫اسم پدرم رو ‫تو سندها اضافه میکنم.
‫پس میشه سیدارت آشوک.
‫اما دوستام صدام میزنن سید.
‫تو هم میتونی صدام بزنی، سید. ‫- باشه.
‫باشه؟!
‫راستی، من اسم سوم ‫که برای شراب سازی انتخاب کردی رو دوست دارم.
‫"قطره های شبنم و آفتاب"
‫اگه ناراحت نمیشی، میشه ‫ایده هات رو برای تجارتم قرض بگیرم؟
‫خب، من باید ‫صدات بزنم؟
‫خانم بانرجی؟ خانم چاترجی؟
‫یا خانم فیروزه ای؟
‫آقای سیدارت آشوک...
‫میز ثبت نام ‫هنوز کنار دره.
‫وقتی اسمم رو مینویسم، ‫اسم مادرم رو هم بهش اضافه میکنم.
‫این چه احساسی ‫هست که تو چشمام زنده شده؟
‫ساکت میمونم، ‫نمیتونم بیانش کنم.
‫یه بار دیگه ‫به من نگاه کن، بی تفاوت
‫سلام آناهیتا. من سیـدم.
‫سلام سیدارت آشوک. ‫شب بخیر. خواب های قشنگ ببین.
‫شب بخیر آناهیتا. ‫خواب های قشنگ ببین.
‫تو این ترانه ی قلبم، ‫یه عالمه حرف دارم که بخونم برات.
‫اگه نشنوی، ‫اصلا بهش فکر میکنم؟
‫تو گوشه ی چشمم، ‫یه کوچولو خجالت میکشم.
‫اما اگه کافی نباشه، ‫به یه شکست نزدیک میشم؟
‫بیا و یه ‫سورپرایز قشنگ نشونم بده.
‫من منتظرش هستم.
‫حالا منتظر ‫یه نگاه از تو هستم.
‫یه بار لبخند بزن و ‫منو ببر تو یه خواب.
‫اووو آناهیتا
‫من الان عاشقتم
‫اووو آناهیتا
‫من الان عاشقتم
‫اووو آناهیتا
‫من الان عاشقتم
‫اووو آناهیتا
‫من الان عاشقتم
‫هی، این یکشنبه میریم یه باغ انگور؟
‫هومم. سوار اتوبوس بشیم؟
‫تو رو ستایش کردم، صدات زدم ‫که تو نماد زیبایی هستی
‫گل ها می پرسن ؛ دوست داری اسمت رو بگی؟
‫یه نسیم خنک اومده که بهت بخوره
‫اجازه میدید بهش؟
‫یه شادی وصف ناپذیر
‫بزار تلاش کنم همه رو برات توضیح بدم
‫رنگ ها آسمون رو پر کردن ‫با امضایی که همه جا از تو داره
‫میشه با تخیل یه رنگین کمان ‫این رو بغل کنم؟
‫نیاز به این که بهت نگاه کنم ‫و تو رو گم کنم، حس کردم
‫لطفا این حس رو احساس کن؟
‫برای اینکه یه کار دیگه ای بکنم ‫عشقم رو نشون بدم، لااقل الان
‫حواست رو جمع کن، ‫به قلبم توجه کن
‫اووو آناهیتا
‫من الان عاشقتم
‫اووو آناهیتا
‫من الان عاشقتم
‫بابا اینو گرفت.
‫مامان شعر رو نوشت.
‫وقتی من کلاس دهم بودم ‫اولین کتاب مامان چاپ شد.
‫یه مجموعه شعر کنکانی.
‫بعد از ازدواج ‫و رفتن به گوا،
‫بیشتر وقتش رو ‫تو کتابخانه مرکزی می گذروند.
‫الان خوشحاله که کتابش ‫تو کتابخانه ثبت شده.
‫اون موقع بود که حس کردم ‫باید کنکانی هم یاد بگیرم.
‫در حقیقت، با مامان کنکانی حرف می زنم.
‫کم کم شروع کردم به ‫نوشتن به زبان کنکانی.
‫مثل یه برگ ظریف روی زمین ‫پاش، خیس شده با شیرینی
‫منتظر یه صدای ملایم ‫از صدای لطیفش
‫هستند کلمات تازه ‫مثل یه نفس عمیق از یه هوای تازه
‫صداش رو می شنوم، یه ‫اسم روی لب هام میاد
‫مثل آب.. خالصه..
‫و دائمی!
‫آناهیتا
‫29 فوریه 1992
‫پس این دختر ‫هر 4 سال یه بار تولدش رو جشن می گیره.
‫منظورم، این خانم.. خب... خانوم!
‫اووو آناهیتا
‫[سید] مشکلی نداره اگه من ‫برم جشن دانشکده تون؟
‫[آناهیتا] آره.
‫اووو آناهیتا
‫من الان عاشقتم
‫این چه احساسی ‫تو چشمام زنده شده؟
‫من ساکت می مونم، نمی تونم بگم
‫دوباره به من نگاه کن، ‫اوو، بی تفاوت
‫اووو آناهیتا
‫من الان عاشقتم
‫اووو آناهیتا
‫من الان عاشقتم
‫خب؟
‫خببب؟
‫دیگه دیره.
‫خب، گفتم که..
‫با هرسا می رم.
‫در واقع، بچه های کلاس ‫یه شب خواب تو خونه شوهتا برنامه ریختن.
‫من باهاشون میرم.
‫خب...
‫هی، میشه خواهشا اون رو برسونی؟
‫ممنون.
‫با موتور باید بریم؟
‫چرا؟ چی شده؟
‫خیلی ها در مورد من نمی دونن.
‫چطور فکر می کنم.
‫کودکی ام چطوری بود.
‫داستان های مدرسه ام.
‫چی دوست دارم.
‫هیچ کس در موردش نمی دونه.
‫نفهمیدم چی گفتی.
‫ولی، سرم رو تکون می دم ‫انگار یه کم فهمیدم.
‫وقتی بچه بودم، سعی می کردم ‫از خیابون رد شم، سه تا...
‫خوکای کوچولو؟
‫آره. خوکای کوچولو.
‫یه ماشین دیدم که داشت از رو خوکای کوچولو رد می شد.
‫نمی فهمیدم چی به سرشون اومده.
‫اما تمام شب گریه کردم.
‫بابا و مامان کلی سعی کردن آرومم کنن.
‫اما اشکام بند نمی اومد.
‫فرداش موقع رفتن به مدرسه، خوکای کوچولو رو دیدم که خوشحال خوشحال از خیابون رد میشن.
‫اصلا آسیب ندیده بودن.
‫اون آخرین بار بود که گریه کردم.
‫آخرین بار بود که احساساتم رو نشون دادم.
‫در واقع وقتی بابا فوت کرد هم گریه نکردم.
‫فکر کنم هیچ وقت این چیزا رو با کسی جز مامان درمیون نذاشتم.
‫خب، حالا با من شروع به درمیون گذاشتنش کردی.
‫کم کم.
‫آره.
‫شاید با تو شروع به درمیون گذاشتنش کرده باشم.
‫کم کم.
‫با این منطق، فکر کنم هیچکس هیچ چیز راجع به من نمی دونه.
‫منم هیچ ایده ای راجع به خودم و خواسته هام ندارم.
‫می خواستم بازیکن کریکت بشم.
‫اما الان؟ دارم کار و کاسبی پدرم رو اداره می کنم.
‫یه روز راجع به خودت و خواسته هات یاد می گیری.
‫شاید اون موقع بهتر چیزها رو بفهمی.
‫اگه خوب بود که تو این چیزها رو می فهمیدی.
‫یا اگه بهتر بود که این چیزها رو یاد نمی گرفتی.
‫من نفهمیدم.
‫اما انگار که فهمیدم، سرم رو تکون می دم.
‫بگو.
‫چرا کریکت رو ول کردی؟
‫یه تصادف بود.
‫چطور؟!
‫اون شب که تو خیابون بودم.
‫سه تا خوکای کوچولو دیدم که از خیابون رد میشن.
‫یه راننده که داشت از کنار من رد می شد، اونها رو دید.
‫با دیدن اونا، کنترلش رو از دست داد.
‫قبل از اینکه ترمز بگیره.
‫ماشین پام رو شکسته بود.
‫اما اگه بازیکن کریکت بودم...
‫میومدی بازی من رو تماشا کنی، خانم؟
‫یعنی "خانم"
‫من اهل گوا هستم.
‫فوتبال اونجا خیلی بیشتر طرفدار داره.
‫اوه، لطفا!
‫حداقل می تونستی بگی...
‫"البته. میومدم بازی تو رو تماشا کنم". درسته؟
‫هی.
‫یه تبلیغ شکلات قدیم یادته؟
‫اون که مسابقه کریکت توش بود؟
‫اوه. تبلیغ دهه نود.
‫اون که یه ‫بزننده شش تا می زنه،
‫و یه زن از نگهبانی رد می شه و مثل دیوونه ها می رقصه، درسته؟
‫چی؟!
‫یعنی قشنگ می رقصید!
‫راستش... ببخشید.
‫می دونستی چی؟
‫یه روز...
‫دوست دارم وسط مسابقه یهو ‫بریزم تو زمین...
‫و مثل اون با تمام وجودم برقصم.
‫باشه...
‫حرکت رقصش رو یادمه.
‫می دوه و یه چیزی مثل این می رقصه.
‫آره.
‫اما قبلش...
‫دیدی که یه حرکت کوچیک دیگه هم می کنه؟
‫یه حرکت کوچیک؟
‫از نگهبان رد می شه و می رسه...
‫بی خیال! اون اینکارو نمی کنه.
‫بهم نشون بدم؟
‫تو الان نگهبانی، باشه؟ ‫- باشه. باشه.
‫اونجا وایسا. ‫- سعی می کنم جلوت رو بگیرم.
‫چی؟ ‫- سعی می کنم جلوت رو بگیرم.
‫مثل ‫نگهبان، باشه؟
‫اینجوری میاد.
‫یه آهنگ ملایم می نوازه
‫یه صورت فلکی امشب می درخشه
‫همه اش بخاطر تو
‫ماه داره دنبال تو می گرده
‫از رو مژه ها خم شده
‫انگار تو چشم ها قایم شده، یه قطره شبنم
‫تو رد پات رو تو آسمون جا گذاشتی
‫مثل نقطه چین ها به هم وصلشون کردی
‫ستاره ی من ، جدی میگم
‫تو الان همدم منی
‫آناهیتا
‫آناهیتا جون
‫خب؟
‫شب بخیر؟
‫شب خوبی بود.
‫تو این ذهنم چی میگذره؟
‫فراتر از این چشم هام؟
‫یه حس آرامش؟ یه چیز بی قید و بند؟
‫یا یه دوستی شیرین؟
‫یه احساس ناشناخته؟
‫یا عشق شکوفا شده؟
‫تو این ذهنم چی میگذره؟
‫فراتر از این چشم هام؟
‫کتابخونه ی مرکزی اینجاست؟
‫ممنون آقا. ‫- خدا قوت.
‫IBBANI - DEW DROP
‫سلام.
‫اینجا خونه ی آناهیتاست؟
‫آنو، میتونی تو تنظیم این ساعت بهم کمک کنی؟
‫کی بود؟
‫ها؟
‫نازیا اینجاست. ‫من دارم میرم دانشگاه.
‫زیاد تو باد ننشین ‫باشه؟
‫دور خودت بپیچش
‫به نازیا گفتم عدس رو زیاد بی نمک نکنه.
‫بهش یادآوری میکنی؟
‫دختر خاله ی ریتو ‫ساعت 7 عصر تولدشه
‫عصر آماده ای؟
‫صبح بخیر، دی دی
‫مادی! ما اول میریم.
‫بعد دو دقیقه کیک رو بیار، باشه؟
‫حواست باشه. با احتیاط حملش کن.
‫با احتیاط؟
‫حالا اینقدر با احتیاطه؟ ‫- آی!
‫همیشه یه خرابکاری تو سرشه
‫بس کن این بازیا رو. ‫با احتیاط حملش کن.
‫سید، این اولین باره که ‫من تو خوابگاه دخترا میرم.
‫توانمندسازی زن. ‫- بیا پایین.
‫[تقلید از شماره گیری]
‫سلام! خوبی؟
‫سرت دردش بهتره؟
‫داروها رو خوردی؟ ‫- احمق!
‫چجوری جرئت میکنی ‫به من زنگ بزنی؟ بی عرضه!
‫سلام، هرسهی. یه سورپرایز برای تولد آناهیتا برنامه ریزی کردیم.
‫میتونی آناهیتا رو بیاری اینجا؟ خواهشاً؟
‫آها. بله.
‫اشکالی نداره.
‫خوبه. ممنون.
‫بچه ها! بریم؟
‫چیشده؟
‫ظاهراً مادرش ‫از گوا اومده پایین.
‫امشب باهاش یه ‫هتل مونده.
‫عالی!
‫آهان.
‫تولدش رو می خونیم ‫تو کیک رو برش بده.
‫بعدشم اون حرفای طولانی ‫که یه روزه حفظش کردی رو بزن.
‫جی پی همه رو ضبط میکنه. ‫- فردا می تونیم فیلم رو هدیه بدیم.
‫درسته مادی؟ ‫- ها؟ اره، حتماً.
‫مادی، پریا، فرهاد. ‫از کادر بروید بیرون.
‫مادی، شما نیاز به دعوت نامه ی خاصی دارید؟ ‫- صبر کن!
‫خدا قوت.
‫باشه. حالا از کادر برو بیرون.
‫سید، آماده ای؟ ‫- بله.
‫سلام آناهیتا!
‫من همیشه ‫دنبال... یعنی...
‫همه مون دنبال یه بهونه بودیم ‫که یه روزی یه حس خاص به تو بدیم.
‫خب، من یه فرصت عالی ‫تو روز تولدت پیدا کردم.
‫قضیه اینه که...
‫چرا ازم خواستی دروغ بگم؟
قـ ـا سـ ـم سـ ـمنـ ـگـ ـا نـ ـی
‫تا حالا هیچکی ‫تولد منو نیمه شب جشن نگرفته.
‫خب...
‫هیچکی تا الان این کارو نکرده.
‫ولی الان دارن انجامش میدن.
‫چرا داری انقدر بهش فکر میکنی؟
‫نمیدونم چجوری باید بهش واکنش نشون بدم.
‫چیکار کنم اگه واکنش من عادی باشه و دلش رو بشکنه؟
‫فقط جشن ها رو نمیگم.
‫همه اینا برام تازگی داره.
‫من گیج شدم.
‫برای یه دلیلایی هم میترسم.
‫هدیه همیشه مهمترین چیز نیست، آناهیتا.
‫یه تنش نهفته ای وجود داره وقتی یه نفر داره هدیه رو باز میکنه،
‫و نمیدونه که هدیه رو دوست داره یا نه.
‫انتظار برای یه لبخند وقتی هدیه رو باز میکنه.
‫این مهمترین چیز هست.
‫این دوتا بزرگترین چیزای دنیا هستند که توی یه لباس قشنگ پنهان شدن.
‫این چیه به خدا!
‫این آشغال چیه؟
‫باربی!
‫مَدی، این چیه؟ ‫- یه کیکه داداش.
‫ادامه بده...
‫خاموشش کن.
‫بذار باشه! ‫چرا پاکش کنی؟
‫این چه مسخره بازی بچه گانه ایه؟
‫ده هزار تومن براش پول دادم.
‫خیلی بیشتر از این کارا میتونه بکنه. ریموت رو بده به من.
‫بهت نشون میدم.
‫نگاه کن!
‫وای خدا!
‫مَدی، این صدای کیک از کجا میاد؟!
‫خدا! داره می لرزه!
‫بذار یه چیز خنده دار بهت نشون بدم!
‫آرایشت رفته.
‫سید داره فرار میکنه.
‫مَدی نه!
‫مَدی! به فرهاد نشون بده.
‫من رو هدف نگیر! ‫- یه ذره کیک رو صورتش بمال!
‫لباسام رو خراب نکن!
‫اِی! اینجا چیکار می کنید داخل خوابگاه دختر ها؟!
‫امنیت اینجاست! ‫- همه تون برید بیرون!
‫به سرش هدف بگیرید!
‫احمق ها! بیاین سراغم! ‫- فرار کنید!
‫چطور جرات کردید از حصار بپرید؟
‫فکر کنم خیلی تو رو دوست داره.
‫تو چی؟ ‫- من چی؟
‫هیچی.
‫فقط وقتی از یه فرم هنری، اخلاق و مسئولیت های اجتماعی رو حذف کنی
‫و فقط اگه اون رو با سازه های اجتماعی گره نزنی...
‫اون موقعه است که هنر میتونه واقعا شکوفا بشه.
‫مطمئنا. خونه قدیمی هستش.
‫ولی قیمت پیشنهادی شما خیلی کمه.
‫حداقل بیا خونه رو ببین.
‫سلام خاله.
‫خاله...
‫آناهیتا چیشده؟
‫یعنی...
‫مثل...
‫سرطان؟ ‫- داره درمان میشه.
‫خوب میشه.
‫میدونی...
‫این 6-7 ماه اخیر خیلی اذیت شده.
‫از نظر جسمی.
‫از نظر روحی.
‫چرا صبح امروز برگشتی خونه؟
‫چرا بدون اینکه حرفی بزنی رفتی؟
‫نمیدونم بین شما دوتا چه خبر بود.
‫ولی اگه بین شما دوتا یه خاطره ای از گذشته هست که میتونه براش دردسر ساز بشه...
‫خواهش میکنم.
‫ملاقاتش نکن.
‫لطفاً؟
‫از آینه دلیل تنهایی ام رو بپرسم؟
‫به چشم خودم زمزمه کنم؟
‫ولی دلم بی قراره!
‫سکوت درونم...
‫به چشمام نفوذ نمیکنه.
‫بارون ریز ریز شده به یه رودخونه.
‫و به سمت تو جاری نیست.
‫میخواستم بدونم که اون من رو همونطور که من اون رو دوست دارم، دوست داره یا نه.
‫میخواستم پاسخش رو بفهمم.
‫اما از یه طرف میترسیدم که دارم شتابزده عمل میکنم.
‫اما از یه طرف هم میترسیدم که دارم شتابزده عمل میکنم.
‫کلمات دلم اون شب بی پاسخ موند.
‫انگشتام پر از خاطره ست
‫آنا!
‫دکتر گفته بود که باید حواست رو جمع کنی، درسته؟!
‫چطور اگه مریض بشی؟
‫مامان.
‫اگه بارون تموم نشد، به جشن تولد نریم.
‫لطفاً؟
‫من منتظر بودم
‫تصمیم اینه که شرکت رو به دو بخش تقسیم کنیم.
‫بخش خدمات و بخش سرمایه گذاری.
‫من اسم سیدارت رو پیشنهاد می کنم.
‫برای سمت رئیس استراتژی.
‫هرکسی که اعتراضی داره می تونه بهش رای منفی بده.
‫فکر می کنم تصمیم عاقلانه ای گرفتی.
‫در نهایت، اون پسرته.
‫پسر اشوک نچاپا، باید یه عالمه شانس همراهش باشه.
‫خوشحالم برات.
‫تبریک میگم اشوک.
‫خیلی خوب بود. عالیه.
‫'در نهایت، اون پسرته.'
‫'پسر اشوک نچاپا، باید یه عالمه شانس همراهش باشه.'
‫'در نهایت، اون پسرته.'
‫هی! ‫- معذرت می خوام
‫دیروز پیام ها و تماس های شما رو ندیدم.
‫اشکال نداره. چیز مهمی نبود.
‫وقتی 20 تا تماس از دست رفته رو دیدم، فهمیدم که مهم نبوده.
‫19 تا بود، باشه؟
‫تماس بیستم اشتباه بود.
‫موبایل تو جیبم بود.
‫باشه. 19 تا تماس از دست رفته بی اهمیت.
‫با این حال، 19 بار به من زنگ زدی و جلوی خوابگاه سر و صدا راه انداختی.
‫تقریباً باعث شدی که من رو از خوابگاه اخراج کنن.
‫خیلی ببخشید. ‫- اشکال نداره.
‫به مدیر خوابگاه گفتم که این مزاحما رو نمی شناسم.
‫مزاحم خیابونی؟
‫آره! به همین خاطر تمومش کرد.
‫وگرنه، من هم تو خیابون سرگردان می شدم.
‫راستی...
‫'تولدت مبارک. دیر شده.' ‫- ممنون.
‫فردا روز لباس محلی در دانشگاهه.
‫اوه، عالی.
‫چی می پوشی؟ ‫- می بینی.
‫چطور می بینم؟ ‫نمی فهمم.
‫عکس با تو ندارم.
‫خب؟ ‫- اوه.
‫اینطور غیرمستقیم داری به من دعوت نامه می دی که به دانشگاه بیام؟
‫متاسفم.
‫اینطور غیرمستقیم داری به من خبر می دی که به دانشگاه میای؟
‫باشه. فردا می بینمت.
‫سلام! جلوی دانشگاهت هستم. کجایی؟
‫ساختمان C. طبقه چهارم.
‫علوم کامپیوتر. ‫کلاس سال آخر.
‫می تونم تو بارون بدوم.
‫ولی اگه جلوی همکلاسی هات بهم برسیم و خجالت بکشم چطور؟
‫چرا خجالت بکشی؟
‫همه مشغول عکس گرفتن هستن.
‫کسی به ما توجه نمی کنه. ‫- مطمئنی؟
‫مطمئنی که می خوای تو بارون بدویی؟
‫تو این ترانه ی قلبم، یه عالمه کلام هست که باید بهت بگم
‫اگه نشنوی، من هی بهش فکر می کنم؟
‫اوه آناهیتا
‫سلام.
‫اوه... نگاه کن به پیراهن این آقا!
‫سید؟
‫ستاره ی من
‫مه تو چشم هام هست
‫آناهیتا
‫اوه آناهیتا
‫سید؟
‫خب... خوش تیپی.
‫ممنون.
‫تو هم خوش تیپی.
‫خب؟
‫عکس بگیریم؟
‫مطمئنی؟
‫شاید یه روز دیگه؟ ‫- نگران نباش.
‫این لحظه برای من مهمه.
‫لبخند بزن، همون برام کافیه.
‫هی آنا!
‫خب، دوستت رو به ما معرفی نمی کنی؟
‫این سیده. دوست منه... ‫- دوستت؟
‫دوست عکاسیمه؟
‫سلام سید!
‫سید، این نیتوئه.
‫و اینا هم همکلاسی های دیگه منن.
‫سلام نیتو. ‫و سلام به همکلاسی های دیگه.
‫انگار دوستت برات یه کادو داره؟
‫انگار از اینکه این کادو رو بهت بده خیلی بیشتر از هیجان زده شده؟
‫تولدت مبارک آناهیتا جون.
‫گل رز برات و دوستات؟
‫چه باحاله! ‫[با هم]
‫سلام! راویش!
‫سلام.
‫این راوی از رشته مکانیکه.
‫ظاهرا ازت یه عکس میخواست.
‫حتی یه کم بنغالی هم برات یاد گرفته.
‫ها؟ ‫- خوشگل شدی.
‫دونو باد (ممنون به زبان بنگالی)
‫تو هم خوشگل شدی. ‫- ممنونم.
‫پس؟ یه عکس؟ من؟
‫ببخشید؟
‫میشه با هم یه عکس بگیریم؟
‫بزار من عکس بگیرم.
‫اینو بگیر.
‫اشکال نداره. باید برم یه تماس بگیرم.
‫میدمتون.
‫خداحافظ خانوما.
‫مامان، نامه بانکو دیدم.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫حداقل یه سال دیگه زمان لازم دارم تا باغ انگور رو راه بندازم.
‫خیلی بیشتر سرمایه گذاری لازم داره.
‫مامان، با فروش این خونه موافق نیستم.
‫دوست پروجوت دا مدتیه که باغ انگور رو می خواد.
‫به جای این خونه، باغ انگور رو بفروش.
‫یه ملودی آرامش بخش صداشو میشنوی
‫یه صورت فلکی این شب میتابه
‫همه این شکر توئه
‫ماه دنبال تو می گرده
‫از روی مژه هات خم میشه
‫انگار تو چشمات قایم شده یه قطره شبنم
‫واقعا برای جلسه رفتی یا عصبی بودی؟
‫نه اصلا.
‫چرا باید عصبی بشم؟
‫و تو؟
‫اومدی چک کنی رفته ام یا اومدی اینو به من برگردونی؟
‫اینو میخوای؟
‫فقط یه چیز میخوام.
‫اینو بگیر.
‫یه عکس با تو.
‫باشه. عکس؟
‫همه چی خوبه؟
‫همه چی خوبه.
‫خب...
‫یه دقیقه صبر کن.
‫باید تو کادر بیای.
‫آناهیتا... ‫- باشه. لبخند بزن.
‫آناهیتا، میخواستم یه چیزی بهت بگم.
‫بعد از عکس، سید.
‫حالا لبخند بزن. یه کم خم شو.
‫باشه. به دوربین نگاه کن و لبخند بزن.
‫حالا بگو.
‫میخواستی یه چیزی به من بگی.
‫راستش، دوستت دارم. ‫- ها؟
‫بلندتر. نمیتونم... ‫- فکر کنم عاشقتم.
‫آناهیتا، ببخشید. باید بهت میگفتم.
‫نمیتونستم احساسامو قایم کنم. یه لحظه صبر کن.
‫نمیتونستم احساسامو دیگه قایم کنم، آناهیتا.
‫یعنی...
‫سید، نمیدونم چی بگم.
‫همه این ...
‫راوی هم به من خواستگاری کرد.
‫بهش چی گفتی؟ ‫- معلومه که گفتم نه.
‫حالا میشه بلند شی؟
‫یعنی...
‫یعنی سید...
‫نمیتونم الان درباره این فکر کنم.
‫باید روی درسام تمرکز کنم.
‫باید کار آیندمو مشخص کنم.
‫تو باید یه کاری برای آینده ات بکنی
‫منظورت از اینکه باید برای آینده ام کاری بکنم چیه؟
‫نمی‌فهمم چی می‌گی!
‫منظورم این نبود
‫اولش می خواستی تو کریکت یه حرفه ای داشته باشی
‫بعدش هم رستوران بود...
‫کریکت تمومه آناهیتا، تموم شده!
‫ایده ی رستوران هم تموم شده
‫من می خوام بهت بگم که ...
‫حالا ببین، یه عالمه آرزوی بر باد رفته داری، نه؟
‫آرزو هاتو رها کردی و با بابات کار می کنی
‫خب؟
‫من آرزو های ساده ای داشتم و جاه طلبی های ساده ای
‫متوجه شدم که اتفاق نمی افتن
‫خب رهاشون کردم، چی شده اگه رهاشون کردم؟
‫سید، می دونم رها کردن خوبه
‫فقط یه چیز می‌خوام بگم
‫یا کاری رو انجام بده که دوسش داری یا کاری رو دوس داشته باش که انجامش می‌دی
‫آره، درسته!
‫چرا من، مثل بقیه ی آدم ها، نمی تونم یه کاری رو که دوسش ندارم انجام بدم؟
‫چرا من نمی تونم از کاری که دارم انجامش می دم متنفر باشم؟
‫آروم باش سید، ریلکس
‫من دارم سعی می‌کنم بهت کمک کنم، لطفا اشتباه نفهم
‫تو می دونی که فقط باید تو مسابقات رنجی بازی می کردم
‫ولی یه تصادف کردم و همه چیز اونجا تموم شد
‫هیچ کس به من یا ایده ی رستورانم اعتماد نداشت
‫و حالا، هویت من اینه که پسر آشوت ناچاپا هستم
‫هیچ هویت شخصی خودم رو ندارم
‫خب؟ من یه آدم شکست خورده هستم؟ باشه، همینطوره!
‫راویش من گفتم نه!
‫لازم نیست بارها و بارها برای عذرخواهی زنگ بزنی، فهمیدی؟
‫سید، هیچ کس نگفته که تو آدم شکست خورده ای... اینجاست که مشکل وجود داره!
‫تو رو خدا به روم بگو! وانمود نکن!
‫سید...
‫باشه
‫چی می‌گفتی؟
‫یا کاری رو انجام بده که دوسش داری یا کاری رو دوس داشته باش که انجامش می‌دی، درسته؟
‫یه لحظه صبر کن!
‫سید!
‫نه! بذار بره!
‫داداش، من چیکار کردم؟ ... بذار بره رفیق!
‫خدایا!
‫چرا این کار رو می‌کنی؟
‫من چیکار کردم؟ ولم کن! ... سید!
‫سید! ... آنا، بگو ولش کنه!
‫معذرت می خوام
‫راویش، معذرت می خوام
‫راویش...
‫آناهیتا، من... ... لطفا برو.
‫عذرخواهی کردم
‫آناهیتا...
‫راویش، من...
‫خیلی معذرت می خوام
‫معذرت می خوام داداش
‫خیلی معذرت می خوام
‫بگیرش و بزنش! ... لطفا نه! التماست می‌کنم!
‫من اون رو ندیدم
‫مگه بهم نگفتی مادی؟
‫که اون مشغوله زندگیشه
‫احساس کردم که نمی خوام بیشتر از این بهش زحمت بدم
‫تمرکزم روی شرکتمه
‫باید فراموشش کنم یا وانمود کنم که فراموشش کردم؟
‫بدون اینکه خاطره هاش رو زنده کنم، باید صورتم رو با لبخند بپوشونم؟
‫باید صورتم رو با لبخند بپوشونم؟
‫مثل ماه درخشان
‫که آسمان صاف رو تصاحب می کنه
‫در یه شب ماه آبی
‫تو اینجا ایستادی، در جستجوی سایه؟
‫چرا دارم بهت فکر می‌کنم، ای نیلوفر سفید؟
‫چرا ریشه ی خودتو وسط دل رودخانه کاشتی؟
‫ای کوکو، خسته ای؟
‫همینطوره، خوش شانس باشید رفقا!
‫چرا صات رو فراموش کردی و ساکت شدی؟
‫مگه میشه یه زنبور، عسل رو بچشه و گل رو فراموش کنه؟
‫مگه میشه یه پرنده، آسمان رو بغل کنه و لونه اش رو فراموش کنه؟
‫به عشق های پرنده چی بگم؟
‫ما تو آسمون متحد شدیم، پرواز کردیم و همدیگر رو بغل کردیم
‫عشق که جوونه زد ، چرا ‫بدون خبر گذاشتي و رفتي؟
‫وقتی عشق هست ، آيا ‫لازمه که به زبون بیاریش؟
‫عشق که جوونه زد ، چرا ‫بدون خبر گذاشتي و رفتي؟
‫وقتی عشق هست ، آيا ‫لازمه که به زبون بیاریش؟
‫حقیقت اینه که من ‫همیشه بهت فکر می کنم
‫اینجا آشپزخونه و ‫سالن غذا خوریه
‫قرار بود باز باشه ‫- خیلی باحاله
‫اما ...
‫وقتی طلوع نزدیک میشه
‫یه ذره احساسی ، یه ذره نگران
‫یه اشتیاق برای استقبال از ‫صبح با یه لبخند کوچولو
‫ای برگ سبز تو ‫قطره های شبنم رو می شماری
‫ای موجود ناپایدار که ‫اشک های ذوب شده رو پاک میکنی
‫ای طبیعت تو در عمق ‫قلب من شکوفه می کنی
‫عشق که جوونه زد ، چرا ‫بدون خبر گذاشتي و رفتي؟
‫وقتی عشق هست ، آيا ‫لازمه که به زبون بیاریش؟
‫عشق که جوونه زد ، چرا ‫بدون خبر گذاشتي و رفتي؟
‫وقتی عشق هست ، آيا ‫لازمه که به زبون بیاریش؟
‫چرا ریشه هاتو تو ‫قلب رودخانه فرو کردی؟
‫بهت خبر میدیم
‫سیدارت ...
‫به اون عددی که کنار ‫درصد هست نگاه نکن
‫به اون عددی که ‫میاریم سر میز فکر کن
‫ما نمیفهمیم مشکل ‫چی هست
‫دارن درخواست ‫60% سهام کنترل کننده رو میکنن!
‫حق رای ، کنترل هیئت ‫مدیره. همه چی
‫فردا اگه ایده های ما با ‫دیدگاهشون جور نشه دردسر داریم
‫میفهمم. ولی اونا ‫90 کرور سرمایه گذاری میکنن
‫اگه امروز هر کدوم ‫10% سهام داشته باشیم
‫بعدا سهام رو بفروشیم و ‫از شرکت خارج بشیم ، پول زیادی به جیب می زنیم
‫7 سال از زندگیمون رو ‫تو این شرکت گذروندیم
‫چه فایده ای داره ‫که تو آینده نزدیک بفروشیمش؟
‫فایده اش ساده ست. تو ‫میلیارد ها ی پدرت رو تو بانک داری
‫ای بابا!
‫به ما نگو ای بابا سید! ‫حرفش درسته
‫اگه شکست بخوری پدرت ‫هست که پشتت رو بگیره. ما چیکار کنیم؟
‫من اگه یه نقشه ی ‫پشت پرده داشتم اینقدر سخت کار نمی کردم
‫حرف مفت نزن ... ‫- اقا !
‫اگه سرپرستم اینو ‫ببینه ، من تو دردسر می افتم
‫به سرپرستت بگو که ‫ما این کار رو کردیم
‫باشه؟ حالا برو
‫نمیخواد وانمود کنی که ‫همه چی رو تو انجام دادی
‫انگار هیچ کدوممون شب ‫و روز برای این شرکت کار نکردیم
‫اگه آناهیتا با ما بود ‫تو واقعا برای شرکت وقت میذاشتی؟
‫فرهاد!
‫اونو وارد این قضیه نکن ‫- تو این کار رو کردی سید
‫تو رفتی گوآ وقتی ‫ما جلسه داشتیم
‫چه تضمینی هست که ‫تو دوباره این کار رو نکنی؟
‫اقا ، این کار چطور انجام میشه؟
‫اونا وقتی به صورتم ‫نگاه کنن به من اعتماد میکنن؟
‫من قبل از رفتن همه ‫چیز ها رو چیدمان نکردم؟
‫این شرکت مال همه ماست. ‫حضور همه مهمه
‫اون دوربین مدار بسته رو ‫میبینی؟ همه چی رو ضبط کرده
‫این کافی نیست. تو باید ‫تو جلسه حاضر بودی
‫انگار برات مهمه. تو ‫آماده ای که تو دو سال آینده شرکت رو بفروشی
‫اقا. اون یه دتکتور دود. ‫دوربین مدار بسته نیست
‫[سرو صدا ]
‫ضبطش تموم شد؟
‫میخوای یه دونه دیگه ‫بشکنم؟ ‫- مادی!
‫دیوونه شدی؟ ‫داری چیکار میکنی؟
‫زن ، تنها دلیل اینکه تو رو ‫همکار در نظر گرفتن بخاطر اینه که انگلیسیت خوبه
‫"دیوونه شدی؟ ‫"داری چیکار میکنی؟ "
‫ترک کن با لهجه ی ‫مصنوعی حرف زدن رو
‫مادی ، تو ‫نمیفهمی
‫فقط دور ‫و بر گرد
‫تو به جای 5 ‫خط کد به 50 خط نیاز داری
‫هر دوتامون ‫هیچ ارزشی به این شرکت اضافه نمی کنیم مرد
‫متوجه شو
‫من هیچ ایده ای ندارم ‫چی برای رشد این شرکت خوبه یا بده سید
‫در واقع ، هیچ کس اینجا ‫از تو بهتر نمی دونه
‫ولی این هرج و مرج ‫قطعا زندگیتو برعکس کرده
‫تو همیشه ‫با چشم بسته میدوی
‫اما من ‫میفهمم که داری از خاطراتش فرار می کنی
‫فرار از درد ‫تو رو به سمت خوشبختی نمی بره سید
‫تو میدونی آرامش و ‫خوشبختی تو کجاست
‫دیگه ‫معطل نکن
‫مادھو خاله، قضیه اینه که
‫سلول های سرطانی به استخون رسیدن
‫پس باید دوباره درمان رو شروع کنیم
‫پولای عمه تموم شده
‫قرضایی که برای کسب و کار و درمان گرفتیم رو سرمونه
‫می خواد خونه رو بفروشه
‫اگه فکر میکنی شانس من این دفعه کمه به عمم بگو
‫بار درمان و عمل از روش برداشته میشه
‫راستش آنا...
‫من هم جوابی ندارم
‫خوبه که واقع بین باشی
‫اما مگه مبارزه کردن وظیفه تو نیست
‫تو تنها کسی هستی که عمه مادھو داره
‫اگه واقعا بهش فکر میکنی
‫مگه نمی ذاری خودش تصمیم بگیره
‫مامان
‫سلام
‫خوب هستی ‫مادرت منو دید
‫این دلیل اومدن تو بود
‫بهم گفت که از خونت رفتی بیرون
‫فرار نکردم که ‫فقط رفتم بیرون
‫اما وظیفه منو گذاشت که تو رو برگردونم
‫و چرا این وظیفه باید رو دوش تو باشه
‫پس کورکورانه قبول کردی
‫چرا فکر کردی که من قبول میکنم
‫من دیگه خودمو با زندگی دیگران هماهنگ نمی کنم
‫حالا برو کار دارم
‫رادها! یه دقیقه
‫زمان تو رو زیاد نمی گیرم
‫اون تیر برق رو میبینی
‫بریم تا اونجا پیاده روی کنیم و برگردیم
‫میتونیم حین پیاده روی حرف بزنیم
‫خب
‫دیدیش
‫چی گفت
‫نه ندیدمش
‫ولی چرا رفتی بیرون
‫یعنی چرا چی
‫یه تغییری می خواستم پس این کارو کردم
‫امیدوارم زندگی تو رو خراب نمی کنی چون من عروسی رو کنسل کردم
‫چرا باید زندگی من خراب بشه بخاطر اشتباه تو
‫بعد از این همه وقت دیگه نمی خوام وقتم و انرژیم رو با عصبانی بودن از تو هدر بدم
‫بیشتر از این نمی خوام به تو اهمیت بدم تو زندگیم
‫پس به راهت ادامه میدی
‫مطمئنا
‫دیگه نپرس
‫حداقل الان بابام و مامانم منو مجبور به ازدواج نمی کنن
‫باشه ‫دیگه کافیه
‫از خودت بهم بگو
‫واقعا ندیدیش
‫سرطان داره
‫مادرش بهم گفت که خوب میشه
‫پس گذاشتم خودش تنها باشه و ...
‫حداقل میتونستی باهاش حرف بزنی و بپرسی که احتیاج به کمک داره یا نه
‫چطور اگه فکر کنه که از این موقعیت استفاده میکنم که باهاش برگردم
‫می خوای این کارو بکنی
‫رادها جون
‫سید ، فکر اون در مورد تو مهم نیست
‫اگه میتونی بهش کمک کنی ، لطفا این کارو کن
‫اگه من بخوام بهش از نظر مالی کمک کنم دوست نداره
‫مگه چه کمکی میتونم بهش کنم
‫نمیدونم
‫اما اگه می خوای باهاش پیاده روی کنی ...
‫یه جایی برو که تیر برق نداشته باشه
‫هر دوتاتون ساکت پیاده روی کنید
‫حرف نزنید
‫فقط پیاده روی کنید
‫این زمین مال دخترمه
‫برای فروش نیست
‫لطفا پیشنهاد تو رو برای خونه م بگو
‫در مورد سقف ، تو فصل بارون کمی مراقب باش
‫بهش بده
‫نه ممنون ‫من فقط اینو بردارم
‫ما در واقع یه باغچه خیلی خوب داریم
‫میشه فقط یه نگاهی به بالکن بندازم ‫مطمئنا
‫این چه گیاهی هست
‫چرا اینو نگه میدارن وقتی داره می میره
‫بیا بریم باغچه رو هم ببینیم
‫چرا دوباره اومدی
‫من به همدردی کسی احتیاج ندارم
‫لطفا برو
‫با این کارات که انگار عصبانی هستی چی میخوای ثابت کنی آناهیتا؟
‫فکر میکنی دارم سعی میکنم چیزی رو ثابت کنم؟
‫تو یه بازنده ی بزرگ هستی که از پول پدرت زندگی میکنی!
‫چه چیزی باید به تو ثابت کنم؟
‫دارید چه کار می کنید؟
‫فقط چون ضعیفم، اگر به من اهمیت میدید فکر میکنید شروع به دوست داشتن شما خواهم کرد؟
‫من سرطان مرحله ی 4 دارم.
‫میدونی یعنی چی؟
‫میدونی یعنی چی!
‫حالا برو!
‫من نمیدونم سرطان مرحله 4 چیه.
‫من اینجا نیستم که بهت ترحم کنم آناهیتا!
‫من با یه هدف اینجا هستم.
‫برای دیدن یه لبخند روی اون صورتت.
‫تا وقتی که اون لبخند برگرده، من اینجارو ترک نمیکنم!
‫گوش کن!
‫اگه دوباره سعی کنی با عمه ملاقات کنی و یه نمایش دیگه رو به راه بندازی...
‫باید به پلیس شکایت مزاحمت کنم.
‫داداش؟
‫خواهر هیچ وقت واقعا کنترلش رو از دست نمیده!
‫فقط بخاطر شرایطش اینطوریه.
‫داداش، میشه یه لطفی بهم کنی؟
‫تو این چند ماه، هر وقت که ناراحت میشد...
‫اینجا بود که آرامش رو پیدا میکرد.
‫چه فکر میکنی؟
‫طراحی یه کم پیچیده به نظر میرسه.
‫سید با نامه عدم مخالفتش موافقت کرد.
‫عالی! ‫- چرا؟
‫داره از شرکت خارج میشه و سهام هاش رو برای سرمایه گذاری تو کارخونه ی شراب سازی میفروشه.
‫موفق باشی رفیق!
‫تبریک میگم.
‫الان کجایی؟
‫گوا، بابا.
‫یه کار نیمه تمام اینجا هست.
‫دارم دوباره زنده اش میکنم.
‫خیلی خوبه.
‫میتونم یه جوری کمکت کنم؟ ‫- نه بابا.
‫این کارو برای اون انجام میدم.
‫همون کارایی که دلت میگه رو انجام بده.
‫من همیشه بهت افتخار کردم.
‫عمو، شکلات!
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم ‫.::9Movie.Tv::.
‫حتما عضو کانال تلگرامی ما شوید تا از آخرین اطلاعیه ها باخبر شوید .::9Movie.Tv::.
‫مترجم : تالاپاتی
‫حتما عضو کانال تلگرامی ما شوید تا از آخرین اطلاعیه ها باخبر شوید .::9Movie.Tv::.
‫راکش! اینجا چه خبره؟
‫اقا...
‫بررسی میکنم اقا.
‫ببخشید؟ ‫- این چه وضعشه؟
‫ببخشید.
‫سلام، سیدهارت.
‫ظاهرا یه کم سوء تفاهم شده.
‫کمکی لازم داری؟ ‫- کمک چطور؟ این صاحب ملک هست.
‫نه داداش، ملک مال دوست منه.
‫مادومیتا و آناهیتا.
‫راکش! اینجا چه بلایی سرش اومده؟
‫اقا هفته ی پیش این ملک رو ازشون خرید.
‫راکش، لطفا اینو مدیریت کن. ‫- باشه.
‫اقا یه لحظه. لطفا سعی کنید درک کنید.
‫حاضرم دو برابر قیمت رو بدم. ‫- راکش!
‫اقا! لطفا؟
‫لطفا حرف منو گوش کنید اقا.
‫مگه ازت نخواستم بری؟
‫به چی زل زدی؟ میخوای بزنمت؟
‫برو. مثل احمق ها به من زل نزنید.
‫فکر میکنید مسخره است؟ گم شید!
‫من موندم اینا از کجا میان! ‫اون چیز ها رو بردار!
‫حالا مشکل شما چیه؟ به چی زل زدی؟
‫چی؟
‫چرا داری میزنی؟ یه نفر جلوش رو بگیر!
‫با پلیس تماس بگیر.
‫اینجا رو امضا کن.
‫خانم ازم درخواست کرد، پس دارم آزادت میکنم.
‫وگرنه، مجبورت میکردم دو روز دیگه تو سلول بمونی!
‫ببخشید عمه.
‫با اینکه بهم گفتی دخالت نکنم، وارد زندگی شخصی تون شدم.
‫لباس بابا! ببینید اندازه تون میشه یا نه.
‫'قطره های شبنم و آفتاب'
‫دیدیش؟
‫امروز گیاه گل داده.
‫مشکل مالی بود.
‫همه ی چیزی که داشتیم این خونه و اون زمین بود.
‫کارخونه ی شراب سازی سالها بود که پروژه ی رویاییش بود.
‫میخواستم این خونه رو بفروشم تا یه جوری رویای اونو حفظ کنم
‫بعدا فهمیدم
‫تمام لحظه های قشنگ و خاطرات زندگی ما دوتا تو این خونه س
‫متوجه شدم که اون یه جای تو دلش برای خاطرات گذشته
‫از رویاهای فردا جا داده
‫از این به بعد دیگه هیچوقت سعی نمیکنم خاطرات خوبشو ازش جدا کنم سیدهارت
‫امروز دارم برمیگردم بنگلور
‫میشه یه کم باهات حرف بزنم؟
‫بریم تا اون تیر برق راه بریم
‫پیاده راه میریم و حرف میزنیم
‫اونجا تیر برق نیست که
‫میدونم
‫گفتی میخواستی یه چیزی بگی؟
‫اره . گفتم
‫اما الان دارم خوشحالی رو تو راه رفتن ساکت با تو پیدا میکنم
‫چرا برگشتی سیدهارت؟
‫دنیای من خیلی کوچیکه
‫واقعا هیچکس رو تو این دنیا راه ندادم
‫تو رو راه دادم
‫تو یه تیکه از این دنیا شدی
‫اما چرا این همه سال دور بودی؟
‫چرا عصبانی هستی؟
‫چون این همه سال نیومدم؟
‫یا چون الان برگشتم؟
‫من هیچوقت عصبانی نبودم . فقط ترسیده بودم
‫هنوزم میترسی که ترکت کنم؟
‫بعد از مرگ بابا یادمه که چقدر آمما برای برگشتن به زندگی عادی تلاش کرد
‫نمیخوام آمما دوباره رنج بکشه
‫بعد از اینکه من رفتم نباید با فکر کردن به من غمگین بشه
‫تو هم نباید
‫غمگین نباش
‫وقتی دوباره بعد از این همه سال تو رو دیدم
‫ترسیدم
‫این دفعه با یه تصمیم برگشتم
‫اومدم که آناهیتا رو بخندونم
‫بعدا فهمیدم
‫برای آوردن اون لبخند
‫باید اشکایی که تو دلت حبس کردی رو رها کنی
‫اون داستان خوکچه ها رو یادته که یه بار برام تعریف کردی؟
‫از چیزی که تو گفتی هیچکس به جز خودت نمیدونه که چرا گریه کردن رو ترک کردی
‫اون بچه ی داستان
‫هنوز تو ذهنت زندگی میکنه درست ؟
‫خوشحالی رو تو چیزای کوچیک اطرافت پیدا میکردی
‫اما الان چرا اینجوری هستی؟
‫چرا همه ی درد و غم و اشکاتو تو خودت نگه داشتی؟
‫رهاشون کن آناهیتا
‫خواهش میکنم
‫گریه کن
‫همه ش رو رها کن
‫خواهش میکنم گریه کن
‫میدونی بابا یه طرفدار فوتبال بود؟
‫من سالهاست که تو گوآ زندگی میکنم
‫اما هیچوقت فوتبال رو زنده ندیدم
‫به مادرت زنگ بزن و بهش بگو که برای شام دیر میرسیم
‫خوش آمدید به یه لحظه ی تاریخی
‫ما حالا زنده از گوآ در حال پخشیم
‫برای اولین بازی لیگ فوتبال بین بنگلور دیفندر و گوآ فالکون
‫وقت موج مکزیکی س
‫بفرمایید بچه ها
‫3 .. 2.. 1 .. بریم
‫تا کی میخوای بمونی؟
‫تا اینکه کسی گل بزنه؟ ‫- اگه هیچکس گل نزد؟
‫همینجا بمونیم ‫- باشه
‫واقعا؟
‫بس کن شوخی رو . بازی رو تماشا کن
‫نه جدی . فقط تصور کن
‫فقط تو و من اینجا هستیم
‫آسمون پر از ستاره س
‫استادیوم خالیه
‫خنده ی تو همچنان همونه
‫یه کم عجیب شده
‫اما هنوزم قشنگه
‫مثل خنده ی یه بچه
‫من هم قبلا مثل بچه گریه کردم؟
‫به صفحه نگاه کن!
‫چرا ساکت شدی؟
‫داشتم فکر میکردم
‫درباره چی؟
‫چشمت رو ببند . برات میگم
‫استادیوم خالی
‫آسمون پر از ستاره اس
‫هیچ صدایی نیست ‫هیچ کس دیگه اینجا نیست جز ما دو تا
‫فقط ما دو تا هستیم که داریم ‫به ستاره ها نگاه میکنیم و حرف میزنیم
‫وای
‫بعضی چیزا عجیب غریب ان، نه؟
‫حتی با اینکه میدونیم که واقعیت نداره و ‫فقط یه خوابه
‫بهمون یه حس خیلی خوب میده
‫هر دو تا مون داریم به یه ستاره ها نگاه میکنیم
‫حرفای منو میشنوی ‫و منم حرفای تو رو میشنوم
‫چطور به این میگی خواب؟
‫نیست
‫حتما سحر و جادوئه
‫پس تو حالا جادوگری؟
‫یه تاک انگور هست رو ‫ایوان خونه ام
‫بعد از اینکه فهمیدم سرطان دارم ‫شروع کردم باهاش حرف زدن
‫شعر هامو و داستان هامو براش ‫میخوندم
‫یه عالمه راز زندگی رو ‫باهاش به اشتراک گذاشتم
‫فقط یه چیز تو ذهنم بود
‫حتی اگه من نباشم، شعر هام ‫و داستان هام زنده میمونن
‫تو هر گلی که ‫تو اون تاک شکوفه می کنه
‫وقتی اون گل ها تبدیل به انگور میشن؟
‫و اگه اون انگور ها تبدیل به شراب بشن؟
‫حرفای من توشون خواهد بود
‫همون جوری که شراب میتونه تا ابد بمونه...
‫حرفای منم تا ابد زنده میمونن
‫یه حس احمقانه بهم دست میده که ‫من هم باهاشون زنده میمونم
‫یه روز خوب...
‫تاک شروع کرد به خشک شدن
‫انگار زندگی من هم ‫داشت از بین میرفت
‫اما عجیب، امروز صبح...
‫شکوفه داده بود، سید
‫انگار یه فصل جدید بود
‫انگار جادو بود
‫رویا تو درباره ی 'قطره های شبنم و نور خورشید' ‫تبدیل شده به یه فصل جدید تو زندگی من
‫قطره های شبنم - ایبانی
‫نور خورشید - بی سیل
‫اما اتحادشون اتفاق میفته ‫به خاطر یه تیغه ی علف
‫یه تیغه ی علفه که ‫زیباترش و جادوییش میکنه
‫فهمیدی؟ ‫- فکر کنم یه چیزی فهمیدم
‫اما این دفعه، حتی اگه بفهمم ‫انگار نفهمیدم
‫همون جوری بمون
‫چشمتو وا نکن
‫تو این استادیوم خالی، داشتم به آسمون پر ‫از ستاره نگاه میکردم و میخواستم بهت یه چیزی بگم
‫آنا... ‫- تو به جادو اعتقاد داری؟
‫ها؟
‫چرا میپرسی؟
‫چرا ساکت شدی؟
‫آناهیتا؟
‫یه تبلیغ قدیمی شکلات یادته؟
‫یه روز...
‫میخوام وسط زمین فوتبال ‫موقع بازی یهویی...
‫برم و مثل اون ‫با تمام وجودم برقصم
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم ‫ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم ‫.::9Movie.Tv::.
‫مترجم : تالاپاتی
‫حتما عضو کانال تلگرامی ما شوید تا از آخرین اطلاعیه ها باخبر شوید .::9Movie.Tv::.
‫یه روز، درباره ی خودت و خواسته هات ‫مطلع میشی
‫شاید بعدش ‫چیزا رو بهتر بفهمی
‫اگه خوب بود که تو میفهمیدی
‫یا اگه بهتر میشد اگه ‫هیچ وقت این چیزا رو یاد نگرفته بودی
‫آسمون که به یه رنگ قرمز ‫رنگ شده بود، خورشید ملایم شناور بود
‫تو آسمون بی انتها، ‫پرنده های کوچولو شاعر ان
‫تو گرمای نور خورشید، ‫من ایستادم و خودم رو بهش گرم میکنم
‫حالا دارم وارد یه لحظه ‫آرامش میشم، همین الان، همین جا
‫تو یه دسته گل، ‫بوی گل میاد
‫تو زمزمه های باد، ‫یه شور آرام وجود داره
‫خاطره ی دیروز ‫در حالیکه خنده ات طنین انداز شده، باقی میمونه
‫لبخند ها و اشک ها هست
‫کلمات هستن ‫و یه سکوت فزاینده
‫لذت ‫اینکه برگردی و نگاه کنی
‫همون جاست!
‫نور خورشید ملایم ‫امروز با طلوع آفتاب برگشته
‫با زمین ‫که پر از قطره های شبنم
‫اون رفته بود
‫من هیچ سرنخی از کجا بودنش نداشتم
‫اگه بفهمم که خوشحاله، دیگه ‫به ایستگاه های قطار و فرودگاه نمیام
‫با طلوع پرتو های جدید ‫خورشید، که با مه ترکیب میشه
‫به همدیگه بوسه میزنن، ‫مثل مروارید می درخشند
‫یه تیغه ی علف لطیف ‫می درخشه و نورانی میشه
‫اولین ها دیگه منتظر ما ‫یه عالمه شروع دیگه در راهه
‫در آغوش گرفتنشون، جشن گرفتنشون
‫اعلام کردن اینکه همه ی چیز هایی که ‫سبزن، مال اون
‫که هر چیز جدیدی ‫در واقع قراره باشه
‫همون جاست!
‫با زمین ‫که پر از قطره های شبنم