« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]
مترجم : تالاپاتی بازبینی و ویرایش : فاطمه
‫"با قهرمانمون آشنا ‫بشین - کارتی."
‫"حتی خودش هم فکر نمی‌کرد وسط جنگل با چند نفر درگیر بشه."
‫"چه اتفاقی تو زندگی‌ش افتاده؟"
‫"بیا ببینیم."
‫"بیا تماشا کنیم."
آپلود زیرنویس : قـاسـم سـمـنـگـانـی @Qasem_Samangani
‫"زادگاه کارتی همین چنای خودمونه."
‫"اینجاست که به دنیا اومده، بزرگ شده و هنوز هم زندگی می‌کنه."
‫"این آقای کوماراسامی هست."
‫"پدر کارتی."
‫"استاد دانشگاه بازنشسته."
‫"هیچ کار دیگه‌ای جز کاری که استادای بازنشسته انجام می‌دن نمی‌کنه."
‫"درسته. تدریس خصوصی می‌کنه."
‫"اون ساراسواتی، مامان کارتی."
‫"دخترش آناندی رو راحت بزرگ کرد."
‫"ولی کارتی رو بزرگ کردن سخت بود."
‫"حالا که هر دو بزرگ شدن، داره گیاه می‌کاره."
‫"خوشبختیش تو بزرگ کردن یه چیزی خلاصه می‌شه."
‫"برای اینکه تصویر روشنی از کارتی بدیم،"
‫"بیا از کلاس پنجمش شروع کنیم."
‫"نیوتن زیر یه درخت سیب نشست."
‫"یه سیب افتاد روی سرش."
‫"بلافاصله،"
‫"نیوتن شروع کرد به پرسیدن، 'چرا این سیب افتاد پایین؟'"
‫"'چی باعث شد سیب بیفته؟'"
‫"و 'چجوری افتاد؟'"
‫"شما باید بپرسین چی، چرا،"
‫"چرا و چطور سوال بپرسید." ‫- "آقا."
‫"بله."
‫"یه قانونی هست که معلمای مدرسه ما نمی‌تونن تدریس خصوصی کنن."
‫"ولی شما می‌کنید. چرا تدریس خصوصی می‌کنید؟"
‫"برای چی تدریس می‌کنید؟"
‫"چطور اجازه دارین؟"
‫"بنشین. مثل یه وکیل از من سوال نپرس."
‫"پدر کارتی تشویقش کرد که بره رشته حقوق رو بخونه"
‫"به خاطر کنجکاویش."
‫"اما اتفاقی که تو امتحانای نهاییش افتاد، پدرشو خیلی ناراحت کرد."
‫"هی."
‫"حداقل از این کتاب بنویس و سعی کن قبول بشی."
‫"اگه قبول نشی، به پدرت چی بگم؟"
‫"لازم نیست چیزی بگی. گوشی‌ت رو خاموش کن."
‫"نمی‌تونم دو ساعت بنویسم. دستم درد می‌کنه."
‫"قبلا از پدرت، وزیر قانون پول گرفتم."
‫"گفتم کمک می‌کنم تو امتحان قبول بشی."
‫"اون پول رو به من بده و من چیزها رو می‌چرخونم."
‫"نمی‌شه. برو کنار. من خودم جای تو امتحان میدم
‫"خودم انجامش می‌دم."
‫"آقا، سلام بدید لطفاً."
‫"سلام!"
‫"چرا داری فیلم می‌گیری؟"
‫"چطور می‌تونی این کارو بکنی و استاد حقوق باشی؟"
‫"تو این چیزا دخالت نکن."
‫"فقط برید کنار و امتحانت رو قبول شو. اون بده به من."
‫"لطفاً." ‫- "حتما."
‫"ولی نه به شما."
‫"من این رو با رسانه‌به اشتراک می‌زارم و هر دوتون رو مجازات می‌کنم."
‫"پرونده‌تون اولین پرونده‌ام خواهد بود وقتی وکیل بشم."
‫"فکر می‌کنی خلاف وزیر قانون مدرک بگیری؟"
‫"مدرک برای سوال کردن چیزای اشتباه نیاز نیست."
‫"فقط شجاعت لازمه."
‫"و من خیلی ازش دارم."
‫"اون هنوز به عنوان وکیل بی‌مدرک می‌چرخه"
‫"چون خیلی جرات داشت که علیه کالجش پرونده تنظیم کنه."
‫"تقصیر خودته، نمی‌تونی منو مقصر بدونی!"
‫"دارم به ریخت و پاشای تو اشاره می‌کنم، ولی محل نمی‌ذاری!"
‫"درسته! بلند فریاد بزن!"
‫"ادامه بده رفیق!"
‫"تقصیر خودته، نمی‌تونی منو مقصر بدونی!"
‫"دارم به ریخت و پاشای تو اشاره می‌کنم، ولی محل نمی‌ذاری!"
‫"تو عاشق اینی که قوانین خودت رو تو دیوارا موعظه کنی"
‫"بیرون، حرفات فرو می‌ریزه و دعوا راه می‌ندازی!"
‫"من یه سیب زمینی نرم نیستم، آقا!"
‫"مثل هیچی باهام رفتار می‌کنی، این درست نیست، آقا!"
‫"جرأت نداری به طرح موزیکال من بخندی"
‫"من شبیه شوخی‌ام؟"
‫"هی، خوشگله! فکر می‌کنی زرنگی؟"
‫"فکر کردی می‌تونی وسایلمو بگیری؟ خوب تلاش کردی!"
‫"خوب تلاش کردی!"
‫"پادشاه این بازی‌ام!"
‫"مثل مایکل هاسی، حرکت‌های خوب رو سریع انجام می‌دم!"
‫"وقت واسه حرفای قدیمی ‌بازیا ندارم ‫باید حرکت کنم!"
‫"به جایی رسیدم که ‫لباس بالمن واسه هرروزمه!"
‫"پسر، من بالام!"
‫"سلطان این بازی‌ام!"
‫"مثل مایکل هاسی ‫یه ضربه نرم دارم!"
‫"وقت واسه حرفای قدیمی ‌بازیا ندارم ‫باید حرکت کنم!"
‫"به جایی رسیدم که ‫لباس بالمن واسه هرروزمه!"
‫"پسر، من بالام!"
‫"داری سکه جمع می‌کنی ‫حتی نمی‌تونی یه هدفون بخری"
‫"ولی آنلاین زندگی گنده داری ‫چپ و راست می‌کشی!"
‫"توی کت‌وشلوار میپلکم ‫حتی توی آفتاب سوزان"
‫"اما شب دیر وقت که می‌رفتم بیرون سگ منو گاز گرفت"
‫"با روابط سخت خونوادگی بسته شدن ‫با این حال بیرون، شکایت می‌کنن"
‫"با اصول و قاعده‌ها بسته شدم ‫حرکت‌های احمقانتو می‌بخشم"
‫"آلودگی داره خفه‌مون می‌کنه ‫با این حال، مسئولین به جیب می‌زنن"
‫"منِ شهروند، می‌پرسم چی درسته ‫رنگ زدن دستاتو راه فراره!"
‫"سلطان این بازی‌ام!"
‫"مثل مایکل هاسی ‫یه ضربه نرم دارم!"
‫"وقت واسه حرفای قدیمی ‌بازیا ندارم ‫باید حرکت کنم!"
‫"به جایی رسیدم که ‫لباس بالمن واسه هرروزمه!"
‫"پسر، من بالام!"
‫"شهر داره شناور میشه ‫از طوفان اخیر"
‫"اشتباهات دیروز ‫حالا میان سراغت!"
‫"واسه خرید بلیط کریکت تمام روز صبر می‌کنیم ‫"ولی تو معبد، برمی‌گردیم "
‫"با پیراهن دونی توی پشتمون ‫داغ کریکت توی هواست!"
‫"کی اهمیت می‌ده به گرما؟ ‫ترشی می‌زنیم و تمام شب پارتی می‌کنیم"
‫"با بچه‌ها، با عمق می‌ریم، ‫حس و حال عالیه!"
‫"با پول بابا عضله می‌سازیم، ‫خوندن با دخترتم واجبه"
‫"همش شب‌ها پشه می‌زنم ‫تو این چرخه، حالم بده!"
‫"وای! نمی‌تونم!"
‫داداش، راه درازی در پیشه!
‫"فکر کردی جا می‌زنم؟"
‫"سلطان این بازی‌ام!"
‫"مثل مایکل هاسی ‫یه ضربه نرم دارم!"
‫"وقت واسه حرفای قدیمی ‌بازیا ندارم ‫باید حرکت کنم!"
‫"به جایی رسیدم که ‫لباس بالمن واسه هرروزمه!"
‫"پسر، من بالام!"
‫"آره، منم!"
‫هی، کارتی!
‫داداش...
‫دارم خوب پیش می‌رم، بابا...
‫مامان؟ ببین کی اینجاست. ‫- بله.
‫بیا، بیا.
‫حالت چطوره، عمو؟ ‫- خوبم، ممنون!
‫همه چیز خوبه، خاله؟ ‫- بله، بله.
‫برکت بده، عمو.
‫خدا برکتت بده!
‫تو هم، خاله. برکت بده. ‫- خدا برکتت بده!
‫قاضی شدم.
‫عالیه، داداش!
‫تو کدوم کانال و کدوم شو؟
‫هی! من قاضی شدم.
‫شنیدم. بگو کدوم شو، تا ما هم ببینیم.
‫آزمون قضا رو پاس کردم ‫قاضی شدم.
‫من جوون‌ترین قاضی تو منطقه‌مونم.
‫وای! عالیه، پسر. ‫تبریک! خیلی بهت افتخار می‌کنم!
‫یه هدیه برات دارم...
‫هی! داری چیکار می‌کنی؟
‫حکمت را با این خودکار بنویس.
‫ممنون، داداش!
‫عمو، من باید چند تا خونه دیگه برم ‫بعداً برمی‌گردم.
‫خداحافظ، خاله!
‫مواظب خودت باش، داداش.
‫هی... شیرینی؟
‫هنوز هم مثل همیشه خسیسی، ‫حتی حالا که قاضی شدی.
‫این شیرینی گرونه. ‫- مشکلی نیست.
‫خداحافظ!
‫پسر بانمک!
‫همکلاسی‌ت قاضی شده.
‫با این حال، اصلاً نگران نیستی ‫که مدرک نداری.
‫اصلاً؟
‫چی هستی تو؟!
‫'نمی‌آی بازی، کارتی؟' ‫- دارم می‌آم.
‫'کی؟' ‫- تورها رو ببند، می‌آم.
‫'زود بیا.'
‫بابا، می‌شه این بحث رو بذاریم برای شب؟
‫تا وقتی برگشتم، حرفی برای دعوا داشته باشیم.
‫مامان، اینو بذار تو یخچال ‫بعد بازی می‌خورم.
‫ببین، ساراسواتی.
‫یه روزی حتماً ما رو می‌کشه ‫تو خیابون‌ها.
‫چرا باید اونجا بایستیم؟
‫ما یه خونه داریم.
‫پسرت این کارو انجام میده.
‫کاملاً مطمئنم.
‫همیشه پشت پسرتو می‌گیری.
‫اونجا بازی میکنه.
‫بیا، بریم. ‫- چطور جرأت می‌کنه؟
‫نمیتونیم اینو نادیده بگیریم. ‫- بچه‌ها رو صدا میزنم.
‫مطمئنم اونجاست. ‫- امروز باید اینو حل کنیم.
‫اونجاست، آقا.
‫کارتی، اینجا بیا. ‫- کارتی...
‫یه دقیقه بهم بده.
‫چی شده، عمو؟
‫شرکت یه اخطار فرستاده که
‫قراره این ساختمان رو خراب کنن.
‫پرسوناً شکایت کردی، نه؟
‫اونا جواب تماس یا ایمیلمو ندادن.
‫به همین خاطر پرسوناً رفتم شکایت کردم.
‫چطور میتونی بر ضد انجمن این کارو کنی؟
‫خانم. انجمن... ‫- کارتی...
‫فکر میکنی چون تو مدرسه حقوق خوندی ‫هر کاری می‌تونی بکنی؟
‫تو حتی وکیل هم نیستی.
‫به حرف من گوش بده... ‫- ما فقط به خاطر
‫والدینت ساکتیم.
‫اگه نه، اوضاع فرق می‌کرد.
‫باشه. شماها بحث کنید به نتیجه برسید.
‫تا اون موقع من بازی رو تموم می‌کنم.
‫کارتی... ‫- خب چیکار کنم؟
‫شرکت قانونی داره که هر ساختمون بالای 30 سال
‫باید خراب و دوباره ساخته بشه.
‫این رو نمی‌دونی؟ مگه همه‌تون تحصیل‌کرده نیستید؟
‫پس میخوای ایستگاه مرکزی چنای، ‫ایستگاه راه‌آهن اگمور,
‫کتابخانه کانمارا رو هم خراب کنن، نه؟
‫نکته خوبی بود! وای!
‫تو با خانوادت اونجا می‌خوابی؟
‫آیا سقف وقتی خوابیدی ‫روی سرت می‌افته؟
‫اما اینجا این اتفاق افتاد.
‫بله، تو اون مغازه فقط ‫یکی باقی مونده بود.
‫فقط یکی؟ ‫- بله، و من برداشتمش.
‫وای خدای من! چی شد؟ ‫- مامان...
‫نمی‌فهمی چی ممکن بود اتفاق بیفته اگه به جای این سنگ آهک، یه سنگ یا میله آهنی می‌خورد به مادرم؟
‫گوش کن، بیشتر از 500 خانواده اینجا زندگی می‌کنن.
‫فقط به این خاطر که این اتفاق واسه یه نفر تصادفی افتاد،
‫میخوای ازشون بخوای کل ساختمون رو خراب کنن؟
‫من 25 لاک بابت دکوراسیون داخلی خونه‌م هزینه کردم.
‫نمیذارم حتی یه سنگ کوچولو بردارن.
‫عروسی دخترم رو تعیین کردیم.
‫تا نوه‌هام به دنیا نیان از این خونه نمی‌رم.
‫کارتی، شکایتت رو پس می‌گیری یا نه؟
‫بهمون بگو. ‫- باشه.
‫شکایت رو پس می‌گیرم.
‫ساختمون لازم نیست خراب بشه.
‫اما آیا حاضرید یه
‫مدرکی امضا کنید که قبول کنید 50 لاک ‫به هر کدوم از ما پرداخت کنید
‫اگه ساختمون فرو بریزه؟
‫هی! ‫- خیلی زیادی پیش رفتی.
‫فراموش می‌کنم کی هستی ‫و صورتت رو خرد می‌کنم.
‫حتى منم فراموش می‌کنم که تو سیاستمداری
‫و استخون‌هات رو می‌شکنم.
‫چطور جرأت می‌کنی اینجوری باهاش حرف بزنی؟! ‫تو…
‫هی! داری چیکار می‌کنی؟
‫همه فرار کنید. ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫بدو، بدو. ‫- زدش با چاقو.
‫سلام، اتاق کنترل؟ اتاق کنترل. ‫- بیا.
‫دیدی؟ وقتی بهش برخورد کردی شروع به فرو ریختن کرد.
‫همین رو می‌خواستم بگم. ‫- کارتی؟
‫هی!
‫پاشو. بریم.
‫داداش…
‫نمیای؟ ‫- کارتی...
‫اون؟ ‫- بیا اینجا. تو فقط.
‫حقشه. ‫- خوب جاش اومد.
‫برمی‌گردم و حساب تو رو می‌رسم.
‫برو. الان برو.
‫برو دیگه. کارت رو انجام بده. ‫- در رو ببند.
‫کارتی؟ ‫- صبر کن، صبر کن.
‫چی شده؟ ‫- من مقصر نیستم، مامان.
‫و من دستور دارم که این ساختمون رو خراب کنم!
‫پس تو به دیدن سریالت ادامه بده، بخور، و با خیال راحت بخواب.
‫اگه تونستی تا اون موقع یه پدی دوشا آماده کن.
‫خداحافظ! ‫بریم.
‫زود باش برو. ‫- باشه!
‫آقا، ببین پسرتون چیکار کرده!
‫یه شکایت نوشته داده به اداره
‫که این ساختمونو خراب کنن.
‫بهتره ازش بخواین ‫شکایتشو پس بگیره.
‫اگه نه، باید همینجارو ترک کنین.
‫اگه هم می‌خواید بمونین،
‫تا وقتی شکایتشو پس نگیره، آرامش ندارین.
‫اذیت می‌شین.
‫انجمن می‌تونه هر کاری کنه.
‫امیدوارم اینو بدونین.
‫بهتره رفتارتونو درست کنین.
‫بریم. ‫- بله.
‫آدم‌هایی مثل اونا ‫نباید اینجا زندگی کنن.
‫'کوماراسامی همیشه مسائل رو ‫که کارتی در کودکی ایجاد می‌کرد، آرام حل می‌کرد.'
‫'همین که دعوا به خاطر خونه شد'
‫'که بعد از بازنشستگی می‌خواست ‫آرامش داشته باشه...'
‫'اون بود که اولین بار سکته قلبی کرد.'
‫'خواهر کارتی، آناندی، از اوتی ‫به چنای اومد تا بهش سر بزنه.'
‫'با داشتن مدرک M.Sc. ‫و M.Phil،'
‫'بعد از ازدواجش ‫به‌ عنوان معلم مدرسه مشغول شد.'
‫بابا؟
‫الان چطوری؟ ‫- بیا، آناندی.
‫خوبم.
‫بچه‌ها چطورن توی خونه؟
‫همه خوبن.
‫این چطور شد، مامان؟
‫استرسش باعث شد فشارش بره روی 180
‫که اینم باعث شد غش کنه. ‫- اوه، بابا...
‫واسه پایین آوردنش دارو دادن.
‫الان کمی بهتره.
‫بشین عزیزم.
‫کی می‌تونیم ترخیصش کنیم؟ ‫- امروز هم می‌شه.
‫ولی باید از استرس دوری کنه.
‫باید آرامش داشته باشه.
‫چه وضعیه؟
‫آسانسور چرا خرابه؟ ‫- یکی از فازها قطعه، آقا.
‫یه ژنراتور بگیر.
‫چرا پول واسه دیزل هدر بدیم، آقا. ‫تا یه مدت دیگه درست می‌شه.
‫اگه تغییری نشه کی جواب می‌ده؟ ‫مالکتون پای این می‌مونه؟
‫نه، این جوریش نمی‌شه.
‫آناندی...
‫فکر کنم کارتی اینجاست.
‫برو یه دکتر بگیر.
‫کارتی... ‫- هی، کی اومدی؟
‫بابا ... من دکتر می‌گیرم.
‫بیا پیشش باش و من میارمشون.
‫آب می‌خوای؟
‫من فقط یه مدت کوتاهی ایستگاه بودم و تو خودت رو چک کردی،
‫باعث شد آناندی وحشت کنه و سریع بیاد!
‫من بازرسو خودم می‌شناسم.
‫چرا اینقد تحت تاثیر قرار گرفتی ‫وقتی خودم می‌تونستم حلش کنم؟
‫ببین لحنشو!
‫هر تعداد دکتر ‫بیاری که به من برسند،
‫من فقط سطحی خوب می‌شم.
‫روزیکه از خونه بره ‫کامل خوب می‌شم!
‫من پسرتونم، بابا!
‫چرا باید من برم؟
‫بابا، شما دو تا اینجا با آرامش بمونین.
‫من اونو با خودم به اوتی می‌برم.
‫خوبه؟ ‫- چه...
‫من به اوتی نمی‌یام.
‫بابا بیمار است و باید مراقبت کنم.
‫صبر کن، صبر کن.
‫لطفاً اول اینجا رو ترک کن.
‫حالش خودبه‌خود بهتر می‌شه.
‫پس لطفاً برو.
‫آه.
‫این‌جوریه؟
‫فقط من تصمیم می‌گیرم چی کنم.
‫کسی تو این خونه ‫حق نداره--
‫ولی من دارم. و گوش می‌دی.
‫با من می‌آی. قطعیه.
‫ولی... ‫- ولی و اما نداره.
‫ولی دخترم...
‫چرا اینقدر دردسر؟ ‫- مشکلی نیست، بابا.
‫دفعه بعد که ببینمت، خواهی دید ‫که کارتی چقدر تغییر کرده.
‫بهت قول می‌دم.
‫به من اعتماد کن.
‫بهت قول میدم.
‫"کارتی خیلی به خواهرش وابسته‌ست."
‫"از بچگی هر چی می‌گه گوش می‌ده."
‫"واسه همینه که هیچ‌وقت مخالفت نکرد و بی‌صدا باهاش رفت اوتی."
‫"اون شوهرش، آراویند IFS هست."
‫"جنگلبان توی اداره جنگل اوتیه."
‫"یکی از اون افسراست"
‫"که کار خودش رو می‌کنه و بقیه رو نادیده می‌گیره."
‫"این سیواگوروناتان IAS، فرماندار منطقه نیلگیریه."
‫"پدرشوهر آناندیه."
‫"بیشتر به قوانین پایبنده تا خدمت به مردم."
‫"یکی از دلایلی که زندگی‌ش در خطره."
‫من هما مالینی سیواگوروناتان هستم.
‫"این مادرشوهر آناندیه."
‫"یه وکیل پروفایل بالا که برای حقوق حیوانات می‌جنگه."
‫"همون‌طور که کمال حسن معروف میگه، 'منتظر غیرمنتظره باشید.'"
‫"کارتی با سورپرایزهایی روبرو می‌شه که هیچ‌وقت انتظارشو نداشت."
‫کارتی، تو هستی-- ‫- آرچانا رو ببین، خواهر آراویند.
‫اون... اون خواهر زنمه.
‫اه، خواهر زنته. و خواهر منه.
‫من... امیدوارم یادته کی هستم.
‫از همون روزی که تو کلاس ششم کتک خوردی
‫تا قولی که آناندی به پدرت داد،
‫همه چیزو درباره‌ت می‌دونم.
‫کی این اتفاق افتاد؟ ‫- وقتی حوصله‌مون سر می‌ره درباره‌ت حرف می‌زنیم!
‫خیلی سرگرم‌کننده‌ای، می‌دونی.
‫آه، یه چیز دیگه.
‫توی داخل منتظرتن،
‫همه منتطرتن
‫بذار همون‌جا باشه. ‫اون می‌آره.
‫مواظب جعبه‌ها باش، باشه؟
‫هی، چی شده؟
‫گفتی همه چیزو درباره‌ من می‌دونی.
‫چرا استفاده نمی‌کنی
‫که برام یه پارتنر پیدا کنی؟ ‫- اوه.
‫دو شرط دارم براش، ها.
‫اول اینکه از خودت خوشگل‌تر باشه.
‫دوم اینکه کمتر از تو حرف بزنه.
‫اینه؟ ‫- آره.
‫می‌تونی گوشیتو بدی؟ ‫- واسه چی خوشحال؟
‫تا صورت خوشگل تو رو بهشون نشون بدم.
‫اوه، عجب! حرکت سریعی!
‫چرا مثل بدنسازها ژست گرفتی؟ کمی آروم‌تر بشو.
‫حالا لبخند بزن.
‫اه، چرا مثل مدل‌های خمیردندون می‌خندی؟
‫یکم دهنت رو ببند.
‫کمی دیگه. یه ذره بیشتر.
‫فک کنم همینقدری که میشه گرفت.
‫به‌هرحال…
‫هر وقت می‌خوای یه خنده‌ واقعی داشته باشی،
‫به این عکس نگاه کن.
‫چون وقتی وارد میشی، ‫خنده رو بی‌خیال شو.
‫خوش اومدی به خونه!
‫بیا تو، کارتی! ‫- دارم میام.
‫معذرت می‌خوام؟ دستتو وردار.
‫من کیشاو مراقبم.
‫کیشاو مراقب؟ ‫- آره.
‫واقعا اسمت همینه یا به خاطر هماهنگی انتخاب کردی؟
‫نه، نه. این اسم خداوند کریشناست.
‫اون اینطور نامیده شد به خاطر موی بلندش.
‫منم تو مدرسه موی بلند داشتم.
‫چی شده؟
‫نه، من… شما رو با موهای داتالا دُنی تجسم کردم.
‫می‌تونم بدونم چرا کوتاه‌ش کردی؟
‫داستان بلندی داره.
‫وقتی دلم خواست برات می‌گم.
‫امیدوارم لباس‌های گرم بسته‌بندی کردید. ‫- آره، آره، کردم.
‫چون بعد از ساعت 4 عصر، ‫هوا استخوان‌سوز میشه.
‫این همه چی چیه؟ ‫- آرچانا اینو برنامه‌ریزی کرد، بابا.
‫حتی وقتی بعد از دومین تلاش برای کلاس دوازدهم افتخارآمیز راه رفتم،
‫والدینم این‌طور ازم استقبال نکردن!
‫جدی می‌گم، این فوق‌العاده بود! ‫ممنون!
‫خوشحال شدم، آقای کارتی.
‫سلام، عمو.
‫سلام، خانم! ‫- سلام.
‫به من خانم نگید، بگید خاله.
‫هاها، خاله؟ خیلی خوب، حتما!
‫سلام، کارتی!
‫خیلی وقت از دیدنمون گذشت.
‫حالا که اینجا هستی,
‫چند روز بمون اینجا، ‫منظره رو نگاه کن،
‫و بعد برگرد خونه خودت. ‫- اوه، بیخیال.
‫چند ماه اینجا میمونم تا با همگی خوش بگذرونم!
‫و تو انقدر زود منو می‌فرستی؟
‫خوش گذروندن، نه؟
‫ای خدا.
‫بچه‌ها کجان؟ نمی‌بینمشون.
‫دارن درس می‌خونن. ‫- حتی وقتی من اومدم؟
‫آرجون؟ آبی؟
‫ما ده دقیقه‌ای برای شام دیر کردیم!
‫ساعت تقریبا ۶:۱۰ عصره!
‫برنامه‌ریزی من خراب می‌شه!
‫بیاین، بیاین. وقت داره تموم می‌شه!
‫بیا، آرچانا. ‫- الان میام.
‫باز چه خبره؟
‫بابات گفت برنامه‌ش بهم ریخته.
‫چرا براش یه جدید نمی‌خری حالا که دکتر خوبی شدی؟
‫این فقط شروعشه، پسرم.
‫اول مهمونا کارشون رو انجام میدن بعد ما بریم بازی کنیم.
‫فهمیدم.
‫میشه لطفاً اینجا رو تمیز کنی؟ سریع باشی.
‫اگه کمکی خواستی، از این آقا استفاده کن.
‫متوجه شدی؟ ‫- چی رو متوجه شم؟
‫اون‌ها عمداً این بالون‌ها رو ترکوندن تا تو تمیزشون کنی.
‫می‌دونی، برای تولدم تمام شهر رو دعوت کردن
‫و بعداً مجبورم کردن تمیز کنم.
‫واقعا تمیزن! ‫- خجالت نمی‌کشی؟
‫انگلیسی رو خوب حرف می‌زنی.
‫چرا نمی‌ری یه جای دیگه کار پیدا کنی؟ ‫- نه، نه!
‫این حماقت محضه!
‫می‌دونی چیه؟ من ۲۵ سال براشون کار کردم.
‫یعنی پوستت اینقدر کلفت شده
‫که هیچ‌چیزی رو حس نمی‌کنی!
‫حدس می‌زنم ازت بخوان...
‫تا جنازه‌ت رو جمع کنی. ‫- کارتی؟
‫چرا اینا همش داره برام معنادار می‌شه؟
‫خیلی دیوانه‌ست! ‫- سلام دایی!
‫سلام، بچه‌ها! حالتون چطوره؟
‫ما خوبیم. تو چطوری؟
‫عالی‌ام.
‫چی برامون آوردی؟
‫بگو، دایی!
‫چشم‌هاتون رو ببندید تا بگم.
‫اه، این کار رو نکن!
‫یه وقتی هست برای کار، یه وقتی برای بازی و یه وقتی برای غذا.
‫الان وقت شامه!
‫آه، باشه. ‫- چقدر بد!
‫لازم نیست تا من برسم صبر کنین تا شروع کنین به خوردن.
‫مثل اینه که من غریبه‌ام. منم جزو خونواده‌ام!
‫بشین، داداش.
‫بشین.
‫از اونجایی که ما فامیل هستیم، یه سوال ازت می‌پرسم.
‫هرکسی در زندگی هدفی داره.
‫هدف من اینه که در خدمات اداری هند برای نخست‌وزیر کار کنم.
‫می‌خوام مثل پدربزرگ بشم.
‫آوا! ‫- من می‌خوام وکیل بشم
‫مثل مادربزرگ هما!
‫خیلی شیرینی، عزیزم!
‫می‌خوام یه خواننده معروف بشم مثل سید سعیرام.
‫چه نمایشیه! ‫- اوه، خدای من! چه عالی!
‫خب، کارتی…
‫تو چی؟
‫عمو…
‫هدف من اینه که هر روز صبح یک ساعت عرق بریزم.
‫سه وعده غذایی کامل بخورم.
‫هشت ساعت خواب بی‌وقفه داشته باشم.
‫و بعد، هر چی دوست دارم بگم و انجام بدم.
‫همین. هدف من.
‫این…این که مال خودته.
‫من دارم از لحاظ حرفه‌ای می‌پرسم، می‌دونی؟
‫چه شغلی رو می‌خوای دنبال کنی؟ از لحاظ شغل، اشتغال…
‫هر چی دستم بیاد انجام می‌دم.
‫هر کاری که بشه،
‫من همه اینا رو انجام می‌دم.
‫تو باید چیزی از درون داشته باشی، مگه نه؟
‫چیزی که بهش عشق بورزی-- ‫- اه، من ندارم
‫از اون جور چیزا.
‫فکر می‌کردم تا حالا منو می‌فهمیدی…
‫خونسرد باش، بابا. خونسرد! ‫- یکمی بخور، بابا!
‫فشار خونش رفته بالا، خواهر خانم! ‫- اوه، نه!
‫اگه اینطوریه، ‫الگوی خوابش به هم می‌ریزه.
‫یا خدا! ‫از وقتی اومده چقدر دردسر درست کرده.
‫شیو عزیزم؟! ‫- آراویند...
‫صد در صد صبح سردرد میگیره.
‫بعدم دیر بیدار می‌شه و روزو مرخصی می‌گیره...
‫میرم بهش سر می‌زنم. ‫- منظورت چیه؟
‫چرا ناراحتش کردی تا الکی مرخصی بگیره؟
‫من؟ - معلومه که تو!
‫می‌دونی چقدر ضرر داره اگه مرخصی بگیره؟
‫می‌تونی جبرانش کنی؟ ‫- چطوری من...
‫بیا بریم.
‫بریم به بابابزرگ مریض سر بزنیم. ‫- باشه، بابا.
‫واقعاً چی شده، آناندی؟
‫نکنه به جا اشتباهی سفر زمانی کردم؟
‫یا تو یه دنیای دیگه گیر افتادم؟
‫یا دارم دیوونه می‌شم، ‫تو یه حلقه زمانی گیر کردم؟
‫آه، گیج شدم!
‫به حرف من گوش کن.
‫آزادی که هرچی دلت می‌خواد بگی یا انجام بدی.
‫ولی به شرطی که به دیگران آسیبی نرسه.
‫الانم همه رفتن ‫بدون اینکه درست حسابی غذا بخورن.
‫می‌دونم چجوری رفتار می‌کنی. ولی بقیه چی؟
‫لطفاً حواست به این باشه.
‫خواهر… ‫خواهر--
‫اوه، بس کن.
‫هیچ وقت ندیدم از سر میز شام بره، ‫هیچ وقت!
‫خیلی توهین‌آمیز بود!
‫اگه از غذات خوششون نیومده بود ‫ولی نمی‌خواستن بهت بگن،
‫برای همین دعوا کردن و رفتن؟
‫الان چرا این موضوع رو پیش کشید ‫و منو به فکر انداخت؟
‫چرا وقتی احترامی بهت نمی‌ذارن اینجایی؟
‫این کارو ول کن. برو چنای پیش هریس جایاراج ‫و رویات رو دنبال کن!
‫گور بابای هدفم.
‫ولی حالا می‌دونم هدف واقعیت چیه. ‫- بالاخره یکی فهمید.
‫ادلی‌ها سرد شدن.
‫دوسا درست کن و بیار تو اتاقم. ترد باشه!
‫چطوری انقدر سریع به همه زهر ریخته؟
‫اتفاقاً ‫امشب ماه کامله.
‫چرا زل زدی؟
‫آخرین بار تو عروسی آناندی دیدمت.
‫بعد از اینکه از خارج درس خوندن برگشتی فقط دیدمت.
‫راستی،
‫خیلی خوشگل شدی.
‫اوه، کشاو!
‫اومدم، خانم.
‫اینا برنامه زمانی‌ای هست که خواسته بودین.
‫با صدای بلند و واضح بخونش.
‫من؟ ‫- آره.
‫خب باشه.
‫ساعت ۵ صبح: بیدار باش.
‫6 تا 7 صبح: یوگا، ‫پیاده‌روی و دویدن.
‫اصلاً نه.
‫7:30 صبح: صبحانه.
‫8:30 صبح تا 5:30 عصر: ساعات اداری.
‫در ساعت 6:30 عصر، زمان شام.
‫و در 7:30 شب: زمان خواب.
‫الان وقت خواب منه.
‫شب بخیر، شما دو تا. ‫- شب بخیر.
‫اینه نسخه شما ازش.
‫قبل از خواب با دقت بخونیدش.
‫حالا می‌دونید چقدر همه با دقت ‫اینو دنبال می‌کنن.
‫شما هم همین کارو می‌کنین. ‫- ولی، این...
‫کسی دور و بر نیست.
‫می‌دونم داری تلافی می‌کنی که قبلاً اذیتت کردم.
‫فقط بچه بودم.
‫بیا همدیگرو ببخشیم و فراموش کنیم.
‫چطور می‌تونم اینو فراموش کنم؟
‫به عقب برگرد و دوباره ‫اونچه تو عروسی اتفاق افتاد رو ببین.
‫خداحافظ!
‫'یادم میاد که تو عروسی آناندی با رقص مشکلات داشت.'
‫'چطور فهمید که من اذیتش کردم؟'
‫"تو یه زن زیبایی که با یه ساری رنگی رویایی رقصیدی، دوست..."
‫"آماده ازدواجی، زیبایی؟"
‫"وای، شوهرم!"
‫"خیلی جذاب به نظر می‌رسی ‫تو چی پوشیده‌ای"
‫"یه وسی (پوشش سنتی) ابریشمی، شیطنته!"
‫"آقای وظیفه‌دار همسر نمونه!"
‫"بیا بریم!"
‫"هی!"
‫"چرا پاهای من یخ می‌کنه، ‫وقتی که اون نزدیک میاد؟"
‫"چرا صدام قطع میشه، ‫از ترس این واهمه؟"
‫"لب‌های تو مثل شبنم ‫جای من رو لرزون می‌کنه"
‫"کلمات نیمه‌کاره ‫بدون رد ناپدید می‌شن"
‫"فقط یه نگاه به صورتت، ‫مثل شیر روشن میشه"
‫"اوه، سکوت تو الگوها می‌کشه، ‫خیلی خیلی آروم"
‫"چرا پاهای من یخ می‌کنه، ‫وقتی که اون نزدیک میاد؟"
‫"چرا صدام قطع میشه، ‫از ترس این واهمه؟"
‫احساس می‌کنم آرچانا ‫داره باهات لاس می‌زنه، داداش.
‫اوه، لطفا. اصلاً مال من نیست. ‫- واقعاً جدی میگی؟
‫مثل اینکه من عاشقش بشم.
‫ساکت باش، شاید بشنوه! ‫- بذار بشنوه.
‫فکر کنم به وضوح گفتم.
‫"یه واستیشی ابریشمی، شیطون ‫آقای وظیفه نهایی همسری!"
‫"بیا دیگه!"
‫"چشماش شعله‌ای روشن می‌کنه ‫که نمی‌تونم مقاومت کنم"
‫"اون خنده‌ش، مثل بوسه عاشقانه‌ست"
‫"وقتی پالوم می‌افته، برام مهم نیست"
‫"اونقدر مجذوب نگاهش میشم!"
‫"یه شعله شش فوتی از خواسته‌ست ‫یه نگاه، منو توی آتشش می‌کشه"
‫"مثل سایه توی نور داغ خورشید، ‫اون خنکی توی شب گرمای من"
‫"تنها..."
‫"تنها تو این شب ساکت"
‫"زندگی من وقتی شروع شد ‫که اون به دید اومد"
‫"همدم، ‫همدم وفادار من، خیلی عزیز"
‫"کاش همیشه با من همراه باشه، اینجا"
‫"چرا پاهای من یخ می‌کنه…"
‫"اوه، خدای من!"
‫"چرا پاهای من یخ می‌کنه، ‫وقتی که اون نزدیک میاد؟"
‫"چرا صدام قطع میشه، ‫از ترس این واهمه؟"
‫"لب‌های تو مثل شبنم ‫جای من رو لرزون می‌کنه"
‫"کلمات نیمه‌کاره ‫بدون رد ناپدید می‌شن"
‫"فقط یه نگاه به صورتت، ‫مثل شیر روشن میشه"
‫"اوه، سکوت تو الگوها می‌کشه، ‫خیلی خیلی آروم"
‫"عشق من، شیرین و عزیز من، ‫عروس شاداب من، همیشه نزدیک"
‫"فرشته من،یافته نادر من، ‫عروس درخشنده من، با عشق تنیده"
‫"فرشته من، یافته نادر من، ‫عروس درخشنده من، با عشق تنیده"
‫'کارتی فکر کرد آرچانا ‫می‌خواد انتقام بگیره'
‫'برای چیزی که توی عروسی اتفاق افتاد.'
‫'اما یه چیز غیرمنتظره اتفاق افتاد.'
‫'این مردی که شبیه داور نمایش رقصه ‫دکتر وینای هست.'
‫'وی MD این بیمارستانه.'
‫'یک دوست نزدیک آرچانا.'
‫'بهترین رفیقش، بهترین دوستش… ‫صداش کنید هر چی می‌خواید.'
‫صبح بخیر.
‫هی، سلام! ‫- سلام!
‫این برادر کیه؟ ‫- این کارتیه.
‫اوه. ‫- اون برادر زن داداش منه.
‫این همونیه اون مدرسه حقوق ‫که گفتم وکالت ول کرد.
‫باشه، باشه. ‫- اهل چنای هست.
‫کارتی، او دکتر وینایه.
‫سلام! ‫- سلام.
‫لطفاً، بشینید.
‫خب، برای کار اومدی ‫یا فقط تو تعطیلاتی؟
‫در واقع، من-- ‫- نه، او…
‫اومدم برای خواهرم-- ‫- اون برای کار کردن اومده.
‫آه! فهمیدم.
‫اون راجع به چی صحبت می‌کنه؟ ‫- کارتی.
‫اگه اشکالی نداره، می‌تونی بلند شی؟
‫اوه. نفهمیدی، ها؟
‫ازت خواستم بلند شی.
‫بار اول فهمیدم، ‫برادر.
‫خیلی خوب. ‫- نمی‌فهمم چرا باید بلند شم.
‫بیا دیگه. همون کاری که گفته رو بکن.
‫برگرد به راست.
‫باید تکرارش کنم؟ ‫بیا، برگرد.
‫خوبه. حالا، این سمت.
‫سریع.
‫حالا، بشین.
‫انتخاب فوق‌العاده، آرچو!
‫می‌دونستم آدم درست رو می‌آری.
‫اما توقع نداشتم ‫اینقدر عالی باشه.
‫انتخاب عالی.
‫عالی، برادر. ‫- ممنون، وینای.
‫کار شگفت‌انگیز! ‫- ممنون، وینای.
‫کجا اقامت داری؟
‫اونجا-- ‫- توی خونه من.
‫اوه!
‫چیز مهمی دارم ‫که با تو صحبت کنم.
‫بعداً بهت میگم.
‫موضوعش چیه؟
‫نمی‌خوای جلو من در موردش حرف بزنی؟
‫باشه، پس.
‫داداش، من از مدرسه عاشق آرچو بودم.
‫حداقل ۲۰ بار می‌خواستم اعتراف کنم.
‫"می‌خوام بیشتر درس بخونم."
‫"با مردی که بابام انتخاب کنه ازدواج می‌کنم."
‫"تو بهترین دوست منی، رفیق."
‫این‌ها رو می‌گه و همش منو رد می‌کنه.
‫اوه، پس قبلاً ردت کرده؟
‫خوبه. ‫- ببخشید؟
‫متوجه شدم که ردت کرده.
‫آره، داداش. پس وقتی وقت داری…
‫می‌خوام که قانعش کنی با من بره بیرون.
‫واسه این منو آوردی اینجا؟ ‫- لطفاً، این کارو برام بکن.
‫تو این کافه مهمونت می‌کنم.
‫اینجا مهمونم می‌کنی؟ ‫- آره!
‫قول می‌دم. ‫- انجامش می‌دم، داداش.
‫عالی! ممنون. می‌بینمت.
‫واقعاً دوسش داری؟
‫پس چرا اینطوری داره حرف می‌زنه؟
‫خدا رو شکر یادآوری گذاشتم، آرچو.
‫پونزده هزار روپیه واسه بنزین دادمت.
‫گفتی دو روزه پس می‌دی.
‫ولی یه هفته شده.
‫فقط یه یادآوریه. ‫- وای!
‫ برادر از دیدنت خوشحالم. ‫- خیلی خوشحالم کردی.
‫آرچو…
‫حقیقتو بگو.
‫واقعاً صاحب بیمارستان توئه؟
‫به خاطر همین رفتارشه ‫که صاحب شده.
‫و تو به خاطر پرحرفی‌ت بادیگارد شدی.
‫بادیگارد؟!
‫اینم یونیفورمت.
‫از امروز بادیگارد بیمارستانی.
‫تو این یونیفورم شبیهی به-- ‫- شبیه بادیگارد وزیر؟
‫یه عکس بگیر.
‫صبح بخیر، خانم. ‫- صبح بخیر!
‫ایشون کارتیه، بادیگارد جدید ما.
‫اهل کجایی، داداش؟ ‫- اهل چنایم.
‫واسه این شغل معمولی از چنای اومدی؟
‫در واقع، من--
‫فرستادنش اینجا تا تنبیه شه.
‫از حالا تحت کنترلتونه.
‫بذارید همه شیفتا رو پوشش بده.
‫مرخصی بهش ندید.
‫موفق باشی، آقای بادیگارد.
‫چرا این کارو کردی؟ ‫- کارتی.
‫با من بیا.
‫این بخش آی‌سی‌یو هست.
‫اینجا دو تا تخت داریم.
‫یکی، اینجا. و دیگری، اونجا.
‫دکترای معاینه سه بار سر می‌زنند.
‫فقط یک بار به همراهان اجازه می‌دیم.
‫اگه همراهای بیمار مشکلی ایجاد کنن،
‫وظیفه توئه که کنترلشون کنی.
‫باشه؟ جات بیرونه. ‫می‌تونی اونجا بشینی.
‫کارتی.
‫برو. اونجا بشین.
‫بابات یه هفته‌ست رو ونتیلاتوره ‫مثل لیمو تو یخچال.
‫این نمی‌تونه بیشتر طول بکشه.
‫باید امروز ثبتش کنیم.
‫باشه؟ ‫- آره.
‫آخرین بار وصیت‌نامشو ‫برات می‌خونم.
‫پسر اول ملک چای کونور رو می‌گیره.
‫پسر دوم کارخانه شکلاتش رو تو ‫اوالانچ می‌گیره.
‫مجتمع تجاری تو کتاگیری
‫مال پسر سوم میشه. ‫- باشه.
‫داری چی رو نگاه می‌کنی؟
‫چه بلایی سرش اومده؟
‫نصفه نیمه زنده‌ست.
‫ونتیلاتوره فقط یه کمی زندش نگه داشته.
‫چی؟!
‫سه تا پسر داره، ‫همشون علافن.
‫سر اموالش با هم می‌جنگن.
‫واسه همین تا کارشون حل شه ‫وصلش کردن به ونتیلاتور.
‫این دیگه چه وضعیه؟
‫واسه پول همه کار می‌کنن تو بیمارستانتون؟
‫با مسئولت حرف بزن و اینو متوقف کن.
‫گناه داره که ‫نذاری روح یه نفر بره.
‫داداش...
‫نمی‌خوای همون روز اول کارمو ازم بگیری.
‫حالا فهمیدم چرا تو رو فرستادن اینجا.
‫خواهش می‌کنم، درک کن. ‫- چیزی نگو.
‫لطفاً از اینجا برو.
‫سهم منو بده.
‫اگه نه، یک قرونم برای دفنش خرج نمی‌کنم.
‫هر بار که میای اینجا برای امضا گرفتن،
‫فقط دردسر درست می‌کنی!
‫ثبت‌نام امروز انجام می‌شه یا نه؟
‫آقا، برای همین اینجاییم!
‫زود باش، تمومش کن.
‫چقدر می‌تونی خودخواه باشی که نمی‌ذاری یه روح بره؟
‫هی! ‫- هی...
‫منظورم این نبود که بگم.
‫طبق بخش 464،
‫امضا گرفتن از کسی که بیهوشه غیرقانونیه.
‫این جعل امضاست. ‫- تو...
‫ما ثبت‌کننده رو همراهمون داریم.
‫حتی مالک این بیمارستان هم نمی‌تونه ما رو زیر سوال ببره.
‫تو کی هستی؟
‫لعنتی، برو بیرون! ‫- حرکت کن!
‫آقا، چی شده؟
‫ما نسل‌ها این بیمارستان رو اداره کردیم.
‫ما یه شهرتی تو این شهر داریم که باید حفظش کنیم.
‫و تو به این راحتی خرابش کردی؟ فکر کردی تو--
‫جالب که اینو به عنوان کسب‌وکار می‌بینی
‫به جای خدمات‌رسانی.
‫برای تو دست بزن.
‫طعنه‌هاتو برای کسی دیگه نگه دار.
‫ما تو رو نگهبان بخش مراقبت‌های ویژه کردیم تا اوضاع رو تحت کنترل نگه داری.
‫ولی خودت داری مشکل ایجاد می‌کنی.
‫می‌دونی چقدر آسیب زدی؟
‫اون-- ‫- پیداش می‌کنم.
‫میز، پنجاه هزار.
‫پنجره شیشه‌ای، پنجاه هزار.
‫در آزمایشگاه، پنجاه هزار.
‫چراغ سقفی، پنجاه هزار.
‫ماشین اسکنینگ و مانیتور، پنج لک.
‫درب اصلی، پنجاه هزار.
‫در مجموع، هشت لک به اضافه مالیات.
‫با احتساب مقدار سوختت،
‫هشت لک و یک هزار و دویست روپیه می‌شه.
‫آرچانا، ‫دو تا گزینه داری.
‫یا هشت لک رو پرداخت کن
‫یا یه سال بدون حقوق کار کن.
‫انتخاب با توئه.
‫لطفاً وقتی دارم غذا می‌خورم به من خیره نشو.
‫عصبی‌ام می‌کنه.
‫تو رفتی به عنوان نگهبان یه بیمارستان.
‫ولی تو همونجا خسارت زدی.
‫چطور جرأت کردی این کارو بکنی؟
‫عمو، اون پیرمرد تقریبا مرده بود.
‫ولی وصلش کرده بودن به ونتیلاتور فقط برای به دست آوردن املاکش.
‫چطور جرأت کردن این کارو بکنن؟ ‫- لعنتی.
‫ببین.
‫بیمارستان‌ها یه سری قوانین و پروتکل‌هایی دارن که باید رعایت کنن.
‫همه اونارو رعایت می‌کنن که این رخ بده.
‫اما خطاهایی مثل این ممکنه پیش بیاد.
‫می‌خوای چی کار کنن؟
‫همین‌طور، دعوا هم یه سری قوانین و پروتکل داره.
‫من همه اونارو رعایت می‌کنم.
‫ولی با این حال، بعضی از مبلمان می‌شکنه.
‫چطور این تقصیر منه؟
‫می‌دونی ودی‌ولو چی گفت؟
‫"دعوا بدون پیراهن پاره دعوا نیست." درسته، کشاو؟
‫چه دیالوگه کلاسیکی. خیلی خوب.
‫حال‌به‌هم‌زن. ‫- ببخشید.
‫آقا، اگه الان غذاتونو نخورید
‫نیم‌ه شب گرسنه‌تون می‌شه.
‫بگید برا منم بخوره.
‫به خاطر تو، منم سر به سرش گذاشتم ناخواسته.
‫کارتی، اون سه تا پسر، باباشون
‫رو سه ماه به خاطر دلایل شخصی خودشون روی ونتیلاتور نگه داشتن.
‫چرا دخالت کردی؟
‫خاله، تو چند سال، عمو و تو پیر می‌شید.
‫بعدش، دختر و پسرتون برای این خونه دعوا می‌کنن
‫و شما رو روی دستگاه نگه می‌دارن بدون اینکه بذارن بمیرید.
‫اونوقت چه حسی خواهید داشت؟ ‫بگو، خاله. بگو!
‫مامان، چی شده؟
‫مامان! مامان!
‫آروم باش. - تو حتی نمی‌تونی تصور کنی اون
‫درسته؟ به فکر اون پیرمرد بیچاره باش.
‫حالا بگو، اشتباه کردم؟
‫این پسر از همون روز اول برای هر چیزی یه جواب داره.
‫خدای من! تو سمی هستی. - تو خفش کردی با حرفات، رفیق.
‫حتی با من مشورت نکردی یا اجازه‌ام رو نگرفتی
‫قبل از اینکه بیاریش اینجا و بهش کار بدی.
‫خودت باهاش سر و کله بزن.
‫موفق باشی.
‫بچه‌ها بیاید. بریم تو اتاقمون شام بخوریم.
‫هی، این عادت جدید چیه؟
‫آرچانا، ببخشید، خیلی معذرت می‌خوام.
‫اصلاً انتظار نداشتم اینجوری بشه.
‫ضرر بیمارستانت رو جبران می‌کنم.
‫هیچ مشکلی ندارم که رایگان اونجا کار کنم.
‫این مشکل من نیست.
‫ولی می‌دونی وینای امروز چقدر بی‌ادب بود؟
‫من رو جلو پدر و مادرش تحقیر کرد.
‫چرا باید من-- - تو نیازی نداری.
‫شغلت رو ول کن.
‫یه مطب بزن.
‫با پدرت صحبت می‌کنم.
‫یه قرارداد سه ساله امضا کردم.
‫برای من زندان می‌ری؟
‫ای خدای من!
‫قرارداد سه ساله؟!
‫نمی‌دونستی که بستن قرارداد اشتباهه؟
‫تحصیل کرده نیستی؟
‫راه حلت رو می‌گم. - بس کن.
‫طبق--
‫آرچانا، معلم تربیت بدنی مدرسه‌ام رو می‌دونی؟
‫راجاول آقا؟ - آره.
‫پاش توی یه مسابقه فوتبال شکست
‫و شش ماه بستری شده بود.
‫پس مدیر مدرسه ماریاستر دنبال یه دستیار براش بود.
‫فکر می‌کنم ببرمش اونجا.
‫نظر تو چیه؟ - عالی!
‫فوق‌العاده‌ست!
‫فقط خواهر ماریاستر می‌تونه با آدمایی مثل اون برخورد کنه.
‫ایده فوق‌العاده.
‫چند وقته اینجا کار می‌کنی؟
‫شش سال.
‫چرا می‌پرسی؟ - همین‌جوری پرسیدم.
‫صبح بخیر، خانم.
‫صبح بخیر، آناندی. چطور می‌تونم کمکت کنم؟
‫این برادرم، کارتی هست.
‫دیروز راجع بهش صحبت کردیم. - آه! بله.
‫نگاه کن، آقای کارتی.
‫سعی کن اسمش رو حفظ کنی.
‫موفق باشی.
‫سعی می‌کنم شهرت مدرسه رو هم حفظ کنم.
‫بهترین تلاشم رو می‌کنم.
‫خواهیم دید. بیا، آناندی.
‫بریم. - بله، خانم.
‫لرد مورگا، الله، و عیسی، نجاتم بدید!
‫اوهو… کجا بودیم؟
‫فصل… - ببخشید، خانم. من کارتیم.
‫تازه به بخش تربیت بدنی پیوستم.
‫آره، می‌دونم.
‫مدیریت بهمون اطلاع داده.
‫بگو، چی شده؟
‫الان برای کلاس سی یازده وقت ورزشه.
‫ولی شما دارین بهشون ریاضی یاد می‌دین.
‫می‌دونم الان وقت تربیت بدنیه.
‫اوه، می‌دونی؟ - من همیشه این کار رو می‌کنم.
‫مشکلی داری؟
‫می‌خوام یه چیز ازتون بپرسم.
‫آیا موافقید که در طول یک مسابقه یا رویداد ورزشی کلاس تون رو به من قرض بدید؟
‫ساکت!
‫می‌دونید نمرات ریاضی شون هر سال چقدر پایین بوده؟
‫حاضری مسئولیت نمرات امسال‌شون رو به عهده بگیری؟
‫پس حتی بعد از اینکه وقت بدنیشون رو برای ریاضی کم کردی،
‫هنوز هم نمراتشون پایینه.
‫این تقصیر اون‌هاست یا تقصیر شما؟ - هی.
‫دانش‌آموزان، تصمیم بگیرید.
‫کدوم رو ترجیح می‌دید؟ ریاضی یا مسابقه؟
‫هی، فکر می‌کنی داری چی کار می‌کنی؟
‫کجا داری می‌ری؟
‫هی، وایسا.
‫نگاه کن چه کار کردی!
‫چرا به خاطر این مسئله کوچیک استعفا میدی، خانم؟
‫لطفاً این کارو نکنید. ‫- خانم.
‫روز که دیگه نتونستم دانشجوهامو کنترل کنم و اطاعتم نکنن،
‫کار کردن اینجا بی‌معنی شد.
‫یه چیز دیگه.
‫نمیتونم کار کنم...
‫با آدمایی مثل اون.
‫پس جای دیگه‌ای کار کن. ‫- آقای کارتی!
‫لطفاً ساکت باش.
‫خب، حالا چطور اینو حل کنیم؟
‫خانم، اون از فردا اینجا کار نمیکنه.
‫ببخشید، آقای کارتی.
‫می‌تونم یه مشورتی بهت بدم؟
‫لطفاً رفتارت رو عوض کن.
‫آره. ‫- وگرنه...
‫در آینده خیلی سختی میکشی.
‫می‌تونم یه مشورتی بهت بدم، خانم؟
‫شما هم روی رفتارت کار کن.
‫وگرنه، دانش‌آموزا در آینده به زحمت میفتن.
‫خداحافظ.
‫به کریشنا دعا کن و برکت بگیر.
‫هری کریشنا. هری کریشنا.
‫تو از اینجا شروع می‌کنی، هان؟
‫شهر برای مشکلاتش به تو مراجعه میکنه.
‫چه مشکلی دارید؟
‫اینکه... ‫- روحانی...
‫این روزا همه‌مون از لحاظ روحی داغونیم.
‫عذاب روانی.
‫انرژی منفی. ‫- منفی؟
‫آره. ‫- چیه اون؟
‫بابا صداش کن.
‫بیا اینجا، کارتی.
‫خیلی خوبه.
‫لطفاً، لطفاً بیا.
‫من کاملاً خوبم. مشکلی نیست. ‫- هی.
‫بهتره که بیای اینجا.
‫او کارتیه.
‫از چنای اومده.
‫چند وقتیه با ما زندگی می‌کنه.
‫برادر زن پسرمه.
‫سلام، روحانی. ‫- سلام، برادر.
‫الان فهمیدی؟ ‫- البته که فهمیدم.
‫اون شخصی که با شنیدن صدای نذر می‌دوه کجاست؟
‫آه، بله، کوئیشاف. ‫- کوئیشاف مریضه.
‫ده روز مرخصی گرفته.
‫لطفاً برای بهبودیش دعا کنید.
‫بله، بله.
‫بهتون گفتم براش نماز بخونید.
‫ای خدای بزرگ! ‫- بس کن.
‫یه جراحت جزئی توی پاشه، خاله.
‫چرا برای اون ده روز مرخصی بهش دادید؟
‫فکر کنم داره دروغ میگه که ازتون مرخصی بگیره.
‫بهش اعتماد نکن.
‫بگو فردا اینجا باشه.
‫خفه‌شو...
‫دهنتو ببند.
‫تو! تو مقصر همه‌چی هستی.
‫چی کار کردم من؟ ‫- نذار بیشتر بگم.
‫چی شده، مامان؟
‫چی شده؟ ‫چرا از دستش ناراحتی؟
‫چه خبره؟
‫چرا از من می‌پرسین؟ ‫از خودش بپرسین.
‫اون مقصره.
‫پول رو به شماره همسرم بریزید.
‫بگو چی شده؟
‫بگو دیگه. ‫چی شده کِشَو؟
‫اُه، دکتر!
‫مثل ققنوس بین پرنده‌ها،
‫کانال ققنوس منم بین کانال‌ها مشهوره.
‫تقریباً ۱۰۰ ویدیو گذاشتم. ‫- خیلی خوبه.
‫تعداد نمایش‌هاش به ۲۰۰تا رسیده.
‫هر ویدیو ۲۰۰تا؟
‫نه، مجموعاً.
‫مجموعاً ۲۰۰تا؟
‫اوف! ‫- داداش، جوری حرف نزن.
‫ای وای! ببخشید دکتر.
‫همه جا این کارو میکنه و آشوب به پا میکنه.
‫با هر راهی که شده درمانش کن که خوب بشه.
‫خواهر!
‫داداش، اتفاقات بچگی‌ات...
‫باورها که از اون‌ها ساختی...
‫باید بدونیم چی هستن. پس به گذشته سفر کن.
‫سفر در زمان؟
‫نه، سفر ذهنی.
‫آه!
‫صدای 'تیک‌تاک' رو فراموش کن.
‫روی چرخش سیاه و سفیدی که توی دستت داری تمرکز کن.
‫و با دقت به من گوش کن.
‫تمرکز کن.
‫الان ۳۰ ساله هستی.
‫آروم به گذشته‌ات برو.
‫بیست و پنج.
‫بیست.
‫پانزده.
‫یازده. ‫- هی.
‫بعد از ۱۵، ۱۰ میشه. ‫انقدر کودنی؟
‫جدول ۵ رو برام بگو.
‫پنج ضربدر یک -- ‫- حرف نزن.
‫اون یه دکتر مشهوره، داداش.
‫چطوری جرات می‌کنی باهاش جر و بحث کنی؟
‫دکتر، یک بار دیگه امتحان کن. لطفاً.
‫بگیر اینو. ‫- گرفتمش.
‫نگاه کن بهش. ‫- به من با دقت گوش کن.
‫الان ۳۰ ساله هستی.
‫آروم دوباره به گذشته برو.
‫الان ۲۵ ساله هستی.
‫بیست.
‫پانزده..
‫ده.
‫این بار درست حساب کردم. چرا زمان رو شکست میدی؟
‫وقتی ده ساله بودم همه چیز رو می‌شکستم.
‫فقط اون موقع بابام برام چیزای جدید می‌خرید.
‫بابات برات می‌خره.
‫اما بابای من نمی‌تونه. ‫چون مُرده.
‫این چه وضعشه، داداش؟
‫حتی برای دو دقیقه هم نمی‌تونی تمرکز کنی؟!
‫می‌خوای توی زندگی به چه چیزی برسی؟
‫از خواهرت بپرس.
‫وقتی یه شغلی بگیرم، تمرکزم عالی میشه.
‫بذار تمرکزتو نشونم بدی.
‫الان نشونم بده ‫یا یه چیزی رو می‌شکنم.
‫فکر کردی اگه تهدیدم کنی فرار می‌کنم؟
‫من تعریف تمرکز رو نوشتم، داداش.
‫حرف نزن. تمرکزت رو بهش نشون بده.
‫فقط بده من. تو نگهش دار.
‫تمرکز کن.
‫الان ۵۰ ساله هستی.
‫برو به گذشته‌ات.
‫چهل.
‫سی.
‫بیست.
‫ده.
‫هی! بالاخره شد.
‫سانگیتا، من اشتباهی به جای شربت فنول خوردم و صدامو از دست دادم.
‫هنوزم میتونم خواننده بشم؟
‫صدای الانت خیلی قشنگه، کشَو.
‫یه روزی خواننده بزرگی می‌شی.
‫بیا یه آهنگ برام بخون، داداش؟
‫چرا فقط یه آهنگ؟ برات می‌رقصم هم.
‫هی.
‫این ایندین پایدله؟ ( یه مسابقه رقصه )
‫چرا داری می‌رقصی؟ ‫یه کاری کن و متوقفش کن.
‫وگرنه من می‌رم.
‫کشاو!
‫تو توی ذهن ده سالگی خودت گیر کردی.
‫باید برت گردونم به حالت پنجاه سالگی‌ات!
‫احمق! یه آدم سالمو هیپنوتیزم کردی و دیوونش کردی.
‫یه کاری کن برش گردون. این درست نیست.
‫لطفاً! لطفاً! ‫بهاش کمک کن.
‫کشاو. بهترا از اون پایین بیای ‫وگرنه می‌زنمت.
‫هی، یه کاری بکن.
‫حالا چکار کنم؟
‫یه کاری بکن.
‫این یه آرام‌بخشه.
‫ولی یه هفته طول می‌کشه ‫تا بیدار شه.
‫بده بهش. زود!
‫ولی امروز صبح خوردمش ‫چون مریضی نداشتم.
‫وای! دارم هوشیار می‌شم ‫و می‌لرزم.
‫چرا خودت انجام نمی‌دی؟ ‫- من حقوق خوندم، آقا.
‫آموزش ندیدم براش.
‫مهم نیست، آقا. ‫فقط یه جایی بزنش.
‫یه جایی بزنش؟!
‫خب بده من.
‫چطور دکتر شدی؟
‫ای خدای من!
‫این چیه؟
‫کشاو توی 25 سال گذشته ‫مرخصی نگرفته.
‫حتی وقتی اینجا نیست، می‌تونم صدای "خواهر خانم!" اونو بشنوم
‫نمی‌خوام کسی ‫تو این خونه به خاطر
‫برادرت، آناندی، اذیت بشه.
‫بگو بزودگی بره.
‫آرچانا درست می‌گه.
من پول برگشت هواپیماشو میدم
‫عمو.
‫تا حالا چیزی ‫ازتون نخواستم.
‫ولی اولین بار دارم ‫ازتون درخواست می‌کنم.
‫به بابام گفتم که تغییرش می‌دم، ‫امیدوار بودم شما همراهم باشید.
‫الان نمیدونم چکار کنم.
‫لطفاً کمکم کن، عمو.
‫تو دوران حرفه‌ایم با ناآرامی‌ها و اعتراضات زیادی کنار اومدم.
‫این نسبت به اونا چیزی نیست. ‫فقط آرام باش.
‫نگران نباش. ‫من مراقبش می‌باشم.
‫- بابا، برنامه‌ت چیه؟
‫کارتی از فردا با من ‫میاد سر کار.
‫این دستور منه.
‫شمارش معکوس برای آینده‌ای بهتر ‫از فردا شروع می‌شه.
‫سلام، آقا.
قـ ـا سـ ـم سـ ـمنـ ـگـ ـا نـ ـی
‫عمو، دخترت ‫منو بادیگارد کرد.
‫خواهرم منو استاد ورزش کرد.
‫پسرت حتی تلاش نکرد.
‫برنامه‌ت برای من چیه؟
‫تبدیلت کنم به یه آدم خوب.
‫عالیه، عمو. ‫موفق باشی!
‫برا همتون کار دادن.
‫و تو بهشون نشون دادی چی بلدی.
‫ولی من مثل اونا بهت کار نمی‌دم.
‫فقط باید بشینی رو نیمکت.
‫روزی که بفهمی هیچ کاری نکردن ‫سخت‌ترین کار دنیاست،
‫اون روز…
‫بریم؟ بیا.
‫سلام، آقا.
‫سلام! ‫- سلام، آقا.
‫آشنایی... شما...؟
‫آقا، ما از روستای پاناکادو هستیم.
‫هر روز برای شش ماه گذشته به شما ‫دادخواستی دادیم.
‫چطور می‌پرسید ما کی هستیم؟
‫همه‌تون شیک و مرتب هستید. ‫برا همین نشناختمتون.
‫خب، بفرمایید. ‫- آقا.
‫ما نخ مقدسی رو بستیم و ‫جشنو تو روستامون شروع کردیم.
‫فکر کردیم
‫فوراً بعد از دعا به خدا، دادخواستو بدیم.
‫لطفاً یه کاری بکن.
‫حتماً.
‫ببینم چکار می‌تونم بکنم.
‫مشکل دقیقاً چیه؟
‫یه ببر مدتیه که ‫افراد روستامون رو می‌خوره.
‫حتی یه بچه‌ام تازگیا خورد.
‫ما هم داریم طومار می‌نویسیم که یه سیم‌خاردار برقی دور روستا نصب کنن.
‫ولی هیچ اقدامی نکرده.
‫این نماینده پارلمان چی می‌خواد؟
‫می‌خواد روستای پاناککادو رو بخره و اونجا یه تفریحگاه بسازه.
‫آوخ! اون و اهداف بزرگش!
‫از دهلی دستور سختی داریم
‫که سیم‌خاردار برقی برای اون روستا نذاریم، آقا.
‫با این حال، هر روز بی‌خبر می‌آن و وقت تلف می‌کنن.
‫قسمتشونه. خب، بریم سمبوسه بذار سرد نشه.
‫آره، آقا،
‫چرا بوی بنزین میده؟ - بنزین؟!
‫بله. - هیچی بو نمی‌کنم، آقا.
‫این‌و از کجا خریدی؟ - از مغازه همیشگیمون، آقا.
‫نمی‌دونم با روغن سرخ کردن یا بنزین!
‫"بیا بیرون."
‫"خواسته‌های ما را برآورده کن."
‫"با دقت گوش کن، آقا."
‫"به‌جای اینکه هر روز از ترس بمیریم،"
‫"همین حالا می‌میریم."
‫هی، نکن. - اینا دارن چیکار می‌کنن آقا؟
‫هی! بس کنین!
‫هی! احمقا!
‫نزدیک‌تر نیاین. خودمون‌و آتیش می‌زنیم.
‫جلویمون‌رو نگیر. - گفتم نزدیک نشو.
‫کلکتور باید همین‌جا بیاد و خواسته‌های ما رو برآورده کنه.
‫جلویمون‌رو نگیر. - خواسته‌های ما‌و برآورده کن.
‫هی! تو!
‫هی! راه بدین. حرکت کنین.
‫راه بدین. - راه بدین، رفقا! حرکت کنین.
‫حرکت کنین. الان.
‫گفتم حرکت کنین.
‫اون وری برین.
‫اون طرف برین.
‫اگه تا امروز خواسته‌های ما برآورده نشه،
‫ده نفر از ما همین‌جا خودمون‌و آتیش می‌زنیم.
‫بس کنین چرت و پرت گفتن‌رو.
‫نمی‌خوام اگه مُردین سرزنشم کنن. بگیرش بده به من.
‫بفرما، آقا.
‫الان خوشحالی؟
‫خیلی ممنونم، آقا!
‫به اون نماینده پارلمان بگو که
‫چون اوضاع خطرناک شد من موافقت کردم امضا کنم.
‫حالم‌و خراب کردن. همه جلساتم‌و لغو کنید.
‫باشه. خیلی خب!
‫داری چیکار می‌کنی، کارتی؟
‫به راننده بگو ماشین‌و بیاره بیرون. - پنج دقیقه، عمو.
‫ماشینمون بنزینش تموم شده. راننده رفته بیاره.
‫بنزین تموم شده؟ - آره.
‫صبح مخزن پر بود. - آره، پر بود.
‫ولی اونها بنزین می‌خواستن که خودشون‌و آتیش بزنن.
‫پس هم بهشون ایده و هم بنزین دادم.
‫تو...
‫چه جور به خودت اجازه دادی؟ بهت نگفتم ساکت باشی؟
‫کاری نکردم، عمو.
‫داشتم داستانشونو گوش می‌کردم،‌ وقتی کاری نمی‌کردم.
‫بعد اون دیگه نمی‌تونستم بیکار بشینم.
‫یه عضو پارلمان یه خدمت‌گزار دولته.
‫اون برای این ملت و شما کار می‌کنه.
‫شما رئیس هستین که اونا رو انتخاب کردین.
‫اگه چیزی شما رو اذیت می‌کنه، باید اون‌و حل کنه.
‫به جای مطالبه، دارین ازش خواهش می‌کنین.
‫صبر کن. برمی‌گردم.
‫نگاه کن چقدر خوشحال هستن همشون.
‫پنج دقیقه بهم بده، آقا.
‫بنزین‌و پر می‌کنم قبل از اینکه سمبوسه‌تونو تموم کنین، آقا.
‫بریز رو خودم به‌جاش!
‫عمو... - بیا، بریز.
‫تو...
‫عمو... - آقا.
‫خدای من!
یه هدیه کوچیک برای کمک شما
‫این‌و قبول کن.
‫این واسه چیه؟
‫اگه پوجا انجام بدی و به این دعا کنی، همه آرزوهات برآورده می‌شن.
‫آه! - آره. می‌بینمتون بعد.
‫چرا اینجوری نگام می‌کنی؟
‫آه، این؟
‫اهالی پاناکادو اشتباهی فک کردن که من دامادتم.
‫اصرار داشتن که به عنوان مهمون ویژه تو مراسمشون شرکت کنم.
‫برای همین این تیپو دارم.
‫اهالی خیلی خوشحال بودن که تو با حصار برقی موافقت کردی.
‫گفتن اگه به این چوب دعا کنیم، آرزوهامون برآورده می‌شه.
‫دیگه لازم نیس بری دهلی، خودشون میان پیشت.
‫بفرما.
‫اینا رو بگیر.
‫عمو!
‫برو بیرون!
‫از اینجا برو بیرون!
‫یک لحظه هم نمی‌تونی اینجا بمونی. برو بیرون!
‫عمو اشتباه نکن، تو رو خدا.
‫تو که منو به این خونه دعوت نکردی.
‫خواهرم دعوتم کرده اومدم.
‫یه کلمه از اون بگی، می‌رم.
‫آناندهی.
‫بگو همین الان از خونه بره بیرون.
‫الان همین حالا!
‫بابت همه اشتباهاتش معذرت می‌خوام.
‫واقعا متاسفم!
‫چرا معذرت می‌خوای؟ - بس کن.
‫برام مهم نیس چیکار می‌کنی.
‫اما صد بار بهش گفتم به کسی آسیب نرسون.
‫چرا باز این کارو کردی؟
‫آناندهی... - از عمو معذرت خواهی کن.
‫الان این کارو بکن.
‫هیچی اشتباه نکردم.
‫چرا باید معذرت بخوام؟
‫در واقع، باید ازم تشکر کنه.
‫شنیدی؟
‫ببین چجوری حرف می‌زنه.
‫حاضره تحقیرت کنه.
‫چی می‌گی، خاله؟
‫من بهش لطف کردم
‫که کمک کردم دادخواست شش ماهه‌اشو تو نصف روز تموم کنه!
‫اهالی دارن جشن میگیرن.
‫به عنوان یه عضو پارلمان، باید زودتر این کارو می‌کرد.
‫خفه شو!
‫خیلی داری حرف می‌زنی! - مامان، صبر کن.
‫فکر می‌کنی خودت عضو پارلمان شهرستان نئلگیرس هستی، کارتی؟
‫یا خودت امتحان آی‌ای‌اس رو قبول شدی؟
‫نمی‌دونه چیکار باید بکنه؟
‫تو کی هستی که ازش سؤال کنی؟
‫من نیازی ندارم یه مقام باشم که به مردم خوبی کنم.
‫نیت‌هام کافیه.
‫بیا. خیلی آسونه که از بیرون آدم خوب بشی
‫یا از بیرون نصیحت کنی.
‫یه روز تو سیستم کار کن.
‫بعدش مشکلات و روالشو می‌فهمی.
‫هرچیزی.
‫هی!
‫آناندهی، بهش بگو بره بیرون.
‫نمی‌تونم چهره مزخرفشو تحمل کنم!
‫نشنیدی چی گفتم؟
‫آراویند، به‌خاطر اون دیگه کسی به دردسر نمی‌افته.
‫این مسئولیت منه.
‫لطفا نذار از این خونه بره بیرون.
‫لطفاً. ‫- لعنتی!
‫اگه بهش بگم بره بیرون، گوش نمی‌ده.
‫و اگه به تو بگم بفرستش بیرون، گوش نمی‌دی.
‫هیچ‌کدومتون به حرفام گوش نمی‌دین.
‫والدینتون خوب تربیتتون نکردن.
‫عمو! ‫- آره! خوب تربیتتون نکردن.
‫بی‌ربط حرف نزن.
‫می‌پذیرم اگه بگی من خوب تربیت نشدم.
‫باشه مشکلی ندارم.
‫و همه اشتباه برداشت کردن.
‫اما چطور می‌تونی در مورد خواهرم اینطوری حرف بزنی؟
‫اون همه کاری برات انجام داد.
‫عمو، اون راست می‌گه.
‫فقط ما می‌دونیم پدرمون چی کشید که ما رو بزرگ کنه.
‫فقط به خاطر اون، من تحصیلات خوبی دارم.
‫می‌تونم کار کنم،
‫به مدرسه و خانواده برسم و زندگی خوشی داشته باشم.
‫چطور می‌تونی همچین چیزی بگی؟
‫حرفت اشتباه بود.
‫رفتار و برخوردت بعد از اومدن برادرت تغییر کرده.
‫مثل اون حرف می‌زنی و رفتار می‌کنی.
‫تا حالا هیچ وقت خلاف حرفای بابا عمل نکردی.
‫نکردم.
‫حقیقتو می‌گم.
‫این حقیقته.
‫عمو اشتباه گفت که ما خوب تربیت نشدیم.
‫این حرف به من آسیب زد.
‫عمو باید عذرخواهی کنه. ‫- چی؟!
‫چطور جرأت می‌کنی؟
‫هی! ‫- آراویند، داری چیکار می‌کنی؟
‫چطور جرأت می‌کنی وقتی من اینجام بزنی؟!
‫دستتو وردار.
‫وقتی من نبودم می‌خواستی چی کار کنی؟
‫فکر کردی هیچ‌کسو نداره؟
‫کارتی، بس کن!
‫جناب آراویند.
‫نباید منو می‌زدی. این اشتباه بود.
‫عمو.
‫حرفی که در مورد پدرم زدی هم اشتباه بود.
‫روزی که دوتاتون عذرخواهی کنین،
‫اون روز برمی‌گردم به این خونه.
‫خداحافظ. ‫- آندی، لطفاً نرو.
‫بابا. ‫- دیگه کافیه، شنیدم.
‫پدرم به من یاد داده چطور زندگی کنم
‫با عزت نفس.
‫بریم. هرچی بشه مقابله می‌کنیم.
‫همش تقصیر توهه. ‫- مهم نیست.
‫بریم، آندی. ‫- برو جلو و جلوی رفتنشو بگیر.
‫برادر... ‫- آندی.
‫ساراسواتی. ‫- بله.
‫دیگه نمی‌تونم صبر کنم نوه‌هامو ببینم.
‫خیلی وقته ندیدمشون. ‫- آره، آره.
‫چی شده عزیزم؟
‫چرا گریه می‌کنی؟
‫بگو بهم. چی شده؟
‫کارتی، تو بگو حداقل.
‫واقعا چی شده؟
‫دیگه چی باید بشه؟
‫آراویند آندی رو زد، مامان.
‫نمی‌تونستم تحمل کنم.
‫ بهش گفتم با من بیاد.
‫تو هم همین کارو می‌کردی.
‫چی داری می‌گی؟
‫بهت نگفتم قبلاً؟
‫بهت گفتم شوهرش بدی به یکی تو چنای
‫که بتونیم زود به زود بریم سر بزنیم.
‫ولی شماها اونو به این زندان فرستادین ‫گفتین آی.ای.اس، آی.اف.اس.*
‫اونا یه خانواده ستمگرن!
‫ببخشید که باید بگم.
‫ما از شما خواستیم دخترتونو ‫به پسرمون بدید
‫فقط به خاطر اینکه خوب تحصیل کرده بود.
‫ولی پسرتون ثابت کرد ‫که چه اشتباه بزرگی بود.
‫مامان، چرا بی‌خود صحبت می‌کنی؟ ‫بیا داخل.
‫واقعا می‌خوام دعوتتون کنم بیاین داخل.
‫ولی...
‫اونا بدترین بچه‌هایی هستن ‫که می‌تونین داشته باشین.
نمیتونم دعوتتون کنم به خونه
‫برو گمشو!
‫شنیدی بابا؟
‫غرورشو دیدی؟
‫دفعه بعد که همدیگه رو دیدیم، می‌بینی که کارتی چقدر عوض شده.
‫قول میدم.
‫آناندهی، من کنارتم.
‫نگران نباش. با هرچی که پیش بیاد، روبه‌رو میشیم.
‫داداش! بارها رو عقب خالی کن. - بله، قربان.
‫داداش، وسایل خانم و اسباب‌بازی بچه‌ها رو عقب گذاشتیم.
‫همه چی خوبه؟ درسته؟
‫قبل از اینکه یه اشتباه بزرگ کنی
‫تو دفتر کلکسیونر و اخراج بشی،
‫از اون شغل استعفا بده
‫و تمرکز کن رو اینکه
‫یه خواننده پلی‌بک مثل سید سریرام بشی.
‫ممنون از نگرانی‌ات.
‫از وقتی به بلوغ رسیدم،
‫از نمک و فلفل کلکسیونر استفاده کردم.
‫پس هیچ راهی نیست که اینجا رو ترک کنم.
‫فوق‌العاده. - باشه.
‫نظرت چیه؟
‫واضحه که تو کشاو نیستی، بلکه یه کله‌پوک تاییدی!
‫اینقدر زود بهش پی بردی؟
‫داداش! ماشین رو اونجا پارک کن.
‫بفرمایید. - پولیشی میمون من!
‫وای! - ممنون عمو.
‫همه‌تون واقعاً گرسنه به نظر می‌رسید.
‫یه کار کنیم.
‫بگو چی دوست داری. من آنلاین سفارش میدم.
‫تخفیف دارم بخاطر خوز ممد . - من پیتزا مرغ می‌خوام!
‫خوبه!
‫من بستنی توت‌فرنگی می‌خوام. - کارتی!
‫نمی‌بینی تو چه بدبختی هستیم؟ فک می‌کنی چیکار می‌کنی؟
‫چرا خفه نمیشی؟
‫برو تو اتاق. اونجا بازی کن.
‫بریم. - عمو، من بستنی می‌خوام!
‫بچه‌ها هنوز چیزی نخوردن-- - هی! ساکت شو!
‫آناندهی، بچه‌ها رو بردار برو.
‫ما به شما می‌رسیم.
‫بریم خونه آراویند و از همه عذرخواهی کنیم.
‫من به دوستش عذرخواهی می‌کنم، به خاطر خدا!
‫لعنتی، همه‌اش تقصیر بدم!
‫درسته آناندهی. بابات درست میگه.
‫زندگیتو قمار نکن با اعتماد بهش.
‫می‌ریم چنای.
‫تو برو. - نه، مامان.
‫پدر شوهرم درباره اینکه چطور بابام منو بزرگ کرده بد حرف زد.
‫و شوهرم؟ اون منو زد!
‫به خاطر همینه که از اون خونه اومدم بیرون.
‫این تصمیم منه.
‫لطفاً برادرم رو تو این ماجرا نیارید.
‫نگاه کن آناندهی.
‫اگه هی به سازشون برقصی...
‫الان پول داری، اما به زودی،
کارتن خواب میشی
‫زندگیتو خراب می‌کنی!
‫بابا.
‫مگه همون تو نبودی که به من یاد دادی عزت نفسمو حفظ کنم؟
‫من پا تو اون خونه میزارم
‫فقط وقتی شوهرم و پدر شوهرم از من عذرخواهی کنن.
‫چی میگی؟
‫اگه هیچوقت ازت عذرخواهی نکنن؟
‫یه فکر بکر دارم. - لعنت به فکرت!
‫فقط وقتی که پرسیدن حرف بزن!
‫می‌فهمی؟ بگو!
‫چی داری؟ بگو.
‫دارم می‌پرسم! - نه، خواهر. سرم داد می‌زنه.
‫بگو، اشکال نداره.
‫اخطار طلاق.
‫طبق قانون خشونت خانوادگی سال 1863، قسمت 498A،
‫فقط دادن یه اخطار طلاق کافیه.
‫بعدش، تمام آی‌ای‌اس، آی‌اف‌اس و دکترای اون
‫خونه با ترس دوان دوان میان پیشت!
‫چون برای اونا حیثیت همه چیزه.
‫چطور بودم؟ - عزیزم؟
‫بابا؟
‫کارتی؟ کارتی!
‫چرا زدی تو گوشش، بابا؟
‫چیزی نگفت که غلط باشه!
‫تو فرستادی‌اش به مدرسه حقوق،
‫واسه همونه که داره قانون رو می‌گه.
‫داداشم راست میگه.
‫عالی!
‫وقتی اون اینجا باشه، تو هم درست مثل او حرف می‌زنی.
‫اونقدر روی تو تأثیر گذاشته.
‫شما دو نفر می‌تونید هر طور که می‌خواهید با این موضوع کنار بیایید!
‫بابا.
‫این موضوع خانوادگی منه.
‫عزت نفس من تو این مسئله خیلی تأثیر داره.
‫خودم از پسش برمی‌آم. شما دو نفر بی‌خیالش بشید.
‫لطفاً.
‫آناندی.
‫سلام، داماد کلکتور! حالا نگران بودن چه فایده‌ای داره؟
‫باید قبل از اینکه اینجوری با پدرم رفتار کنی
‫بیشتر فکر می‌کردی.
‫ببین، اشتباه کردن اشتباه نیست.
‫اما تکرار همون اشتباه، اشتباهه.
‫تنها اشتباه من این بود که بهت گفتم کجا هستم.
‫ناراحت نشو. آرام باش! آرام باش.
‫چی شد؟ تو یک شبه ستاره شبکه‌های اجتماعی شدی!
‫همه دارن در موردت صحبت می‌کنن. ‫- هی!
‫تو خواهر شوهر منی.
من میتونم بهت یشنهاد ازدواج بدم
‫علاوه بر این، تو رو خیلی دوست دارم.
‫به همین دلیل بود که اومدم بهت بگم "داماد کلکتور".
‫اگر فکر می‌کنی این اشتباهه،
‫من مشکلی ندارم.
‫دوست دارم که راحت با من صحبت می‌کنی.
‫چرا همون تلاش رو برای عذرخواهی از پدرم انجام نمی‌دی؟
‫من تمام حمایتم رو می‌کنم!
‫لطفاً؟ ‫- اگر تو تلاش کنی
‫تا پدرت و برادرت از خواهرم عذرخواهی کنن،
‫من تمام حمایتم رو می‌کنم!
‫لطفاً؟
‫تو هم همیشه از خواهرت دفاع می‌کنی، درسته؟
‫به خاطر همین بود که می‌خواستم ازت حمایت کنم.
‫اما تو هم با من بد رفتاری می‌کنی!
‫دیگه هیچ وقت باهات رو در رو نمی‌شم!
‫خداحافظ!
‫'شماره‌ای که تلاش به تماس با اون رو دارید، در حال حاضر در دسترس نیست.'
‫لطفاً بعداً دوباره تلاش کنید.
‫'شماره‌ای که تلاش به تماس با اون رو دارید، در حال حاضر در دسترس نیست.'
‫لطفاً بعداً دوباره تلاش کنید.
‫هی! ‫- برادر.
‫چند دقیقه صبر کن. ‫- باشه.
‫چی شده، مامان؟ ‫- چی، پسرم؟
‫کجا بودی؟ چند بار باید بهت زنگ بزنم؟
‫چرا جواب نمی‌دی؟
‫دیدم تماست رو از دست دادم و بهت زنگ می‌زدم.
‫اما خط مشغول بود. چی شده؟
‫پدرت همیشه بهم خبر میداد وقتی که می‌خواست بره بیرون.
‫صبح رفت، و از اون موقع خبری ازش ندارم.
‫اون هم به تماس‌های من جواب نمی‌ده.
‫خیلی نگرانم، کارتی.
‫شاید نزدیکه، و گوشیش رو روی بی‌صدا گذاشته.
‫خودتو اذیت نکن.
‫این خیلی عجیب به نظر میاد.
‫آناندی خونه نیست.
‫این رو به اون نگو تا نگران نشه.
‫من می‌رم دنبالش.
‫اگه بهت زنگ زد یا اومد خونه، بهم خبر بده.
‫'شماره‌ای که تلاش به تماس با اون رو دارید، در حال حاضر در دسترس نیست.'
‫کجا رفته؟
‫بابا هنوز خونه نیومده، کارتی.
‫'امنیت مونوسامی گفت' ‫'که پدرت رو در مغازه شراب'
‫'نزدیک به پمپ بنزین دیده.'
‫پدر؟
‫این عادت جدید چیه؟
‫تو به مردم نصیحت می‌کنی که مشروب نخورن، حالا خودت می‌خوری؟
‫پدر، با تو حرف می‌زنم!
‫این کار برات خوب نیست.
‫بابا، تو بیمار قلبی داری!
‫بعد از اتفاقی که امروز افتاد، باید سم می‌خوردم!
‫خوشحالم که این نوشیدنی مزخرف رو می‌خورم!
‫آراویند؟
‫لطفاً فقط به خاطر دلخوری از پسرم،
‫پشت به دخترم و بچه‌هات نکن.
‫من معذرت می‌خوام بابت همه چی که اتفاق افتاد.
‫لطفاً اون‌ها رو برگردون.
‫خواهش می‌کنم. ‫- گوش کن.
‫من اون‌ها رو ترک نکردم و قطعاً بیرون نکردم.
‫دخترت اونقدر با حرف‌های پسرت پر از خودش شد
‫که با پدرم دعوا کرد و از خونه رفت.
‫چیکار می‌تونم بکنم؟ ‫- آراویند.
‫بلافاصله کارتی رو می‌برم چنای.
‫از زندگی‌ت دور می‌شه.
‫لطفاً والدین‌ت رو قانع کن و این مشکل رو حل کن، آراویند.
‫زندگی دخترم تو دستای توئه.
‫پسرت که نمی‌خواد در پیریت ازت مراقبت کنه،
‫پس همه‌تون زنم رو بردین که بعداً به درآمدش تکیه کنین؟ ‫درسته؟
‫کار درستیه؟
‫آراویند، چرا اینجوری حرف می‌زنی؟
‫حرف من نیست. این چیزی‌ه که جامعه بعداً می‌گه.
‫من ام حاضرم به پات بیفتم. ‫- موروگسا!
‫جناب؟ ‫- پیر شدی ولی هنوز هیچی بلد نیستی!
‫یه چی رو جای دیگه گم کردی ولی اینجا دنبالش می‌گردی؟
‫حالا خوشحالی؟
‫کی بهت گفت پیشش بری؟
‫بدون ‌توجه به سن و سالت، تحقیرت کرد!
‫فکر می‌کنه کسی نیست که بهش جواب بده؟
‫من اینجام. به عنوان پسرت،
‫می‌رم جلوش. ‫- هی!
‫تو پسرم نیستی.
‫ یتیمی.
‫آندهی تنها بچه‌مون بود.
‫این سرنوشت شومی بود
‫که تورو قبول کردیم و بزرگ کردیم.
‫رنگ واقعیت رو نشون دادی!
‫زندگی دخترم رو نابود کردی و تنهاش گذاشتی!
‫گناهکار پست!
‫خواهرت پنج سالش بود.
‫مادرت برای دومین بار حامله بود.
‫خواهرت خیلی خوشحال بود که یه بچه به خانواده‌مون اضافه می‌شه.
‫این‌قدر هیجان زده بود!
‫اگه پسر بود، می‌خواست اسمش رو کارتی بذاره.
‫راستش، بهتر از من به مادرت می‌رسید.
‫نیست؟
‫نه ماهه حامله بودم.
‫ناگهانی درد زایمان گرفتم. اون دانشگاه بود.
‫همسایه‌ها منو بردن بیمارستان.
‫تا وقتی بردنم داخل بخش زایمان، دستم رو گرفته بود.
‫ولی بد بیاری ما…
‫بچه مرده به دنیا اومد.
‫مایه تاسف و ناراحتی بود.
‫ولی خواهرت چی؟
‫اونجا ایستاده بود، دستش شیرینی بود که بخواد پخش کنه.
‫نمی‌دونستم چطوری باهاش روبرو بشم.
‫با دلی سنگین،
‫یه قصه ساختگی گفتم که برادر کوچکش مریضه
‫و باید دو ماه توی بیمارستان بمونه.
‫وقتی گفتم، جوری اون شیرینی رو پرت کرد، داد زد،
‫برادرم رو می‌خوام.
‫بابا، من برادر کوچکم رو الان می‌خوام!.
‫وقتی برگشتم خونه…
‫مدام گریه می‌کرد و افسرده بود
‫و می‌پرسید کی برادر کوچکش میاد.
‫بردیمش پیش هر دکتری.
‫ولی هیچ‌کدوم نتونستن بفهمن مشکلش چیه.
‫به عنوان چاره آخر، پیش روانپزشک رفتیم.
‫دکتر پیشنهاد داد که بریم یه یتیم‌خونه و بچه‌ای رو به سرپرستی بگیریم
‫تا ذهنش کمی آروم بشه.
‫به خاطر نجات دخترمون، هیچ راه دیگه‌ای نداشتیم.
‫برای همین به یه یتیم‌خونه در پلَوارام سر زدیم.
‫اونجا بود که پیدات کردیم.
‫تورو آوردیم خونه و گفتیم از بیمارستان مرخص شدی.
‫شادی‌ای که توی چشماش دیدیم…
‫ای خدای من! هیچ‌وقت چیزی به این ارزشمندی ندیدم!
‫می‌دونی اولین باری که تورو بغل کرد چی گفت؟
‫"مطمئنم برادرم خوب نگهداری می‌شه و هیچ‌وقت گریه نمی‌کنه!"
‫تا حالا هم همین‌جوری ازت مراقبت کرده.
‫تو زندگی یه همچین کسی رو نابود کردی و تنهاش گذاشتی.
‫خواهرت دلیل اینه که با ما ایستادی.
‫من ام حاضرم به پات بیفتم. ‫- چی شد بابا…
‫کمک کن خواهرت برگرده پیش شوهرش.
‫مثل وقتی که توی خونه کلکته خوشبخت بودن،
‫باید همین‌جوری زندگی کنن.
‫باید قول بده که تو رو بخشیده.
‫همین‌ها رو حل کن، بعدش می‌تونی منو بابا صدا کنی.
‫تا اون موقع قیافت رو به من رو نشون نده!
‫پسرم، اینو از خواهرت پنهون کن.
‫اون چیزی از این ماجرا نمی‌دونه.
‫اگه بفهمه، قلبش می‌شکنه.
‫لطفاً پسرم.
‫"آیا لالایی شیرین و آرامش‌بخش"
‫"اسمت رو زمزمه می‌کنه، خواهر عزیزم؟"
‫"حتی اگه منو به دنیا نیاوردی،"
‫"مامانی که همیشه می‌شناختم، نیستی؟"
‫"آیا تو جویباری هستی که آرام جریان داره"
‫"تو یه سرزمین خشک و بی‌آب و علف؟"
‫"آیا تو فرستاده شدی تا کنارم باشی"
‫"و دستم رو تو هر آزمایشی بگیری؟"
‫"تو اون فرشته‌ای هستی ‫که مواظب این بچه‌ی وحشی بود!"
‫"تو منو تو آغوش محبتت بزرگ کردی!"
‫"حتی با وجود چند سال ‫کم‌تر بین ما"
‫"همیشه بهت می‌گم ‫که مادرم هستی"
‫"آیا لالایی شیرین و آرامش‌بخش"
‫"اسمت رو زمزمه می‌کنه، خواهر عزیزم؟"
‫"حتی اگه منو به دنیا نیاوردی،"
‫"مامانی که همیشه می‌شناختم، نیستی؟"
‫"آیا تو جویباری هستی که آرام جریان داره"
‫"تو یه سرزمین خشک و بی‌آب و علف؟"
‫"آیا تو فرستاده شدی تا کنارم باشی"
‫"و دستم رو تو هر آزمایشی بگیری؟"
‫"تو هر شیطنتی،"
‫"تو کنارم بودی و ازم دفاع می‌کردی!"
‫"تو آرزوی من هستی"
‫"و برکت من، خواهر عزیزم!"
‫"وقتی تقریباً می‌خوام کتک بخورم"
‫"تو منو پشت سرت مخفی می‌کنی"
‫"تو سپر پایدار من هستی،"
‫"یه محافظ تو تمام لحظات"
‫"اگه من یه طوفان خشن باشم ‫تو نسیم آرامشی"
‫"با اون لبخندت، ‫منو شکست می‌دی!"
‫"اگه من رودخانه هستم، ‫پس تو درخت شکوفایی"
‫"که مطمئن می‌شی ‫من رشد و شکوفا بشم"
‫چی شده، عمو؟ ‫- کشاوا!
‫چرا در اصلی رو نبستی؟
‫الان می‌بندمش، قربان.
‫هی! به مونسامی بگو که در رو ببنده.
‫الان بسته شده، قربان. ‫- چه فایده؟ اومده دیگه.
‫یکی دیگه از راکت‌های ۲۸ هزار دلاری پرید!
‫عمو!
‫آروم باش. ‫من درستش می‌کنم.
‫خب، برادر؟
‫حتی وقتی تعطیلات تموم شده ‫هنوز اینجایی؟
‫شنیدم خواهرت و بچه‌ها رو از خانواده دور کردی.
‫عالی!
‫تبریک!
‫برنامه بعدیت چیه؟
‫سعی داری آرچانا و منو از هم جدا کنی؟
‫این اتفاق نمی‌افته.
‫چیه اون نگاه؟ عصبانی هستی؟
‫هیچی.
‫اومدم اینجا تا ‫از همه‌تون معذرت بخوام.
‫فقط دو دقیقه لطفاً.
‫عمو! ‫اون اومده تا از همه‌تون معذرت بخواد.
‫دو دقیقه وقت می‌خواد.
‫بعدش، می‌تونیم ‫با وقت خانواده‌مون ادامه بدیم.
‫این بازی مال منه.
مسخره
‫قربان، با چیزی که به نظر درست میاد می‌رم جلو.
‫هیچ‌وقت به احساسات دیگران اهمیت ندادم.
‫دیگه اون آدم نخواهم بود.
‫قول می‌دم.
‫همه‌مون رو ببخشید، لطفاً.
‫الان دیگه فرقی نمی‌کنه. ‫برام مهم نیست!
‫عمو، تو دعوایی که کردیم ‫خواهرمو زدی.
‫ازت عصبانی شدم و یقه‌تو گرفتم.
‫اون کاری که کردم اشتباه بود.
‫معذرت می‌خوام. لطفاً خواهرم و بچه‌هاتونو رها نکنید، لطفاً.
‫حتی می‌افتم-- ‫- هی، کارتی.
‫اون
‫میگه تا معذرت‌خواهی ما رو نشنوه وارد نمی‌شه.
‫فراموش کن منو. ‫ از 'ایشون' انتظار معذرت‌خواهی داره؟
‫چطور جرأت می‌کنه؟ ‫کارتی! برو بیرون.
‫خاله، ناخودآگاه، ‫خیلی بهتون آسیب زدم.
‫صمیمانه بابتش عذرخواهی می‌کنم.
‫اوه! تو خیلی اشتباه می‌کنی.
‫و یهو، میای معذرت‌خواهی می‌کنی.
‫و ما باید ببخشیمت ‫انگار هیچ‌چیزی اتفاق نیفتاده، نه؟
‫چی کار باید بکنم که ‫همه‌تون منو ببخشید؟ اون کارو می‌کنم.
‫لطفاً خواهر و بچه‌هامو تنبیه نکنید.
‫لطفاً.
‫چرا من باید این وقت صبح با این دردسر سر و کله بزنم؟!
‫آقا! کیشاوا، بیا. ‫- بله، آقا؟
‫بله، آقا. چی شده؟
‫چه خبره؟ ‫- بابا!
‫ببخشید، کیشاوا. من اشتباه کردم.
‫منو ببخش.
‫چه مزخرفی! ‫- دیگه تکرار نمی‌کنم.
‫برو، کارت رو انجام بده.
‫آقا! چرا الان به من سیلی زدی؟
‫بگو، آقا.
‫بگو! ‫- معذرت‌خواهی نکردم؟
‫فکر می‌کنی معذرت‌خواهی‌ت کار رو درست می‌کنه؟
‫گمشو! من دیگه اینجا نمی‌مونم.
‫او ۲۵ ساله که اینجا به عنوان کمک‌کار ما کار می‌کنه.
‫اگه اون این‌قدر عزت نفس داره،
‫فکر کن ما چقدر داریم
‫به عنوان یه آی‌ای‌اس، آی‌اف‌اس، وکیل و پزشک؟
‫برو بیرون.
‫عمو، من-- ‫- گفتم برو بیرون!
‫چته؟ چرا کیشاوان رو زدی؟
‫هی، کارتی!
‫هی…
‫نگفتم نرو به اون خونه؟
‫پس چرا رفتی؟
‫هی…
‫دارم ازت می‌پرسم!
‫آندی…
‫اصلاً فکر نمی‌کردم اینجوری باهام حرف بزنن!
‫تو انتظار نداشتی، ولی من پیش‌بینی می‌کردم!
‫مطمئن بودم که شرمندت می‌کنن!
‫شاید باور کرده بودن که من فرستادمت تا ماجرا بین‌مون رو حل کنی!
‫واقعاً نیاز داریم به این؟
‫یه چیزی بگو.
‫ببین آرچنا…
‫دوباره اینو توضیح می‌دم.
‫این چیزی نیست که فکر می‌کنی.
‫من نفرستادمش به خونتون،
‫خودش اومده.
‫هر وقت که پدرت و برادرت حاضرن عذرخواهی کنن،
‫برمی‌گردم به اون خونه!
‫کلاس دارم دیرم می‌شه.
‫می‌رم.
‫خداحافظ!
‫هی! چرا به خواهرم همه‌چی رو مثل خبر می‌گی؟
‫کار دیگه‌ای نداری؟
‫خیلی کار دارم، ولی می‌دونی چرا الان این کارو می‌کنم؟
‫می‌دونی؟
‫چون واقعاً دوستت دارم.
‫عاشقت شدم!
‫داری حرف می‌زنی بدون اینکه بفهمی.
‫هی…
‫آرچنا…
‫منم همین حس رو به تو دارم!
‫ولی هیچ‌کس توی خونتون منو دوست نداره!
‫شک دارم که نظرشون تو آینده تغییر کنه!
‫بیا این کارو نکنیم.
‫این که تو دوستمی،
‫همه چیزیه که مهمه!
‫من به کمکت ادامه می‌دم.
‫کمک کردن به یه نفر که دوسش داری به اجازه نیاز نداره!
‫قلبی برای کمک کافی‌یه.
‫هی!
‫چرا گریه می‌کنید؟
‫آندی، چی شده؟
‫چیزی نیست. شام درست کردم.
‫شامتو بخور و بخواب!
‫کار دارم.
‫مامانتون دعواتون کرده؟
‫اگه دایی کارتی برگرده خونه‌ش،
‫ما دوباره می‌تونیم با بابا خوش باشیم، مگه نه؟
‫پس آرجون از مامان پرسید کی دایی کارتی رو می‌فرسته خونه!
‫ولی ماما داد زد خفه شو،
‫و محکم به آرجون سیلی زد.
‫آبی، آرجون…
‫خیلی وقته بهتون گفتم بخوابید.
‫می‌خواید بخوابید یا نه؟
‫بهتون قول می‌دم شما دوتا دوباره با پدر و مادرتون،
‫خوشبختانه توی اون خونه زندگی کنید!
‫مسئولیت با منه. ‫- قول؟
‫قول!
‫وقت خواب شده. شب بخیر!
‫هی، اونا بچن.
‫اونا هیچ‌کدوم از اینا رو نمی‌فهمن.
‫زیادی فکرش رو نکن. ‫- اوهوم.
‫چرا گریه می‌کنی؟
‫نباید می‌اومدم خونتون.
‫همه چیز رو خراب کردم.
‫بچه‌ها دلشون برای باباشون تنگ شده.
‫تقصیر تو نیست که این‌طوری شد.
‫وقتی اشتباهشون رو بفهمن،
‫و ازم عذرخواهی کنن،
‫همه‌چیز درست می‌شه.
‫مطمئنم اوضاع بهتر می‌شه.
‫تا اون موقع، من اینجا هستم که ‫از تو و بچه‌ها مراقبت کنم.
‫تو نوزادی مریض شدی…
‫و برای چهار ماه طولانی بستری شدی.
‫بعدش آوردنت خونه.
‫تو یه بچه کوچولو بودی،
‫که کل شب گریه می‌کردی.
‫من با پدر و مادرمون دعوا کردم ‫فقط که بغلت کنم.
‫می‌دونی بهشون چی گفتم؟
‫قول دادم که همیشه از داداشم ‫خوب مراقبت کنم!
‫ولی امروز، داداشم قول می‌ده ‫که از من و بچه‌هام مراقبت کنه.
‫احساس غرور می‌کنم.
‫نگران نباش.
‫برو شامت رو بخور و بخواب.
‫بابا!
‫سلام بابا!
‫سلام بچه‌ها!
‫شما چطوری اومدید اینجا؟
‫دایی آوردمون.
‫خب! شام خوردین؟ چیزی می‌خوایین؟
‫دایی برامون شکلات و بیسکوییت گرفت،
‫و همه چیزایی که دوست داریم. ‫سیر سیر شدیم!
‫آره کار منه.
‫بابا، خیلی دلم برات تنگ شده!
‫نمی‌تونم شب بدون تو بخوابم!
‫بابا هم دلتنگت شده، عزیزم!
‫منم شب نمی‌تونم بخوابم!
‫ببخشید، دوست‌جون. ‫- بابا؟
‫چی شده؟ ‫- برای جشن مدرسه فردا،
‫دوستام ازم خواستن ‫که والدینم رو بیارم!
‫میای جشن، بابا؟
‫میام و کل روز رو باهات می‌گذرونم. خوبه؟
‫مرسی بابا. ‫- باشه، بابا.
‫مورگسا، ‫برنامه‌هام رو برای فردا لغو کن.
‫دارم می‌رم مدرسه بچه‌ها.
‫متشکریم بچه‌ها.
‫اجرای بهاراتاناتیام عالی بود.
‫حالا، اَبی و اَرجون یک نمایش ‫درباره والدین و ارزش‌های خانوادگی اجرا می‌کنن!
‫این نمایش توسط ‫کارتی خودمون نوشته شده!
‫بچه ببر، چقدر با خانواده‌ات خوشحالی!
‫هیچ موقع مشکلی ندارین تو خانواده؟
‫چرا، داریم!
‫اما هر مشکلی هم پیش بیاد، ‫ما کنار همیم.
‫هرگز از هم جدا نمی‌شیم!
‫بچه فیل…
‫پدر و مادرت دوستت دارن؟
‫من تو شکم مامانم ‫۱۸ ماه بودم!
‫از اون موقع به بعد، ما ‫همیشه یک خانواده خوشبخت بودیم.
‫ارجون، می‌خوام خانواده‌مون ‫مثل این حیوانات خوشحال باشه!
‫ممکنه؟ ‫- بله.
‫با دعا به خدا هر چیزی ممکنه!
‫دعا کنیم؟
‫خدای عزیز، ‫مثل این حیوانات کوچیک…
‫آرزو داریم به عنوان یک خانواده ‫متحد باشیم!
‫بچه‌ها، منم خدا!
‫دعاهاتون رو شنیدم. ‫- خدا؟
‫می‌تونین یا با مامانتون باشین،
‫یا با باباتون.
‫نمی‌تونین با هر دوتاشون باشین! ‫- خدا؟
‫می‌خوایین با کی زندگی کنین؟
‫می‌خوایم با هر دوتاشون ‫زندگی کنیم، خدا!
‫لطفاً، خدا! خواهش می‌کنیم.
‫این غیرممکنه.
‫زمان تصمیم گرفته که ‫شما این‌طوری زندگی کنین.
‫و نمی‌شه تغییرش داد.
‫حالا بهم بگو.
‫می‌خوای با کی زندگی کنی؟
‫نه خدا، ما می‌خوایم با هم باشیم.
‫لطفاً خدا، لطفاً!
‫سرنوشتتون نمی‌تونه تغییر کنه.
‫تو سن شما، ‫شاید براتون سخت باشه بفهمین.
‫نمی‌تونم تو این موضوع کمکتون کنم.
‫متأسفم!
‫خدا، خدا!
‫چرا خدا گفت نه؟
‫کجایی خدا؟ لطفاً بیا.
‫آرجون...
‫بابا، لطفاً!
‫بذار همه با هم زندگی کنیم، بابا.
‫خواهش می‌کنم.
‫لطفاً.
‫مامان...
‫لطفاً مامان.
‫لطفاً به خاطر ما، مامان!
مامان
‫بذار همه با هم زندگی کنیم، مامان!
‫مامان...
‫بابا، حتی خدا هم کمک نکرد.
‫می‌تونی حداقل تو کمک کنی، لطفاً؟
‫مامان...
‫چرا شما بچه‌ها اینو گفتین؟
‫هرگز از کنار شما نمی‌رم.
‫برای همیشه با شما می‌مونم.
‫همه می‌گن که ‫هیچوقت ما رو دوست نداشتی.
‫برای همینه که رفتی.
‫کی جرئت کرده اینو بگه؟
‫دوستای مدرسه، بابا.
‫شما بچه‌ها زندگی بابایینا!
‫هرگز از کنار شما نمی‌رم.
‫متأسفم!
‫آناندهی، بیا داخل.
‫سلام بچه‌ها! چطورین؟
‫خوبم. ‫- صبر کن، صبر کن.
‫چرا اینقدر خوشحالی؟
‫چی شده، پسرم؟
‫خودت تنها از خونه رفتی.
‫حالا با آدمای جدید برگشتی خونه. ‫این‌ها از کجا اومدن؟
‫بابا...
‫همه این کنایه‌ها،
‫بذارش برای کسایی که ‫توی اداره زیر دست شما کار می‌کنن!
‫این یه خانواده است.
‫لطفاً اینجوری حرف نزن.
‫ببین!
‫کامل سبک رفتاری و ‫بدنش رو تغییر داده.
‫ببینیم دیگه چه چیزایی فرق کرده.
‫بگو، آقا. گوش می‌دم.
‫بابا...
‫اون روز آناندهی رو زدم، ‫ولی بعداً معذرت‌خواهی کردم.
‫شما به پدرش بد گفتین.
‫فقط یه عذرخواهی ساده بکنید ‫و بذاریم این مسئله ختم بشه.
‫چی، می‌خوای من معذرت‌خواهی کنم؟
‫گفتم...
‫که، پدر و مادرش اونو و ‫برادرش رو خوب تربیت نکردن.
‫فکر می‌کنم کاملاً درسته!
‫چرا باید عذرخواهی کنم؟
‫نه، نمی‌فهمم.
‫عمو. ‫- چرا باید عذرخواهی کنم؟
‫گفتین ما خوب تربیت نشدیم،
‫خیلی راحت اون روز گفتین.
‫ولی معنای عمیق پشتش رو، ‫نمی‌بینین؟
‫چی؟
‫داری می‌گی که ‫یه افسر IAS مثل من،
‫معنای 'خوب تربیت نشدیم' رو ‫نمی‌دونه؟
‫خوب، معلم نیستی؟ ‫آگاهم کن!
‫لطفاً به من درس بده، خانم. ‫- شیوا!
‫چرا بی‌دلیل بحث می‌کنی؟
‫آناندهی این قضیه رو پشت سر گذاشته و ‫اینجاست که با ما زندگی کنه.
‫به خاطر خدا!
‫لطفاً غرورتو بذار کنار و همه چی رو فراموش کن.
‫خانم همامالینی سیواگوروناتان...
‫فقط یه وکیل هستی.
‫قاضی نیستی!
‫این رو هم در نظر بگیر، باشه؟
‫بابا، چه شده که اینجوری شدی؟
‫چرا اینقدر تکبر داری؟
‫چرا همیشه فکر می‌کنی حق با توئه؟
‫آراویند...
‫خیلی متاسفم.
‫فکر نمی‌کنم ‫بتونم دیگه اینجا زندگی کنم!
‫دارم می‌رم.
‫آناندی، نرو. ‫- آناندی، تو رو خدا.
‫بابا...
‫روزی که از پیچیدگی‌ها بیرون بیای،
‫و بشی اون پدر، پدرشوهر،
‫و پدربزرگ واقعی، بهم بگو.
‫برمی‌گردم خونه.
‫- اوه!
‫اوه! ‫- خداحافظ، مامان.
‫آراویند، صبر کن. ‫- اوه، من ده دقیقه برای ناهار دیر کردم.
‫نهار رو از دست دادم.
‫اون تغییر نمی‌کنه. ‫- به من هم سر میز ملحق می‌شی؟
‫چطور می‌تونی تو این شرایط اینطوری حرف بزنی؟
‫می‌خوام تنها غذا بخورم.
‫دایی، چرا اینقدر خوشحالی؟
‫هی دایی...
‫نگاه نکن برادرم رو ‫انگار که یه خلافکاره.
‫برادرم یک قهرمانه.
‫سوپر قهرمان!
‫مثل کاپیتان آمریکا!
‫بچه‌ها، زیاد حرف نزنید.
‫برید بازی کنید.
‫یای! بریم، آرجون. ‫- باشه، مامان.
‫هی کارتی...
‫من خونه رو ترک کردم.
‫اما چرا تو اینطوری ناراحتی ‫انگار که خونه رو ترک کردی؟
‫نه، آراویند.
‫فکر کردم شما دوتا با هم برمی‌گردید،
‫که یعنی مشکل ‫تا حدی حل شده.
‫الان مشکل دو برابر شده ‫چون هردوتا شما رفتید!
‫حالا، چطور می‌تونم ‫کلکتور رو ببخشم؟
‫چطور می‌تونم با والدینم روبرو بشم؟ ‫خیلی گیجم.
‫کارتی، تو این نقطه،
‫فکر نمی‌کنم عمو به این زودی ببخشتت.
‫اما یه راهی هست.
‫آره.
‫عروسی آرچانا.
‫وقتی عروسی آرچانا قطعی بشه،
‫مشکلاتمون حل می‌شه.
‫چونکه، اون به اعتبار اجتماعی‌اش اهمیت می‌ده.
‫اگه این اتفاق بیفته، ‫اون خودشو کنار میزاره
‫و با ما کنار میاد!
‫این واقعاً اتفاق می‌افته. ‫- توی مسئله عروسی،
‫آرچانا همیشه خواسته‌های پدرش رو دنبال می‌کنه.
‫اما ما نمی‌دونیم عموتون به کی فکر می‌کنه.
‫دایی کارتی!
‫بازی رو شروع کنیم؟
‫بازی، آره؟
‫شروع کنیم.
‫آرچو؟
‫تنهاتوی این هوای سرد اوتی،
‫تنها داری بستنی می‌خوری!
‫می‌دونم یه سورپرایز شیرین داری برام!
‫باشه، آرچو. آفرین! ‫بده به من. بده به من.
‫کی به تو اجازه داده ‫با وینای درباره عروسی من حرف بزنی؟
‫کی بهت این حق رو داده؟
‫وینای، دو دقیقه وقت داری صحبت کنیم؟
‫بگو!
‫بعد از این که کارای آرچانا رو دیدم،
‫می‌فهمم که به من علاقه‌منده.
‫اون عاشق منه.
‫فرض می‌کنم می‌خواد با من ازدواج کنه.
‫ولی واقع‌بینانه این امکان‌پذیر نیست.
‫شما دو تا برای هم ساخته شدین.
‫پس لطفاً با والدینت صحبت کن و برای ازدواج آماده شو!
‫این تنها چیزی هست که به نفع همه‌ست.
‫ای خدای من!
‫وینای به من اصلا احترام نذاشت!
‫و حرفامو جدی نگرفت.
‫کی گفت جدی نگرفت؟
‫زندگی من به خاطر این که اون خیلی جدی گرفت تو وضعیت بحرانیه!
‫عمو، تو این دنیا…
‫نمی‌تونم داماد شما بشم؟
‫هی، وینای…
‫چرا مثل بچه گریه می‌کنی؟ چی شده؟
‫نه، عمو…
‫خیلی به آرچانا پیشنهاد دادم.
‫ولی همیشه با گفتن «دوست‌تون» اذیتم کرده.
‫متأسفم، عمو.
‫لطفاً کمکم کن، عمو.
‫به خاطر من باهاش حرف بزن. - نه، نه.
‫آرچانا دختر شیرین و معصومیه.
‫اون هست... - برای شما عمو. نه برای من!
‫ببین، من می‌دونم چطور راضیش کنم.
‫الان بهت می‌گم.
‫تو کاملاً شایستگی داری با دخترم ازدواج کنی.
‫تو داماد منی!
‫خوشحالی؟ - قول؟
‫قول! - مرسی، عمو.
‫عالیه، آرچانا! فوق‌العاده‌ست.
‫اگه پدر خودت قول داده،
‫این عروسی به راهه!
‫خفه شو!
‫پدرم نباید تصمیم بگیره که با کی ازدواج کنم.
‫باید من تصمیم بگیرم!
‫دوستت دارم و می‌خوام باهات ازدواج کنم.
‫آرچانا…
‫واقع‌بین باشیم.
‫ازدواج که هیچ،
‫پدرت حتی من رو می‌بخشه؟
‫فقط تو نیستی.
‫هیچ‌کس تو خانوادت نمی‌تونه راضیش کنه.
‫چون غرورش مثل قله اورست بالاست.
‫آقای کارتی…
‫می‌خوام چیزی بهت بگم که نمی‌دونی.
‫پدرم هیچ‌وقت به خواسته‌هام نه نگفت.
‫آها!
‫چون من پرنسس کوچولوی بابامم.
‫صبر کن و ببین!
‫بابا، یه چیز مهم دارم که باید بهت بگم.
‫نظرت درباره کارتی ماما چیه؟
‫کارتی ماما؟ - آره، بابا.
‫پدرت برادری نداره. پس به کی اشاره می‌کنی؟
‫برادر آناندی. نباید بهش بگم ماما؟
‫کارتی… کارتی ماما! - آره.
‫ادامه بده.
‫کارتی الان یه آدم جدیده، بابا.
‫کاملاً تغییر کرده.
‫مدت زیادی منتظر بوده که ازت عذرخواهی کنه.
‫لطفاً ببخشش، بابا.
‫چیزی که به وینای حس نمی‌کنم، به کارتی حس می‌کنم.
‫چی داری می‌گی؟
‫تصمیم گرفتم که می‌خوام با کارتی ازدواج کنم.
‫فقط بلند شو.
‫بابا؟ - لطفاً بلند شو؟
‫بابا، من دخترتم. - نه! دیگه نیستی.
‫به خاطر اون تصمیم بی‌فکری که بر خلاف توصیه من گرفتی،
‫دیگه دختر من نیستی! فقط برو و گم شو!
‫اگه این‌قدر متعصبی…
‫من دخترتم، من بدترم!
‫خداحافظ!
‫یه چیز دیگه، من می‌خوام با کارتی ازدواج کنم.
‫صبر کن و ببین.
‫کارتی مامان!
‫اون‌قدر درباره پرنسس کوچولوی بابا بودن لاف زدی،
‫فقط برای این که گند بزنی!
‫تو! ‫- نگران نباش کارتی.
‫خواهرت رو داری، منو داری، یه عالمه جمعیت هم پشتت هستن!
‫نگاه کن چقدر کارتی نگران شده!
‫چی گفتی؟
‫بعداً توضیح میدم. زن داداش...
‫کمکمون می‌کنی ازدواج کنیم؟
‫صد درصد.
‫اگه به تو کمک نکنم به کی کمک کنم؟
‫ولی باید والدینت برای ازدواج رضایت بدن.
‫حالا می‌تونی بری خونه. ‫- درسته.
‫لطفاً.
‫بابام منو بیرون کرد. تو هم داری همین کارو می‌کنی.
‫کجا برم؟ واقعاً هیچکس رو ندارم؟
‫من اینجا هستم برات، آرچانا. کارتیت.
‫منو داری.
‫من ازت نمی‌خوام مثلاً که بری خونه، مثل اونایی که گفتن.
‫خودم می‌برمت می‌رسونمت خونه!
‫واقعا فکر خوبی کارتی. بیرون ابریه.
‫ماشین رو ببر. ‫- مرسی عمو. بیا بریم.
‫داری منو هم بیرون می‌کنی؟
‫نمیرم. ‫- خاله!
‫سلام... مامان.
‫مامان، چی شده؟ چیز جدی‌ای هست؟
‫تو زندگیت خیلی اشتباهات می‌کنی.
‫عشقش به تو بهت حق نمی‌ده که سوءاستفاده کنی
‫و بدون رضایتش براش ازدواجی جور کنی.
‫تو هنوز از بچه‌هامون ناراحتی
‫و نوه‌هامون حتی بعد از اینکه عذرخواهی کردن!
‫برنامه‌ات چیه؟
‫غرور و تکبرت خانوادتو داره از هم می‌پاشونه.
‫من این رو دوست ندارم.
‫خواهش میکنم، شیوا.
‫برای همه این سال‌ها، من تصمیمات خانوادگی رو می‌گرفتم.
‫همینطور هم ادامه خواهد داشت.
‫کسایی که به من اعتماد دارن می‌تونن بمونن اینجا.
‫کسایی که نه...
‫شامل تو هم.
‫ببین.
‫این کیش و مات برای توئه!
‫تنهایی یه لعنت واقعی‌یه.
‫منتظرت وایساده!
‫همین که از دیوار گذشتم،
‫یه ویس صوتی واتس‌اپی برام فرستاد.
‫فقط این چرت‌وپرتو گوش بده.
‫'خانم هما مالینی شیواگورونادان... ببخشید، خانم هما مالینی...'
‫'بیاین جدا بشیم.'
‫'یه وکیل ماهر می‌گیرم که با این پرونده کنار بیاد.'
‫'چرا تو هم همین کارو نمی‌کنی؟'
‫'خیلی متواضعانه ازت درخواست می‌کنم که این رو به کسی بدی.'
‫ببین.
‫این! داره می‌خواد بگه که من یه وکیل به درد نخورم.
‫این بیشتر از همه برام دردناکه.
‫از حالا، کاری می‌کنم که شیواگورو هیچ وقت با آرامش نخوابه.
‫حرفای منو علامت بزن! انجامش می‌دم. ‫- این یه میز است.
‫باید این کارو بکنم.
‫آره، عزیزم.
‫فکرشم نمی‌کردم پدر چنین کاری کنه.
‫بی‌خیال اون. مامان، ما رو عروسی می‌کنی؟
‫ها؟ ‫- این اتفاق نمی‌افته، آرچانا.
‫چون، اون هم از من بدش میاد.
‫کارتی، دقیقا همون لحظه که فهمیدی چی کار کردی
‫من تو رو بخشیدم.
‫آره، کارتی. ‫- مامان، عروسی ما...؟
‫برای شما انجامش می‌دم.
‫من این کارو می‌کنم.
‫یه عروسی بزرگ و باشکوه برای شما دو تا تو دفتر ثبت!
‫تو دفتر ثبت؟
‫یه عروسی بزرگ؟ ‫- دقیقا همینه.
‫باشکوه؟ ‫- خودت شنیدی!
‫خیلی ممنون، خاله. ‫- خدا حفظت کنه.
‫ولی پدرت یه دردسره.
‫می‌تونم این مرهم رو قرض بگیرم؟ ‫- مامان؟
‫'کجایی؟' ‫- خونه خواهرم.
‫'که کسی رو نمی‌بینم.' ‫- همه اینجان. ببین!
‫'هی!'
‫'همه رو تونستی با هم جمع کنی؟ آفرین پسرم!'
‫'چطوری این اتفاق افتاد؟'
‫'تو هیچ وقت این خبر خوبو بهم نگفتی!'
‫همه رو با هم جمع کردم،
‫ولی نه تو دفتر کلکسیونر، بلکه تو خونه‌مون.
‫«با کلکتور چی کار کنیم؟»
‫اون زود میاد مامان. فکر کنم خونه‌اش یکم نحس شده.
‫بعد از انجام یک پوجا میاد.
‫«منظورت چیه؟»
‫«از اون صورت، یه چیزو واضح می‌بینم.»
‫«تو هیچ وقت با بابات آشتی نمی‌کنی.»
‫«گرچه خانواده‌ی کلکتور کارتی رو بخشیدن،»
‫«کلکتور هیچ‌وقت نکرد.»
‫«کارتی یه بار دیگه سعی کرد که نظرش رو جلب کنه.»
‫سلام به همه.
‫قبل از این که بازنشسته بشم، هدفم این بود که
‫تا جای ممکن کارهای خوبی انجام بدم
‫وقتی که به عنوان مشاور شخصی توی دفتر نخست‌وزیر خدمت می‌کردم.
‫و الان، بهش دست پیدا کردم.
‫این نشست خبری برای اینه که این خبر هیجان‌انگیز رو با همه شما به اشتراک بذارم.
‫یه ویدئو از کار سخاوتمندانه‌تون
‫در ناحیه نیلگیری ‫آنلاین پخش شده.
‫دیدینش؟
‫شما خیلی مشتاق به نظر می‌رسین. چرا با هم نبینیمش؟
‫بفرمایید. ‫- بده.
‫مواظب موبایل باش. بهتره برش گردونی!
‫«با وجود اینکه می‌دونست»
‫«زندگیش به خاطر گروه‌های محلی در خطره،»
‫«سیواگورونادان مسئولیت کلکتور ناحیه نیلگیری رو به عهده گرفت»
‫«و برای رفاه جامعه کار کرد.»
‫«خصوصاً خدمتش به روستای پناکادو.»
‫«بیایید همه چیزو در این ویدئو ببینیم.»
‫«روستای پناکادو در قلب یک جنگل انبوه قرار داره.»
‫«روستایی‌ها فقط به جنگل تکیه دارن تا معاششون رو دربیارن.»
‫«تا اخیراً، روستایی‌ها دائم در ترس زندگی می‌کردن.»
‫«به خاطر یه ببر که توی جنگل پرسه می‌زنه.»
‫«به روستا حمله می‌کنه»
‫«و به حیوانات و بچه‌ها حمله می‌کنه،»
‫«حتی توی روز روشن!»
‫«به لطف حصار برقی که توسط کلکتور نصب شد،»
‫«حیوانات وحشی دیگه وارد روستا نمی‌شن.»
‫«حالا، روستایی‌ها با آرامش زندگی می‌کنن.»
‫«از مدرسه‌ها و بیمارستان‌ها»
‫«تا یه دکه جیره‌بندی،»
‫«همه‌چیز تأسیس شده.»
‫«بنرهایی برای ایشون همه‌جا در روستا آویزون شده،»
‫«و مردم ایشون رو به عنوان یک نجات‌دهنده در نظر می‌گیرن.»
‫«به عنوان یک راه برای احترام به چنین مرد بزرگی،»
‫«من از طرف روستایی‌های پناکادو به دولت مرکزی فروتنانه درخواست می‌کنم،»
‫«که به ایشون یه منصب در دفتر نخست‌وزیر بده.»
‫آقای کلکتور؟ آیا اون برادر عروستون نیست که صحبت می‌کنه؟
‫آقا، شما خودتون این ویدئو رو ضبط کردید
‫و با کمک کارتی، اون رو به شکل گسترده پخش کردید.
‫این ترفی رو به لطف کارتی گرفتید.
‫درست می‌گم؟ ‫- اسمتون چیه آقا؟
‫راکت رانگاناثان. شما من رو می‌شناسید!
‫نه، نمی‌شناسم.
‫اما، کلماتتون رو با دقت انتخاب کنید، راکت رانگاناثان.
‫نظری که دارین که من ترفی رو مدیون یه فرد تصادفی‌ام
‫یه لکه سیاه توی کل خدمتمه و من به شدت این رو محکوم می‌کنم.
‫و یه چیز دیگه، من به هیچ وجه با اون آقا نسبت ندارم.
‫واضحه؟ ‫- باشه، بیخیالش.
‫این مسئله خانوادگی شماست.
‫چطور باید تو گزارش کارتی رو خطاب کنیم؟
‫سرپرست دیجیتال مارکتینگ؟ یا نماینده شما؟ یا سایه کلکتور؟
چرت و پرت
‫من بارها و بارها گفتم! ولی شما ادامه می‌دید.
‫خدا من رو اینجا گذاشته تا به جامعه خدمت کنم.
‫من سال‌ها به خدمت به مردم اختصاص دادم.
‫و اگر این ترفی رو مدیون ویدئوی یه آدم تصادفی‌ام، پس فراموشش کنید.
‫نمی‌خوامش!
‫هرچی می‌خواید بنویسید. برید کنار! ‫- آقای کلکتور!
‫آقای کلکتور! تأیید می‌شه؟
‫معمولاً آهنگ‌های تامیل گوش نمی‌دم. فکر کردم شاید خوشت بیاد.
‫اگر دوست نداری، صداش رو کم کنم.
‫بعد از اینکه نشست خبری تموم شد، از من خواستی تورو برسونم خونه.
‫یه کم ناامید شدم.
‫اگه به دامادتون دستور می‌دادید که تورو برسونه خونه،
‫خوشحالتر می‌شدم.
‫شما یه مقام افسر بلند مرتبه هستین. می‌تونید هرکسی رو برای رسوندنتون به خونه انتخاب کنید.
‫اگه می‌خواستید با من بیایید، باید یه دلیلی داشته باشه.
‫باید یه چیز خاصی باشه.
‫بگو عمو.
‫چرا ساکتی؟
‫روزه‌ای؟ ‫- نه، هیچی.
‫بله بابا. ‫- «کجایی؟»
‫دارم عمو کلکتور رو می‌رسونم خونه. تو راه‌ام.
‫چی شده؟ ‫- «اون آقا با توئه؟»
‫«به اون آقا بگو خانواده ما از این به بعد هیچ رابطه‌ای با اونا نداره.»
‫«بندازش بیرون.» ‫- مامان! مامان!
‫اون پدرزن آینده منه. محترمانه حرف بزن.
‫راستی، بلندگو روشنه.
‫«اوه، واقعاً؟»
‫«پس خیلی خب.»
‫«به اون آقا بگو به حرفای من خوب گوش بده.»
‫«آرشانا، ‫دخترش اومد گفت»
‫«می‌خواد درباره عروسی صحبت کنه.»
‫«می‌دونی چی گفت؟»
‫«پزشک زنی که گفته شده ‫آب‌میوه انبه‌ی والدین داماد رو سمّی کرده
‫که دوست‌شون نداشت حالا به قید وثیقه آزاد شده.»
‫خبر داغ این خواهد بود چون...
‫پدرم کلکتوره ‫و مادرم وکیله.
‫«حتی بعد از این همه سال دوستی،»
‫«با من با این لحن صحبت کرد.»
‫«بهتره ردش کنی. ‫همه چیز رو باهاش تموم کن.»
‫وینای!
‫متأسفم. خیلی متأسفم.
‫آرشانا فقط یه بچه‌اس. نابالغانه رفتار کرده.
‫جدی نگیرش. ‫- عمو!
‫دخترت گفت ‫کل خونواده‌ام رو سمّی می‌کنه.
‫فکر می‌کنی ‫باید اهمیت ندم؟
‫چطور آناندی رو به دلیل اینکه خوب تربیت نشده بود بیرون کردی...
‫تو خوب تربیتش نکردی.
‫این تو رفتارش مشخصه. ‫- هی! هی!
‫فقط چون از روی عصبانیت رفتار کرد،
‫داری به تربیت من بی‌احترامی می‌کنی؟ چطور جرأت می‌کنی!
‫اگه الان کلکتور بودم... ‫- کلکتور نیستی؟
‫دارم باهات حرف می‌زنم. تو کلکتور نیستی؟
‫«آقای سیواگورونادار، اگه داری تصمیمات رسمی می‌گیری،»
‫«باید طبق پروتکل به دفتر نخست‌وزیری اطلاع می‌دادی.»
‫«چطور می‌تونی ترفیع رو توی یک نشست خبری رد کنی؟»
‫«می‌تونستی برامون ایمیل ارسال کنی.»
‫خیلی خب، به دفتر نخست‌وزیری اطلاع می‌دم که
‫دارم ترفیع رو همین الان رد می‌کنم.
‫«نیازی نیست.» ‫- چرا؟
‫«ما قبلاً تو رو به یک رتبه پایین‌تر کاهش داده و به ناگالند انتقال دادیم.»
‫«به زودی تأییدیه‌ش رو می‌گیری.» ‫- چی؟
‫«بله. موفق باشی.» ‫- چه...؟
‫آقا! صبر کنید!
‫اگه این‌طور باشه، ‫بازنشستگی زودهنگام رو تقدیم‌تون می‌کنم.
‫همین الان از شغلم استعفا می‌دم.
‫خیلی ممنون، آقا.
‫همین الان از شغلم استعفا دادم.
‫پس دیگه کلکتور نیستی.
‫پس دیگه کلکتور نیستی؟
‫بدون اینکه بدونم، داشتم…
‫بیکار و هنوزم فکر کنی که رئیس‌ای، هان؟
‫عجب! ‫هیچ انتن دهی نداریم.
‫«راه رفتنتو مثل شاهنشاه کن ‫و روی تخت پادشاهی بگیرا بشین»
‫«برو جلوتر. ‫چیتا بهت خوش‌آمد می‌گه!»
‫سلام، کلکتور سابق!
‫دیگه کلکتور نیستی؟
‫هی! وینای! وینای!
‫برادر! هی! هی!
‫الو؟ الو! ‫لطفاً، الو!
‫بی‌شرف!
‫اون ویدیو رو فرستادم، امیدوار بودم یه روزی بدردت بخوره
‫وقتی شنیدم ترفیع گرفتی، خیلی خوشحال شدم.
‫ولی، انتظار نداشتم اینطوری توی نشست خبری بشه.
‫فقط به خاطر عذرخواهی اومدم به خونت.
‫از این به بعد، به خاطر من هیچ مشکلی نخواهی داشت.
‫چون دارم از این شهر میرم.
‫لطفاً آناندی، پسرت و نوه‌هات رو ببخش.
‫لطفاً، عمو.
‫هی! هی!
‫بسه این نمایش! ‫فقط این نمایش رو تموم کن!
‫تو کی هستی؟
‫چی بهت کردم؟
‫یه خانواده خوشحال رو از هم پاشیدی.
‫عروسم رو گرفتی.
‫و به مرور، ‫همه رو از من گرفتی!
‫هنوزم تموم نشده؟ بگو بهم!
‫میخوای من بمیرم؟
‫چه جور آدمی هستی تو؟
‫گم شو. - عمو!
‫هی! هی! شما کی هستید؟
‫ولم کن! ولم کن! - هی! هی!
‫منو ول کن!
‫پدرم واقعاً آرزو داره که این خانواده خوشبخت زندگی کنه
‫همونطوری که همه‌تون قبل از اینکه من بیام خونتون بودید.
‫هیچ کدوم از چیزهایی که پدرم میخواست رو انجام ندادم.
‫ولی می‌خوام این یکی رو انجام بدم.
‫لطفاً آناندی و پسرت رو ببخش، عمو.
‫اگه نظرت عوض شده، می‌تونیم با هم بریم.
‫اگه نه، می‌تونی موتور رو برداری و بری.
‫'کارتی کلاً از امکان'
‫'اصلاح اوضاع با پدرش صرف نظر کرده.'
‫'رفت چنای' 'تا ببینتش و فقط نزدیکش باشه.'
‫هی، کارتی!
‫چطوری پسرم؟
‫قبول می‌کنم.
‫پسری که همیشه می‌خواستی…
‫هیچ‌وقت نبودم.
‫ولی همیشه 'پسر تو بودم'
‫حالا حتی بهم گفتی بهت نگو بابا.
‫اگه من پسرت بودم، این حرف رو می‌زدی، بابا؟
‫هی، کارتی.
‫ببخشید.
‫نباید تو هیچ حالتی این حرف رو بهت می‌زدم.
‫عصبانیتم بدترین من رو نشونت داد.
‫الان بهت می‌گم!
‫تو همیشه پسر من خواهی بود.
‫بابا!
‫کارتی!
‫من کسی بودم که…
‫زندگی آناندی رو خراب کردم، درسته؟
‫شکست خوردم.
‫کی گفت شکست خوردی؟
‫تو بردی!
‫پسر من برد.
‫ببخشید، کوماراسامی.
‫راجع بهت بد صحبت کردم.
‫این جامعه… مشکلات زیادی داره.
‫بعد از دیدن همه این بدی‌ها،
‫ذهن‌های ما…
‫عادت می‌کنن.
‫اما وقتی کسی مانند پسرت، ‫از همین جامعه...
‫اشتباهاتم رو به روم میاره،
‫به طور مستقیم اشتباهاتم رو نشونم میده…
‫به خاطر عصبانیت و ناراحتی نمی‌تونم قبول کنم.
‫چون...
‫ما این‌طوری عادت کردیم.
‫در هر چیزی که پسرت گفت،
‫راجع به درست و غلط.
‫برای فهمیدن اون،
‫بزرگسالیت کم بود.
‫برام…
‫این همه روز طول کشید تا بفهمم.
‫ببخشید.
‫دخترت… نه.
‫عروس من…
‫خیلی خوب تربیت شدید شما دو نفر!
‫و پسرتون…
‫همین‌طور خوب تربیت شده.
‫اگه شماها موافقید…
‫خوشحال میشم اگه دخترم با پسرتون ازدواج کنه!
‫لطفاً!
‫منم مثل شما خوشحالم!
‫بابا، من عوض می‌شم. پسری می‌شم که همیشه خواستی.
‫نه، پسر. نباید عوض بشی.
‫همین‌طوری که هستی بمون.
‫او خدای من!
‫این رو نگاه کن، پسر.
‫انگار که وقتی رئیس انجمن ما بیرون برای راه رفتن بود،
‫سقف روی سرش خراب شد!
‫پسر من این رو پیش‌بینی کرد.
‫ولی هیچ‌کس گوش نکرد.
‫امیدواریم که این بار درسشون رو بگیرن.
‫درست می‌گم، کارتی؟ - بابایی!
‫کشاو…
‫برو از اینجا!
‫داری چی میگی؟
‫اون فرستاده خداست!
‫بذار زوج رو برکت بده!
‫بفرمایین لطفا. ‫- برکت بده؟
‫چی باعث میشه که اون لایق باشه؟
‫بابا…
‫اون رفت چون تو سیلی بهش زدی.
‫خواهش میکنم. ‫کشاو!
‫آراویند… ‫این به تو ربطی نداره. باشه؟
‫بابا!
‫چرا تو گذشته گیر کردی و این کار رو میکنی؟ بذار بیاد!
‫کشاو، بیا! ‫- آرچانا!
‫مجبورم نکن واکنش نشون بدم.
‫دارم بهت میگم، ‫نمی‌فهمی؟
‫الان سریع برو بیرون!
‫کشاو، یه لحظه صبر کن.
‫عمو، من نمی‌فهمم.
‫بین تو و کشاو چی گذشته؟ بذار ما بدونیم.
‫به ما بگو، بابا.
‫به ما بگو. به ما بگو. ‫- به ما بگو، بابا. به ما بگو، بابابزرگ!
‫'اون روز، بعد از اینکه برگشتم ‫از صحبت با کارتی...'
‫'فکر کردین یه گروهی منو گرفته.'
‫'ولی در واقعیت، ‫منو توسط... دزدیدن.'
‫فکر نمیکردی من باشم ‫که تو رو بدزدم، درسته؟
‫کور شده از قدرت و ثروتت...
‫تو منو به خاطر یه اشتباه که ‫هیچ ربطی به من نداشت زدی،
‫جلوی کل خانواده‌ات!
‫از اون لحظه خواب از سرم پرید.
‫نگاه کن!
‫نفس شیر زخمی…
‫از غرشش ترسناک‌تره.
‫بگیر اینو.
‫آه! اون؟
‫اگر چیزی که اینجا اتفاق افتاده رو فاش کنی، ‫شرمساری برای تو خواهد بود.
‫شرم. شرم. ‫شرم کوچولو!
‫عمو، زدن کسی که نمیتونه جواب بده نشونه ظلمه.
‫یه روزی، این بهت برمیگرده، ‫بدون کم و کاست!
‫خواهش میکنم، به خاطر من، کشاو رو ببخش.
‫من واقعا متاسفم، ‫از ته دل.
‫برای 25 سال گذشته،
‫به این آدم اعتماد داشتم که همیشه کار درست رو بکنه.
‫اما از روی غرور،
‫یه کار بدی با من کرد.
‫اما…
‫برای یه سال…
‫یه آدمی که فکر می‌کردم ‫فقط کار غلط می‌کنه،
‫بدون غرور جونمو نجات داد،
‫و کار درست رو کرد!
‫از حالا به بعد، ‫دامادم همه چیز منه.
‫کشاو… ‫- آقا!
‫اشکالی نداره، آقا. ‫- بیا اینجا، تو!
‫آقا. ‫- مثل جغد نگاه می‌کنی!
‫آقا. آه!
‫خدا تو رو دیوونه کرده!
‫آخرش همه مشکلات ‫حل شدن، درسته؟
‫هوی کارتی!
‫تو پشت همه مشکلاتی!
‫چطوری اصلاً با اون کنار میای؟
‫آدمایی که چند تا برادر دارن خوشحالند،
‫ولی من با یه برادر، ‫چه مشکلاتی دارم!
‫ای خدا! نمی‌تونم.
‫این خواهر منه!
امیدوارم از دیدن این فیلم لذت برده باشید
مترجم : تالاپاتی بازبینی و ویرایش : فاطمه