‫[همیشه رها]
« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]
‫مترجم: «تارخ علی‌خانی» ‫ تلگرام: aManOfWar@
‫بله؟
‫طبقه دوم، واحد هفت.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- واسه توئه. امیدوارم خوشت بیاد. ‫- خیلی ممنون!
‫بفرمایید!
‫همین اطراف توی فروشگاه سودولویی خریدم.
‫این اطراف کلی گل‌فروشی پیدا می‌شه.
‫درسته.
‫من اهل برانکوونو ام...
‫شاید باید دسته‌گل بزرگ‌تری می‌خریدم...
‫یه دونه معمولی با زنبق و فریزیا گرفتم...
‫- لطفا بفرمایید داخل. ‫- خیلی ممنون!
‫نمی‌دونم پرسشنامه کرونام رو ‫دریافت کردی یا نه.
‫توی یاهو با ایمیل واست فرستادم...
‫از جیمیل استفاده می‌کنم و...
‫- دریافتش کردی؟ ‫- آره.
‫گفتم شاید دریافت نکردی...
‫مطمئن نبودم، واسه همین محض احتیاط...
‫یه دونه هم چاپ کردم.
‫قبل‌تر چاپش کردم و گذاشتم توی کیفم...
‫حالا که بهش فکر می‌کنم ممکنه ‫ یه مشکل دیگه هم باشه...
‫یکی از همکارهام بعدا میاد...
‫نمی‌دونم کی چون یادم رفته...
‫کارتم رو توی دفتر جا گذاشتم ‫ و نمی‌خوام امروز برگردم اونجا.
‫- گفتم که شاید... ‫- من اونجا می‌شینم...
‫- ببخشید! ‫- شما اینجا بشین، روی صندلی راحتی.
‫خب اصل که نیست. تقلبیه.
‫با شوهرم سه سال پیش خریدیمش.
‫راستش گمونم چهار سال پیش، ‫از نسبار خریدیم.
‫تضمین می‌کنم که با اصلش فرق نداره.
‫خب...
‫فقط خواستم مشتریم تا حد ممکن راحت باشه...
‫واسه همین بی‌خیال پی‌اف شدم. ‫این‌طور صداش می‌کنم.
‫خیلی بزرگه...
‫هر چی باشه آدم نمی‌دونه در آینده...
‫مشتری‌های احتمالی کی هستن که...
‫چه حیف!
‫بخاطر همین محصولات تراریخته‌ست.
‫بذار یه چیز خصوصی بهت بگم.
‫همین هفته شش مشتری چاق داشتم.
‫خانم بودن.
‫شیش تا از چهل و دو نفر.
‫که صرفا آمار دستت بیاد.
‫و نگران بودم که فقط ‫نشست‌های آنلاین داشته باشید.
‫فقط آنلاین برگزار می‌کنم ولی...
‫اینجا فقط با مشتری‌های پیشنهادیم ‫ دیدار می‌کنم.
‫مثلا شما.
‫چزی شما رو پیشنهاد داد درسته؟
‫- چزارا پستلنیکو. ‫- بله، چزارا پستلنیکو.
‫راستش میهای بود، شوهر خانم پستلنیکو.
‫شوهرم با شوهرش در روماتسا کار می‌کنه.
‫روماتسا...
‫خب واسه اولین جلسه‌مون مایلم که...
‫یه پرسشنامه کوتاه رو پر کنیم.
‫- خب؟ ‫- باشه.
‫اول می‌شه نظرتون رو در مورد ماسک بپرسم؟
‫من انحراف تیغه بینی دارم و ‫نفس کشیدن برام سخته.
‫ماسک باعث می‌شه سخت‌تر نفس بکشم ‫ ولی قوانین رو متوجه هستم...
‫خواهشا از من دلخور نشید. ‫من مشکلی ندارم که درش بیارید.
‫- می‌شه بدون ماسک ادامه بدیم؟ ‫- اگه راحت‌ترید بله.
‫- مشکلی ندارید؟ ‫- نه، اصلا.
‫- پس درش بیاریم؟ ‫-بله.
‫نمی‌تونم با ماسک عینک بزنم. ‫بخار می‌زنه.
‫- خیلی بهتر شد نه؟ ‫- آره.
‫بسیارخب.
‫- ممنون. ‫- بفرمایید.
‫بذارید واستون یه خودکار بیک بیارم.
‫بهترین خودکار دنیاست.
‫- اگه خواستید خودکار ژلی هم دارم. ‫- نه، همین خوبه.
‫هر طور مایلید ولی...
‫معتقدم که... بیک بهترین خودکاره.
‫خودکار ژلی فقط سبز دارم.
‫چیزی نیست. همین بیک خوبه.
‫مطمئنی؟
‫خیلی‌خب.
‫واسه من فرقی نداره. ‫ خودت هر خودکاری دوست داری بردار.
‫درواقع می‌خوام که بهم بگی که...
‫ای بابا!
‫بهتون خودکار بیک و ژلی رو با هم می‌دم.
‫و اینجا پیش خودتون باشه که...
‫اگه مایل بودید عوضش کنید ‫ انتخابش با خودتون باشه.
‫ولی محض احتیاط پیشتون باشه.
‫بسیارخب.
‫- شروع کنیم؟ ‫- حتما.
‫اینجا یه سری سوال داریم.
‫باید به اون‌ها بر اساس چنین ‫دامنه‌ای پاسخ بدید...
‫پنج یعنی دائما.
‫چهار یعنی معمولا.
‫سه یعنی متوسط.
‫البته...
‫منطقی‌ هم هست چون که سه ‫دقیقا وسط یک و پنجه.
‫دو یعنی کمی...
‫و یک هم یعنی اصلا.
‫بریم با هم بخونیم.
‫یه سری افکاری داریم...
‫که به ذهن مردم خطور می‌کنه.
‫مایلم فکر کنی...
‫یه ذره از مسیر منحرف بشیم...
‫می‌خوام بدونی که از وقتی که ‫ وارد اینجا شدی...
‫رابطه ما بر اساس اعتماد و احترام ‫ متقابل شکل گرفته.
‫واسه همین می‌خوام هم رو با ‫ اسم کوچیک خطاب کنیم.
‫بیا با هم خودمونی‌تر حرف بزنیم. ‫موافقی؟
‫حتما. عالیه.
‫چون شما من رو یاد دوست خواهرم می‌اندازید.
‫- خوشحالم که این‌طوره. ‫- اهل اوراویتساست. اسمش لوسیه.
‫- کجا؟ ‫- اوراویتسا.
‫اوراویتسا.
‫لوسی.
‫درسته.
‫- شروع کنیم؟ ‫- حتما.
‫«احساس می‌کنم با کل دنیا مخالفم.»
‫چقدر باهاش موافقی؟
‫با مقیاسی که در موردش ‫ حرف زدیم کجا قرارش می‌دی؟
‫یک دو سه چهار پنچ؟
‫سوال رو کاملا متوجه نشدم...
‫احساس نمی‌کنم با کل دنیا مخالفم.
‫و اصلا نمی‌دونم منظور از «دنیا» چیه...
‫چون من خیلی سیر و سفر نرفتم.
‫چه تنها، چه همراه شوهر و خانواده‌ام.
‫همیشه تعطیلاتمون می‌ریم ‫ دریای سیاه کنار مامایا.
‫هر از گاهی هم می‌ریم آبگرم هرکولانه، ‫گوورا، اولانشت.
‫ولی اگه ازم بپرسی از چه آدم‌هایی متنفرم...
‫می‌تونم در کمال اطمینان بهت بگم...
‫هلندی‌ها، دانمارکی‌ها، سوئدی‌ها.
‫همه پوست‌روشن‌های بلوند و چشم آبی.
‫چرا؟ چون از وقتی از سال 2005 رفتم سرکار...
‫همیشه رئیس‌هام پوست روشن بودن که...
‫چشم‌های آبی و سبز و قهوه‌ای داشتن.
‫- به این معنی نیست که اسکاندیناوی باشن. ‫- چرا هست!
‫یا هلندین یا دانمارکی و یا سوئدی.
‫یانسن، نلسون، لیندروت...
‫دیک، فلمینگ، اینگمار.
‫آهان، چینی‌ هم بود. کریستن هو.
‫یه خانم چینی...
‫مادرش چینی بود ولی پدرش هلندی بود.
‫پس اگه بخوایم رتبه‌‌ای بدیم چی می‌دیم؟
‫صبر کن، هنوز تموم نشده.
‫راستش اصلا حس نکردم ‫ که با کل دنیا مخالفم.
‫ترجیح می‌دم که بگم دنیا با من مخالفه.
‫شاید همه نه... همون‌طور که گفتم...
‫فقط توی رومانی گشتم.
‫همه مردم رومانی... خیلی‌خب، همه‌شون نه، ‫یه سری دوست همجنس‌گرا دارم...
‫ولی یه سری افراد سعی کردن ‫ دائما بهم آسیب بزنن.
‫واسه همین بهش پنج می‌دم. ‫ولی نمی‌خوام زیاده‌روی کنم.
‫وظیفه و مسئولیت این با خودته که...
‫این افکار رو هر طور که دوست داری ‫ ارزیابی کنی.
‫من نمی‌تونم روت تاثیری بذارم...
‫ولی به عنوان یه متخصص...
‫باید به نفس خودم جواب بدم.
‫پس همون پنج بمونه.
‫- پنج. ‫- بعدی.
‫«من کاملا بدردنخور هستم.»
‫حالا شد!
‫هرگز فکر نکردم که بدرد کاری نخوردم.
‫همیشه معتقد بودم بهترینم.
‫توی هر کاری!
‫صرفا باید تمرکزم رو بذارم روی کاری...
‫و بعد موفق می‌شم. ساده‌ست. ‫من نادیام، من...
‫اسکا، هالپ...
‫بیانکا دراگوشانو!
‫درسته، گاهی اوقات حس می‌کنم ‫ بدرد کاری نمی‌خورم...
‫صرفا یه ایده‌ست که به ذهنم میاد ولی...
‫خیلی سریع ازش فرار می‌کنم.
‫به تفکر شماره دو نمره‌ی دو رو می‌دم.
‫دو...
‫یوآنا و...؟
‫ماکری یوآنا الیزابتا.
‫- ادامه بدیم؟ ‫- حتما.
‫- «چرا اصلا موفق نمی‌شم؟» ‫- این سوال پاسخش یکه!
‫- یک؟ ‫- قطعا یکه!
‫مگه نگفتم همیشه موفقم؟
‫صرفا واسه خودم هدفی تعیین نمی‌کنم، ‫چون اگه بکنم، من نادیام!
‫سالتیمبوکای رومانی.
‫عالی درست کردم!
‫اصلا نمی‌دونم چی بود. ‫ایتالیایی هم بلد نیستم.
‫طرز تهیه‌اش رو پیدا کردم و گفتم امتحان کنم!
‫اولین بار موفق شدم!
‫مریم‌گلی پیدا نکردم ولی رزماری ‫ استفاده کردم.
‫عالی بود!
‫درسته که یه سری کارها وقت و تلاش می‌خوان.
‫همیشه دوست داشتم شنای موزون کار کنم.
‫هیچ‌وقت از ژیمناستیک خوشم نیومد. ‫خیلی مسخره و ساده بود.
‫نمی‌تونستم صد و هشتاد باز کنم، ‫ولی گفتم یه امتحانی بکنم.
‫ولی بعد یه ماه امتحان کردن موفق شدم.
‫آره...
‫خانوادم نمی‌تونستن توی دینامو ‫هزینه‌ی کلاس شنا رو بدن.
‫ولی خودم تمرین کردم.
‫بدون آب، روی بالکنم.
‫یه تشک داشتم...
‫و همه تمرین‌های شنای موزون رو انجام دادم.
‫متوجه‌ای؟
‫اگه والدینم پولش رو داشتن...
‫که کلاس شنا برم، ‫قهرمان می‌شدم!
‫می‌فهمم.
‫پس جواب یکه.
‫بعدی. «چرا هرگز موفق نمی‌شم؟»
‫گفتم یک. ادامه بدیم؟
‫ببخشید.
‫درسته.
‫«کسی من رو درک نمی‌کنه.»
‫درسته.
‫مخصوصا دورو! ‫شوهر دوم مادرم.
‫اون مخالف بود که برم هنرستان.
‫می‌دونی به چی فکر می‌کردم؟
‫که اون مخالف بود بری کلاس شنای موزون.
‫همین‌طوره.
‫مخالف شنا بود، مخالف هنرستان بود...
‫مخالف مهاجرتم به کانادا بود، ‫مخالف همه‌چیز بود.
‫وقتی تصمیمی می‌گرفتم...
‫همیشه یه نفر بود که جلوم رو بگیره.
‫بخاطر این نبود که بهم آسیب بزنن، ‫به نظرم این‌طوری نبود...
‫ولی کسی به حرفم گوش نمی‌کنه، ‫کسی درکم نمی‌کنه.
‫پس چند می‌دی؟
‫پنج می‌دم.
‫پنج.
‫پنج چون که، نمی‌دونم...
‫گاهی‌اوقات حس می‌کنم به یه زبان دیگه ‫حرف می‌زنم.
‫اسپرانتو. انگار به زبان اسپرانتو ‫ حرف می‌زنم.
‫متوجه می‌شی چی می‌گم؟ ‫غیرمنسجم حرف می‌زنم؟
‫- نه، کاملا متوجه می‌شم. ‫- خداروشکر!
‫واسه همه پیش میاد که حرفشون رو متوجه نشن.
‫خوشحالم که می‌شنوم.
‫کجا به دنیا اومدی؟
‫اونشتی، شهرستان باکائو.
‫بریم سراغ بعدی.
‫- حتما. ‫- «مردم رو ناامید کردم.»
‫مردم رو ناامید کردم...
‫مردم رو ناامید کردم؟
‫صبر کن...
‫مردم رو ناامید کردم یا اون‌ها ‫ من رو ناامید کردن؟
‫جالبه! چون واسه همین اینجام...
‫چون مردم من رو ناامید می‌کنن.
‫دائما!
‫چزی بهت نگفته؟
‫نه، چی رو بگه؟ ‫من در مورد مشتری‌هام با بقیه حرف نمی‌زنم.
‫منظورم اخلاق کاریت نیست...
‫گفتم شاید بهت گفته چون دائما ‫من رو سرزنش می‌کنه...
‫می‌گه انقدر همه‌چیز رو به دل نگیرم!
‫می‌گه میوکاردیت می‌گیری ‫یا حمله قلبی بهت دست می‌ده.
‫راست هم می‌گه! بیشتر از پنج.
‫یعنی این‌طور نیست که...
‫ صرفا حسیه که دارم. ‫یه اعتقاد نظریه...
‫ملت ناامید کردن، ناامید می‌کنن...
‫و ناامید خواهند کرد، ‫واسه همین بیشتر از پنج.
‫متوجه‌ام، ولی جمله اینه که... ‫«من مردم رو ناامید کردم.»
‫کدوم مردم؟
‫صرفا چیزی رو می‌گم که اینجا نوشته. ‫«من مردم رو ناامید کردم.»
‫و اگه بگی پنج یعنی دائما بهش فکر می‌کنی.
‫وای چه اشتباهی کردم. ‫واقعا خیلی خنگم!
‫یک! نزدیک بود گند بزنم! ‫اینجا قطعا می‌گم یک.
‫بعدی... ‫«حس می‌کنم دیگه طاقت ندارم.»
‫طاقت پرسشنامه رو؟
‫- نه، جمله بعدیه. ‫- چند تا سواله؟ دوازده تا؟
‫- وای، سی تا! ‫- دوازده تا این صفحه.
‫خیلی‌خب...
‫تصمیم گرفتم ادامه بدم چون...
‫چزی هزینه این جلسه رو داده ‫ و نمی‌خوام ناامیدش کنم.
‫ادامه می‌دیم، در این مورد شکی نیست. ‫تا آخرش می‌ریم.
‫ادامه می‌دیم.
‫نمی‌تونم بگم که طاقت ندارم. ‫چون ادامه می‌دم.
‫واسه همین می‌گم یک. اصلا.
‫منظور جلسه نیست. زندگیه.
‫معلومه ادامه می‌دم، ‫ راهم رو ادامه می‌دم دیگه مگه نه؟
‫همون‌طور که گفتم من برنده‌ام.
‫و اگه این‌طور شروعش کردم تمومش هم می‌کنم.
‫توی فکر اینم که زندگی‌نامه خودم رو بنویسم.
‫خیلی زندگی هیجان‌انگیزی داشتم.
‫داشتم به عنوانش فکر می‌کردم.
‫«زندگیم در قالب هزار کلمه.»
‫یه چنین چیزی.
‫شاید هم یه کتاب اشعار. ‫حالا می‌بینم چی می‌شه.
‫خب چه امتیازی می‌دی.
‫یک. اصلا.
‫«کاش انسان بهتری بودم.»
‫موافقم.
‫به نظرم... هر انسانی می‌تونه...
‫تبدیل به نسخه بهتری از خودش بشه.
‫انسان همیشه باید سعی داشته باشه بهتر بشه.
‫من آدم خوبی بودم، دختر خوبی بودم...
‫از بچگی، از زمان کودکستان...
‫الان بهش می‌گن مهدکودک. ‫یه کودکستان تمام‌روز بود.
‫اونجا می‌رفتم و کلی مهمونی تم پارتی داشتن.
‫یکیشون اسمش این بود که... ‫«با دندان از سلامتیت محافظت کن»...
‫و واسه سلامت دندان بود.
‫معلم بهم گفت که اجرای دوم مال منه...
‫و باید کامل یاد بگیرمش... ‫از همه طولانی‌تر بود.
‫و کارم حرف نداشت. ‫همین‌طور ادامه دادم.
‫توی مهدکودک عالی بودم. ‫توی مدرسه عالی بودم.
‫توی ابتدایی نمره کامل گرفتم.
‫توی راهنمایی یه بار از ده 9.98 گرفتم...
‫که دلیلش معلم ریاضی بود. ‫که خب...
‫توی دبیرستان هم نمره کامل گرفتم ‫و کالج هم همین‌طور.
‫خب یه وقفه کوتاهی از بی‌نقصی داشتم...
‫که دلیلش خوش‌گذرونی بود، ‫می‌دونی دیگه...
‫خب امتیاز چند می‌دی؟
‫به نظرم...
‫آره، دوست دارم بهتر بودم.
‫می‌خوام که بهتر باشم.
‫بگیم سه. متوسط.
‫یه لحظه.
‫چیکار می‌کنم؟
‫- توی خیابون می‌چرخم. ‫- این چه رفتاریه؟
‫- چرا جواب نمی‌دی؟ ‫- توی جلسه‌ام...
‫- با کی؟ ‫- با یه مریض.
‫نمی‌تونستی جواب پیام بدی؟
‫گوشیم رو نگاه نکردم. آروم باش. ‫چی می‌خوای؟
‫- کلید خونه. ‫- کدوم کلید؟
‫کلید تو، کلید خودت...
‫مال خودم رو جا گذاشتم.
‫صدات رو بیار پایین.
‫سلام! میهای هستم.
‫برادرش.
‫برادرمه. بیا!
‫- صد تا داری بهم بدی؟ ‫- چرا؟ مریض دارم...
‫می‌دی یا نه؟ اونا...
‫- باز هم داری؟ ‫- برو!
‫ببخشید.
‫اشکالی نداره.
‫آب یا چایی یا قهوه می‌خوای واست بیارم؟
‫- نه، فقط باید برم دستشویی. ‫- حتما.
‫- کجاست؟ ‫- از این سمت.
‫مستقیم.
‫مستقیم برو.
‫و بعد سمت چپ.
‫اونجا.
‫خنگی چیزی هستی؟
‫چرا سیزدهم تا نوزدهم؟
‫گفتم بعد بیست و یکم.
‫نگفتم که نمی‌تونم.
‫بیست و یکم جشن مدرسه دارم.
‫چرا باید اهمیت بده؟ ‫موضوع این نیست که...
‫ربطی به تئو نداره...
‫بهت که گفتم...
‫بعد بیست و یکم وقت دارم.
‫چه فرقی می‌کنه؟ صد یورو از دست می‌دم ولی...
‫خب هر کاری می‌خوای بکن.
‫در هر صورت نمی‌تونم تا بیست و یکم بیام.
‫بعد از جشن مدرسه.
‫مشکل من نیست، ‫از اولش هم گفتم.
‫چون که مشکل من نیست.
‫خیلی‌خب.
‫آره، حتما...
‫بدون من برو.
‫نمی‌تونم. خداحافظ.
‫ببخشید.
‫برادر خیلی جالبی داری، ‫یعنی عینکش و...
‫من رو یاد عموم توی پیاترا نئم می‌اندازه.
‫شاعره. یه کتاب نوشته.
‫- چه کتابی؟ ‫- دیربرگ.
‫واج‌آراییه.
‫- ولی مطمئن نیستم منتشر شده باشه. ‫- واج... چی؟
‫- دوباره بگو. ‫- واج... چی؟
‫واج‌آرایی.
‫دیربرگ.
‫یعنی وقتی حروف یه عبارت تکرار می‌شن.
‫- می‌خوای ادامه بدیم؟ ‫- حتما.
‫«کاش آدم بهتری بودم.»
‫گمونم این رو جواب دادیم.
‫سوال شماره‌ی هفتم.
‫- پاسخش رو ننوشتم. ‫- سه، متوسط.
‫- سه، متوسط؟ ‫- بله.
‫- ببخشید. ‫- حرفش هم نزن.
‫«من خیلی ضعیفم.»
‫نه.
‫این رو جواب دادیم. ببخشید.
‫نه، ندادیم. ‫ولی این حرف من نیست.
‫هر چی باشه بخارست زندگی می‌کنیم...
‫می‌دونی وضع خیابون‌ها چطوریه، ‫ترافیک چطوریه...
‫صف پرداخت مالیات یا هر چیز دیگه‌ای.
‫مردم سعی می‌کنن از روت رد بشن. ‫نباید ضعیف رفتار کنی.
‫شاید توی روستا بشه، ولی اینجا نه. ‫منظورم همینه.
‫خیلی رقابتیم...
‫نمی‌ذارم ازم سواستفاده بشه. ‫فرقی نمی‌کنه کجا باشم.
‫اگه موردی پیش بیاد بهش رسیدگی می‌کنم.
‫«من ضعیفم.» نه، اصلا. ‫بهش یک می‌دم.
‫«زندگیم بر طبق میلم پیش نمی‌ره.»
‫این جمله اشتباهه.
‫زندگیم دقیقا بر طبق میلم پیش می‌ره.
‫ولی نه وقتی که می‌خوام.
‫من واسه خودم هدف گذاشتم. ‫که تا چهل سالگی خونه بخرم.
‫وام گرفتیم که خونه بخریم...
‫با حقوق شوهرم قسطش رو می‌دیم.
‫واسه همین بهش گفتم که بهتر نیست ‫ بره خارج کار کنه؟
‫می‌دونم که توی کشتی‌های کروز ‫ خوب پول در میارن...
‫یا توی ساخت و ساز ساختمان، ‫شاید حتی قایق‌سازی.
‫ولی مایل نبود. ‫پس با این وضع...
‫45 سالگیمون پولش رو می‌دیم. ‫که عصبانیم می‌کنه.
‫بهش دو می‌دم.
‫«از خودم خیلی ناامید شدم.»
‫من هرگز کسی رو ناامید نکردم.
‫بچه که بودم بهم یاد دادن ‫ والدینم رو ناامید نکنم.
‫بهت گفتم.
‫اول توی مهدکودک...
‫بعد مدرسه...
‫توی دانشگاه نه، بخاطر ‫ خوش‌گذرونی‌هام، ولی...
‫بعدش شغل گیر آوردم و اوضاعم خوب بود.
‫هرگز دروغ نگفتم و کسی رو ناامید نکردم.
‫خودم؟ خودم رو ناامید نکردم؟
‫خودم. «از خودم خیلی ناامید شدم.»
‫غیرممکنه.
‫همیشه مراقب خودم بودم.
‫خوب غذا خوردم...
‫هر شب هشت ساعت خوابیدم...
‫پس متوجه منظور سوال نمی‌شم.
‫یک می‌دم.
‫«دیگه چیزی راضیم نمی‌کنه.»
‫درست نیست، چون از خیلی چیزها لذت می‌برم.
‫مثلا بستنی. عاشق پسته هستم.
‫و بستنی کاراملی نمکی.
‫از میدان امزه‌ای می‌خرم. ‫می‌دونی کجا رو می‌گم؟
‫آره.
‫سر نبشش یه جلاتو فروشی هست. خیلی خوبه!
‫- آره، خیلی خوبه. ‫- همیشه یک‌شنبه‌ها می‌رم.
‫گمونم یک بدم.
‫[رام بابا]
‫امکان نداره یه کاسه خونه تو جا مونده باشه؟
‫یادم نیست چنین چیزی اینجا باشه.
‫من هم ازش استفاده نکردم.
‫نه، جعبه پیش من نیست.
‫خیلی‌خب، باز هم می‌گردم، ‫ولی اگه پیداش کردی زنگ بزن.
‫آره هست. سرش توی گوشیشه.
‫می‌بینمت. خداحافظ.
‫به جز کاسه دیگه چیزی گم نشده؟
‫وسایل ترکیب خمیر رو هم لازم دارم.
‫- چه شکلین؟ ‫- معمولین ولی کوچیک‌تر.
‫مثل یه کُره نوک‌تیزه.
‫نمی‌دونم. همون همزن معمولی که شکل بادکنکه.
‫کوچیک‌تره و مثل یه کُره نوک‌تیزه.
‫- واسه مهم نیست که چه شکلیه. ‫- پس چرا می‌پرسی؟
‫چون نگفتی که همزنه.
‫- نگفتم دنبال چی بگردی؟ ‫- همزن.
‫- همین رو باید می‌گفتی! ‫- خب کجاست؟
‫بله؟
‫چی؟
‫کاسه‌ات اینجاست.
‫- چرا انقدر کثیفه؟ ‫- چشه؟
‫- نمی‌بینی کثیفه؟ ‫- خیلی‌خب، می‌شورمش.
‫- خودت ازش استفاده کردی. ‫- همین رو گفتم. می‌شورمش دیگه.
‫اگه چیزی ازش خونه‌ی تو جا مونده بهم بگو...
‫اینجا پیداش نکردم. ‫ازش استفاده نکردم.
‫خیلی‌خب، خداحافظ.
‫برو کنار.
‫می‌دونی چطور موفق شدن ‫ بیشتر خمیردندان بفروشن؟
‫فروششون کافی نبود...
‫پس چیکار کردن که بیشتر بفروشن؟
‫سوراخ بسته‌اش رو دیدی دیگه؟
‫خیلی کوچیکه.
‫مدیر فروش...
‫به این فکر کرد که سوراخ ‫رو یه میلی‌متر بزرگ‌تر کنن.
‫خیلی کوچیک بود و خمیردندان ‫کمی ازش خارج می‌شد.
‫بزرگ‌ترش کردن و چی شد؟ ‫فروششون بیشتر شد.
‫هوشمندانه‌ست نه؟
‫نمی‌دونم کجاست.
‫باز هم می‌گردم و فردا میارمش.
‫نه، باید امروز خمیر رو آماده کنم.
‫چرا فردا نمی‌شه؟
‫باید دو روز بمونه که خشک بشه.
‫قبلا درست کردم دیگه. یادت نیست؟
‫- خشک یعنی ورز بیاد؟ ‫- نمی‌فهمی.
‫خمیر رو می‌ریزم توی قالب. ‫می‌ذارمشون توی اجاق.
‫می‌ذارم که دو روز خشک بشه. ‫خشک بشه. ورز نه.
‫- نمی‌شه یه روز بذاری بمونه؟ ‫- معلومه نه.
‫- چرا؟ ‫- چون خوب خیس نمی‌خوره.
‫- بسه! کی لازمت می‌شه؟ ‫- تولدم رو بلد نیستی؟
‫شنبه.
‫خب عرق نیشکر گرفتی؟
‫منظورت چیه؟ هاوانا؟
‫گفتم بمبو بگیری دیگه؟
‫ببین بابا، اگه عرق مزخرف بگیری ‫ کیک مزخرف می‌شه
‫مالتا رو یادته؟
‫مالتا رو ول کن! ‫یادته میلان صبر کردیم؟
‫وقتی موکوزی رام بابا درست کردیم یادته؟
‫همونی توش بمبو داشت.
‫چون من گفتم.
‫نمی‌دونم، هاوانا رو با مامان بخور.
‫برو فروشگاه، اونجا بمبو پیدا می‌کنی.
‫ختم کلام. خب؟
‫می‌دونی تولدم کیه؟
‫وایستا، گوش کن!
‫ممنون.
‫ممنون، خداحافظ!
‫- واقعا خیلی اذیت می‌کنی. ‫- ولم کن بابا!
‫سه بار بهش گفتم و باز نگرفته.
‫نمی‌تونی بری خودت بخری؟
‫- یا نکنه خودت خنگی و نمی‌تونی؟ ‫- گمشو بابا!
‫گفت چی بخره و گفتم عرق نیشکر بخره. ‫بمبو بخره!
‫هاوانا نباشه، تف توش!
‫باید می‌اومدم اینجا وسایل ‫ آشپزخونه رو بگیرم.
‫فقط می‌خواستم یه کیک مسخره درست کنم...
‫حالا تو نمی‌تونی همزن رو پیدا کنی و اون هم ‫ رام مسخره خریده. یعنی چی آخه؟
‫پوست‌کن پرتقال چشه؟
‫- چه کوفتی هست حالا؟ ‫- همونی که پوست پرتقال رو می‌گیره.
‫ببین!
‫نمی‌دونم، زنگ بزن به مامان.
‫می‌دونی مادربزرگ، مادربزرگت ‫چطوری آشپزی می‌کرد؟
‫عکسش رو ببینم!
‫مادربزرگ مادربزرگت با دست‌هاش ‫ واسه هشت نفر آشپزی می‌کرد!
‫تا این‌که آمریکایی‌ها آشپزخانه ‫رو اتوماتیک کردن...
‫توی دهه پنجاه، بعد جنگ جهانی دوم.
‫در این مورد می‌دونی؟
‫- یعنی قبلش هم جنگی بوده؟ ‫- شوخی می‌کنی دیگه؟
‫نمی‌دونی جنگ جهانی اول کی بوده؟
‫بذار بگم! ‫سال 1914 شروع شد و 1918 تموم شد.
‫دومیش هم از 1939 تا 1945 بود.
‫من هم در مورد دهه پنجاه حرف می‌زدم.
‫و کیچن اید.
‫کمک‌دست آشپزخونه که ‫دست‌های کوچولوت استراحتی بکنن.
‫حرفم اینه که اصلا ازش استفاده نکردی.
‫به طرز متناقضی هم بدون ‫استفاده ازش گمش کردی.
‫بسه دیگه اه، روانیم کردی!
‫واسه درست کردن رام بابا لازمش دارم.
‫دستورش پیچیده‌‌ست و ‫ همه چیز لازمه که درست در بیاد!
‫با رام هاوانا و قطعات گم شده نمی‌شه. خب؟
‫چطوری رفیق؟
‫خوبم.
‫خیلی فشار روم میاره.
‫چی؟
‫همین قطعات گم شده.
‫بوی یه چیزی میاد.
‫- چی زدی؟ ‫- اینویکتوس، پاکورابان.
‫جالبه.
‫یکی واسم می‌خره. می‌خوای؟
‫ببخشید؟
‫کلیو کریستین.
‫1872، از پورکاری دیگه؟
‫خندیدم.
‫امتحان‌ها چطور پیش می‌ره؟
‫هستیم.
‫خب؟
‫طبق معمول.
‫بازش کن.
‫مامان! این مسخره‌ بازی‌ها چیه...
‫یه رنده و در پوش لازم دارم...
‫نه، انگار... چطور بگم...
‫هفت تا چیز مارپیچه...
‫سیستم رنده‌ کردن داره... ای بابا! ‫نمی‌دونم مامان!
‫یه رنده معمولی که یکم درازه ‫ و داخل دستگاه جا می‌شه.
‫عکسش رو واسش بفرست.
‫- همونیه که کریسمس استفاده می‌کردی؟ ‫- آره، آفرین!
‫شوخیت گرفته؟ آره مامان. همونه.
‫آره باشه. تموم که شد بهت زنگ می‌زنم.
‫باشه، تموم که شد زنگ می‌زنم.
‫بوس، می‌بینمت.
‫گوش کن، جایی همزن ندیدی؟
‫کو؟
‫همزن نیست...
‫یه دستگاه شش حلقه‌ای از جنس فولاد ‫ضدزنگه که دسته‌ی آلومینیمی داره.
‫کار ماشین‌لباس‌شویی تموم شد.
‫خب پس درشون بیار.
‫چی رو در بیارم؟
‫لباس‌ها رو.
‫عزیزم...
‫روماتیسم واست کلمه آشناییه؟
‫روماتولوژی عزیزم.
‫«روماتولوژی عزیزم.»
‫روی لبت شکلاته!
‫خیلی آلمانی بامزه‌ایه.
‫پیداش نمی‌کنم.
‫- پولش رو بهت می‌دم. ‫- الان از کجا پیدا کنم؟
‫- ساعت چنده؟ ‫- نمی‌دونم، ولی دیره.
‫کثافت‌‌ها باز ساعت نه شب می‌بندن.
‫الان ساعت چنده؟ ‫نمی‌دونم...
‫هشت و بیست و سه. ‫اگه الان بری شاید برسی.
‫نمی‌تونم زن شگفت‌انگیز جان. ‫ترافیک رو دیدی؟
‫تلویزیون چی داره؟ ‫چی می‌بینین؟
‫بزرگ‌ترین مخترع دنیا در رومانی به دنیا آمد.
‫پدرش یک کشیش ارتدوکس بود...
‫که توسط آمریکایی‌‌ها مصادره شد.
‫کیفم رو دزدیدن. بلیت داخلش بود.
‫- کی؟ ‫- نمی‌دونم!
‫دو نفر بودن، توی ساختمونمون...
‫خب اگه دو تا بودن تصادفی نبوده.
‫بریم پلیس!
‫ماشین سفید با پلاک بخارست بود.
‫- چه مدلی بود؟ ‫نمی‌دونم. دیگه نمی‌دونم.
‫مگه مکانیک ماشین نیست؟
‫یه لحظه صبر کن! ‫ممکن نیست تصادفی باشه.
‫دو نفر دیگه هم یکی رو تعقیب کردن که ‫تازه برنده بخت‌آزمایی شده بود.
‫ماشین سفید داشتن. مراقب باش! ‫ماشین سفید از بخارست!
‫- سرویس مخفی وارد عمل شده. ‫- سرویس چی؟
‫اس‌آی‌ای، اس‌آرای، دی‌آی‌آی‌سی‌او‌تی.
‫اوآنا، تلفن!
‫به نظرت الان حواسشون بهمون هست؟
‫- اوآنا تلفن! ‫- مامانه، جواب بده.
‫کی یوهانیس رو گذاشت سرکار؟ ‫کی انقلاب رو رهبری کرد؟
‫بیا بریم پلیس!
‫- بوبوئه. ‫- جواب بده.
‫چه خبر رئیس؟ ‫دیره، سرم شلوغه.
‫یعنی چی که کیه؟ ‫میهایم.
‫چی شده؟
‫ای وای.
‫چطوری بوبو؟
‫نمی‌دونم، دو نفر بودن... ‫بنویسم دو نفر بودن؟
‫منظورت چیه؟
‫چه شکلی بودن؟ لباسشون یا هر چیز خاصی.
‫چرا؟
‫صبر کن! آروم باش!
‫ماشینشون مال بخارست بود.
‫بارداریش چی؟
‫بوبو، آروم باش لطفا!
‫- کی رخ داده؟ ‫- چهار روز پیش.
‫بذار زنگ بزنم ببینم کی رو پیدا می‌کنم و...
‫به محض این‌که جوابی بیاد خبر می‌دم.
‫آروم باش لطفا!
‫حداقل اونجاست و بهش رسیدگی می‌شه.
‫می‌خواستی عاقبتش مثل ماریانا بشه؟
‫توی خونه نمی‌تونستی بهش کمکی بکنی.
‫آروم باش بوبو!
‫کاملا طبیعیه که نگران باشی.
‫خیلی‌خب.
‫زنگ می‌زنم که ببینم... الو؟
‫وقتی خبری بشه بهت زنگ می‌زنم.
‫بله؟
‫باشه.
‫خداحافظ!
‫چی شد؟
‫سابینا بیمارستانه. حالش بده.
‫- چرا؟ کدوم بیمارستان؟ ‫- مرکز زایمان بوکور.
‫مرکز زایمان بوکور؟
‫خفه شو! انقدر نرو روی مخم ‫ و گوش که چی می‌گم!
‫من که به صحبتتون گوش نمی‌کنم.
‫- چه خبره؟ ‫- سلام دوینا. می‌شه یه دقیقه حرف بزنیم؟
‫دوستم رو دو ساعت پیش توی ‫ مرکز بوکو پذیرش کردن.
‫سابینا اوگردین.
‫اوگردین.
‫خیلی‌خب ممنون. ‫چیزی فهمیدی بهم خبر بده.
‫عالیه، ممنون!
‫خداحافظ.
‫وایستا، از بخش زایمان بود یا...
‫به اون دختره از بیمارستان ارتش زنگ بزن. ‫آلینا بود...؟
‫نه، شاید کسی رو بشناسه.
‫اسمش دویناست. الان بهش زنگ زدم.
‫کسی از داخل چی؟ ‫بوبو کسی رو نمی‌شناسه؟
‫نه، بوبو قرنطینه‌ست، ‫کسی رو نمی‌شناسه.
‫اگه کمکی خواستید من هستم.
‫خب لازمت دارم.
‫لازمت داره. ‫برو لوکا رو از خونه مادرت بیار.
‫چی؟ الان که مشغول این امتحان مسخره‌ام؟
‫عصربخیر!
‫اسمم اوآنا فایفره.
‫خواستم در مورد بیماری که ‫ امروز پذیرش شده بپرسم.
‫سابینا اوگردین.
‫نه، دوستش هستم.
‫بله، می‌دونم...
‫ولی دوست خانوادگیشون هستم و همچنین پزشکم...
‫و شوهرشون ازم خواست که بررسی کنم...
‫چون در حال حاضر نمی‌تونن صحبت کنن.
‫بله متوجه هستم. جای نگرانی نیست.
‫خب ممنون، شب خوبی داشته باشید.
‫چرا نگفتی فامیلی؟
‫چون احمقم.
‫بیمارستان کروناست؟
‫به بوبو زنگ می‌زنم. ‫چی؟ آره.
‫چطوری؟
‫هنوز خبری نشده.
‫به بخش زایمان زنگ زدی؟
‫نه... وایستا. بذار توضیح بدم.
‫می‌تونی بهشون زنگ بزنی که بپرسی، ‫ولی باید فامیل باشی.
‫گوش کن بوبو.
‫شماره رو می‌دم و بگو که شوهرشی...
‫و در موردش بهت خبر می‌دن.
‫الان توی واتساپ واست می‌فرستم.
‫بهم زنگ بزن. گوش کن!
‫بعدش بهم زنگ بزن. باشه؟ بیا!
‫خداحافظ.
‫مگه دو تا پسر ندارن؟
‫نگو که دختر می‌خوان.
‫خنگی چیزی هستی؟
‫حالش بد شده و داری نمک می‌ریزی؟
‫می‌خوای گریه کنم؟
‫مگه طبیعی نیست که حین بارداری حالت بد بشه؟
‫نه، مطمئن نیستن که بخاطر بارداری باشه.
‫- ولی جدیه؟ ‫- درد شکمی شدید داره.
‫شاید جدی نباشه. ‫ولی آزمایش کروناش مثبت شده.
‫کرونا داره؟
‫آره، توی قرنطینه بودن. ‫مگه گوش نکردی؟
‫چند وقته بارداره؟
‫هشت و نیم ماه. ‫صبر کن شماره‌ رو واسش بفرستم.
‫یعنی توی آمبولانس ازش آزمایش گرفتن؟
‫قبلش توی قرنطینه بودن.
‫ولی بردنش توی آمبولانس دیگه؟
‫- پس همه کرونا دارن؟ ‫- آره، انقدر فهمیدنش سخته؟
‫می‌شه صدات رو بیاری پایین؟
‫توی بیمارستان بوکور کسی رو می‌شناسی؟
‫آره. مادر پادشاه رو.
‫گوش کن، جدیم. ‫سابینا رو بردن بوکور.
‫خب موفق باشه.
‫دل درد داره، کرونا هم داره...
‫می‌‌‌شه لطفا کمکم کنی؟
‫چرا زنگ نمی‌زنی دوست جون‌جونیت که ‫مامانش سیاست‌مداره؟
‫بوبو دیگه راهی نداره.
‫سابینا رو بردن بیمارستان. ‫دل درد داشته.
‫خودت حین زایمان درد نداشتی؟
‫چیش عجیبه؟
‫چند وقته بارداره؟
‫هشت ماه و نیم.
‫بهش تبریک بگو. داره پدر می‌شه.
‫رفتی دنبال لوکا واسم هیتس بخر.
‫بگو ببینم...
‫کتابی که بهت دادم رو خوندی؟
‫- نه بوبیکو. ‫- صدام رو می‌شنوی؟
‫توی بیمارستان زایمان بوکور کسی رو می‌شناسی؟
‫آره.
‫می‌شنوی؟
‫الو؟
‫شب بخیر!
‫چطوری؟ آره، اوآنام.
‫خوبم.
‫مادرم هم خوبه.
‫چی؟
‫دیگه صدات نمیاد.
‫صدات نمیاد. هی قطع می‌شه...
‫اشتباهی به کورنلیا زنگ زدم.
‫از آدم حرف می‌کشه.
‫- بی‌ادبی کردی بهش؟ ‫- قطع کردم.
‫خیلی نمونده بود سری قبلی من رو بکنه.
‫- و چرا نذاشتی؟ ‫- کی گفته نذاشتم؟
‫چرت نگو.
‫این هم...
‫مدرک.
‫اگه بخوای می‌رم پایین‌تر.
‫کسی رو نمی‌‌شناسی که اونجا آشنا داشته باشه؟
‫نه نمی‌شناسم.
‫نگران نباش. خوب می‌شه.
‫احتمالا فرق درد زایمانه.
‫دیگه چی ممکنه باشه؟
‫- همه روانی شدین. ‫- درد زایمان نیست.
‫زایمانش دو هفته دیگه‌ست.
‫کی گفته؟
‫دکترها. باز هم سوال مسخره داری؟
‫- چرا؟ مشکلی هست؟ ‫- آره. مشکلم تو و دهن گشادته.
‫یادت رفت لباس‌ها رو پهن کنی.
‫تو هم یادت رفت رفتار ‫زن‌ستیزانه‌ات رو کنار بذاری!
‫یادت رفت که بیشتر از تو پول در میارم.
‫برو خواهشا! داری نظم فنگ‌شوییم ‫ رو بهم می‌زنی.
‫و اگه می‌تونی صدات رو بیار پایین...
‫واقعا بی‌نظیر می‌شه.
‫قطعا بی‌نظیر می‌شه داداش!
‫بیا بریم وگرنه امشب چیزی نمی‌شه!
‫- چی گفتی؟ ‫- بیا.
‫مامان.
‫بله مامان.
‫خب... خوبه مامان!
‫میهای خیلی خوشحال می‌شه!
‫آره، باشه... بعدا بهم بگو.
‫بعدا حرف می‌زنیم.
‫خیلی‌خب مامان، خداحافظ. ‫می‌بینمت!
‫همزنت رو پیدا کرد که بتونی هم بزنی.
‫با الویسی که دوباره حلول پیدا کرده ‫ این‌طوری حرف می‌زنی؟
‫گفتی فوریه دیگه. ‫رام بابا و این مزخرفات؟
‫دیر شد خانم! ‫وقتی داشتی با دکترها حرف می‌زدی...
‫نظرم رو عوض کردم.
‫می‌خوام «آنا پاولوولا» درست کنم.
‫«پاولوا»ـست احمق!
‫چرا هنوز اینجایی؟
‫از متمپسیکوزیس چیزی شنیدی چاپلوس معلم؟
‫چرا هنوز اینجایی؟
‫گوش کن!
‫فیثاغورث در زمان تمدن قدم می‌زده...
‫که می‌بینه یه گردن‌سرخ داره ‫ یه سگی رو کتک می‌زنه.
‫و فیثاغورث مشهور...
‫به زبان یونانی بهش می‌گه که... ‫کثافت جنگلی!
‫یه سیگار واسم بپیچ!
‫وقتی می‌ری دنبال بچه‌ات من رو می‌رسونی؟
‫بهش فکر می‌کنم.
‫سلام، چطوری؟ ببخشید مزاحم شدم.
‫اوآنام.
‫اوآنا فایفر. شماره‌ام رو نداری؟
‫درسته.
‫خوبم. تو چی؟
‫بچه دار شدی!
‫عالیه. تبریک می‌گم!
‫توی موناکو؟
‫آهان، توی تعطیلات...
‫عالیه!
‫منظورت چیه؟ صدام چطوره؟
‫واقعا عوض نشدی!
‫یعنی الان دارم با صدای نازک ‫با دوست‌پسر سابقم حرف می‌زنم...
‫که قانعش کنم که دوستم رو نجات بده.
‫بهم بر نخورد، من رو که می‌شناسی...
‫خیلی سرسختم. خودت می‌دونی.
‫آره، آره، باشه.
‫واسه این بهت زنگ زدم...
‫می‌خوام در مورد یه چیزی بهم کمک کنی.
‫سابینا خیلی خیلی مریض شده.
‫باید زایمان کنه...
‫و درد خیلی شدیدی داره.
‫بوبو زنگ زده آمبولانس.
‫بردنش بخش زایمان.
‫توی قرنطینه بودن.
‫و بردنش مرکز زایمان بوکور.
‫نه، هنوز زایمان نکرده.
‫می‌خواستم بپرسم اونجا کسی رو ‫می‌شناسی یا نه.
‫آره، عالیه.
‫اگه بتونی عالی می‌شه.
‫خب با مادرت حرف بزن و بهم خبر بده.
‫خیلی‌خب!
‫خیلی ممنون.
‫می‌بوسمت، خداحافظ!
‫کی بود؟
‫دنیل.
‫دنیل راپونزل؟
‫آره درسته.
‫بچه دار شده؟ موناکو زندگی می‌کنه؟
‫آره ولی موناکو زندگی نمی‌کنه.
‫خب پس کمتر به فنا رفتیم!
‫خب خوش به حالش!
‫گوش کن!
‫این آزمایش‌ها جواب نمی‌دن. ‫همشون الکین.
‫در مورد دوستم گابی پوپا بهت گفتم؟
‫دادستانه.
‫یه پرونده خارج از کشور داشت.
‫و لازم بود که ازش آزمایش بگیرن.
‫به یه درمانگاه زنگ زد که نوبت بگیره...
‫و فرداش بهش زنگ زدن و گفتن جوابش مثبته.
‫و گفت «یعنی چی؟»
‫گفتن «بله، جواب مثبت بوده.»
‫«من که هنوز آزمایش ندادم خانم!»
‫«اینجا نوشته دادین و جوابش مثبته.»
‫«من قرار بود بعدا بیام آزمایش بدم. ‫ تازه نوبت گرفتم!» متوجه‌ای؟
‫حقه‌ای قدیمی.
‫ریدم توی همه‌گیری بابا!
‫و بعد این همه آمار بهت نشون می‌دن...
‫کی بود؟
‫یولیان.
‫فر چی شد؟
‫ای وای مرغ!
‫جناب سپتیموس باید باید به مرغ ‫ و کاربونارا بسنده کند.
‫خداروشکر نسوخته!
‫چیزی نیست.
‫گوشیت!
‫- مامان همزن رو واست آورده. ‫- ولم کن!
‫- برو، یه ساعت از تماس گذشته! ‫- ولش کن!
‫اینجا چیز دیگه‌ای واسه خوردن هست؟
‫شب بخیر بابا! ببخشید انقدر دیروقت زنگ زدم.
‫به کمکت احتیاج دارم.
‫می‌دونی... من یه دوست خوبی دارم...
‫که امروز توی مرکز زایمان بوکور ‫ پذیرشش کردن...
‫ولی نمی‌دونم حالش چطوره.
‫گفتم ببینم کسی رو اونجا می‌شناسی یا نه.
‫نه نمی‌تونیم بریم داخل، ‫بیمارستان کروناست.
‫مطمئن نیستم. مرکز زایمان بوکور. ‫یه لحظه صبر کن.
‫شاید...
‫فورا.
‫پلاک ده، خیابان اینترگارله.
‫آره، پاساژ مارشتی. ‫اسپلایل اونیری، آره.
‫خیلی ممنون. عالی می‌شه.
‫ممنون. منتظر خبرت هستم.
‫باشه.
‫خداروشکر! مرسی!
‫بله؟
‫ببخشید، الان یه نفر میاد.
‫خیلی شلوغ بود، ببخشید. ‫الان داریم میاییم.
‫سپتیمیو!
‫بله مامان؟
‫آره.
‫یه ساعت دیگه می‌رم. ‫یکم پیشش می‌مونم.
‫واسه شنبه؟
‫نمی‌دونم، دستکش...
‫ماسک...
‫نمی‌دونم، حدودا دوازده نفر.
‫آروم باش بوبو، نمی‌فهمم.
‫مگه قرار نیست همین‌طوری باشه؟
‫درسته...
‫باربیکیو داریم. آره.
‫و چرا...
‫آروم باش بوبو. چی رو امضا کنی؟
‫آره. بیا خونه حرف بزنیم خب؟ ‫مرسی.
‫سعی کن آروم باشی. نمی‌فهمم چی می‌گی. ‫حالش چطوره؟
‫خب...
‫حداقل بهترین امکانات رو اون‌ها دارن.
‫خب پس...
‫گوش کن...
‫گوش کن، آروم باش تا یه راه حلی پیدا کنیم.
‫منتظرم دنیل زنگ بزنه.
‫و دنبال یه وکیل می‌گردم.
‫بهت زنگ می‌زنم. ‫خب اگه دنیل با کسی اونجا تماس بگیره...
‫و من سعی می‌کنم یه وکیل پیدا کنم.
‫خیلی‌خب.
‫بهت زنگ می‌زنم. خداحافظ!
‫چیه؟
‫نمی‌دونم. وضع خرابه...
‫بردنش بیمارستان. زایمان کرده...
‫و ظاهرا که... ‫امتیاز بچه...
‫توی آزمایش آپگار پنج بوده.
‫توی آپگار پنج بوده؟
‫خیلی بده. بردنش سنت یوئان.
‫با پانکراتیت حاد.
‫می‌دونی چیه؟ زنگ بزن بابا!
‫بهش بگو...
‫بهش بگو به اون یارو که کمکت کرد زنگ بزنه.
‫کی؟
‫وقتی توی وادو تصادف کرده بودی.
‫مطمئن نیستم بابا شخصا بشناستش.
‫ولش کن، زنگ بزن بابا!
‫ولی کلی وکیل هست. ‫وکیل کیفری...
‫مطمئن نیستیم طرف خوب باشه، ‫کار به دادگاه نکشید.
‫فقط زنگ بزن به بابا!
‫چطوری؟
‫خریدیش؟ عالیه، ممنون.
‫یه مشکلی داریم.
‫یادته من تصادف کرده بودم؟
‫ولش کن...
‫پلیس اومد دیدنت؟ ‫و چی گفت؟
‫آره!
‫ببین، یه مشکلی دارم.
‫سابینا زایمان کرده. ‫خلاصه می‌گم.
‫حالش خیلی بد بوده...
‫زایمان کرده و بچه رو از پیشش ردن.
‫اجازه نداره تا پونزده روز ببینش.
‫آره، دوست اوآناست. اوگردین.
‫- کرونا. ‫- بچه رو ازش گرفتن.
‫تا پونزده روز نمی‌تونه ببینش.
‫شماره‌ی وکیل رو داری؟ ‫بفرست واسه اوآنا.
‫آره، پروسه قانونیه. ‫می‌دونی یا نه؟
‫- باشه. ‫- ممنون.
‫باهات حرف می‌زنم.
‫در تماس هستیم. خوش‌ بگذره. ‫خداحافظ!
‫- داره شماره رو واست می‌فرسته. ‫- خوبه.
‫می‌رم ماشین رو جابه‌جا کنم.
‫بله؟
‫آره، خوبه.
‫خیلی ممنون! الان بهش زنگ می‌زنم.
‫نه، خودم بهش زنگ می‌زنم، ‫بوبو خیلی حالش بده. افتاده...
‫باید خودمون رو جمع و جور کنیم!
‫خب الان اوضاع عوض شده.
‫سابینا زایمان کرده و بچه رو ازش گرفتن.
‫ازش امضا گرفتن که تا پونزده روز نبینش.
‫آره، بخاطر کرونا.
‫و تازه، امتیاز آپگارش خیلی پایین بوده.
‫می‌خوام ببینم می‌تونی وکیلی پیدا کنی یا نه.
‫خیلی ممنون! نه، چیزی نیست.
‫بهش زنگ بزن و بعد بهم پیام بده!
‫و بعد وقتی سرش خلوت شد بهش زنگ می‌زنم.
‫خیلی ممنون!
‫آره ببخشید. الان میام.
‫یه مشکلی پیش اومد، ‫لطفا داد نزن!
‫یه لحظه.
‫لطفا بس کن...
‫- ماشین رو جا‌به‌جا می‌کنی؟ ‫- الان رفت پایین.
‫رفت ماشین رو جا‌به‌جا کنه.
‫- چی؟ ‫- همین الان.
‫- کِی؟ ‫- همین الان رفت بیرون.
‫مامانه.
‫چیه مامان؟
‫خوشحالم که پیداشون کردی، ‫ولی یه بار بهم گفتی.
‫الان نمی‌تونم حرف بزنم...
‫سابینا حالش خوب نیست. ‫باید چند تا تماس بگیرم.
‫به مامان زنگ بزن! ‫میهای بهت می‌گه.
‫آره، الان بهت زنگ می‌زنه.
‫- من چند دقیقه دیگه می‌رم. ‫- شب بخیر.
‫آره، سابینا.
‫گمونم دنیل داستان رو بهت گفته.
‫مجبورش کردن که امضا کنه که تا پونزده روز ‫حق نداره بچه رو ببینه.
‫امتیاز آپگارش پنج بوده.
‫توی قرنطینه بوده... آره، بخاطر کرونا.
‫گمونم هر کی اونجا بوده دیگه.
‫من از کجا بدونم؟
‫نمی‌دونم، مطمئن نیستم.
‫می‌‌خواستم بپرسم کارشون قانونیه یا نه.
‫در این مورد؟
‫که این‌طور؟ متوجه‌ام.
‫خیلی‌خب، فهمیدم.
‫آره، خیلی ممنون.
‫خداحافظ!
‫- مامان منتظرته که بری دنبال لوکا. ‫- بهم کمک می‌کنی؟
‫بیا، تو رو خدا.
‫لطفا من رو ببر ساندولسکو.
‫خیلی طول نمی‌کشه.
‫- چرا رانندگی نمی‌کنی؟ ‫- نمی‌تونم، مشروب خوردم.
‫تاکسی تلفنی یا اینترنتی بگیر.
‫خیلی طول می‌کشه.
‫اوبر بگیر. راحت‌تره.
‫اگه ماشین رو جابه‌جا کنم ‫جای پارک رو می‌گیرن.
‫- کجا زندگی می‌کنه؟ ‫- توی تی.
‫ده دقیقه راهه. می‌تونی پیاده بری.
‫ده دقیقه با ماشین راهه. ‫پیاده چهل دقیقه‌ست.
‫بستگی داره چطوری راه بری.
‫در هر صورت اگه بری خونه‌شون...
‫کاری از دستت برنمیاد.
‫معلومه که میاد.
‫تو رو خدا عزیزم، تو رو خدا عزیزم. ‫تو رو خدا.
‫اوبر می‌گیری؟
‫می‌تونی من رو برسونی؟
‫می‌تونی من رو ببری ساندولسکو ‫و میهای رو برسونی...
‫لوکا رو بیاری و به من زنگ بزنی.
‫بیا دیگه سرورم. یکم تلاش کن.
‫می‌دونم که می‌تونی.
‫ماه تولدمون یکیه.
‫متولدین برج جدی سخاوتمندن ‫ ولی خوب مخفیش می‌کنن.
‫باشه، ولی اول می‌ریم دنبال لوکا.
‫- صبر کن، باید برم توالت. ‫- صبر کن من هم برم.
‫تو برو اون یکی!
‫بی‌خیال دیگه!
‫سلام مامان، چطوری؟
‫خیلی‌خب، داریم میاییم.
‫آره، بذار صداش رو بشنوم!
‫سلام عزیزم!
‫داریم میاییم.
‫من هم همین‌طور.
‫آره. من هم همین‌طور. ‫خداحافظ!
‫[نورما جین مورتنسون]
‫چرا کیشیناو نموندی؟
‫توی رومانی رویای آمریکایی هست.
‫توی مولداوی هم رویای رومانی داریم.
‫واسه بقیه رویای روسیه.
‫رویای رومانی؟
‫آره، رویای رومانی.
‫واسه من رویای بخارست. ‫دیگه کجا هست؟
‫الان گمونم جایی نیست.
‫اگه می‌تونستم توی...
‫کلوژ، تیمیشوآرا یا سیبیو سینما بخونم ‫ قبول می‌کردم.
‫از بخارست خوشم نمیاد.
‫هر بار می‌رم بیرون بی‌صبرانه ‫ منتظرم برگردم...
‫و وقتی برمی‌گردم بی‌صبرانه منتظرم برم خونه.
‫توی بخارست حالم خوب نیست.
‫اینجا نمی‌تونم نفس بکشم.
‫چرا نرفتی مسکو؟
‫چرا برم مسکو؟
‫خب الان توی روسیه کجا فیلم درست می‌کنن؟
‫توی «شوروری»؟
‫ترجیح می‌دادم توی ‫فیلم‌های رومانیایی بازی کنم. راحت‌ترن.
‫شاید هم زن‌های روسی رو بیشتر از ‫زن‌های رومانیایی دوست داری.
‫زن‌های مولداوی بهترینن.
‫مردم مولداوی مثل روحن.
‫باید از کنارش رد می‌شدیم، ‫خونه مادرش زندگی می‌کرد.
‫- فکر تو بود یا اون؟ ‫فکر اون. کریستینا.
‫وای. چقدر سکسی بود.
‫از نظرت سکسی چیه؟
‫قد بلند، لاغر...
‫سینه‌های خوشگل، ‫نه خیلی بزرگ، نه خیلی کوچیک...
‫کون لاتین، صورت فرشته.
‫سینه‌های گلابی‌شکل یا بیشتر گرد؟
‫گرد.
‫شکل سیب.
‫تازه اون شب خوب بود.
‫خوب بود؟
‫آره خوب بود.
‫منظورت چیه؟
‫یه لباس بلند...
‫سفید پوشیده بود. تا بالای زانوش بود...
‫که توی باد تکون می‌خورد.
‫نورما جین.
‫مریلین مونرو بابا.
‫بلوند...
‫با موهای سبز...
‫پوست زیتونی...
‫پس رفتی خونه‌اش.
‫مامانش یکم اذیت می‌کرد...
‫واسش کافی نبود که بهش زنگ بزنم.
‫کریستینا می‌خواست کفشش رو عوض کنه ‫چون پاش درد می‌کرد.
‫و رفتیم اونجا.
‫یه خونه بزرگ روی زمین داشتن، ‫با حیاط.
‫نمی‌دونم پولش رو از کجا آوردن. ‫شاغل که نبودن.
‫واسم هم مهم نبود.
‫خونه‌ی روی زمین دیگه چیه؟
‫خونه‌ی روی زمین دیگه.
‫خونه‌ی حیاط‌دار؟
‫آره، روی زمین با حیاط.
‫خونه‌ی روی زمین، ‫خونه‌ی زیر زمین...
‫آپارتمان هم داریم...
‫آپارتمان روی زمین؟
‫نه، آپارتمان بلندتره.
‫یعنی آپارتمان طبقه‌ی اول روی زمین ‫محسوب می‌شه؟
‫- پس بهش چی می‌گن؟ ‫- چیز خاصی نمی‌گن.
‫می‌گیم خونه، ویلا و یا آپارتمان.
‫می‌گفتی.
‫رفتیم اونجا...
‫و خوشبختانه قبول نکردم برم داخل.
‫و بعد؟
‫چرا؟
‫گفتی خوشبختانه نرفتی داخل. ‫چیش خوشبختانه بود؟
‫خب رفت داخل... بعد رفت بیرون.
‫دستم رو گرفت و رفتیم توی پارک قدم بزنیم.
‫تاکسی گرفتیم، رفتیم خونه‌ی دوستمون...
‫با دست توی شورتش توی تاکسی، ‫یا شاید روی سینه‌هاش؟
‫توی تاکسی...
‫اسپایدرمن کردمش.
‫چیکارش کردی؟
‫اسپایدرمن.
‫اسپایدرمن چیه؟
‫نمی‌دونستم اسمش اینه.
‫من هم اون‌موقع نمی‌دونستم.
‫رسیدیم خونه‌ی دوستمون، ‫یه مشروبی خوردیم...
‫یکم حرف زدیم...
‫و بعد...
‫از بقیه جدا شدیم، ‫رفتیم توی یه اتاقی...
‫در رو قفل کردیم...
‫و بعد تا صبح... ‫حال کردیم.
‫حال کردین؟
‫کل شب عشق‌بازی کردیم.
‫جیغ می‌زد، گریه می‌کرد، ‫آواز می‌خوند...
‫من هم روانی‌طور می‌خندیدم.
‫روی صورتم بالشت گذاشته بودم.
‫اون چی؟
‫داد می‌زد، گریه می‌کرد، آواز می‌خوند.
‫انقدر کارت درسته؟
‫نه خب...
‫رفته بود ساحل که برنزه کنه.
‫شن‌سوخته شده بود.
‫آفتاب‌سوخته...
‫آفتاب‌سوخته. بدجوری سوخته بود.
‫مجبور شدم همه کار رو خودم بکنم.
‫ مثل مجسمه بود.
‫یعنی چی که مثل مجسمه بود؟
‫آفتاب‌سوخته شده بود، ‫تاول زده بود.
‫مجبور بودم به سختی به نقطه‌جی‌اش برسم.
‫اگه باعث می‌شه بهتر بفهمی بگم کاماسوترا.
‫نه.
‫باعث نشد بهتر بفهمم.
‫صبح زود از الکل سردرد داشتیم...
‫لباس پوشیدیم و موهامون رو شونه کردیم.
‫و رفتیم خونه. هر کی خونه‌ی خودش.
‫کل روز پوزخند به لب داشتم.
‫نیروانا!
‫صحنه‌ها رو توی ذهنم بازسازی می‌کردم ‫و می‌خندیدم.
‫یادمه...
‫کنار تخت زانو زدم...
‫و دعا کردم...
‫و از خدا تشکر کردم.
‫شوخیت گرفته؟
‫چرا دعا کنی؟
‫جدی می‌گم...
‫یکی از بهترین‌ شب‌های عمرم بود.
‫نه صرفا چون واسه اولین بار عشق‌بازی کردیم.
‫جادویی بود. اصلا نمی‌تونم بیانش کنم.
‫حدود نه شب از خستگی دراز کشیده بودم...
‫و همچنان لبخند بزرگی داشتم.
‫که تلفن زنگ خورد.
‫ساعت نه شب؟
‫دقیقا.
‫ساعت نه شب فرداش.
‫دقیقا، نه شب فرداش.
‫گوشی زنگ خورد و...
‫گفتم الو؟ ‫و صدای ناله‌ای شنیدم.
‫الو؟ الو؟
‫از اون طرف خط گفت... ‫«یوجین، توی دردسر افتادیم!»
‫«جفتمون!»
‫فهمیدم که کریستیناست، ‫ولی نفهمیدم چی شده.
‫راستی پدرش کشیشه.
‫یه بار وقتی دعواشون شد خونه‌شون بودم.
‫مثل نظامی‌ها فحش می‌داد!
‫- آهان. ‫- آره...
‫و وقتی بهش گوش می‌کردم صدام رو بردم بالا...
‫هی کریستینا! چته؟
‫و گفت که...
‫یه نفر به شوهرش گفته...
‫که ما رو دست تو دست هم دیده...
‫و ساعت سه همون روز...
‫باید می‌رفتیم دفترش که باهاش حرف بزنیم.
‫تا اون زمان دوتایی باید هم رو می‌دیدیم...
‫که در مورد سناریویی که باید می‌گفتیم ‫ به توافق برسیم.
‫بازیگر هم بود؟
‫نه.
‫بازیگر... نمی‌دونم شغلش چی بود.
‫گوش می‌کنی چی می‌گم؟
‫چرا؟
‫خب...
‫این قضیه بازیگری رو از کجات آوردی؟
‫داشتی در مورد سناریو حرف می‌زدی.
‫نه، ببخشید.
‫باید داستانمون یکی می‌بود...
‫که چیزهای متفاوتی نگیم.
‫که هر دو یه چیز بگیم.
‫شنیده بودم که شوهرش خیلی لاته...
‫که یکی رو از سر حسادت کتک زده بود...
‫و طرف کور شده بود.
‫یهویی حس کردم قراره غش کنم، ‫واسه همین نشستم روی زمین.
‫توی اخبار شنیده بودم. ‫پلیس هیچ‌کاری نکرده بود.
‫حتی اخطار هم نداده بودن. ‫با هم همدست بودن.
‫- خبر نداشتم که اون‌ها... ‫- کی‌ها همدست بودن؟
‫اوباش و پلیس‌ها. یکین دیگه.
‫یه گروه خلافکار بودن، مافیا بودن...
‫یه گروه خیلی بزرگ که همه‌جا رابط داشتن.
‫حتی توی جاهای عمومی هم می‌دیدیمشون ‫که لباس مشکی دارن.
‫مردان سیاهپوش.
‫پر زرق و برقه نه؟
‫فرداش...
‫ساعت هفت صبح دختره جلوی خونه‌ام بود.
‫صورتش قرمز بود.
‫طرف کل شب پشت گوشی ترسونده بودش.
‫بیچاره!
‫و بهم گفت...
‫با دقت گوش کن!
‫توی خیابان جینتالاتینا بودیم...
‫و تولد آنا کاچنکو بود.
‫آنا کاچنکو همکارمه...
‫و دوست مشترک من و کریستیناست.
‫یه جایی همه رفتیم خونه آنا...
‫و من ازت خواستم که تا خونه همراهم بیای...
‫چون بیرون تاریک بود و ترسیده بودم.
‫حقیقت هم همین بود.
‫مشکل این بود که دست هم رو گرفته بودیم.
‫مشکل این بود.
‫گفتیم با نسخه خودمون پیش بریم، که...
‫دست هم رو گرفتیم که از خیابون رد بشیم...
‫بخاطر امنیت که ماشین بهمون نزنه.
‫فقط همین به ذهنمون رسید.
‫این رو بهم گفت و... رفت.
‫دیدم که رفت و با خودم فکر می‌کردم...
‫«بخاطر این زن خدا رو دعا کردم!»
‫دعا هم کردی.
‫خیلی حس بدی داشتم. ‫هیچ‌کاری نمی‌تونستم بکنم.
‫اشتهام رو از دست داده بودم.
‫منظورت چی بود که با هم دیدنتون؟
‫کی دیدتون؟
‫بادیگارد دیسکو.
‫بعدا درموردش فهمیدیم.
‫دیسکو مال شوهرش بود...
‫و بادیگارده هم از افرادش بود.
‫درست وسط لانه شیر بودی.
‫رفتم پارک و...
‫فردای روزی که کریستینا رفت...
‫چند ساعتی بی‌هدف...
‫توی پارک قدم زدم.
‫سردرگم بودم...
‫دست چپم بی‌حس شده بود.
‫عرق کرده بودم.
‫غده توی گردنم ورم کرده بود. ‫می‌دونی دیگه، بهت نشونش دادم.
‫می‌دونم، اضافه‎ی مغزت.
‫بهم گفتی.
‫بذار توضیح بدم...
‫بهش می‌گن لیپوم.
‫آنژیولیپوم، فیبرولیپوم، ‫میلولیپوم.
‫خدا می‌دونه چیه.
‫به خدا وقتی استرسی می‌شم ورم می‌کنه.
‫نشانه‌ی مرگ زودرسه.
‫مثل خوکچه‌های هندی.
‫شارژر نوکیا داری؟
‫- چی؟ ‫- شارژر نوکیا.
‫جدی‌ای الان؟
‫چزی، شارژرت رو پیدا کردم!
‫- داری؟ ‫- مال خودت رو پیدا کردم.
‫مشکل حل شد. ممنون، شب بخیر!
‫درست رفتار کنین.
‫خوب باشید دخترها وگرنه ‫دوچرخه‌هاتون رو زین می‌کنم.
‫شانس آوردم نگرفتش.
‫چی؟
‫گواهینامه‌ام رو.
‫ممکن بود شغلم رو از دست بدم.
‫شانس آوردم بهشون گفتم راننده‌ی آمبولانسم...
‫اگه گفته بودم بازیگرم ممکن بود خراب بشه.
‫می‌بینی؟ یه سری سود هم داره.
‫انقدر شکایت نکن عاشق‌پیشه‌جان.
‫ادامه بده!
‫قضیه اون گروه اوباش از یاشی رو شنیدی؟
‫شیله کاماتارو؟
‫نه، اون‌هایی مال بخارستن.
‫توی یاشی «کوردونئانو» دارن.
‫ولی کاماتارو هم همونه.
‫فکر کن بدون این که بدونی...
‫دوست دختر یکی از اون‌ها رو بکنی...
‫و اون هم بگه که بیا تا حرف بزنیم.
‫واسم سوال بود که چی بگم، ‫چطوری بگم.
‫ممکنه یهویی ازت بپرسن...
‫چی بپرسن؟
‫چی گفتی؟
‫تو چی؟
‫ببخشید.
‫چه پخی هستی؟
‫جایگاهت توی زندگی چیه؟
‫سوال خوبیه.
‫تله‌ست.
‫اگه اشتباه جواب بدی به صورت اخلاقی می‌کشنت.
‫چون بازنده‌ای.
‫ولی سوال خوبیه.
‫تصمیم گرفتم واسه جلسه مثل دلقک لباس بپوشم.
‫کار اشتباهیه.
‫بگو.
‫گفتم مثل احمق‌ها لباس بپوشم...
‫که شاید دلش واسم سوخت.
‫یه شورت کهنه پوشیدم...
‫تیشرت میکی‌موس...
‫صندل با جوراب سفید.
‫صندل دیگه آخر داستان بود.
‫تازه اون روز تمرین هم داشتم.
‫هنوز شروع نکرده بودیم و من رفتم.
‫حتی یه جمله هم نتونستم بگم.
‫خوشبختانه روز اجرا نبود.
‫وقتی دیدن مثل اسکل‌ها لباس پوشیدی ‫واکنششون چی بود؟
‫عجیب نگاه کردن ولی چیزی نگفتن.
‫از تئاتر رفتم بیرون...
‫روی تراس نشستم که ساعت سه بشه.
‫یهویی یه دوستی اومد...
‫که از زمان مدرسه ابتدایی ندیده بودمش.
‫سر میزم نشست و شروع کرد به حرف زدن.
‫باورم نمی‌شد.
‫طرف تازه کتابی خونده بود که اسمش...
‫«آیین زندگی: چگونه دست از نگرانی ‫ برداریم و زندگی کنیم»...
‫اثر دیل کارنگی بود.
‫اگه این سکانس توی فیلمی رخ می‌داد...
‫همه می‌گفتن الکیه.
‫ولی واقعا رخ داد.
‫کتاب معروفی بود که همه می‌خوندنش.
‫بالاخره وقتش فرا رسید و با دوستم ‫ خداحافظی کردم و رفتم.
‫طرف چند سالش بود؟
‫- طرف کیه؟ ‫- همون یارو سیاه‌پوشه.
‫نمی‌دونم.
‫می‌شناختیش؟
‫نه.
‫فقط می‌دونستی که لباس سیاه پوشیده.
‫چطوری رفتی اونجا؟
‫با واگن برقی.
‫خیلی باشکوه نبوده.
‫رفتم...
‫یه هتل لوکس بود. وارد شدم...
‫و اولین چیزی دیدم کلی تصویر بود.
‫- چه تصویری؟ ‫- مثل تصاویر موزه لوور.
‫- عکس چی؟ ‫- نقاشی.
‫نقاشی بود؟ عکس نبودن؟
‫نه، فقط نقاشی.
‫منظره، طبیعت، پرتره؟
‫نمی‌دونم. به نظرت حوصله توجه کردن داشتم؟
‫دختره هم بود؟
‫کریستینا؟ آره. توی لابی بود.
‫واسم دست تکون داد، رفتم جلو... ‫و بهم...
‫یه راه پله نشون داد که به زیرزمین می‌رفت.
‫پایین پله‌ها یه نفر با لباس سیاه ‫ منتظرم بود...
‫و ازم خواست که همراهش برم.
‫همراهش رفتم توی اتاقی که فقط یه میز بود.
‫هیچ پنجره و اثاثیه و صندلی‌ای نبود، ‫فقط یه میز بود...
‫و یه لامپ که آویزان بود.
‫وقتی می‌گی لباس سیاه...
‫منظورت چرمه؟
‫نه لزوما.
‫شلوار و پیراهن سیاه...
‫کت سیاه، ژاکت سیاه... ‫همه‌اش سیاه.
‫یعنی شلوار پارچه‌ای سیاه که خوب اتو شده؟
‫آره، شلوار پارچه‌ای.
‫سیاه. که خوب اتو شده بود. ‫چکمه ماهیگیری و جلیقه.
‫- سفیدپوست مرتب. ‫- دقیقا.
‫در رو بست، رفت اون سمت میز...
‫و ساکت بهم خیره شد.
‫به هم خیره شدیم ولی چیزی نگفتیم.
‫بعد چند لحظه ازم پرسید...
‫دیدی چچن‌ها کی با کریستینا لاس زدن؟
‫کدوم چچن‌ها؟
‫چچن‌ها؟
‫صحبت روسی بود
‫به روسی بگو.
‫یه بار دیگه.
‫حالا سریع‌تر.
‫آره درسته. ‫چچن‌ها رو بگو.
‫«شنیدم که چچن‌ها با کریستینا لاس می‌زدن.»
‫چچن‌ها رو می‌شناسی؟ عربن.
‫نباید باهاشون درافتاد.
‫- مسلمانن. ‫- آره، مسلمان.
‫طرف داشت شکنجه‌ام می‌داد.
‫من چچنی توی دیسکو ندیده بودم.
‫واسم سوال بود چرا این سوال رو می‌پرسه.
‫می‌خواد امتحانم کنه یا چیزی؟
‫گفتم بگم آره که همدستش باشم.
‫ولی چون چچنی نبود همین رو گفتم.
‫اگه دختره از چچن‌ها حرف زده باشه چی؟
‫کریستینا؟ چرا باید چنین کاری بکنه؟
‫گفتم که سر داستانمون توافق کردیم دیگه.
‫چرا باید دروغ بگه؟
‫خودش رو توی خطر می‌انداخت.
‫البته تو ساعت سه رسیدی اونجا ‫ و از قبل اونجا بود.
‫اگه تهدیدش کرده باشن و از ‫خودش چیزی درآورده باشه...
‫که خودش رو نجات بده و تو رو به فنا بده چی؟
‫عجب احمقیم!
‫به این فکر نکرده بودم.
‫صرفا با فکر خودم جلو رفتم.
‫با هم تصمیم گرفتیم یه داستان رو بگیم.
‫چیزی واسه از دست دادن نداشت.
‫فقط می‌خواست از جان خودش محافظت کنه.
‫و تو واسش... صرفا یه پسر بودی.
‫یه رابطه‌ی یه شبه.
‫به این فکر نکرده بودم.
‫و بعد؟
‫ادامه بده!
‫طرف...
‫یه اسلحه درآورد...
‫گذاشتش روی میز، گرفتش سمت من...
‫و دوباره درباره چچن‌ها ازم پرسید.
‫و بعد؟
‫همون داستان خودم رو گفتم.
‫هر چی باشه داشتم حقیقت رو می‌گفتم ‫و طرف هم باور کرد.
‫از کجا می‌دونی؟
‫- از چهره‌اش فهمیدی؟ ‫- نه، اسلحه‌اش رو گذاشت سر جاش.
‫طرف بادیگارد بود یا شوهرش بود؟
‫نمی‌دونم.
‫اصلا خبر ندارم.
‫فقط می‌خواستم خودم رو نجات بدم و دادم.
‫قسر در رفتی.
‫آره، درست می‌گی.
‫بعدش چی شد؟
‫من رو تا سالنی که نقاشی‌ها بودن ‫همراهی کرد...
‫و ازم پرسید که از نقاشی‌ها خوشم میاد یا نه.
‫و تو چی گفتی؟
‫گفتم نقاشی‌ها رو دوست دارم ‫ولی ترجیح می‌دادم عکس اونجا باشه.
‫می‌خواستی چی بگم؟ ‫از ترس ریده بودم توی خودم.
‫همچنین ازم پرسید که...
‫می‌خوام تا جایی من رو برسونه یا نه.
‫- و گفتی نه. ‫- و من گفتم نه.
‫ولی این آخر ماجرا نیست.
‫دو سال بعد اون ماجرا مرکزشهر بودم.
‫دقیقا نمی‌دونم کجا بودم.
‫و اتفاقی کریستینا رو دیدم.
‫زودی دو قدم رفتم عقب.
‫متوجه واکنشم شد و با حقارت...
‫بهم نگاه کرد.
‫احساس خواری داشتم.
‫بهم گفت که نترسم...
‫گفت دیگه با طرف نیست.
‫تف توش...
‫آره، خیلی بزدلانه بود... ‫خیلی خجالت کشیدم!
‫تو بزدل بودی؟
‫آره چون وقتی دیدمش مثل سگ ترسیدم.
‫پیش میاد.
‫و هر زنی هم نبود. ‫زن یه خلافکار بود.
‫زنش نبود. اشتباه بیان کردم.
‫طرف زن داشت، ‫خانواده و بچه داشت.
‫کریستینا معشوقه‌اش بود. ‫احتمالا کلی دیگه هم داشت.
‫جنده‌اش بود.
‫گمونم جنده‌... من بودم.
‫بعدش چیکار کردی؟
‫دمم رو گذاشتم روی کولم و رفتم تئاتر.
‫داشتیم «بهترین خانه‌ی ناپل» ‫ رو تمرین می‌کردیم.
‫- دیگه ندیدیش؟ ‫- نه.
‫دیگه ندیدمش ولی...
‫دوست دارم دوباره ببینمش، ‫ببینم چه شکلی شده.
‫بپرسم که چیکار می‌کنه.
‫خب در هر صورت...
‫از نظر من مردهای سیاهپوش ترسناک نبودن.
‫همون مافیاها یعنی.
‫یکم چرت و پرت گفت، ‫تفنگ الکی داشت و راجع به نقاشی زر زد.
‫باور کن که شانس آوردم الان عینک نزدم.
‫هر چی باشه «منکورت» هستن دیگه.
‫به ملیت و افکار و اعتقادات...
‫و حقوقت اهمیتی نمی‌دن.
‫معنیش همین می‌شه؟
‫کی هستن؟
‫آدمی که حافظه نداره و کاملا مطیع اربابشه.
‫کسی که وحشت‌های دیکتاتوری...
‫وطنش رو فراموش کرده.
‫آدمی که کاملا مطیعه.
‫منکورت بهترین برده‌ست...
‫که فقط لباس و غذا می‌خواد...
‫و دستورات اربابش رو بی چون و چرا ‫ اجرا می‌کنه...
‫با کسی بحث نمی‌کنه و مخصوصا...
‫نمی‌خواد که فرار یا سرپیچی کنه.
‫منفیه.
‫من سینوزیت دارم.
‫یکم با چیزی که فکر می‌کردم فرق داره، ‫ولی احمق نیستن.
‫واسه همین خطرناکن.
‫هیچ رحمی در کارشون نیست، ‫برادر، خواهر، مادر باشه... فرقی نمی‌کنه.
‫دوباره مزاحم شدم بچه‌ها.
‫یه مورد کرونا توی برچنی داریم. ‫یه پیرمرد 82 ساله.
‫- یه چی؟ ‫- یه پیرمرد که تنگی نفس داره.
‫از کجا می‌دونین کروناست؟
‫منظورت چیه؟
‫خودت گفتی یه مورد کرونا توی برچنی داریم.
‫گمونم شک داریم.
‫ولی اکسیژن خونش هشتاد درصده ‫ و دیابت و مشکل قلبی داره.
‫به سختی نفس می‌کشه، ‫باید عجله کنیم.
‫ماریانا!
‫الان درخواست بده، بدون فیش حقوقی. ‫از آلتکس.
‫سال اول بدون بهره.
‫از خرید لذت خواهید برد...
‫[هشتم ژوئیه]
‫گفتم نیکیتا استانسکو.
‫تا وقتی اشتباه نکنی خدا بهت هیچی نمی‌ده.
‫گفتم نیکیتا استانسکو.
‫همین. بدون نامه خداحافظی.
‫این کتاب با «بدرود، خواهیم مُرد» شروع شد.
‫اسم شعرش همینه. ‫«بدرود، خواهیم مُرد.»
‫ولی جمله آخرش دورش دایره سبز بود.
‫توی اینترنت سرچش کن.
‫صبر کن.
‫یه لحظه وایستا.
‫تحصیلاتی که می‌توان گفت...
‫«بدرود، خواهیم مرد»
‫صبر کن.
‫و زمان سریع‌تر از همیشه می‌گذرد...
‫وقتی که صدایت می‌زنم...
‫وقتی که صدایم می‌زنی...
‫درحالی که همچنان دور هم می‌پیچیم، ‫دست تکان می‌دهم و برایت درود می‌فرستم.
‫«بدرود، خواهیم مرد»
‫معمولی...
‫آره. این جملات رو علامت زده.
‫جملاتی که علامت زده این‌هاست مامان.
‫باید برم دیگه. تقریبا رسیدم.
‫به رودیکا بگو واست سرچ کنه.
‫مامان...
‫دیگه قطع کردم. ‫تموم شد بهت زنگ می‌زنم.
‫می‌بوسمت. خداحافظ.
‫جیانی! اومدم. بگو کجا برم.
‫الو؟
‫صدات رو نمی‌شنوم، بگو کجایی!
‫- خدا بیامرزتش. ‫- خدا بیامرزتش.
‫خدا بیامرزتشون.
‫مراقب سرت باش.
‫سه تا سگ داریم، ولی گاز نمی‌گیرن.
‫این آزورله.
‫اونی که توی سایه‌ست بوگدانه.
‫همراهم بیا. اونجا نه. ‫از این سمت.
‫مواظب باش. شوهرم دو سال پیش بخاطرش کور شد.
‫بردمش بیمارستان چشم لاهوواری.
‫جلوی پات رو بپا.
‫این قطعه زمین منه.
‫دو تا خواهر دارم. ‫اونجا زمین اون‌هاست.
‫اشتامات با وام بانک‌پست این قطعه رو خرید...
‫ولی قسطش رو نداد و بانک زمین رو مصادره کرد.
‫خواهرهام از ایتالیا برمی‌گردن...
‫بعد مرگ...
‫پسرفت یا کاری می‌کنیم که قضیه وصیت حل بشه.
‫- وراثت؟ ‫- جلسه؟
‫- وراثت ‫- درسته، وراثت.
‫از ایتالیا اومدن که زمینم رو بگیرن.
‫من بیست سال واسش کار کردم...
‫و می‌خوان همه‌چیز رو بگیرن.
‫اوناج اون قطعه مثلثی سلفونی...
‫اونجا گلخانه‌ست.
‫می‌تونی بری اونجا ولی مراقب ذرت باش.
‫مراقب باش سرت نخوره به درخت آلو.
‫آقای جیانی هم اونجاست. ‫قبلا حرف زدیم. چیزی نیست.
‫- خدا بیامرزشون. ‫- خدا بیامرزشون.
‫- سلام! ‫- براتو چی گفت؟
‫- خدا بیامرزتشون. ‫- خدا بیامرزتشون.
‫- بگو، چی گفت؟ ‫- کجان؟
‫پشت گلخانه‌ها.
‫نمی‌خوای بهم بگی؟
‫براتو چی گفت؟
‫چرا اصرار براتو رو می‌کنی؟
‫خودت خوب می‌دونی. ‫چیزی رو گفت که همه می‌دونن.
‫منظورت چیه که همه می‌دونن؟
‫همه چی می‌دونن؟
‫روانی شدی؟ چرا خودت رو زدی به بی‌گناهی؟
‫کل دفتر می‌دونن که ورو رو می‌کردی.
‫کل دفتر؟ چی می‌دونن؟
‫دیوانه شدی؟
‫چه بازی‌ای در میاری؟
‫اگه می‌دونستن خونه ورو ام...
‫وقتی تو و فیرویو نووی ‌ساد بودین...
‫بخاطر اینه که تو بهشون گفتی.
‫تنها توضیحش همینه.
‫وقتی بهش زنگ زد توی تختشون بودی...
‫- کادوی کریسمس؟ ‫- تظاهر نکن. خبر داشتی.
‫حتی اگه من چیزی نمی‌گفتم...
‫تو می‌دونستی که من با ورو ام.
‫نه، فقط می‌دونستم بینتون یه خبرهاییه.
‫چیزی که بهم گفتی...
‫این بود که وقتی با فیرویو ازدواج کرد ‫ ازش جدا شدی.
‫خب آره، جدا شدیم.
‫روز سن نیکلاس که واسه یه قهوه ‫رفته بودم خونه‌اش...
‫واسه قهوه بود، نرفتم که بکنمش.
‫و بعد قهوه هم گفتی که بد نیست...
‫سریع یه دور بکنیش.
‫یعنی چی که سریع بکنم؟
‫وقتی فیرویو زنگ زد با یولیا بودم.
‫خنگ شدی؟ ‫واقعا این دروغ‌ها رو باور کردی؟
‫خودم نرفتم اونجا. ‫ازم کمک خواست.
‫روز سن نیکلاس نکردیش...
‫چون با یولیا بودی.
‫پس چرا شب سال نو دستت توی شورتش بود؟
‫همون‌طور که می‌دونی شب سال نو ‫ بعد از روز سن نیکلاسه.
‫دستم توی شورتش نبود.
‫اصطلاح بود جیانی.
‫اگه دلت واسه فیرویو می‌سوزه ‫واست خبر خوبی دارم.
‫خودکشی نکرد چون که ورو بهش خیانت کرده.
‫و براتو چی گفت؟
‫که عوضی‌ای و دیگه مزاحمش نشی.
‫می‌دونم، ولی در مورد فیرویو چی گفت؟
‫براتو فکر می‌کنه که از ترس ‫ ای‌ال‌اس خودکشی کرده.
‫چی؟ چی هست؟
‫یه بیماری بد. تا یه سال دیگه فلج می‌شد.
‫دسامبر پارسال رفتیم نووی ‌ساد که نظر یه ‫متخصص دیگه رو بپرسیم.
‫یه دکتر آمریکایی که واسه تور اومده بود ‫اروپا. نووی‌ ساد هم اومده بود.
‫فیرویو سه ماه پیش نوبت گرفته بود.
‫حتی ورو هم خبر نداشت که مریضه.
‫واسه همین خودش رو واسه مرگش سرزنش می‌کنه.
‫مثل خودت، ولی قضیه ربطی به شما دو تا نداره.
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫چون من باهوشم.
‫فیرویو یه نفر رو از دادگاه کیفری ‫دمبوویتسا می‌دید.
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫چند روز پیش با طرف اومد دفتر.
‫- وروی بیچاره... ‫- شعر واسه اون بود نه ورو.
‫- کدوم شعر؟ ‫- همونی روی میزش پیدا کردیم.
‫چی داری می‌گی؟
‫این یکی.
‫66
‫281
‫185
‫0766281185
‫- ممنون. ‫- قابلی نداشت.
‫یه اسم. صرفا یه اسم لازم دارم.
‫دیناکه! یه اسم بگو.
‫موش کراچیون.
‫دوباره بگو لطفا.
‫موش کراچیون.
‫پر نوئل.
‫بابانوئل.
‫همونی توی کفشت آبنبات می‌ذاره.
‫مارین سورسکو.
‫چی؟
‫شعر.
‫- که چی؟ ‫- مارین سورسکو.
‫خب چی؟
‫شعری که واسم نوشتی از مارین سورسکو نیست؟
‫نه، از نیکیتا استانسکوئه.
‫جدی؟
‫قشنگه.
‫به نظرم از سورسکو بود.
‫در هر صورت شعر قشنگیه.
‫«بدرود، خواهیم مرد.»
‫معلومه از نیکیتا استانسکوئه.
‫نمی‌دونم چرا فکر کردم از سورسکوئه.
‫اینجا چه غلطی می‌کنی؟
‫دختره کجاست؟
‫کدوم دختره؟
‫دختره، جیانی، دختره کجاست؟
‫- پیش مارین. مگه بهت نگفتم؟ ‫- نه، نگفتی.
‫توی خونه، اتاق جلویی.
‫وایستا، ورودی سمت خیابون، ‫اتاق پشتی...
‫وقتی وارد شدی سمت راستت. ‫بیا نشونت بدم.
‫چرا طوری لباس پوشیدی انگار قراره بری شنا؟
‫چشه؟
‫دارن عزاداری می‌کنن و تو اینجا...
‫- مثل لات‌های مونته‌کارلو لباس پوشیدی. ‫- که چی!
‫لباسم رو عوض نمی‌کنم که تصویر تو خراب نشه.
‫یه لحظه وایستا!
‫چیه؟
‫شلنگ رو نگه دار لطفا.
‫لباس قشنگ‌تری نداشتی بپوشی؟
‫- آبی تیره یا قهوه‌ای؟ ‫- می‌دونم، ولی چیز قهوه‌ای نداشتم.
‫شانس آوردیم شلوارک و دمپایی داری!
‫ممکن بود شلوار پات کنی.
‫می‌دونم خوب انتخاب نکردم!
‫باید می‌رفتم خونه لباس عوض کنم، ‫ولی سرم شلوغ بود و یادم رفت.
‫دیر متوجه شدم، وقتی رسیدم فهمیدم.
‫بگو یادت رفت دیگه!
‫بذار من حرف بزنم.
‫هی! من حرف می‌زنم!
‫آب می‌خواست و یه بطری زیزین واسش بردم.
‫نمی‌دونستم باید تازه باشه.
‫چیزی نیست. نگران نباش.
‫رئیس کمیسر پلیس پاترانسکو ‫نارسیس-والنتین هستن...
‫از اداره مبارزه با جرائم سازمان‌یافته.
‫می‌تونی نارسیس صدام کنی.
‫می‌خواد چند تا سوال ازت بپرسه.
‫چیزی که در مورد این داستان بهم گفتی رو ‫بهش بگو.
‫اونجا بشین.
‫- می‌شه ماسک رو در بیارم؟ ‫- بله، البته.
‫می‌دونم که باید ماسک بزنم. ‫ولی خوشم نمیاد.
‫اگه رئیس می‌گه می‌تونی پس می‌تونی.
‫درواقع در مورد ماسک زدن در منزل ‫ قانونی نیست.
‫یه سری می‌گن بهتره بزنی، ‫یه سری هم می‌گن بهتره نزنی.
‫هر کاری دوست داری بکن. ‫من دوست ندارم ماسک بزنم.
‫اونجا وایستا و حواست به در باشه!
‫در رو ببندم؟
‫آره، پنجره رو هم ببند که یخ نزنیم.
‫بازش بذار!
‫پتروسکو لنوش، بوتوش ماریلینا،
‫سولوک داچیانا، کرتو کورینا...
‫استروگاریو مونا ویکتوریسا، ‫تودوراکه یونلا...
‫واسه فاحشگی به فاحشه‌خونه فروختشون.
‫ولاد جورجیانا، میتو آلینوتا ‫و استفانوتا نیکولتا...
‫اون‌ها رو واسه اعضای بدنشون فروخت.
‫اگه با والدراما حرف زدین.
‫نمی‌فهمم چرا باید چیزی که...
‫الان به آقای جیانی گفتم رو تکرار کنم...
‫شنیدم از آوریل ببه تراندافیر ‫رو بازداشت کردین.
‫بهتون نگفته؟
‫بچه‌های لنوش و داچیانا خونه‌ی ما...
‫توی انگلستراسه می‌موندن.
‫بقیه‌شون رو بردن بلژیک، سوئیس و اتریش.
‫می‌دونم که گفتن این داستان سخته.
‫البته که سخته.
‫منظور من هم همینه.
‫و واسه این‌که مجبور نشید ‫حرفی رو تکرار کنید...
‫حرفتون رو ضبط می‌کنیم.
‫به آقای جیانی گفتم که دوست ندارم ‫صدام ضبط بشه.
‫صرفا واسه خودمونه واسه بازجویی...
‫واسه تلویزیون نیست. ‫نگران نباشید.
‫نگران نباشید، کسی حرفتون رو نمی‌شنوه.
‫پس چرا ضبطش کنین؟
‫واسه ما مهمه. به بازجویی کمک می‌کنه.
‫نمی‌خوام دیده بشم.
‫می‌تونیم صداتون رو ضبط کنیم؟
‫نگفتید که والدراما کودکیتون رو دزدیده؟
‫چرا ازش دفاع می‌کنین؟
‫- اشکالی نداره ضبط کنید. ‫- ممنون.
‫صداتون فقط برای نظرسنجی استفاده می‌شه...
‫در دادگاه ازش استفاده نمی‌شه.
‫پس دلیلی نداره که نگران باشید.
‫می‌دونم که به پلیس‌ها اعتماد ندارید...
‫و من هم نمی‌تونم اعتمادتون رو بخرم...
‫و بهتون تضمین بدم که نیت نیکی داریم.
‫گوش کن دختر... ما خیلی خوبیم.
‫صبر کن که دادستان رو ببینی...
‫مجبور می‌شی انقدر بنویسی که دستت کوفته بشه.
‫بذار من باهاش حرف بزنم، خب؟
‫مگه نمی‌ذارم؟
‫دوربین ضبط می‌کنه؟
‫آره، ضبط می‌کنه. ‫همون‌طور که گفتی.
‫روش رو بپوشون. ‫فقط صدا رو ضبط می‌کنیم.
‫فقط صداتون رو ضبط می‌کنیم. ‫خب؟
‫- موافقید دیگه؟ ‫- بله، فقط صدام.
‫پتروسکو لنوش...
‫بوتوش ماریلینا، سولوک داچیانا ‫کرتو کورینا...
‫استروگاریو مونا ویکتوریسا، ‫تودوراکه یونلا...
‫واسه فاحشگی به میلیونرها ‫ به فاحشه‌خونه فروختشون.
‫ولاد جورجیانا، میتو آلینوتا ‫و استفانوتا نیکولتا...
‫اون‌ها رو واسه اعضای بدنشون فروخت.
‫بچه‌های لنوش و داچیانا خونه‌ی ما توی ‫انگلستراسه می‌موندن.
‫بقیه‌شون رو بردن اتریش و...
‫ما فقط می‌خوایم بدونیم رئیس شبکه کی بوده...
‫نمی‌دونم «بابایی» یا هر اسمی که خطابش ‫کردید.
‫اسم واقعیش رو نمی‌دونم.
‫«آلبانیایی» صداش می‌کردیم.
‫ولی مطمئن نیستم که آلبانیایی بوده باشه.
‫با ما رومانیایی‌ حرف می‌زد.
‫باهاش حرف زدی؟
‫نه، نزدم.
‫شنیدم که رومانیایی حرف می‌زد.
‫وقتی که بخاطر نشتی آب...
‫مبلمان رو عوض کرد اونجا بودم.
‫دو ماه قبلش یه رستوران لبنانی ‫ آتیش گرفته بود.
‫و گفت که آتش‌سوزی باعث نشتی آب شده...
‫و باید مبلمان...
‫و کفپوش طبقه دوم رو عوض کنیم.
‫اون موقع شنیدم که رومانیایی حرف زد.
‫«آلبانیایی.»
‫مثل ما حرف می‌زد؟
‫منظورت چیه؟
‫مثل ما یعنی یا.. نمی‌دونم... ‫مثل مردم مولداوی؟
‫مثل بی‌دندون‌ها حرف می‌زد، ‫با این‌که دندون داشت.
‫نمی‌تونست حرف «ر» رو تلفظ کنه.
‫لاغر بود و همه‌جای بدنش تاتو داشت...
‫و قدش از من کوتاه‌تر بود.
‫همیشه جدی بود.
‫نیکو می‌گفت کلی دختر کشته.
‫و باید وقتی باهاش حرف می‌زنم احتیاط کنم...
‫چون آدم نمی‌دونه کی حالش خوبه.
‫پس بهتره سرت رو بالا نگیری.
‫شخصی به اسم نینو مارنگلن رو می‌شناسین؟
‫اسمش واستون آشناست؟
‫فقط یه نینو می‌شناسم.
‫یه مشتری بود که اومد...
‫اگه دختر باکره‌ای بود...
‫والدراما اون‌ها رو واسه ‫ آقای نینو نگه می‌داشت.
‫ولی هرگز ندیدمش.
‫اون اسم دیگه‌اش رو هرگز نشنیدم.
‫اسمی که الان گفتی. مارگلن.
‫مارنگلن.
‫- نینو مارنگلن. ‫- نشنیدم.
‫همون‌طور که گفتم همه باکره‌ها ‫ مال آقای نینو بودن.
‫ولی اصلا چهره‌اش رو ندیدم.
‫اگه می‌خوای در مورد مشتری‌های قدیمیم ‫بشنوی...
‫چیزی ندارم که بهت بگم...
‫اصلا اسمشون رو نپرسیدم و اون‌ها ‫ هم هیچ‌وقت نگفتن.
‫فرقی نمی‌کرد قد بلند باشن یا کوتاه...
‫چاق باشن ی عرب...
‫چینی...
‫بلوند یا پیر...
‫دیان چی؟
‫آقای نارسیس، من خیلی بهش فکر کردم...
‫به کسایی که در انگلستراس به دیدنمون اومدن.
‫از چهره‌ات مشخصه که خوشحال نیستی.
‫می‌دونم همه مشکلات خودتون رو دارید.
‫اگه من بخاطر پول فاحشه شدم...
‫مشتری‌هام تقصیری ندارن.
‫هرگز قضاوتشون نکردم.
‫اون‌ها هم از زندگیشون راضی نبودن.
‫بعضی‌هاشون فراری بودن...
‫بعضی‌ها موادفروش بودن.
‫یه بار یه مشتری اومد و والدراما گفت...
‫که قاچاقچی اسلحه‌ست.
‫هرگز اسمشون رو نپرسیدم.
‫فقط می‌دونستن که اسم من کنسوئلوئه.
‫اسم واقعیم رو نمی‌دونستن.
‫این مرد رو می‌شناسی؟
‫این بابانوئله.
‫بابانوئل کیه؟
‫موش کراچیون، ولی انگلیسیش می‌شه بابانوئل.
‫یه اتریشی ثروتمند که با پلیس همدست بود...
‫و با یه سری افراد کله‌گنده ‫ در فرانکفورت در ارتباط بود.
‫گفت بابانوئل صداش کنیم.
‫والدراما بابانوئل صداش می‌کرد.
‫به آلمانی می‌شد «وایناتسمن».
‫موش کراچیون.
‫و اسمش؟ اسم واقعیش؟
‫به جز بابانوئل چیزی نمی‌دونم.
‫ویکی لازلو، این اسم آشنا نیست؟
‫نه، ولی مشتری زن زیادی نداشتیم.
‫از کجا می‌دونی زن بوده؟
‫مگه ویکی اسم زن نیست؟
‫همین رو می‌خوایم بدونیم.
‫چی؟
‫نمی‌دونیم مرده یا زن.
‫ویکی لازلو تو نیستی؟
‫منظورت چیه؟
‫ترندافیر هشدار داد که ممکنه ‫خودت رو قربانی جلوه بدی.
‫اگه حرفه خانم‌بیاریت در ‫ تیمیشوآرا و آراد رو یادته...
‫بهم بگو.
‫مردک بیچاره...
‫خیلی ترسیده.
‫یه مدتی...
‫خریدار رم و سپس هم ریمینی بودم.
‫که همون جا فهمیدن سل دارم.
‫ولی هیچ‌وقت از دخترها سواستفاده نکردم.
‫جور کردن مشتری واسه دخترها درآمد داره...
‫ولی من صرفا خرجم رو درمی‌آوردم...
‫بعد این همه سال چیزی واسم نمونده.
‫مردک بیچاره...
‫ترسیده...
‫بچه‌ای که داری، مال خودته؟
‫فروختیش؟
‫دیان ربطی به قضیه نداشته، ‫اون از چیزی خبر نداشته.
‫واسم مهم نیست والدراما چی گفته.
‫من به دیان چیزی نگفتم.
‫جفتشون می‌دونستن...
‫که من بچه می‌خوام، ‫ چون می‌دونستن که سل دارم.
‫دیان کیه؟
‫تا حالا از خیره شدن به چشمان ‫ کسی انقدر لذت نبردم.
‫نمی‌خواستم به کسی وابسته بشم... ‫واسه همین همیشه چشم‌هام رو بستم.
‫مگر این‌که کسی پول می‌داد که ‫ به چشم‌هاش نگاه کنم.
‫همیشه از چشم‌هاشون دوری می‌کردم.
‫ولی یه روزی یه پسری اومد.
‫دیان شبیه رلو بود.
‫زگابرچا ماریوس آرولین.
‫اولین معشوقه‌ام در کلاس اول...
‫که یه برادر به اسم سزار داشت ‫که ملوان بود...
‫که اولین آیفونم رو واسم توی دبیرستان خرید.
‫همون بو رو می‌داد، ‫ولی چهره‌اش فرق می‌کرد.
‫دیان.
‫لباس‌های یخ‌زده روی طناب.
‫رلو چنین بویی می‌داد.
‫نمی‌دونم چطور در موردش حرف بزنم.
‫بهش نگاه می‌کردم و احساس لذت می‌کردم...
‫و می‌دونستم که ازش بچه می‌خوام.
‫یهویی بود.
‫حتی مطمئن نبودم که موفق می‌شم.
‫می‌خواستی باردار بشی که خودت رو نجات بدی؟
‫عاشق شدم، همین.
‫واسه نجات خودم نبود.
‫در هر صورت اخراجم می‌کردن چون مریض بودم.
‫به این فکر نکردی که ممکنه مریضش کنی؟
‫نوع بیماری سلی که من دارم...
‫- واگیردار نیست. ‫- درسته.
‫واگیردار.
‫سل من واگیردار نیست.
‫و در هر صورت هم با کاندوم سکس می‌کردیم.
‫اگه با کاندوم سکس می‌کردین چطوری حامله شدی؟
‫مهمه؟
‫مگه کاندوم جلوی اومدن آبت رو می‌گیره؟
‫و بعد چیکار کردی؟
‫آبش رو ریختم توی کسم.
‫واقعا مهمه؟
‫صبر کردم که بره...
‫کاندوم رو نگه داشتم.
‫و انجامش دادم. ‫با این‌که خیلی آبش نیومد.
‫ترندافیر توی بیانیه‌اش نوشته...
‫که بچه‌ی خودت رو هم فروختی.
‫که اعضای بدنش رو هم از الان فروختی.
‫دروغه.
‫بچه مال منه.
‫پس ترندافیر دروغ می‌گه؟
‫بگو، دروغ می‌گه؟
‫آره، دروغ می‌گه.
‫پس دروغ می‌گه.
‫دروغ نمی‌گه، ولی دروغ می‌گه.
‫یه بچه دیگه داشتم که واسه فاحشگی فروختمش.
‫وقتی سه سالش شد.
‫ولی نمی‌دونستم می‌کشنش ‫که اعضای بدنش رو بفروشن.
‫نمی‌دونستم که دست و پاشون رو می‌کنن ‫ و خفه‌شون می‌کنن.
‫کشیش اومده.
‫می‌شنوین افسر؟
‫می‌شه یه لحظه تنهامون بذارید؟
‫بیایید، بیایید مراسم. ‫خدا رو به اندازه‌ی کافی خشمگین کردیم!
‫خیلی‌خب خانم، داریم میاییم، ممنون.
‫پدرم تمام آثار نیکیتا استانسکو رو داشت.
‫همه‌شون.
‫بین شعر و خودکشی فیرویو...
‫سی و نه روز بعد مرگ پدرم ارتباطی هست؟
‫آقای جیانی...
‫می‌شه لطفا در مراسم شرکت کنم؟
‫می‌شه خداحافظی کنم؟
‫می‌شه مثل یه انسان معمولی ‫ پیش خانواده‌ام باشم؟
‫معلومه می‌شه.
‫ممنونم.
‫اگه خسته‌ای می‌تونی دراز بکشی.
‫برای روح بندگان خدا...
‫فوورونیا و دیوید پترو دعا می‌کنیم...
‫و باشد که گناهانشان آمرزیده شود...
‫چه گناهان خواسته و چه ناخواسته.
‫به ما رحم کن خداوندا!
‫باشد که خداوند روحشان را به ‫ درگاه عدالت ببرد.
‫رحمت‌های خداوند...
‫ملکوت آسمان‌ها، ‫و گناهانشان آمرزیده شود...
‫خواسته‌ی ما از مسیح پادشاه جاودان ‫ و پروردگارمان این است.
‫رحم کن خداوندا.
‫به درگاه خداوند دعا می‌کنیم.
‫ای خداوند ارواح و انسان‌ها...
‫که با نابودی خواسته‌ی شیطان ‫مرگ را زیر پا گذاشته...
‫و زندگی را در زمین به ارواح بندگانت...
‫فوورونیا و دیوید پترو بخشیدی...
‫با طراوت بخوابید...
‫در جایی که درد و ناراحتی وجود ندارد.
‫تمام گناهاناشان...
‫در در افکار و سخنان و عملشان...
‫لطفت را به ما بکن و آنان را ببخش.
‫خدا بیامرزشان!
‫زیرا انسانی نیست که گناه نکرده باشد...
‫زیرا که تو فقط از گناه دوری.
‫حقانیت و کلامت علنیست.
‫زیرا که قیامتی از...
‫مترجم: «تارخ علی‌خانی» ‫ تلگرام: aManOfWar@
« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]
‫[دو هزار و بیست]