« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]
«مترجم: «تارخ علی‌خانی ‫ تلگرام: aManOfWar@
[تو مرا می‌سوزانی]
‫سولون آتنی...
‫فرزند اگزستایدس...
‫شنید که برادرزاده‌اش در ضیافتی...
‫نغمه‌ای از سافو را خواند.
‫این نغمه عمیقا خرسندش کرد.
‫و از مرد جوان خواست که آن را به وی بیاموزد.
‫وقتی از وی پرسیدند که دلیل کارش چیست...
‫پاسخ داد...
‫که بعد از مرگ همراه خود داشته باشمش.
‫جوانی
‫[شایعه] ‫[مو]
‫[در عین حال] ‫[مرد]
‫انتظار می‌کشم و به دنبال...
‫تو مرا می‌سوزانی.
‫تو...
‫مرا...
‫می‌سوزانی.
‫تو...
‫مرا...
‫می‌سوزانی.
‫تو...
‫مرا...
‫می‌سوزانی.
‫کسی ما را به یاد میارد.
‫حتی در زمانی دیگر.
‫چزاره پاوزه - سخنانی با لوچو
‫پاوزه تقریبا تمام عمرش ‫را در تورین زندگی کرد.
‫در نتیجه سرافکندگیش در امور عشقی...
‫در هتلش در رم...
‫با مصرف بیش از حد قرص خواب...
‫در 27 اوت 1950 دست به خودکشی زد...
‫آن هم نُه روز پس از نوشتن ‫آخرین کلماتش در دفترش:
‫«همه‌ی این‌ها آزارم می‌دهد.»
‫حرف نبود. اشاره بود.
‫«دوباره دست به قلم نخواهم شد.»
‫یک روز معمولی را برای مرگ در آن ‫ ماه اوت سخت انتخاب کرد...
‫و هتلی نزدیک ایستگاه را انتخاب کرد...
‫چون می‌خواست در شهری بمیرد که به ‫ آن تعلق دارد. مثل یه غریبه بود.
‫عمیقا درست است که خود را بی‌دلیل کشته...
‫نه بخاطر عشق.
‫مطمئنم.
‫می‌خواست که تنها باشد.
‫می‌خواست خودش را از شلوغی به دور کند.
‫روی میز کناری...
‫پاوزه نامه‌ خداحافظیش را گذاشته...
‫در صفحه اول کتاب موردعلاقه‌اش...
‫سخنانی با لوچو.
‫همه را می‌بخشم و از همه طلب بخشش دارم. ‫خب؟
‫زیاد غیبت نکنید.
‫سخنان سافو و بریتومارتیس.
‫بریتومارتیس: از حضورش همه فرار می‌کنیم. ‫از وی حرف نزن عزیزم.
‫وقتی خواندن بخش «کف دریا»...
‫از سخنانی با لوچو از چزاره پاوزه ‫ را تمام کردم نوشتم...
‫از این بخش می‌توانم فیلمی کوتاه بسازم.
‫بازیگران: ماریا در نقش سافو. ‫و من در نقش بریتومارتیس.
‫در حین ساخت فیلم چند چیز تغییر کرد.
‫یکی این بود که ماریا ویلار بریتومارتیس شد...
‫و گابی سایدون سافو شد.
‫من نقش صداپیشه این بازیگر را ایفا می‌کنم...
‫دانش‌آموز بیولوژی که دوست‌دخترش...
‫قفل در منزلشان را عوض کرده.
‫ما همه جامعه‌ای از باکتری هستیم.
‫قبل این‌که بلند شوم و با سافو روبرو شوم...
‫این را در کتابم خواندم.
‫سافو بیش از 25 قرن پیش زندگی کرده.
‫موسیقیدان و شاعر بوده.
‫از نُه کتاب شعری که دارد...
‫فقط یکی از آن‌ها کامل حفظ شده.
‫«قصیده آفرودیت»اش.
‫باقیشان کامل نیستند.
‫این فیلم تکه‌هایی از متن ‫ «کف دریا» را نشان می‌دهد...
‫همراه با کمی از اشعار سافو...
‫و چندین یادداشت دیگر.
‫گابی
‫سافو
‫بریتومارتیس
‫مری
‫بریتومارتیس
‫چقدر یکنواخت...
‫چقدر یکنواخت بریتومارتیس.
‫دریا یکنواخت است.
‫تویی که مدتیست اینجایی، ‫حوصله‌ات سر نرفته؟
‫فانی بودن را بیشتر می‌پسندیدی...
‫می‌دانم.
‫این که موجی باشی که تبدیل به ‫کف دریا می‌شود برایت کافی نبود.
‫اما همچنان آنجا به دنبال مرگ بودی...
‫همین مرگ.
‫چرا این کار را کردی؟
‫برای من نه عسل مهم است و نه زنبور.
‫از اینجا، گفته شده که سافوی پیشگام...
‫جویای فائون مغرور بوده...
‫و بخاطر اشتیاق پردردش خود را...
‫از آن صخره که از دوردست نمایان ‫ است پرتاب کرده.
‫فانی بودن را بیشتر دوست داشتی...
‫چرا این کار رو کردی؟
‫نمی‌دانستم این گونه خواهد بود.
‫خیال می‌کردم همه‌چیز با آن ‫ پرش نهایی تمام خواهد شد...
‫که اشتیاق و رنج و دیوانگی ‫ به پایان خواهد رسید.
‫که دریا می‌بلعد...
‫خیال می‌کردم که دریا پایان می‌دهد.
‫و چرا دریا را می‌جستی؟
‫تو که حوری بودی؟
‫[بخش هفتم، کف دریا]
‫بریتومارتیس، حوری کرتی و مینوسی ‫که در کالیماچوس ذکر شده.
‫بریتومارتیس در نه ماهی که...
‫مینوس‌ بی‌وقفه به دنبالش بود فرار کرد...
‫و وقتی که نزدیک بود دستش به او برسد...
‫خود را از روی صخره‌ای به دریا انداخت.
‫من به دنبال دریا نبودم.
‫در کوهستان‌ها می‌زیستم.
‫ولی در زیر نور ماه از دست ‫ فانیان غریبه فرار می‌کردم.
‫تو جنگل‌های ما را نمی‌شناسی سافو...
‫صخره‌های بلند بر فراز دریا.
‫پریدم که خود را نجات دهم.
‫نجات دهی؟
‫که از او فرار کنم...
‫که خود باشم.
‫مجبور بودم.
‫مجبور؟
‫انقدر وحشتناک بود؟
‫نمی‌دانم...
‫هرگز او را ندیدم.
‫فقط می‌دانستم که باید فرار کنم.
‫که از مینوس فرار کنم.
‫و از باکتری‌های احتمالیش. ‫از بدنام‌ترین‌هایشان.
‫اسطوره‌ها می‌گویند که پسیفائه که ‫ از خیانت‌های وی خسته شده بود...
‫وی را نفرین کرد که جای منی...
‫حین انزال مار و عقرب پرتاب کند.
‫چطور ممکن است؟
‫که زندگی و تپه و جنگل را رها کنی...
‫که زمین را رها کنی و کف دریا شوی؟
‫چون مجبور بودی؟
‫مجبور به چی؟
‫انقدر علاقه‌ات به آن فانی کم بود؟
‫نمی‌دانم. فقط می‌دانستم که باید فرار کنم.
‫تو را درک نمی‌کنم سافوی عزیز.
‫اشتیاق و رنج از تو شخصی که الان هستی ساخته.
‫در انتظار و به دنبال هستم.
‫این شعر من رو یاد یه شعر دیگه می‌اندازه.
‫تو را در همه‌چیز می‌بینم. ‫همه‌چیز نوید افکارت را می‌دهند.
‫چشم به سقف خانه همسایه‌ می‌دوزم...
‫منبع آبی که آب رودخانه ‫ را ذخیره می‌کند می‌بینم.
‫به این فکر می‌کنم که شاید ‫ دیروز کنار رودخانه بودی...
‫و قطرات آبی که در آن دیدی ‫ اکنون در منبع آب هستند.
‫تو را در همه‌چیز می‌بینم.
‫همه‌چیز نوید افکارت را می‌دهند.
‫چشم به...
‫سقف خانه همسایه‌ می‌دوزم...
‫منبع آبی که آب رودخانه ‫ را ذخیره می‌کند می‌بینم.
‫به این فکر می‌کنم که شاید ‫ دیروز کنار رودخانه بودی...
‫و قطرات آبی که در آن دیدی...
‫ اکنون در منبع آب هستند.
‫تو را در همه‌‌چیز می‌بینم.
‫همه‌چیز نوید افکارت را می‌دهند.
‫چشم به...
‫سقف خانه همسایه‌ می‌دوزم...
‫منبع آبی که آب رودخانه ‫ را ذخیره می‌کند می‌بینم.
‫به این فکر می‌کنم که شاید ‫ دیروز کنار رودخانه بودی...
‫و قطرات آبی که در آن دیدی...
‫اکنون در منبع آب هستند.
‫همه‌چیز در دریا می‌میرد ‫ و دوباره به زندگی برمی‌گردد.
‫حال می‌دانی.
‫درکت نمی‌کنم سافوی عزیز.
‫اشتیاق و رنج از تو شخصی که الان هستی ساخته.
‫و حال مرا هم بخاطر فرار سرزنش می‌کنی.
‫تو فانی نبودی.
‫می‌دانستی که واقعا درحال فرار نیستی.
‫من از اشتیاق فرار نکردم سافو.
‫من چیزی که اشتیاقش را ‫داشتم را به دست آوردم.
‫من حوری تپه‌ها بودم...
‫و حال متعلق به دریا هستم.
‫زندگی ما برگ و تنه است...
‫آب چشمه...
‫کف دریا.
‫اگر موجودات دنیای باکتری‌ها منقرض شوند...
‫زندگی روی زمین خیلی سریع‌تر از...
‫تمام امپراتوری‌ها نابود می‌شود.
‫درواقع ما از باکتری‌ها تکامل یافتیم.
‫حتی اگر آنان را دشمن خطاب کنیم...
.و به آن‌ها لقب جرم بدهیم
‫ما مخلوق خدا نیستیم.
‫بلکه مخلوق میکروب‌های حساس هستیم.
‫از اولش...
‫روی زمینی که پوشیده از آب بود...
‫انبوهی از باکتری‌های مختلف...
‫همکاری کردند تا جوامع را تشکیل دهند...
‫که مانند کف‌های چسبناک مرئی شوند...
‫کف دریا.
‫دریا به عنوان مرکز تولدی هوس‌افزا...
‫و به عنوان مکانی برای عبور و مرور، ‫ ملاقات و مرگ...
‫همان دریاییست که سافو برای ‫ ایده‌ی مرگ از عشق اتخاذ می‌کند.
‫طبق گفته پاوزه...
‫برای یونانی‌ها...
‫این کردار نسبت به عشق...
‫براساس قدیمی‌ترین سنت اسطوره‌ایست...
‫الهه آفرودیت از یک تکه...
‫از کف دریا متولد شد که آلت جدا‌شده‌ی ‫ اورانوس را پوشانده بود.
‫سافوی شاعر نشسته...
‫یکی از اشعارش را از لوحی کاغذی...
‫برای سه دوست و شاگرد مونث می‌خواند.
‫ظاهر زنی نشسته در حال خواندن لوح.
‫به طور مکرر...
‫کسانی که با آنان خوب رفتار می‌کنم...
‫کسانی هستند که بیش از همه...
‫به من آسیب می‌زنند.
‫به طور مکرر...
‫کسانی که با آنان خوب رفتار می‌کنم...
‫کسانی هستند که بیش از همه...
‫به من آسیب می‌زنند.
‫دیوانه.
‫کسانی که با آنان خوب رفتار می‌کنم...
‫کسانی هستند که بیش از همه...
‫به من آسیب می‌زنند.
‫دیوانه.
‫می‌خواهم که تو.
‫زجر بکشی.
‫خود از این مطلع هستم.
‫سافو: اشعار و شهادت‌ها
‫سافو، چنگ تابان...
‫یکی از اشعارت را به ما نشان بده...
‫برای من نه عسل مهم است و نه زنبور.
‫برای...
‫من...
‫نه...
‫عسل...
‫مهم است...
‫و...
‫نه...
‫زنبور.
‫برای من نه عسل مهم است و نه زنبور.
‫برای...
‫من...
‫برای...
‫من...
‫برای...
‫من...
‫نه...
‫عسل...
‫مهم است...
‫و...
‫نه...
‫زنبور.
‫برای...
‫من...
‫نه...
‫عسل...
‫مهم‌ است...
‫و...
‫نه...
‫زنبور.
‫[برای من عسل و زنبور مهم نیست]
‫[روی متن تمرکز کنید]
‫نزد من بیا، حتی الان...
‫شکسته نیستند.
‫نزد من بیا، تو گرگ هستی...
‫و من انتظار می‌کشم و می‌میرم.
‫انتظار می‌کشم و می‌جوم.
‫ما با سطح اشیاء سر و کار داریم.
‫از آن‌ها فرار نمی‌کنیم.
‫[- جهش می‌یابیم] ‫[- اشتیاق و جویدن]
‫اشتیاق و سرنوشت ما همین است.
‫تنها وحشت ما این است که مردی ‫ ما را تصرف کند...
‫ما را کسب کند.
‫پایان همه‌چیز این است.
‫کالیپسو رو می‌شناسی؟
‫کالیپسو اجازه داد که اسیر مردی بشه.
‫بعد اون دیگه هر کاری کرد فایده نداشت.
‫سالیان سال غار رو ترک نکرد.
‫همه اومدن.
‫لوکته...
‫کالینیرا...
‫سیمودوس...
‫اوریتیا...
‫حتی آمفیتریت...
‫و باهاش حرف زدن.
‫اون رو بردن...
‫نجاتش دادن.
‫ولی سال‌ها طول کشید...
‫و اون مرد اول رفت.
‫کالیپسو رو درک می‌کنم.
‫اشتیاقی که محو بشه چیه؟
‫کالیپسو، ای کالیپسو!
‫اکثرا به او فکر می‌کنم.
‫او عاشق اولیس بود.
‫هفت سال با هم زندگی کردند.
‫نمی‌دانیم چند بار اولیس ‫ با پنلوپه همبستر شد...
‫ولی قطعا زیاد نبود.
‫حتی با این حال...
‫درد پنلوپه معمولا تشدید می‌شد...
‫و فریاد کالیپسو بلند می‌شد.
‫تو...
‫مرا...
‫می‌سوزانی.
‫کالیپسو رو درک می‌کنم...
‫ولی فکر نمی‌کنم که قانعش کرده باشند.
‫اشتیاقی که محو بشه چیه؟
‫سافو، موج‌ پنج متری...
‫نمی‌دانی لبخند به چه معناست؟
‫حین زنده بودن می‌دانستم، ‫ولی مرگ را انتخاب کردم.
‫لبخند این نیست.
‫لبخند یعنی زندگی کردن مثل یک موج...
‫مثل یک برگ...
‫سرنوشتت را بپذیری.
‫یعنی به شکلی بمیری و به شکلی دیگر زاده شوی.
‫یعنی خودت را... ‫خودت را بپذیری...
‫سرنوشت را بپذیری.
‫و تو پذیرفتی؟
‫من فرار می‌کردم سافو.
‫من هم همین‌طور بریتومارتیس....
‫به وقتش می‌دانستم چطور فرار کنم.
‫و فرارم به معنی جستجو میان ‫چیزهای دیگر بود...
‫جستجو میان دیوانگی...
‫و تبدیلش به نغمه، با کلمات...
‫بله! سخنان چنگ درخشان به کلمات بدل شدند.
‫اینک آنان را برای همراهانم...
‫سرشار از زیبایی می‌خوانم.
‫سرنوشت لذت است...
‫و وقتی می‌خواندی...
‫خواندنت خوشبختی بود.
‫تو را دوست داشتم آتیس، ‫مدت‌ها پیس...
‫نزد من دختری کوچک و بی‌وقار بودی.
‫دختری لطیف درحال گل چیدن...
‫آمدی و من پریشانت شدم...
‫و ذهنم که از انتظار آشفته بود ‫ را آرام کردی...
‫هیچ دختری...
‫که به سان پرتو خورشید است...
‫این چنین...
‫خردی نخواهد داشت.
‫نظرم در مورد تو عوض نخواهد شد زیبا
‫باشد که سر بر سینه‌ی دوست لطیفت بخوابی
‫انتظار می‌کشم و به دنبال...
‫هرگز خوشبخت نبودم.
‫اشتیاق نغمه نیست.
‫اشتیاق مثل ماری نیش می‌زند و می‌سوزاند.
‫مثل باد.
‫مثل سیب شیرین که روی شاخه سرخ می‌شود...
‫گویی که باغبان فراموشش کرده...
‫ولی از سر فراموشی آنجا نمانده...
‫بلکه دستی به آن نرسیده.
‫مثل سیب شیرین که روی شاخه سرخ می‌شود...
‫گویی که باغبان فراموشش کرده...
‫ولی از سر فراموشی آنجا نمانده. ‫بلکه دستی به آن نرسیده.
‫«سافو، قطعه 105اول»
‫مثل سیب شیرین که روی شاخه سرخ می‌شود...
‫گویی که باغبان فراموشش کرده... ‫ولی از سر فراموشی آنجا نمانده...
‫بلکه دستی به آن نرسیده.
‫تا حالا زن فانی‌ای را دیده‌ای...
‫که با آرامش در اشتیاق...
‫در دیوانگی زیسته باشد؟
‫هیچ...
‫شاید.
‫ولی فانی‌ای مثل سافو را ندیدم.
‫همچنان حوری کوهستان بودی....
‫هنوز به دنیا نیامده بودم.
‫زنی از این دریا گذر کرد...
‫فانی‌ای که در شوریدگی می‌زیست...
‫شاید هم در آرامش.
‫زنی که می‌کشت...
‫نابود و نابینا می‌کرد...
‫مثل یک الهه...
‫همیشه خودش بود، ‫عوض نمی‌شد.
‫زیبا بود.
‫احمق نبود...
‫و همه چیز اطرافش در جنگ و مشغول مرگ بود.
‫بریتومارتیس...
‫جنگیدند و مُردند.
‫که فقط اسمش را بپرسند...
‫که لحظه‌ای از آنان شوند...
‫که نامش روی مرگ و زندگی گذاشته شود.
‫و برایش لبخند می‌زدند...
‫می‌شناسیش...
‫هلن تیندارید...
‫دختر لدا.
‫می‌گن لدا روزی تخم‌ سنبل رنگ ‫ در تاریکی پیدا کرد.
‫سافو به تولد هلن اشاره داره...
‫که از تخمی زاده شده.
‫نمسیس به غازی بدل می‌شه...
‫که از چنگال زئوس فرار کنه...
‫که خودش رو به قو بدل کرده بود...
‫تا بتونه به اون دخول کنه.
‫لدا تخم رها شده رو به خانه برد...
‫که از آن هلن زاده شد.
‫و اون... راضی بود؟
‫فرار نکرد.
‫حداقل از این مطمئنیم.
‫در ده سالگیش قهرمانی رو دنبال می‌کرد...
‫اون رو ازش دور کردند...
‫و به عقد دیگری درآوردند.
‫اون هم از دستش داد.
‫خیلی‌های دیگه در سرزمین‌های دوردست ‫ بخاطرش مشاجره کردند.
‫نفر دوم ازش پشتیبانی کرد...
‫با صلح با هم زندگی کردند.
‫دفنش کردند.
‫و حتی در هادس مردان بیشتری دید.
‫به کسی دروغ نگفت.
‫به کسی لبخند نزد.
‫شاید خوشبخت بود.
‫و به این زن حسادت می‌کنی؟
‫من به کسی حسادت نمی‌کنم.
‫من می‌خواستم بمیرم.
‫اگر نمی‌توانم سافو باشم ترجیح می‌دهم ‫ کسی نباشم.
‫پس سرنوشت رو می‌پذیری؟
‫نمی‌پذیرمش...
‫خودم هستم.
‫هیچ‌کس نمی‌پذیرش.
‫به جز ما...
‫ما که بلدیم لبخند بزنیم.
‫خب حتما...
‫سرنوشتت همینه.
‫[چزاره پاوزه - کاردستی زندگی، 1935-1950]
‫آفرودیت از دریا آمده.
‫به آفرودیت در یکی از آخرین ‫نوشته‌های پاوزه اشاره شده...
‫او نیز در رنج بود.
‫نوشته...
‫و سپس در اولین حمله به نگران بی‌قرار...
‫در شنزار فرو رفتم.
‫شانزدهم اوت...
‫ نگران بی‌قرار که به تنهایی لبخند می‌زند...
‫مقصر است، اما پس از من.
‫اشعار سافو بر روی لوح‌های فرسوده...
‫دفن شده در شن...
‫و یا به عنوان کفن مردگان باقی‌ مانده.
‫فقط «قصیده آفرودیت»اش کامل باقی مانده...
‫که به نقل از اشخاص ثالث در ‫ کتاب‌های شعر باقی مانده.
‫باقی فقط تکه‌هایی هستند.
‫[آفرودیت مایل است ملایم سخن بگوید]
‫[پرتاب] ‫[مالکانه]
‫[می‌نشیند]
‫[شبنم]
‫[پیروی می‌کند]
‫[گفت...]
‫[که می‌خواهم مالک شوم]
‫[آزاردهنده]
‫پیروی می‌کند...
‫که می‌خواهم...
‫مالک شوم.
‫گفت.
‫آزاردهنده.
‫پیروی می‌کند.
‫می‌خواهم...
‫مالک شوم.
‫گفت.
‫پیروی کرد. ‫گفت که می‌خواهم مالک شوم.
‫آفرودیت نامیرا...
‫با ذهن درخشان...
‫نقشه‌های اغواکننده در سر داری دختر زئوس.
‫التماس می‌کنم.
‫با غم و شکنجه چیره نشو...
‫ملکه‌ی من...
‫گنجینه‌ی من.
‫بلکه بیا اینجا...
‫مثل بارها قبل...
‫وقتی که صدایم به گوشت می‌رسد...
‫و از دور دست...
‫می‌توانی آن را بشنوی.
‫و با ترک منزل پدر آمدی.
‫ارابه طلایی را زین کردی.
‫گنجشکان زیبا به سرعت تو را...
‫با بال و پری بلند...
‫به سرزمین تیره آوردند....
‫از میان آسمان از طریق اتر.
‫تو.
‫خوشخبت.
‫با لبخند بر چهره‌ی نامیرایت...
‫پرسیدی که از چه رنج می‌کشم...
‫و چرا دوباره سراغت را گرفتم؟
‫و بیش از همه در سینه‌ی پریشانم...
‫چه اشتیاقی دارم.
‫که را اغوا کنم و نزدت بیاورم؟
‫چه کسی تو را آشفته کرده سافو؟
‫زیرا اگر از تو جسته...
‫به زودی سراغت میایید.
‫اگر هدیه نمی‌پذیرد...
‫به زودی هدیه خواهد آورد.
‫و اگر عشق را احساس نمی‌کند...
‫به زودی خواهان عشق ورزیدن خواهد شد.
‫حتی اگر مورد درخواست قرار نگیرد.
‫دوباره امروز...
‫نزد من بیا.
‫این رنج عظیم را از بین ببر.
‫و هر خواسته‌ای که قلبم دارد را...
‫مهیا کن.
‫و تو باش.
‫خودت باش...
‫همدم من در این نبرد.
‫یه جزیره هست که ندیدی.
‫حین طلوع خورشید اول اونجا طلوع می‌کنه.
‫الهه‌ی بی‌نام و نشان...
‫بعد از دریا سر از آنجا درآورد...
‫نگران، بی‌قراری که به خود لبخند می‌زد.
‫[مسیرهای آفرودیت]
‫برای تو، قبرس، یا پافوس یا پانورموس...
‫نمی‌دانم چه کنم...
‫دو فکر در سر دارم.
‫نمی‌دانم چه کنم....
‫دو فکر در سر دارم.
‫[مشخصات مشکوک]
‫نمی‌دانم چه کنم... ‫دو فکر در سر دارم.
‫ولی تو مرا فراموش کردی....
‫یا مردی را بیش از من دوست داری.
‫نمی‌دانم چه کنم...
‫دو فکر در سر دارم.
‫تو مرا فراموش کردی...
‫یا مردی را بیش از من دوست داری؟
‫مرا فراموش کردی...
‫یا مردی را بیش از من دوست داری؟
‫نمی‌دانم با خود چه می‌کنم. ‫اشتیاق مبهمی دارم.
‫پس سرنوشت را می‌پذیری؟
‫نمی‌پذیرم.
‫خود سرنوشتم.
‫کسی سرنوشت را نمی‌پذیرد.
‫به جز ما...
‫ما که لبخند بر لب داریم.
‫ولی یعنی چی؟
‫یعنی پذیرفتن، که خودت رو بپذیری.
‫چطور می‌تونی...
‫نیرویی که تو رو فرا می‌گیره و تو ‫رو به اشتیاق بدل می‌کنه رو بپذیری؟
‫اشتیاقی لرزان که بدنی را فرا می‌گیره...
‫مثل مردی یا زنی...
‫مثل کف بین سنگ‌ها؟
‫و بدنی که تو رو پس می‌زنه...
‫به تو ضربه می‌زنه...
‫و سقوط می‌کنی...
‫که سنگ را در آغوش بگیری...
‫که بپذیریش.
‫چطور می‌تونی نیرویی که تو رو فرا می‌گیره...
‫و تو رو به اشتیاق بدل می‌کنه رو بپذیری؟
‫اشتیاقی لرزان که...
‫ بدنی را فرا می‌گیره...
‫مثل مردی یا زنی...
‫مثل کف بین سنگ‌ها؟
‫چطور می‌شه چنین چیزی رو پذیرفت؟
‫باید پذیرفت.
‫مگه این خستگی رو احساس نمی‌کنی؟
‫این رنج دریایی را؟
‫اینجا همه چیز دائما در عذابه.
‫ای سافو...
‫موج پنج متری...
‫نمی‌دانی لبخند به چه معناست؟
‫این زندگی بی‌وقفه یکنواخت و غمگین است.
‫حتی مُرده‌ها هم در عذابند.
‫باید از دریا لذت ببری.
‫تو هم از جزیره‌ای آمدی.
‫زمانی در جزیره‌ام...
‫دیدم که فانیان آمدند و رفتند.
‫زن‌هایی مثل تو بودند...
‫زن‌های عاشق، سافو.
‫از دید من هرگز ناراحت و حوصله‌سربر نبودند.
‫می‌دانم...
‫ولی دیدی عاقبتشان چه شد؟
‫زنی خود را در سرزمینی غریبه با دست خالی...
‫از سقف خانه به دار آویخت.
‫و دیگری روی صخره تنها و متروک بیدار شد.
‫و سپس بقیه، خیلی‌های دیگر...
‫از همه جزایر و سرزمین‌ها...
‫یکی به میان دریا رفت و برده شد.
‫دیگری با دستان خودش فرزندانش را کشت...
‫دیگری شب و روز به پیکار پرداخت...
‫و دیگری هرگز چشمش به خشکی نیفتاد...
‫و تبدیل به چیزی شد...
‫به هیولایی دریایی.
‫یادته کی اونجا به دنیا آمد؟
‫منظورت کیه؟
‫آفرودیت ناگهان پدیدار شد.
‫در وسط بعد از ظهری طبیعی...
‫میلش را در هلن القا می‌کند.
‫آفرودیت با یک تهدید او را فرو می‌ریزاند.
‫[منصفانه]
‫[مجددا]
‫[زیرا]
‫[پروازهای ورودی از دوردست]
‫[پروازهای خروجی]
‫بریتومارتیس...
‫یادته کی اونجا به دنیا آمد؟
‫آنجا از میان کف دریا بیرون آمد.
‫الهه‌ی بی‌نام و نشان.
‫نگران بی‌قرار که بر خود لبخند می‌زد.
‫و تمام چیزهای متصلب دریا...
‫ماده و نفس او بودند.
‫دیدیش؟
‫دیدی بریتومارتیس؟
‫سافو، از من نپرس.
‫من حوری‌ای کوچک بیش نیستم.
‫وقتی پدیدار شد...
‫همه فرار کردیم.
‫ازش حرف نزن عزیزم.
‫حتی بهش اشاره نکن.
‫و بدین ترتیب من هم گریختم...
‫وقتی به دریا رسیدم...
‫موجی پنج‌ متری را دیدم...
‫مملو از باکتری که بر من چشمک می‌زدند...
‫و برایم زمزمه کردند...
‫زیرا که اگر امروز فرار کنی...
‫به زودی جستجو را آغاز خواهی کرد.
‫و اگر عشق را احساس نکنی...
‫به زودی میل به عشق ورزیدن پیدا می‌کنی.
‫حتی اگر درخواست نشده باشد.
‫بریتومارتیس: وقتی پدیدار بشه، ‫ همه فرار می‌کنیم.
‫ازش حرف نزن عزیزم.
‫پایان بخش «کف دریا».
‫ولی همچنان از پاوزه...
‫یا از کسانی که باقی گذاشت:
‫[فضیلت‌های کوچک ناتالیا گینزبرگ]
‫[پرتره‌ی یک دوست]
‫شهری که دوستمان دوستش داشت همچنان همان است.
‫تغییراتی رخ داده اما خیلی نه.
‫الان می‌فهمیم که شهرمان...
‫شبیه دوستمان است که از دستش دادیم ‫و آن را دوست داشت.
‫مثل وی بود.
‫کوشا...
‫تب و تاب فعالیت در آن شدید است...
‫و یک‌دنده است.
‫در طول سال‌ها برای خودش دستگاهی ‫از افکار و نظم خلق کرد...
‫که بسیار درهم و برهم و غیرقابل توصیف بود...
‫که نمی‌گذاشت حتی ساده‌ترین کارها را بکند...
‫و هر چه کارهای ساده غیرممکن‌تر ‫ و ممنوع‌تر می‌شد...
‫اشتیاقش برای فتح آن عمیق‌تر می‌شد.
‫ما یعنی دوستانش...
‫نمی‌تونستیم بهش بگیم که دقیقا ‫متوجه اشتباهش هستیم.
‫همچنین می‌خواستیم چندین چیز ‫ به وی یاد دهیم...
‫بهش یاد بدیم که به شیوه ابتدایی ‫ و راحت‌تری زندگی کنه...
‫ولی موفق‌ نشدیم چیزی بهش یاد بدیم...
‫چون وقتی سعی داشتیم منطقمان ‫ را توضیح دهیم...
‫دستش را بالا می‌آورد و می‌گفت ‫ که همه‌چیز را می‌داند.
‫هیچ حقیقتی برای افسانه‌ی فقید ‫ خودکشی سافو وجود ندارد.
‫افسانه‌ای رمانتیک...
‫که احتمالا خالقش نمایش‌نامه‌نویسی ‫هلنیستی بوده...
‫و توسط اووید و دیگر شاعران نشر یافته.
‫همه چیز در دریا می‌میرد و دوباره ‫به زندگی باز می‌گردد.
‫حالا می‌دانی.
‫[به تو تضمین می‌دهم که کسی ما ‫را به خاطر خواهد سپرد]
‫[سپیده دم]
‫[بانوی سپیده]
‫بریتومارتیس...
‫یادته کی اینجا بود؟
‫اینجا از کف دریا پدیدار شد...
‫الهه‌ی بی‌نام و نشان...
‫نگران بی‌قراری که به خود لبخند می‌زد.
‫دیدیش؟
‫دیدی بریتومارتیس؟
‫همان‌طور که اشعار جدیدی که ‫از سافو در 2014 یافت شد...
‫محتمل و کاملا باورکردنیست که...
‫در آینده‌ی نزدیک...
‫اشعاری که همچنان گم شده هستند پیدا شوند...
‫و دوباره در سینه‌ی مردم حفظ شوند.
‫حالا...
‫به نشانه‌ی اشتیاق...
‫حین اشاره به یکی از اشعارش ‫ با شما خداحافظی می‌کنم
«مترجم: «تارخ علی‌خانی ‫ تلگرام: aManOfWar@
« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]