ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم
‫مترجم : تالاپاتی ‫بازبینی : فاطمه
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Tv::.
‫هی، رسیدیم به خونه معلّم دیوونه.
‫اووو، ببین، بیرون خوابیده.
‫صبر کنین، بچه‌ها.
‫ببینین چطوری گنانام میاد تا نجاتش بده!
‫مواظب باش.
‫اگه کسی اومد به من خبر بده.
‫مواظب باش موقع بستن.
‫ممکنه هر لحظه بیدار بشه!
‫بشقاب‌ها رو آماده کن.
‫باشه.
‫عجله کن!
‫-اون رو بده. ‫-اینجا.
آپلود زیرنویس : قـاسـم سـمـنـگـانـی @Qasem_Samangani
‫یه قفل رو باز کن…
‫…با یه کلید!
‫یه ذهن رو باز کن…
‫هی، نوه همون معلّم دیوونه اینجاست!
‫فرار کنین! فرار کنین بچه‌ها!
‫چطور جرات کردین یه برگ نارگیل افتاده رو بهش ببندین؟
‫تو، نوه همون معلّم دیوونه ای!
‫تو مدرسه حسابتو می رسم.
‫دوباره این رو بگو و تا سرتو قطع کنم!
‫کجا می‌خوای قایم بشی به جز تو مدرسه؟
‫-چی شده؟ ‫-مامان!
‫همش به من میگن "نوه معلّم دیوونه"!
‫و سرم داره از شنیدنش می‌ترکه!
‫اگه باز این رو بگن، دیگه نمی‌رم مدرسه!
‫احساس خجالت می‌کنم، مامان!
‫-به بابا میگم یه درسی بهشون بده. ‫-هنوز سرم درد می‌کنه که شنیدم.
‫ببین، نوه اون یارو داره با خیال راحت غذا می‌خوره.
‫جرات داشت به سمتم سنگ پرت کنه.
‫شن ریختن تو بشقابم، شاکتی!
‫تو!
‫بزنشون! سولای، کاروپا، بیاین!
‫بزن لهشون کن!
‫اینم جوابشون برای اذیت کردنت!
‫لعنتی، دارن لهشون می‌کنن.
‫عمدی نکردم، آقا.
‫دستم خورد و پاچه‌ام زیرش بود که افتادم و شن ریخت.
‫این دوتا دروغ می‌گن، آقا!
‫-اون‌ها دروغ می‌گن، بابا! ‫-گنانم…
‫بیا جلو.
‫من بی‌گناه‌ام، بابا.
‫تقصیر من نبود! خواهش می‌کنم منو تنبیه نکن، بابا!
‫دردم میاد، بابا! قسم می‌خورم بی‌گناهم!
‫نزن، بابا! دردم میاد!
‫چرا زدیش
‫وقتی هی میگفت تقصیر اون نیست؟
‫کاماجی…
‫بچه معلّم
‫نباید اشتباهی کنه
‫و نباید جایی باشه ‫که اشتباهات اونجا میشه.
‫هی، چرا بیدار نمیشه؟
‫آره.
‫ولی چرا خب.
‫لعنتی. گنانام اینجاست. ‫فرار کنین بچه‌ها، فرار کنین!
‫لعنتی، کیفم رو جا گذاشتم!
‫اگه بگیرمتون که اومدین اینجا،
‫-سرتون رو می‌ندازم! ‫-گنانام!
‫-مامان، دوباره شروع کردن! ‫-اونجا چیکار می‌کنی؟
‫چرا همیشه باهاشون دعوا می‌کنی؟
‫داشتن حرفای بیخود می‌زدن.
‫چرا به حرفشون اهمیت می‌دی؟
‫گنانم…
‫ما نباید مثل اونا رفتار کنیم.
‫-بعضی، ما یه خانواده معلم هستیم. ‫-بابا؟
‫پس هرچی که درباره‌مون می‌گن،
‫یاد بگیر به دل نگیری و بذاری بگذره.
‫-باشه؟ ‫-باشه، مامان.
‫بابا؟
‫بابا…
‫چی شده عزیزم؟
‫بابا؟
‫پدرشوهر؟
‫-پدرشوهر؟ ‫-بابا؟
‫او نه. پدرشوهر؟
‫-بابا! ‫-لطفاً نه.
‫-پدرشوهر؟ ‫-او بابا!
‫پدرشوهر!
‫بابا!
‫از این به بعد،
‫من دیگه با اسمش اذیت نمیشم.
‫کی فوت کرده؟
‫معلم آنادورای فوت کرده، آقا.
‫آقا!
‫آقای آنادورای دیگه نیست.
‫آقا!
‫معلم دیوونه مرده.
‫پدربزرگ؟
‫چرا پدربزرگ گنانام رو ‫"معلم دیوونه" صدا می‌کنیم؟
‫فقط آدم‌های ما باید ‫گروه فهمیدهروستا‌مون باشن.
‫اما اون معلم می‌خواست ‫همه فهمیده باشن.
‫پتساامی از تصمیمش ‫خوشحال نبود
‫و اونو نفهم کرد.
‫آراسان…
‫فکر نکن داری منو به آتیش می‌کشی
‫بلکه یه چراغ روشنایی از خودم به جا می‌ذارم.
‫تو نباید جرقه رو خاموش کنی
‫از آموزش دادن به هر کسی
‫هرچی مانع ام تو راهت باشه.
‫هر روز بخون.
‫به اعتماد هیچ کس خیانت نکن
‫مدرسه متوسطه پنچایت
‫پاینده باد
‫زبان تامیلی!
‫پاینده باد! پاینده باد!
‫به قدمت آسمون‌ها
‫و در همه زمین‌ها گسترده!
‫پاینده باد زبان زیبای ما!
‫همه‌جا با آب‌ها احاطه شده.
‫با قلب‌های پر از غرور،
‫رقصیدن با نغمه‌های زمین!
‫پاینده باد زبان تامیلی ما!
‫برای همیشه و همیشه!
‫خانم، می‌تونید کلاس رو تعطیل کنید ‫و همه رو بیرون کنید.
‫-چه خبره؟ ‫-می‌خوایم اینو خراب کنیم، پس تخلیه کنید.
‫-بیایید بیرون بچه‌ها. ‫-اول سقف رو بردارید.
‫-بقیه رو می‌تونیم بعداً تخریب کنیم. ‫-تند باشید، بچه‌ها.
‫-بیا اینجا، مادهان. ‫-دارم میام، برادر.
‫-شروع کنید به باز کردن سقف. ‫-کتاباتونو بردارید و برید.
‫-بیاید اینجا، خانما. و بهش کمک کنید. ‫-سریع برید بیرون بچه‌ها.
‫خانم…
‫-سریع باشید. ‫-اول با دیوارها شروع کنید.
‫وقتی دارین این کارو می‌کنید ‫آجر خیلی نشکنید.
‫باشه، حواسم هست.
‫فوراً متوقف کنید!
‫ماری!
‫از اونجا بیا پایین!
‫-خوش‌اومدی، برادر. ‫-هی.
‫-چرا کارو متوقف کردی؟ ‫-هی…
‫چه خبره؟
‫یه دستور برای تخریب ‫ساختمون به خاطر فرسودگی گرفتم، آقا.
‫-اگه بخواین نشونتون می‌دم. ‫-نیازی نیست.
‫-تخریب می‌کنی… ‫-و یه جدید برامون می‌سازی!
‫گند زدم. من حرف اضافه زدم؟
‫-می‌سازی، نه؟ ‫-با تخریب مشکلی ندارم.
‫اما کی دستور ‫ساخت دوباره میاد؟
‫چرا دو بار در موردش فکر می‌کنی؟
‫می‌فهمم که مطمئن نیستی.
‫بچه‌ها رو تو ایوون می‌بینی؟
‫و بقیه ایستادن توی جاده‌.
‫اول دستور ساخت دوباره رو بیار.
‫اون وقت می‌تونی مدرسه رو خراب کنی.
‫آقا…
‫این یه دستور دولتی بود.
‫من با مقامات برخورد می‌کنم. می‌تونی بری.
‫همتون برید.
‫-راه بیفتید. ‫-متأسفم، آقا.
‫معلم، بچه‌ها رو ببر داخل.
‫همه برید داخل.
‫استاد، می‌تونید کلاس رو ادامه بدید.
‫پتا سامی!
‫تو رو می‌سپارم که این شهر رو با ثروت‌هایش به بار بیاری!
‫این دعا رو به اسم تو می‌کنم!
‫مراقب ما باش، لطفاً!
‫عمو، چرا نمی‌تونیم به اون معبد بریم؟
‫این معبد اوناست و ما نباید واردش بشیم.
‫اون پریاسامی‌یه.
‫بزرگ‌ترین بچه کلاوچی.
‫بیست ساله که به آدمایی که خدا اون‌ها رو تسخیر کرده کمک می‌کنه.
‫این شاکتی‌ولوئه.
‫نوه مورد علاقه کلاوچی.
‫پدرش وقتی کوچیک بود فوت کرد.
‫خیلی شبیه پدربزرگشه.
‫میگن که قراره مثل پریاسامی بشه.
‫این کاریامه.
‫یه نزول‌خور و کلاهبردار باهوشه.
‫-حالا وقت پول خواستنه؟ ‫-چرا الان عصبانی شدی؟
‫برو گمشو! ‫کی تو رو راه داده به معبد؟
‫داداش…
‫اون معلم نگذاشت ساختمون رو خراب کنیم.
‫و رهبر پنچایتی که راه انداختیم هم رفت.
‫اهریمن رو عصبانی نکنید!
‫راه رو برای پتا کاروپو باز کنید!
‫راه من کجاست؟
‫این چیه جلوی راه من؟
‫راه من کجاست؟
‫راه منو برگردونید!
‫راه من!
‫راه من کجاست؟
‫راه منو برگردونید…
‫راه من کجاست؟
‫میگن دانا چشم داره ‫اما نادان دو زخم روی صورتش داره
‫راه پتا سامی کجاست؟
‫راه من…
‫سلام به همه اهالی روستا.
‫یادمه اینجا قبلاً یه مدرسه کوچیک بود.
‫یادمه که پدرش و خودش
‫چه سختی‌هایی کشیدن تا این مدرسه رو بزرگتر کنن.
‫برای رشد بیشتر این مدرسه به پتا سامی دعا می‌کنم.
‫از همه ممنونم.
‫لطفاً چند کلمه بگید.
‫سلام به همه.
‫وقتی یه معلم به یه شهر جدید میاد،
‫همه چیز براشون جدیده.
‫شهر اونا رو می‌پذیره
‫و زندگیشون رو پرورش میده.
‫در عوض، اون معلم به مردمش دانش میده.
‫یه معلم هیچ وقت چنین انتظاراتی نداشته.
‫پدرم اول یه مدرسه کوچیک ساخت.
‫بعد از اینکه من جاش رو گرفتم، ‫این رو به یه مدرسه متوسط تبدیل کردم.
‫با اینکه اینقدر کار کردم، هنوز ناراضی‌ام.
‫وقتی هنوز در خدمت بودم،
‫رویای تبدیل اینجا به یه دبیرستان رو داشتم.
‫ولی بی‌فایده.
‫به هر حال…
‫پسرم…
‫الان به عنوان معلمی در راماناتاپورام کار می‌کنه.
‫با سختی زیاد انتقالش رو گرفتم.
‫و الان تو مدرسه خودمون کار می‌کنه.
‫به شدت معتقدم…
‫...که اون رویای من رو محقق می‌کنه.
‫هی.
‫هی، گوش کن.
‫ببخشید!
‫اِم...
‫از راه دوری اومدم.
‫خسته‌ام.
‫با آهنگ ایلاراجا که پخش می‌شه
‫و نسیم خنکی که می‌وزه…
‫اگه می‌تونی این طرف بشین،
‫با خوشحالی روی پنجره چرت می‌زنم.
‫من یک ساعت پیش همین جا رو برای همون دلیلی که تو می‌خوای گرفتم!
‫گمشو.
‫چقدر جرأت داشت که با یک سبیل ترسناک از من اینو بخواد!
‫اگه ایستگاهت کاراپوکوچی هست، پیاده شو!
‫یه دقیقه وایسا داداش!
‫آه، بالاخره گولش زد!
‫سوار شو.
‫وای، این پله‌های اتوبوس چقدر بزرگه.
‫خانم، بار اینجا رو جای دیگه بذار!
‫خدای من.
‫پاشو، ریش‌سبیل‌دار!
‫-چرا؟ ‫-چطور جرأت کردی رو صندلی مخصوص خانوما بشینی؟
‫نمی‌تونی تابلو رو ببینی؟
‫-با حوله‌م اینجا رو گرفتم. ‫پشمک اصلا تو چیزی حالیت میشه؟
‫برو جای دیگه بشین.
‫آه، این مردم که صبح باهاشون درگیرم.
‫جا بگیر.
‫خیلی ضایع شد.
‫رفیق؟
‫-آقا، سمت خونه داری میری؟ ‫-آره، دارم.
‫باید از راه دور اومده باشی ‫و خسته باشی.
‫با آهنگ‌های ایلایاراجا ‫و نسیم خنک...
‫فکر کردی می‌خوام ازت ‫صندلی کنار پنجره رو بگیرم؟
‫-مال خودته. ‫-مرسی! نمی‌دونم چطور فهمیدی.
‫-خیلی ممنون. ‫-امیدوارم وادارم نکنی پیاده بشم.
‫لطف بزرگی به من کردی، چطور می‌تونم؟
‫خوبه پس.
‫به منگولای رسیدیم. ‫پیاده شو.
‫بریم.
‫وایسا
‫خوش‌اومدی، معلم!
‫-خوش‌اومدی! ‫-هی!
‫شاکتی! چطوری داداش؟
‫بعد رفتن از شهر فراموشمون کردی؟
‫چرا اینو می‌گی؟
‫اونجا موندم که از دست بابام فرار کنم.
‫"این کارو بکن. اون کارو بکن."
‫"زود بیدار شو. کاری انجام بده."
‫"زود برو مدرسه..." با غرغراش می‌کشه منو.
‫باید انتقالی بگیرم ‫و زود از این شهر برم.
‫بذار اون بعداً، الان بریم برای رقص.
‫پس مهمونی براش بوده؟
‫معلومه که هست!
‫-خوبه، خوبه.
‫پس شروع کنم؟
‫بزن بریم.
‫بیاید بچه‌ها!
‫ مردی با قلبی از طلا ‫در روستا داستاناش گفته میشه!
‫ هیچ‌کس نمیتونه با لبخند و جذابیت تو رقابت کنه
‫ عشقش با حرکات بزرگ حرف می‌زنه!
‫ با افتخار و غرور ‫داستاناش رو می‌خونن!
‫هی!
‫بسه درباره من.
‫الان دوستم رو شاد کن.
‫ ای تو دختر که پیراهن ابریشمی پوشیدی!
‫ هشت گز ابریشم پوشیدی ‫چقدر خوشگلی!
‫ می‌خوام منتظر بشم برات؟
‫ یا تنها با فکرات کنار بیام؟
‫ با لنگی‌ات که پر زرق و برق ‫و پیراهنی بدون دکمه
‫ جاذبه‌ات اوج گرفت!
‫ اما با کلمات سبک تو نباید منحرف بشم!
‫ تو مزرعه‌های نیشکر
‫ جایی که پمپ آب کار می‌کنه
‫ بیا با من اونجا ‫جایی که فقط زمزمه‌های طبیعت هست!
‫ به خواب ببین ‫اتفاقی نمیفته!
‫ پس نقشه تو ببند!
‫ زیر آفتاب روشن ‫این دنیا مال تک‌تک آدمهاست!
‫اگه چیزی خونده بودی می‌دونستی.
‫آخه یه اردک بی‌عقلی.
‫ مدرسه نرفتم ‫چرا فکر می‌کنی؟
‫ درها بسته موندن، ‫هیچ‌وقت منو دعوت نکرد!
‫ گناهی کردم ‫میگه کشیش مقدس!
‫ چون دانش بال می‌گیره ‫اونایی که دنبال کنترل هستن رو تهدید می‌کنه!
‫-هی… ‫-آقا!
‫ گفتن این گناهه؟
‫ آیا خدایان به گناه من رحم می‌کنن؟
‫ گفتن این گناهه؟
‫ آیا خدایان به گناه من رحم می‌کنن؟
‫ ای تو دختر که پیراهن ابریشمی پوشیدی!
‫ هشت گز ابریشم پوشیدی ‫چقدر خوشگلی!
‫ تو سایه‌های تئاتر
‫ صحنه‌ای تند و تیز شکفت!
‫- به سوی تو دویدم که در آغوشت باشم ‫-باشه؟
‫ عزیزم، بذار نگهت دارم!
‫ فلفل سبز می‌درخشه
‫ براقه و روشن!
‫ بشکنش ‫اشک تو چشات میاد!
‫ تندی تیز، ‫غافلگیری تندی رو رو می‌کنه
‫ عزیز قشنگم!
‫ اگه من دولت رو اداره کنم چی میشه؟
‫ تورو انداختم دور ‫مثل گردو کهنه شدی!
‫ چرا انقدر منو اذیت می‌کنی، پسر؟
‫ هی، دختر تو ‫با بلوز ابریشمی پف‌دار!
‫ توی هشت یارد ابریشم پیچیده ‫چقدر خوشگلی!
‫ منتظرت بمونم؟
‫ یا تنها بخوابم ‫با فکر تو همدمم شه؟
‫نگفتم بهت؟
‫دوباره شروع کردن.
‫چهار امروز عصر رسید.
‫به جای اینکه مستقیم بیاد خونه...
‫اَه، لطفاً.
‫براش یه اسکوتر قرمز خریدی ‫فقط به خاطر اینکه دوست داشت.
‫وقتی توی شهر نبود آرامش داشت.
‫- چرا آوردیش اینجا؟ ‫- هی...
‫چی داری می‌گی؟
‫فکر نکن چقدر تلاش برد
‫تا انتقالش بدم اینجا، ‫حتی سخت‌تر از معلم کردنش.
‫پدرم برای این مدرسه کار کرد. ‫بعدش من کار کردم.
‫و حالا نوبت پسرم.
‫الان آرامش دارم، کماچی.
‫عزیزم؟
‫گنام!
‫امروز اولین روز مدرسه‌ته.
‫بلند شو پسرم.
‫- چی می‌خوای؟ ‫- بیدار شو.
‫چرا زود بیدارم می‌کنی؟
‫مرغی که قبل از تو بیدار شد ‫داره برات پخته می‌شه.
‫ چه سلطنت خوبی باشه چه بدی…
‫ برام مهم نیست!
‫ من حاکم قلب خودم هستم!
‫ هر یک از شما
‫ چه سلطنت خوبی باشه چه بد…
‫گنام...
‫این چیه؟
‫بابا برات پیراهن و دوتی خرید.
‫می‌خواد اینا رو توی مدرسه بپوشی.
‫دوتی با حاشیه زرد و حوله. ‫عین خودش.
‫فکر کردی دارم کجا می‌رم؟ ‫برو کنار.
‫مامان!
‫چی شده؟
‫خدای من، چه منظره‌ای!
‫ببین، چقدر قشنگ شده الآن.
‫پس این بود دیشب چی کار می‌کرد!
‫اسکوتر قرمز مورد علاقه‌ام بود.
‫و خرابش کرد!
‫اسکوتر مورد علاقه‌ام رو به رنگی که خودش دوست داشت رنگ کرد!
‫ببین اینو.
‫حتی کلیدا رو هم نکشید.
‫چرا صورتم رو جا گذاشت؟
‫من نمی‌تونم خودم باشم.
‫می‌خواد دقیقا مثل خودش باشم، مگه نه؟
‫ از تخمی که یه بز گذاشت…
‫ جوجه اومد بیرون
‫گنام!
‫هی، رانی! ‫چطوری؟
‫کی برگشتی؟ ‫چطوری؟
‫خوبم. تو چطوری؟
‫چطور پیش می‌ره برادر؟
‫- همه چیز خوبه. تو چی؟ ‫- خوبم.
‫مدت زیادیه ندیدیمت.
‫به نظر میاد که خونه‌تون تو حالت جشنه!
‫اگه دعوتمون می‌کردی برای مهمونی می‌اومدیم.
‫جشن؟ توی خونه‌م؟
‫- چی داری می‌گی؟ ‫- نگاه کن.
‫اسکوترت به سن رسیده.
‫حتی براش حمام زردچوبه هم گرفت!
‫چرا دعوتمون نکردی برای این؟
‫مرسی بابا.
‫آره، راست می‌گی. ‫به شوهرت بگو بیاد خونه
‫با سینی هدیه برای اسکوترم.
‫بهت سلام کردم چون همکلاسی‌ام بودی.
‫و حالا داری اذیتم می‌کنی؟
‫با پسرت توی مدرسه که درس می‌دم حالیت می‌کنم!
‫سوبرامانی، درها رو نبند! ‫من همین‌جا هستم!
‫خوش اومدی، پسر!
‫امروز دیر اومدی؟
‫-آره، یه کم. ‫-باشه.
‫بابات گفت که میای.
‫فقط روز اوله. ‫چرا دارن زانو می‌زنن؟
‫مدرسه بعد از یه ماه تعطیلی باز شده
‫اما اونا بی‌مسئولیتن ‫با دیر اومدنشون.
‫فقط دانش‌آموزا، نه معلما. ‫بفرمایید داخل.
‫شاکتی!
‫بگیرم اگه می‌تونی!
‫وقتی بزرگ بشی، می‌خوای چی بشی؟
‫می‌خوام یه کشیش معروف بشم ‫مثل پدربزرگم.
‫تو چی؟
‫بابام می‌خواد من معلم ‫این مدرسه بشم مثل پدربزرگم.
‫این یه مسابقه بین‌المللی ‫مدارس هست.
‫ورزش تنها چیزیه که ‫کودکا رو با وجود تفاوت‌هاشون متحد می‌کنه.
‫پس مطمئن شو همه دانش‌آموزا شرکت کنن.
‫این مسئولیت توئه.
‫برادر، یادش رفته که بازنشسته شده.
‫سی سال اینجا با دل و جون کار کردم.
‫از بس عادت کردم اومدم اینجا.
‫لطفاً منو ببخشید.
‫مدرسه راهنمایی پنچایات ‫مانگولای
‫-بابات همیشه از این کلاس شروع می‌کرد. ‫-باشه، آقا.
‫-می‌تونی از اینجا شروع کنی. موفق باشی! ‫-ممنون، آقا.
‫صبح بخیر، آقا!
‫سلام! صبح بخیر! ‫بنشینید لطفا.
‫حالتون چطوره؟
‫خوبیم، آقا.
‫ولی صورت‌هاتون چیز دیگه‌ای میگه.
‫چرا مثل اینه که دارید برای کار بدی نقشه میکشید؟
‫بزار ببینم.
قـ ـا سـ ـم سـ ـمنـ ـگـ ـا نـ ـی
‫قطعاً دارن نقشه می‌چینن.
‫ولی چی؟
‫تو...
‫منم یه دانش‌آموز شیطون بودم ‫که اینجا درس خوندم.
‫با من نقشه هاتونو رو عملی نکنید. فهمیدین؟
‫بله، آقا.
‫-میتونم خودم رو معرفی کنم؟ ‫-بله، آقا!
‫اسم من... سیواگنانم.
‫من معلم جدید کلاستونم.
‫باشه. چون روز اوله،
‫
‫باشه، آقا.
‫"تا ابد زندگی کن…"
‫ "تا ابد زندگی کن…"
‫رفیق، نکن. گیر می‌افتی.
‫"زنده باد زبان تامیل من."
‫[با هم] "زنده باد زبان تامیل من."
‫هی، اونجا!
‫گفتم که می‌گیرمتون.
‫به سرعت عملم افتخار می‌کنم.
‫لطفاً، آقا!
‫-آقا… ‫-چطور جرعت کردی رو من جوهر بپاشی!
‫-لطفاً منو بذار-- ‫-فقط چون اولین روزمه می‌بخشمت.
‫بشین و به کلاس گوش کن.
‫منم سهم خودم از جوهرو میپاشم.
‫سلام!
‫من انامالای هستم.
‫-سلام، آقا. ‫-زیاد سخت نگرفتی. خوبه.
‫خوش شانس بودی که فقط جوهر پاشیدن.
‫یه بار یه خار شیطان به صندلیم چسبوندن، ‫و خودم رو زخمی کردم.
‫ببین چطور اون شیطونا می‌خندن.
‫واقعا میمونای بی‌دمی هستند.
‫شما معلم انگلیسی هستید؟
‫نه. معلم آینگلیش.
‫آره، معلومه.
‫برای اینه که لهجه بومیمو دارم.
‫باشه، خداحافظ.
‫باشه، آقا.
‫برای اونایی که باید زبان رو ازش یاد بگیرن، متأسفم.
‫وای، برگشتیم مدرسه. ‫بیایید بچه‌ها. بدوید.
‫"تا ابد زندگی کن…"
‫"زنده باد زبان تامیل من."
‫دوباره تکرار کن.
‫کجاین اون‌ها؟
‫صدای بوق ماشینی شنیدن ‫و به طرفش دویدن.
‫اون نباید به کلاس ما بیاد.
‫اون بچه‌ها دارن به چی نگاه می‌کنن؟
‫-هی، برو کنار!-بزار ببینم.
‫بیا. حرکت کن.
‫بزار ببینم.
‫کی بین پاهای منه؟
‫هی...
‫- شما پسرا چقدر دوست دارین این قدیمی رو ببینین؟! ‫- والی...
‫اینجا رو امضا کن.
‫آدمای بی‌سروپا!
‫اونجا چیکار دارین می‌کنین؟
‫زود برید سر کلاساتون.
‫عجب! چرا این آقا اینجا وایساده؟
‫هی، بیا پایین.
‫همه برید سر کلاساتون.
‫کجا رفتن؟
‫تبریک می‌گم.
‫- ممنون، آقا. ‫- ممنونم، آقا.
‫- ممنون. ‫- باعث افتخاره.
‫مامان، تو برو. من بعد از کلاس برمی‌گردم.
‫وای!
‫خدایا، نمی‌دونم کدوم کلاس رو برگزار میکنه.
‫آقا، کی درس‌ها رو ادامه می‌دید؟
‫مثل اینکه خیلی توجه می‌کنی اگه این کار رو بکنم.
‫مگه تو بچه همکلاسی من انانترامان نیستی؟
‫بشین.
‫حتی بابات هم بالاتر از صفر نمره نمی‌گرفت.
‫تو قراره فرق کنی؟
‫بدون اینکه وضعیت منو بدانی...
‫صبح بخیر!
‫ صبح بخیر، معلم!
‫بشینید.
‫پیدا کردن روستاتون کار سختی بود. ‫برای همین دیر کردم.
‫باشه؟
‫من والینایاجی هستم.
‫- اسم قشنگی داری! ‫- من معلم کلاس شما هستم.
‫حالا خودتون رو معرفی کنین؟
‫ باشه، معلم.
‫اسم من گنانام هست.
‫مانگولای پوناراسن سیواگنانام.
‫اسمم قشنگ نیست؟
‫- بدترین اسم. ‫- تو رو هم سر روز اولت اذیت کردن؟
‫ببین چی بهم دادن. ‫حتی پیراهن سفیدم رو هم ندید گرفتن.
‫چی بهت دادن؟
‫آقا... آقا!
‫- فکر می‌کنی چیکار می‌کنی؟ ‫- جوهری نیست.
‫می‌خوایم رو صندلیت خار بندازیم.
‫خاری هم نیست.
‫نمی‌دونم چی برنامه دارن.
‫چی می‌خوای؟
‫- هی... ‫- آقا!
‫چی تو فکرت برای این معلم داری؟ ‫بهم بگو.
‫بهت نمی‌گیم، آقا.
‫با احترام ازت بخوام ‫به جایی نمی‌رسه.
‫ببین باهاتون چیکار می‌کنم.
‫این چیه؟
‫خدایا! دستم گیر کرده. ‫نمی‌تونم حرکت بدم.
‫کندنش کار ساده‌ای نیست.
‫با صمغ خار شیطانی بهش چسبیده.
‫باید تو آب بخیسونی تا دربیاد.
‫بچه‌های بد!
‫خانم...
‫به شما با مالیدن چسب گذشتن.
‫به صندلیم خار شیطانی چسبوندن، ‫و...
‫- منو زخمی کردن! ‫- آقا...
‫دیگه تکرارش نکن.
‫نمی‌دونه چطور با خانوما حرف بزنه.
‫حسود. ‫نمی‌خواد باهاش حرف بزنم.
‫خانم؟
‫می‌تونم عصام رو بهتون بدم؟ ‫این رو می‌برم.
‫- برو. ‫- ممنون.
‫از مزرعه میای؟
‫بله. داشتیم شخم می‌زدیم.
‫پسر، دست بردار از بوق زدن.
‫هی... هی، ولایا!
‫سوالا، مشکلی نیست.
‫از اون طرف برو.
‫وای، شکسته.
‫لعنتی! اشکالی نداره. ولش کن.
‫هی، بس کن.
‫باشه، آقا.
‫ببین چطوری رفتار می‌کنن!
‫چیه؟
‫دو تا چای.
‫آراسا... چند بار بهت بگم؟
‫این دو تا گاو با هم نمی‌سازن.
‫چرا اون یکی که شیطونیه رو نمی‌فروشی ‫و یه گاو دیگه نمی‌گیری؟
‫اگه بهت حمله کنه چی؟
‫هی، اگه دو تا بچه داشته باشم،
‫و یکی شیطون باشه، باید بندازیمش بیرون؟
‫باشون حرف می‌زنیم، درسته؟
‫اینجا هم فرقی نداره.
‫دارم رامش می‌کنم. رام می‌شه. ‫- سلام پسرم!
‫سلام عمو! ‫کار تموم شد؟
‫آره، آره.
‫هی ساراوانا...
‫چی می‌خوای؟ ‫- چهار تا ایدلی بده.
‫بابا، ظرفو بیار اینجا.
‫داداش، عصبانی نشو و حرفمو گوش کن.
‫باید برم سنگاپور. دارن ازم پول میگیرن.
‫پولمو بهم برگردون.
‫ها؟
‫چه پولی؟
‫چه پولی؟!
‫دست از بازی بردار.
‫پولمو برگردون.
‫تو به من با بهره قرض دادی، درسته؟
‫من گرفتمش تا قفلش کنم تو خونم؟
‫پولت توی گردشه.
‫به یارو با دو درصد قرض دادم.
‫اونم قطعاً به یه نفر دیگه با چهار درصد داده.
‫و این نفر آخر هم حتماً به هفت درصد داده.
‫این هفت درصد باید به چهار درصد برگردونه.
‫و چهاردصد باید به دو درصد برگردونه.
‫و وقتی به من برگرده، منم خدماتتو برمی‌گردونم.
‫فهمیدی؟ ‫-این اولین باری نیست که ازت می‌خوام.
‫سه ماهه دنبالت می‌گردم.
‫بی‌حیا، نمی‌تونی چیزی که قرض گرفتی رو پس بدی.
‫به جای اون، تو شهر پز می‌دی، سبیل جولون می‌دی.
‫تو، سگ بی‌صاحب!
‫چطور جرات می‌کنی اینطوری باهام حرف بزنی؟
‫- گلوتو می‌برم. ‫- ولش کن.
‫- اگه می‌تونی ببر. ‫- عصبانی نشو پسرم.
‫هی، چیزی اشتباه خواسته؟
‫ طلبکاره پولشو نمی‌خواد؟
‫معلم...
‫این به تو مربوط نیست.
‫قبل از شما و پدرتون، شهر عالی بود.
‫ما احترام، قدرت و جایگاهمونو به خاطر شماها از دست دادیم.
‫و امروز، مجبوریم به اینا التماس کنیم.
‫اصلاً می‌دونن پاسپورت و ویزا چیه؟
‫شما باعث شدید که درس بخونن، کار کنن و یه چیزی در بیارن.
‫حالا جرات پیدا کردن که بهم دست بزنن.
‫معلم...
‫شهروندای شهر رو ساده نگیرید.
‫نشونتون می‌دم...
‫طوری که هیچ وقت فراموش نکنید.
‫چطور جرات کردی به من دست بزنی؟
‫نشونت می‌دم کی‌ام.
‫بیا.
‫- بگیرش. ‫- وایسا!
‫ساراوانا!
‫- رفته. ‫- هی، عقب بایست.
‫گفتم عقب بایست!
‫عقب بایست، خانم.
‫- برید عقب. عقب برید. ‫- بالا برید.
‫بالا برید. جا باز کنید.
‫این اتفاقیه که وقتی پولتو به رخ می‌کشی میوفته.
‫نمی‌دونم چقدر مرگ باز میاد.
‫ساراوانا!
‫باید بهتر تربیتش می‌کردی.
‫تو سنگاپور درآمد خوبی داشت
‫و به خاطر سرسختیش با همه درگیر شد.
‫پشت زنا کمین می‌کرد تا اوضاع بدتر بشه.
‫با زن یه نفر ازروستا بغلی سر و کله زد.
‫قطعاً اونو کشته و انداخته تو برکه.
‫الان گریه کردن فایده‌ای نداره.
‫من می‌دونم چطور بزرگش کردم.
‫پسرمو درست تربیت کردم.
‫خیلی خوب می‌دونم.
‫خیلی خوشگل بود.
‫این جنازه رو بردارید.
‫- جا باز کنید. برید کنار. ‫- جا رو خلوت کنید، مردم.
‫برو اونجا. ‫هی، جمعیت رو پخش کن.
‫-برو کنار. برو جلو. ‫-شنیدی، برو جلو.
‫-برو جلو. اینجا چیزی برای دیدن نیست. ‫-اوه نه! پسرم!
‫-برید کنار. برید کنار. ‫-پسرم!
‫-ساروانا! ‫-سکوت.
‫فقط دو زبان تو این دنیا
‫به عنوان قدیمی‌ترین شناخته می‌شن.
‫یکی از اون زبان‌ها چینیه.
‫و اون یکی زبان مادری ما، تامیله.
‫پس باید...
‫ صبح بخیر، معلم.
‫صبح بخیر. صبح بخیر.
‫-همتون تکالیفتون رو تموم کردین؟ ‫-حفظش کنین، بچه‌ها.
‫بله، معلم. ‫-حالا به تخته نگاه کنید.
‫نالن و دامایانثی.
‫کسی اینجا ‫درباره شاه نالن چیزی می‌دونه؟
‫نمی‌دونیم، معلم.
‫داستانش رو براتون تعریف می‌کنم. ‫نالن بر سرزمین نیشادا حکومت می‌کرد.
‫اون خوش‌قیافه‌ترین شاه‌ها بود.
‫-از من خوش‌تیپ‌تر؟ ‫-همسرش، دامایانثی،
‫نه فقط زنا،
‫حتی مردا هم نالن رو دوست داشتن.
‫می‌دونی چه شکلی بود؟
‫شبیه ام جی آر بود؟
‫شبیه شیواجی؟
‫یا شبیه سوداکار، ‫قهرمان فیلم Kizhakke Pogum Rail؟
‫نه. نه. نه.
‫اون شبیه…
‫چای شما آماده‌ست، معلم.
‫اینجا کسی شبیه اون نیست.
‫نالن پادشاهی عالی بود.
‫-هی. نمراتت رو دیدی؟ ‫-آقا؟
‫-صد از هفت، آقا! ‫-هفت از صد، خنگ.
‫حالا شده 70 از صد.
‫دو برابر نمره قبولی.
‫چی شده، آقا؟
‫چرا اینقدر بهم دادی؟
‫آره. اون از شهر دیگه‌ای اومده.
‫-چی؟ ‫-هیچی ازروستا ما نمی‌دونه.
‫دنبال کسی شبیه نالن می‌گشت،
‫و گفت نتونست کسی رو پیدا کنه.
‫-چرا، من شبیهش نیستم؟ ‫-آره.
‫-چرا بهش نمیگی؟ ‫-همین الان بهش میگم!
‫-برو دیگه. ‫-معلم! چطور میتونی اینو بگی؟
‫فکر می‌کنی هیچ‌کسی ‫شبیه پادشاه نالن توروستا ما نیست؟
‫مثلاً آقای گنانامو در نظر بگیر.
‫آدمای اینجا به جای اینکه گنانام صداش کنن ‫بهش میگن پادشاه نالن.
‫-اینطور نیست، آقا؟ ‫-دوست ندارم خودم رو تعریف کنم.
‫فکر می‌کردم مردم منو اینطوری صدا می‌کنن.
‫-سه برابر نمره بگیر. ‫-نود نمره؟
‫-آقا؟ ‫-برو ادامه بده.
‫-می‌تونم بیشتری بهش اضافه کنم؟ ‫-برو جلو.
‫معلم.
‫شما هم مثل دامایانثی خوش ‌تیپین.
‫-خوبه، آقا؟ ‫-بیشتر از اون چیزی که می‌خواستم گفتی.
‫با این وضع، همه تست‌ها رو عالی می‌گذارنم.
‫چرا دامایانثی داره منو اینجوری نگاه می‌کنه؟
‫همه تون دارین چی رو نگاه می‌کنین؟
‫-برگردین سر درستون! ‫-اوه… داستان نالن و دامایانثی…
‫لعنتی، یادم رفت چی یاد می‌دادم.
‫-معلم، تموم کردی درسهاتو؟ ‫-آره. تو چطور؟
‫معلم، خونه‌ای که توش می‌مونید ‫مال دوست منه، شاکتی.
‫اونجا راحتید؟
‫خوبه،
‫اما توروستا‌ای که شاه نالن می‌مونه ‫توالت نیست.
‫پس دوش چی؟
‫صبح زود میریم برکه ‫برای حمام.
‫-تو ساعت هفت صبح زود میری؟ ‫-هفت؟ صبح زود؟
‫صبح زود یعنی چهار برادر.
‫چهار؟
‫این دیگه تقریبا نیمه‌شب میشه!
‫هی، چرا ساعت رو برای چهار تنظیم کردی؟
‫-باید با یه نفر مهم ملاقات کنم، مامان. ‫-شبیه یه روح یا چیزی؟
‫می‌خوام با عروستون ملاقات کنم.
‫-چی؟ ‫-یادت نره اگه خوابیدم بیدارم کنی.
‫-عروس؟ ‫-آره.
‫-یادت نره بیدارم کنی. ‫-پسر احمق.
‫هی…
‫پسر…
‫گنام؟
‫بیدار شو.
‫گفتی می‌خوای یه روح ببینی.
‫اوه! ساعت چهار شده؟
‫-چی شده؟ ‫-ممنون، مامان!
‫همه کجا ناپدید شدن؟
‫منو تو تاریکی نگه داشت.
‫حداقل ده تا پانزده نفر رو می‌شناسم ‫که تو این دریاچه پریدن و مردن.
‫اوه، نه!
‫نمی‌خوام جزو اون لیست باشم.
‫عشق اینقد سخته، گنام؟
‫هوا هم سرده.
‫لعنتی!
‫آب مثل یخه!
‫چطوری تو این آب حموم کنم؟
‫ تجسم زیبایی ‫ماه در حال راه رفتن!
‫ رودخانه اومده تو حوضچه حموم کنه
‫ طوفانی با ساری پوشیده
‫ آیا اون طاووسه ‫که بین پرنده‌ها می‌درخشه؟
‫ مثل گل‌ها توی باد ‫به هوا عطر اضافه می‌کنه!
‫ صداش منو به لرزه می‌ندازه
‫ اون طرف چیزی زیباتر نیست
‫ بعد از دیدن اون ‫هیچ‌چیز واقعاً شانسی نداره
‫ عطری از گل‌ها ‫که روحمو حرکت می‌ده
‫ مثل دختر شاه حرکت می‌کنه
‫ روی قطراتی که از پاهاش می‌ریزن
‫ می‌تونم ستاره‌های سقوط کنه رو ببینم
‫ اگه به زیباییش قیمت بذاری
‫ حتی خدا هم نمی‌تونه بپردازه
‫ هم‌زمان که حرکت می‌کنه, ‫دنیا می‌چرخه
‫ هر چیزی ممکنه ‫به خاطر اون!
‫ زن کامل
‫ من دیدمش!
‫ با وجود نسیم
‫ درونم می‌سوزه
‫ در اوج خوشی!
‫ در خوشی!
‫ در خوشی
‫اون می‌خواد که من کلاس‌های چهار و پنج رو بگیرم.
‫اوه! چطور ممکنه؟
‫-بهش گفتم من نمی‌تونم. ‫-حق با توئه.
‫-خمیازه. ‫-برادر!
‫هی، پریا، چی شده؟
‫اینجا چی کار می‌کنی این وقت شب؟
‫نمی‌دونی؟ ‫هر روز ساعت 3:30 بیدار می‌شم.
‫یه ساعت ورزش می‌کنم.
‫بعد از دوش، یوگا می‌کنم.
‫تا ساعت 6:30 درس‌هایی که باید تدریس بشن رو آماده می‌کنم.
‫و ساعت 8 سر مدرسه‌ام.
‫-من خیلی آدم منظمی‌ام. ‫-آره. می‌دونم.
‫امروز نصف ساعتی غیرمنتظره دیر کردم.
‫-بیا، والی.-چرا اون بهم اینجوری نگاه می‌کنه؟
‫فهمیده؟
‫-آروم باش، گمتی. ‫-بر اساس فشار باد،
‫رطوبت،
‫-و دما… ‫-معلم، چای.
‫هی.
‫-معلمتون کجاست؟ ‫-حالش خوب نیست.
‫-مرخصی گرفته.-همچنین در این کل دنیا…
‫خداحافظ! تکالیفتون رو یادتون نره.
‫-خداحافظ! ‫-خداحافظی!
‫از این طرف، والی.
‫-عمه؟ ‫-خوش اومدی، پریا.
‫اون معلم جدیده دهاتمونه.
‫شنیدیم حالش خوب نیست ‫و خواستیم یه سر بهش بزنیم.
‫داخلِ، برو.
‫لعنتی، این برنج راشن نمی‌پزه!
‫وقتی پسر خودم تکون نمی‌خوره،
‫چطور این برنج بپزه؟
‫-پریا، می‌رم قهوه بیارم. صبر کن. ‫-برادر؟
‫برادر؟
‫-چی شد؟ ‫-توی تمام عمرم قبل از ساعت 8 ندیدمش بیدار بشه.
‫اوه، نه! این والیه.
‫اما امروز به خاطرِ زنگ ساعت 4 بیدار شد.
‫این لعنتی پتو.
‫وقتی ازش پرسیدم چرا، گفت ‫می‌خواد با عروس آینده‌امون ملاقات کنه!
‫نمی‌دونم چه روحی امروز ‫کنار دریاچه دید،
‫-که از تب می‌لرزه!-اون داره بهم نگاه سرد می‌اندازه.
‫-خفه شو، مامان! ‫-اوه.
‫-پس به خاطر همین بوده. ‫-معلم!
‫-آروم باش، مامان. ‫-چی بگم؟
‫-معلم. لطفاً صبر کن! ‫-بچه‌های این دوره زمونه اصلاً گوش نمی‌دن.
‫-هی، ولی. چی شده؟ ‫-یه جوری رفتار می‌کنن که دیوونه بشن.
‫هی، پریا! چرا داری میری؟
‫برمی‌گردم، خاله!
‫هی، ولی!
‫چرا رفتن؟
‫چون تو لو دادی.
‫-کی این کارو کردم؟ هنوز دارمش!-طنز؟
‫همونی که گفتم. اون خودش بود.
‫عروستونه.
‫آره. نظرت چیه؟
‫خوشگله.
‫خیلی بهت احترام می‌ذارم.
‫شامل خانوادت هم میشه.
‫وقتی شش سالم بود،
‫خانواده‌های مادرم که به طبقه اجتماعی اهمیت می‌دادند
‫پدرمو جلوی چشم من تکه‌تکه کردن.
‫فقط مادرم تونست منو نجات بده.
‫آرزوی تنها مادرم
‫این بود که من یه معلم بشم.
‫از یه جامعه که حتی معنی مدرسه رو نمی‌دونست، معلم شدم.
‫کار من آموزش دادن به دانش‌آموزهاته، آقا.
‫تا آخرین نفس یاد میدم.
‫ازدواج چیزی نیست ‫که به زندگی من بیاد، آقا.
‫لطفاً منو ببخشید، آقا.
‫معلم.
‫گریه نکن.
‫اون‌قدر عاشقت هستم که نمی‌تونم ببینم گریه می‌کنی.
‫معلم. مشکل چیه؟
‫اگه بگم عاشقت نیستم، گریه نمی‌کنی؟
‫پس عاشقت نیستم.
‫می‌خوام خوشحال باشی.
‫-ارسطو حدود ۳۸۴ قبل از میلاد به‌دنیا اومد…-منو جواب کرد و فلسفه رو شروع کرد!
‫-گیاه‌ها رو دسته‌بندی کرد… ‫-تکالیف‌تون رو تموم کردید؟
‫تموم شد، آقا ‫پس بیارید.
‫به تخته نگاه کنید، همه.
‫آقا.
‫هی، تکلیفتو تموم کردی؟
‫هی. ببین چطور پیکان از وسط قلب می‌گذره؟
‫-آره! ‫-این چیزا رو می‌کشم که سرشو گرم کنم.
‫اگه ببینه، نمره خوبی می‌گیرم!
‫اینم بکشم؟
‫بکش.
‫هیجانش کن!
‫آقا.
‫-هی، پاندی! ‫-بله، آقا؟
‫باید به تو جداگانه بگن؟ بیا اینجا.
‫خوب؟
‫-هی، بیا اینجا. ‫-چی شده، آقا؟
‫-چیه؟ ‫-یه پیکان از وسط قلب، آقا.
‫گفتم تکلیفتو انجام بدی، تو داری اینو می‌کشی؟
‫-دوباره این کارو می‌کنی؟ ‫-آقا! آخ! درد می‌کنه!
‫درد می‌کنه، آقا.
‫-خیلی درد می‌کنه، آقا. آخ! ‫-برو.
‫برو بیرون زانو بزن.
‫هی، بیا اینجا.
‫اوه، نه. گیر افتادم.
‫پاندی ایده رو داد، آقا.
‫-اوه! واقعاً درد می‌کنه، آقا. ‫-چطور جرأت کردی؟ برو با اون زانو بزن.
‫آدم عوضی.
‫هی، سانگیتا. درس دیروز چی بود؟
‫در مورد مورگان و ولی ‫از اسکنداپورانام صحبت می‌کردی.
‫دیگه هیچ حرفی درباره ‫ولی یا ازدواج نمی‌زنیم. بشین!
‫امروز می‌خوام درسی ‫در مورد هانومان از رامایانا بدم.
‫تا آخر مجرد بود!
‫فردا درباره گانشا درس می‌دم.
‫و درباره کاماراجار فردا.
‫و درباره ویوکاناندا، روز بعد.
‫این هفته در مورد مجردها صحبت می‌کنیم!
‫-چرا، آقا؟ ‫-چون…
‫منم می‌خوام مجردی زندگی کنم!
‫به نظر می‌رسه دعوا کردن.
‫کمرم به‌خاطر تو درد می‌کنه.
‫هی، ببخشید.
‫هی، چرا واسه اون موتوپاندی پسرش رو زدی؟
‫هی، معلم! نمی‌دونستم اینقدر عصبانی می‌شی!
‫سر ما عصبانی نشو.
‫هی!
‫چی داری شوخی می‌کنی؟
‫اومده اینجا دلشو برامون خالی کنه.
‫و تو این رو بامزه می‌بینی؟
‫هی، مگه اون ملکه زیباییه؟
‫چرا از دست دادنش برات مهمه؟
‫اون فقط یه زنه.
‫بهش یه بچه بده، بقیه عمرش رو واست صرف می‌کنه.
‫چرا اینقدر پشیمونی؟
‫می‌خوای بگیرنش واسط؟
‫من درستش می‌کنم.
‫-معلم؟ ‫-بله.
‫-یه چیزی می‌خوام بهت بگم. ‫-بگو، استاد.
‫-گریه نمی‌کنی، نه؟ ‫-نه. بگو.
‫-مسئله اینه که… ‫-مسئله چیه؟
‫دو روز گذشته…
‫بدون خواب اینو فکر کردم.
‫-من… ‫-این چای شماست، معلم.
‫امروز درباره فعل‌های خبری می‌خونیم.
‫[با همدیگه] باشه، استاد.
‫-انواع فعل‌های خبری چیه؟ ‫-انواع فعل‌های خبری چیه؟
‫-فعل خبری ساده. ‫-فعل خبری ساده.
‫-فعل خبری مرکب. ‫-فعل خبری مرکب.
‫این دو نوع فعل خبری هستن.
‫وقت تموم شد، معلم بعدی زود می‌رسه.
‫من آقا هستم.
‫سلام!
‫من اصولاً خیلی آدم منضبطی هستم.
‫باید زندگی شادی رو داشته باشی. من مجردم!
‫ با سبیل تأثیرگذارت این‌قدر سیاه
‫ منو به حرف زدن وا داشتی!
‫ مثل ماهی تو برکه گل‌آلود
‫ وقتی تنها هستم، تو همه فکر منی!
‫ تو یه باغ با گل‌هایی زیبا و تمیز هستی
‫ منتظرت بودم، عشق من کامل شد!
‫ چشمات کارو ساختن!
‫ با سبیل تأثیرگذارت این‌قدر سیاه
‫ منو به حرف زدن وا داشتی!
‫یه لحظه، استاد!
‫معلم؟
‫چی شده، معلم؟
‫با مامان درباره خودمون صحبت کردم.
‫اون رضایت داد برای ازدواج ما.
‫من…
‫منم با پدر و مادرم صحبت می‌کنم.
‫ قلب سرگردان من
‫ اولین بار روشنی رو حس کرد
‫ و تو دنیای من شدی!
‫ ما مثل نامه‌های گم‌شده، تنها زندگی کردیم
‫ حالا بالاخره با هم متحد شدیم ‫آماده برای یکی شدن!
‫ اوه، افسونگر! ‫تو گنج واقعی منی!
‫ اوه، دلم می‌خواد روی سینه‌ات بخوابم!
‫ می‌خوایم برای همیشه با هم زندگی کنیم؟
‫ با سبیل تأثیرگذارت این‌قدر سیاه
‫ منو به حرف زدن وا داشتی!
‫ در دلت، ‫آتش روشن روشن
‫-جا باز کنید برای شاه نالن! ‫-چرا اینقدر پراکنده‌ای؟
‫ می‌خوام اونجا زندگی کنم، ‫شب و روز
‫هی، تو. اون چوب رو بده به من.
‫ مثل یک گردش، ‫خیلی درست به نظر می‌رسه
‫ ظاهر خشنش، ‫منو از زمین برد
‫ هر چیزی بخوای، می‌دم
‫ ولی نمی‌تونم که تو رو از دست بدم
‫ در آغوش تو، ‫همیشه می‌خوام باشم!
‫ با سبیل تأثیرگذارت این‌قدر سیاه
‫ منو به حرف زدن وا داشتی!
‫ مثل ماهی تو برکه گل‌آلود
‫ وقتی تنها هستم، تو همه فکر منی!
‫ تو یه باغ با گل‌هایی زیبا و تمیز هستی
‫ منتظرت بودم، عشق من کامل شد!
‫ چشمات کارو ساختن!
‫-سلام، آقا. ‫-سلام.
‫اوه، خدا!
‫بهش بگو، مامان!
‫یه معلم تو مدرسه‌اش کار می‌کنه.
‫اون دوستش داره.
‫پس…
‫داری چیکار می‌کنی عزیزم؟ ‫لطفاً غذات رو تموم کن.
‫پسرم…
‫ازت پرسیدم دوست نداری معلم باشی؟
‫بابا…
‫پس چرا مثل یه معلم خوب رفتار نکردی؟
‫می‌دونی "آسیریار" یعنی چی؟
‫"آسو" یعنی اشتباه.
‫"ایریان" یعنی کسی که اصلاح می‌کنه.
‫تو مثل یکی از اونا رفتار نمی‌کنی.
‫می‌تونیم از خیلی شغل‌ها درآمد کسب کنیم.
‫تنها شغلی که برای ارائه خدمت بهت پول می‌ده…
‫…اینکه معلم باشی!
‫چیزهایی هست که مادر نمی‌تونه یاد بده
‫و پدر نمی‌تونه بهت بفهمونه.
‫اما معلم می‌تونه هر دو رو انجام بده.
‫به همین خاطره که بعد از والدین، معلم مورد ستایش قرار می‌گیره و بالاتر از خدا قرار می‌گیره.
‫معلم یکیه که…
‫…مثال برای جامعه می‌شه…
‫…به محض اینکه این شغل رو برعهده می‌گیره.
‫ما نمی‌تونیم مثل آدم‌های عادی زندگی کنیم.
‫پدرم آرزویی داشت که می‌دونست نمی‌تونه به اون برسه.
‫اون می‌خواست از چشم من ببینه.
‫همونطور که آرزو کرد،
‫من یه مدرسه ابتدایی رو
‫به مدرسه راهنمایی تبدیل کردم.
‫من هم آرزو داشتم
‫که تو بعد از ورودت، اونو به ‫دبیرستان تبدیل کنی.
‫اما این اتفاق نمی‌افته.
‫فقط من رو گول نمی‌زنی.
‫بلکه این جامعه رو هم…
‫و نسل‌های آینده.
‫انگار پتا سامی هنوز عصبانیه.
‫وقتی آروم می‌شه که با کَرُکّایی متحد بشه.
‫باید برای این مدرسه رو ببندیم؟
‫خدا به سرش زده و اونو تو خون انداخت.
‫اگه یه آدم مقدس اینطوری بشه، فکر کن سر ما چی میاد.
‫بیمارستان دولتی آریگنار آنا
‫جونش در خطر نیست.
‫اما تو وضعیت نباتیه.
‫ما به این می‌گیم گیاهی.
‫ضربه شدیدی به سرش وارد شده و خیلی چیزها رو فراموش کرده.
‫ممکنه حتی تو رو هم یادش نیاره.
‫ممکنه بی‌دلیل گریه کنه یا ناگهانی عصبانی بشه.
‫دلیل این
‫ممکنه چیزهایی باشه که تو ذهن ناخودآگاهش گیر کرده.
‫گنیانام، اون مثل یه بچه شده.
‫بیمارهایی مثل اون بهبود پیدا کردن.
‫اما بعضی‌ها نه. متاسفم!
‫باید تحت مراقبت تو زندگی کنه.
‫بهش کمک کن برادر.
‫ای خدا!
‫مراقب باش.
‫بیا.
‫این چیه؟ ‫چطور این اتفاق افتاد؟
‫تو می‌تونی زیر درخت نیم زندگی کنی ‫تا عقلت رشد کنه.
‫البته، زیر درخت تمر هندی زندگی کنی ‫عقلت رو از دست می‌دی.
‫به همین خاطره که پسر مثل باباش عقلشو از دست داده.
‫وقتی بچه بودم، می‌گفتن ‫باباش توسط خدا مجازات شد.
‫-اون مثل یه دیوونه توی شهر می‌چرخید. ‫-اوه، واقعاً؟
‫کل شهر تصمیم گرفتن که اونو زنجیر کنن.
‫اون همچنان تو همون حالته. ‫خدا می‌دونه این به کجا می‌رسه.
‫هی، آقا حافظشو از دست داده.
‫-اون موضوع شهره. ‫-بله.
‫-می‌گن که دیوونه شده. ‫-واقعاً؟
‫مثل اینکه دیوونه شده.
‫-واقعاً حافظشو از دست داده؟ ‫-بله، خواهر.
‫پزشک‌ها تأیید کردن که دیوونه شده.
‫تو می‌تونی عقلت رو زیر درخت نیم رشد بدی.
‫البته، زیر درخت تمر هندی زندگی کنی ‫عقلت رو از دست می‌دی.
‫-دیگه نوه معلم دیوونه نیستم. ‫-مثل اینکه دیوونه شده.
‫-اون نوه معلم دیوونه نیست؟ ‫-شرمنده‌م. دیگه مدرسه نمی‌رم!
‫هی، نوه معلم دیوونه!
‫حتی نمی‌تونم یادم بیاد ‫چی دارم می‌خونم مامان!
‫می‌گن که دیوونه شده.
‫مثل اینکه دیوونه شده.
‫
‫خودتو جمع کن.
‫اگه نکنی، چجوری می‌خوای مامان رو دلداری بدی؟
‫آقا…
‫انتظار نداشتم این اتفاق بیفته، آقا.
‫اون یه معلم فوق‌العاده بود.
‫ما هممون دوستش داشتیم.
‫شنیدم که پدربزرگت هم… یه وضعیت مشابه داشت.
‫الان آقا هم همینجوریه.
‫اگه این ارثی باشه چی؟ برو خودتو چک کن، آقا.
‫-هی، آنامالای… ‫-آقا، ولش کن.
‫-آقا، لطفاً. ‫-تو مگه درس نخوندی؟
‫دهاتی‌ها و بی‌سوادها از این چیزا خبر ندارن.
‫تو که درس خوندی. عقل نداری؟
‫پدربزرگم افتاد و سرش زخمی شد.
‫دهاتی‌ها گفتن که این غضب خداست.
‫پدرم هم سرش رو زمین کشاورزی هنگام شخم زدن زخمی کرد.
‫تو هم میگی دیوونه است؟
‫الان مثل یه گیاه شده.
‫اصلاً می‌فهمی یعنی چی؟
‫مثل یه نوزاده.
‫-فهمیدی؟-آه، اینجوریه؟
‫ولی تو بهش میگی…
‫گمشو!
‫الان کاملاً فهمیدم.
‫چطور میتونه اینطوری حرف بزنه؟
‫آدم مغرور! ‫نگاه کن چکار میکنه.
‫دهاتی‌ها چجوری بفهمن ‫وقتی تحصیلکرده‌ها اینجوری حرف میزنن؟
‫حالم بد شد!
‫باشه. اگه چیزی لازم داشتی بگو.
‫ما رسیدگی می‌کنیم.
‫بعداً میام خونه، مامان.
‫بخاطر عشق خودکشی میکنن.
‫به حرفمون هم گوش نمیدن.
‫نمیدونم چند تا دیگه جسد تو این برکه پیدا میشه.
‫جدی میخوان مدرسه رو خراب کنن؟
‫همینو شنیدم عزیزم.
‫مواظب باش. نشکنه.
‫باشه.
‫حداقل امروز خرابش میکنن؟ ببینم.
‫هر بار که میخوان این ساختمان رو خراب کنن، مختل میشه.
‫-کامل خرابش کن. ‫-باشه، برادر.
‫وایسا!
‫این مدرسه شهره. خرابش نکنید.
‫وایسا!
‫لطفاً، نکنید!
‫-این کارو نکن. ‫-بابا…
‫گمشید!
‫-بابا! ‫-آقا، آقا!
‫-دیوونه. ‫-بهشون بگو خرابش نکنن!
‫آقا… آقا، نکن.
‫والی، مراقبش باش.
‫عقل نداری؟
‫چطور میتونی یه پیرمرد رو هل بدی؟
‫گمشید!
‫-هی، تو… ‫-دستور داریم که یه مدرسه بسازیم.
‫اینه دستور که یه ساختمان جدید بسازیم.
‫من از خراب کردنش چی گیرم میاد؟
‫ساختمان قدیمیه. اگه خراب شه ‫و چیزی سر بچه‌ها بیاد چی؟
‫تو فقط میگذری. من رئیس پنجایتم.
‫من باید جواب بدم.
‫و تو از این دیوونه حمایت می‌کنی. ‫ببرش.
‫دیوونه! زنجیرش کن.
‫مردم رو اذیت می‌کنه!
‫-گمشید! ‫-آقا، لطفاً نکن.
‫بیا بابا.
‫شما ادامه بدید، بچه‌ها.
‫بیا بابا.
‫-"فراموش کردن خوبی، درست نیست" ‫-"فراموش کردن خوبی، درست نیست"
‫-"و درست است" ‫-"و درست است"
‫-"فراموش کردن بدی‌ها در یک لحظه، خوب است." ‫-"فراموش کردن بدی‌ها در یک لحظه، خوب است."
‫چرا این کارها رو میکنی؟ ‫بیا تو بابا.
‫دستتو بردار.
‫بیا تو بابا.
‫بیا بابا.
‫مشکلت چیه؟
‫بیا تو بابا.
‫بیا بابا.
‫-ای وای! عزیزم… ‫-مامان…
‫کجا بودی؟
‫-چی شده؟ ‫-چرا درو روش قفل نکردی؟
‫رفت مدرسه، ‫بهش توهین کردن.
‫عزیزم…
‫از حالا دیگه، به عنوان نوه "معلم دیوونه" اذیت نمیشم.
‫تا کی می خوای برای یه لقمه نون جلوی بقیه خم بشی؟
‫بچه‌هامون آموزش نمی‌خوان؟
‫اون آدم‌ها فقط حرف‌های بی‌خود می‌زنن و معلم‌ها رو می‌فرستن.
‫ما نمی‌تونیم این یکی رو هم بفرستیم بره.
‫بیا با بچه‌ها بیا بیرون.
‫سلام! چرا همتون اینطوری نشستین؟
‫همتون چهارزانو بشینین. نگران هیچی نباشین.
‫اسم من آنادورایی هست.
‫من یه مدیر بازنشسته از یه مدرسه دولتی هستم.
‫شنیدم که اینجا تا ۳۵ مایل هیچ مدرسه‌ای نیست.
‫می‌خوام اینجا یه مدرسه بسازم تا به بچه‌هاتون آموزش بدم.
‫به حمایت شما نیاز دارم.
‫خوب یا بد...
‫ما همیشه به بزرگای روستا تعظیم کردیم و احترام گذاشتیم.
‫برای اولین بار، شما با احترام به ما اینو به دست آوردین.
‫ما باور داریم که شما برای ما کار خوب میکنید.
‫- بگو چی کار کنیم. ‫- هی، تو یه جوونی.
‫دلتو بریز بیرون. ولی یه سری رسومات تو روستامون هست.
‫ما بزرگان روستا داریم. ‫اونا مرجع تصمیم گیری هستن.
‫ما بدون موافقت اونا نمی‌تونیم هیچ کاری کنیم.
‫باشه. من با اونا صحبت می‌کنم.
‫چی؟ می‌خوای مدرسه بسازی؟
‫برای ساختن مدرسه زمین نیاز داری.
‫تمام این زمین‌ها برای خداست.
‫جرئتشو داری مدرسه بسازی تو مسیر پتاسامی!
‫نمی‌دونی اگه باهاش درگیر بشی چه اتفاقی میفته؟
‫همه چیز تو ۳۰ مایل برای اونه.
‫هرگز باهاش درگیر نشو!
‫چقدر مغروری؟ یه ذره زمینم بهت نمی‌دم!
‫همتون برگردین سر کارتون.
‫همه‌تون اینجا هستین که یه لقمه نون دربیارین.
‫و حالا می‌خواین درس بخونین؟
‫به کارتون بچسبین.
‫چطور جرئت کردی فکر دیگه‌ای کنی؟
‫برو حالا.
‫جرئت کردن از ما زمین بخوان، به این معلم گوش میدن؟
‫اگه اونا آموزش ببینن، ‫هیچ‌چیزی برای ما باقی نمی‌مونه.
‫یه تیکه زمین نده!
‫آقا، می‌دونستیم این چیزی هست که اونا می‌گن.
‫این اولین بار نیست.
‫ما نتونستیم درس بخونیم. ‫ولی بچه‌هامون باید درس بخونن.
‫تو آخرین امید ما هستی.
‫اون یه برادر داره، آقا.
‫اونم اینجا یه زمین داره.
‫مطمئنم اون زمینش رو می‌ده.
‫اون با اینا فرق داره.
‫بریم باهاش صحبت کنیم، آقا.
‫بریم.
‫این‌جا رو با یه مواد ضدعفونی تمیز کنین.
‫این چیه، آقا؟بنظرت من مانعی برای یه کار خوبم؟
‫ زمین برای ساختن مدرسه میخواین، درسته؟
‫من مخالف آموزش اون‌ها نیستم ‫مثل برادرم.
‫من مثل شمام.
‫می‌خوام همه آدم‌ها آموزش ببینن.
‫چرا باید ازش بترسی؟
‫چرا فکر می‌کنی که معبد ساخته؟
‫چرا فکر می‌کنی ‫که تو رو به دین معرفی کرد؟
‫می‌دونی که خدا واقعاً کی هست؟
‫پیشینیان ما، مادربزرگان بزرگ،
‫پدربزرگ‌ها و والدین‌مون… ‫اونا خدای ما هستن.
‫همه خدایان دیگه برای فریب ما ساخته شدن.
‫اونا اینو تنها وقتی می‌فهمن ‫که آموزش ببینن.
‫اونا رو روشن کن. ‫این تو رو هم خدا می‌کنه.
‫این زمین رو به عنوان یه وقف خانوادگی ‫به شما می‌دم.
‫بزار فردا ثبتی انجام بدیم.
‫-ساختن مدرسه رو بلافاصله شروع کنین. ‫-ممنون، آقا.
‫ممنون.
‫بیا بریم!
‫به اعتماد هیچکی خیانت نکن.
‫اونا مدرسه رو تموم کردن.
‫برادرم… اون یارو با پیرهن مشکی ‫زمینش رو به اونا داد.
‫اون کسیه که مثل ما فکر نمی‌کنه.
‫کاریام، اون مدرسه نباید وجود داشته باشه.
‫عمو… آیا باید اون معلم رو بکشم؟
‫فکر می‌کنی قتل راه‌حلش هست؟
‫اول باید اون مدرسه رو ویران کنیم.
‫و باید روستایی‌ها رو وادار کنیم این کار رو بکنن.
‫ پتاکاران اینجاست!
‫ من دارم میام
‫اشتباه کردی!
‫ولی...
‫ببرم کرکایی!
‫مدرسه ‫مانگولای
‫فکر کردی این شهر چطوریه؟
‫این خدا یه محیط سی و پنج مایلی رو نگهبانی میکنه.
‫ما، برادرا، ‫حکومت این شهر هستیم.
‫مردمی که اینجا زندگی می کنن کارگرن.
‫اومدن برای کشاورزی...
‫اونا دامدارن.
‫حتی به معشوقه‌هامون هم یه زمین دادیم.
‫این شهره، معلم!
‫می دونی آموزش اینا چطوریه؟
‫یه گاو به مشتریش گفت...
‫"چرا تو این گاری رو نمی‌کشی
‫در حالی که من توش نشستم؟"
‫این چه عادت جدیده؟ چرا پاتو روی پای دیگه‌ت انداختی؟
‫رو پاهات بشین.
‫چطوری میتونی احترام رو فراموش کنی؟
‫می‌خوای رفتارت رو تغییر بدی؟
‫ببین چی شده ‫که به حرف جوونا گوش دادیم.
‫پتا سامی می‌خواد با کرکایی دوباره آشتی کنه.
‫ما یه مدرسه تو راهش ساختیم.
‫این خدا رو عصبانی کرد و ‫جون پسر صدایان رو گرفت.
‫ما مدرسه رو ‫با گوش کردن به حرف‌های او ساختیم.
‫خدا عصبانیه و حالا ‫تمومروستا در حال سوختنه.
‫باید اون مدرسه رو تخریب کنیم ‫تا خدا آروم بشه و ما در صلح زندگی کنیم.
‫باید اون معلم رو طرد کنیم.
‫بریم، همه با هم. ‫نباید بذاریم اون معلم اینجا بمونه.
‫بریم!
‫بیاید، بیاید. ‫بریم سراغ اون معلم.
‫بسه!
‫خوش اومدید! می‌دونستم که همتون میاید.
‫منتظرتون بودم!
‫چی شده؟
‫زمین‌ها سوختن؟
‫پسر صدایان از خونریزی مرد؟
‫راماسامی از حمله قلبی نمرد؟
‫کلبه‌هاتون احتمالا آتیش گرفته.
‫بهتون گفتن این خشم خدا بوده!
‫هی...
‫اینا کجا رخ داده؟
‫تو کیزاترو.
‫خدا نمی‌خواد آدمای ‫ملاترو رو تنبیه کنه؟
‫فکر می‌کنی مدرسه تو راه خداست ‫و می‌خوای تخریبش کنی.
‫درسته؟
‫نمی‌تونه خدا یه راه دیگه بره؟
‫یا خدا یه راه دیگه نداره؟
‫خدای شما مدرسه رو تخریب کنه ‫و فقط از این راه بره؟
‫اگه اینجوریه چه جور خداییه؟
‫اینا کار خداتون نیست. ‫کار خانواده‌ایه که حکمرانی میکنن.
‫اونا فقط می‌خوان تو قدرت بمونن ‫و شما رو به خدمت بگیرن.
‫اگه بچه‌هاتون تحصیل کنن، ‫این تغییر می‌کنه.
‫این ترسشونه.
‫و این دلیله که جلوی آموزشتون رو می‌گیرن.
‫در نام خدا ترسی بهتون دادن.
‫من اینجا ایستاده‌ام تا آموزش بدم
‫تا زندگی بچه‌هاتون رو تغییر بدم
‫نه زندگی شما.
‫زمان‌ها تغییر می‌کنه.
‫و بچه‌هاتون هم درس می‌خونن.
‫حتی اون وقت هم گنگ‌هایی خواهند بود ‫که تشویق می‌کنن به خشونت.
‫این نباید بشه.
‫می‌خوای بچه‌هات به اندازه شما برده باشن؟
‫یا می‌خوای educated* بشن؟
‫فکر کن روش.
‫زیبایی واقعی یه آدم تو شرافت و هوشه.
‫حالا برید.
‫چطوری می‌تونی خدا رو مقصر بدونی ‫بعد از اینکه کلبه‌هامون رو سوزوندی؟
‫چطوری این کارو می‌کنی؟
‫تو جهنم خواهی سوخت.
‫نباید بچه‌هامون درس بخونن؟
‫خوبه که معلم شما رو لو داد!
‫بچه‌هامون درس می‌خونن! ‫همه بچه‌هامون درس خواهند خواند.
‫بچه‌هامون درس خواهند خواند.
‫پتاکاران آدم خشمگینیه!
‫اون معلم نمی‌دونست که اون می‌تونه
‫هر کسی رو تو راهش بکشه.
‫این تنبیهه ‫اگه خلاف خدا راه بری.
‫حالا مسیرمون رو برگردونیم.
‫خوش اومدی! منتظرت بودم!
‫اسم من آراسانه...
‫پسر معلم آنا دورایی!
‫من اینجام با حکم دولت.
‫تو حتی نمی‌تونی دیگه نزدیک این مدرسه بیای.
‫کل روستا جدت رو به عنوان دیوانه نشون کردن به عنوان مجازات...
‫پدرت تصمیم گرفت به همون شکل خودش رو مجازات کنه.
‫فقط من نیستم که داری فریب می‌دی.
‫بلکه این جامعه...
‫و نسل‌های آینده هم.
‫گفتن نمی‌تونن مدرسه جدید رو بسازن.
‫-چطوری می‌تونی اینقدر راحت بگیری؟ ‫-پس؟
‫بچه‌ها همین حالا هم دارن سخت درس می‌خونن.
‫تو خرابش کردی. پس باید بسازیش.
‫من نمی‌تونم از جیب خودم بسازمش.
‫با کسی که سفارش رو لغو کرده صحبت کن.
‫-هی، گوش کن... ‫-بی‌خیال.
‫با مسئول آموزش منطقه صحبت می‌کنیم.
‫نباید بذاریم این احمق‌ها فرار کنن.
‫ت. سنتیلول، مدیر عامل ‫-ساختمان مدرسه قدیمی شده.
‫اگر فرو بریزه، بچه‌ها در خطرن.
‫یه درخواست از اهالی روستا دارم
‫که می‌خوان مدرسه رو تخریب کنن.
‫هیچ درخواستی دریافت نکردم
‫که بخوان ساختمان جدید یا تبدیل به دبیرستان بشه.
‫نه، آقا. اونا سال‌هاست دارن درخواست می‌دن.
‫-اون درخواست‌ها کجان؟ ‫-می‌رم نگاهشون کنم، آقا.
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫اونا به‌جای درخواست‌های مردم برای عدالت اونها رو از بین می‌برن.
‫با اونا چیکار کنم؟!
‫به‌علاوه، دولت هیچ چی برای مدرسه با تعداد کم دانش‌آموزان تصویب نمی‌کنه.
‫چه کلاس‌های بالاتر باشه چه ساختمان‌های جدید. ‫-آقا.
‫بیش از 100 بچه اطراف روستامون
‫از رودخونه رد می‌شن که برسن به مدرسه‌هاشون.
‫پس این کار رو بکن.
‫یه درخواست از روستاییایی بگیر که یه وقتی خواستن
‫مدرسه رو از بین ببرن، حالا درخواست یه مدرسه جدید رو دارن.
‫می‌تونید این کار رو بکنید؟
‫می‌تونیم، آقا.
‫نمی‌تونیم، آقا. ما رویای فرستادن بچه‌هامون به دانشگاه داریم.
‫اما اتوبوس‌ها به روستامون منظم نیستن، آقا.
‫بچه‌ها باید از رودخانه رد بشن،
‫که برسن به اوودایارکوئیل درس بخونن.
‫وقتی دخترا به خونه بر می‌گردن، هوا تاریک شده.
‫با وجود التماس‌هاش، دختر کاماکشی مصمم بود که به مدرسه بره.
‫اما...
‫وقتی داشت از رودخونه رد می‌شد ‫که از اوودایارکوئیل بر می‌گشت،
‫-می‌خوام درس بخونم، برادر! ‫-باشه، باشه. بیا با من.
‫-فقط مدرسه‌ست، درسته؟ ‫-خواهش می‌کنم، بذار برم. می‌خوام درس بخونم!
‫-می‌خوام درس بخونم. ‫-اون تنها بچه منه.
‫می‌خوام دختری داشته باشم که زنده بمونه ‫و با افتخار زندگی کنه!
‫دخترم لازم نیست درس بخونه، آقا.
‫امیدوارم وضعیتمون رو حالا بفهمید.
‫وضعیت روستای ما اینجوریه، آقا.
‫اگر دل بسپارید، روستامون یه دبیرستان خواهد داشت.
‫حتی پدرم خیلی درخواست داده بود.
‫ولی هیچوقت به دست شما نرسید.
‫ می‌ریم مدرسه...
‫بعداً می‌بینمت، خواهر.
‫ می‌ریم مدرسه...
‫ بعد از مدرسه
‫ زندگی رو می‌گذرونیم
‫ وقتی درس می‌خونی ‫خوب و بد رو می‌فهمی
‫ تاریکی هزار سال باید برداشته بشه!
‫ وقتی درس می‌خونی ‫دنیا پیش روت باز می‌شه
‫ حتی اگر دنیا مخالف باشه ‫هرگز عقب‌نشینی نکن!
‫ امیدت رو از دست نده، عزیزم ‫زمانت خواهد اومد
‫ یه چوب‌پنبه درون آب ‫راه خودش رو پیدا می‌کنه
‫ اگر آسمون‌ها فرو بریزن ‫به قلبت دل بده، الماسم
‫ ما در آستانه تغییریم ‫اون اشک‌ها رو پاک‌کن
‫اگر روستامون یه دبیرستان داشت،
‫دخترت به این سرنوشت دچار نمی‌شد.
‫این نباید هیچوقت برای دختراى روستاى ما اتفاق بیفته.
‫درخواست رو امضا کن، خواهر.
قـ ـا سـ ـم سـ ـمنـ ـگـ ـا نـ ـی
‫ می‌ریم مدرسه...
‫ بعد از مدرسه
‫ زندگی رو می‌گذرونیم
‫مدرسه‌تون اجازه گرفته که از سال بعد، ‫کلاس‌های نهم و دهم رو برگزار کنه.
‫- امیدوارم به زودی مدرسه‌تون تغییر کنه. ‫- ممنون، آقا.
‫ پدر و مادرا که هیچوقت مدرسه ندیدن ‫حالا بچه‌هاشون رو می‌فرستن مدرسه
‫ دارن به آسمون‌ها می‌رسن
‫ببینیم آیا می‌تونی اینو انجام بدی یا نه.
‫ ... دارن قلم به دست می‌گیرن
‫قرار بود که اون این قرارداد رو بگیره.
‫من تو رو آوردم وسط. برای همینه که از ما عصبیه.
‫ موج‌ها در ساحل دست و پا می‌زنند ‫ساحل با افشانه‌اش می‌خنده
‫ قبل از پیروزی ‫غیر از درد چیزی نداری
‫ شاید به نظر کوهی بزرگ بیاد ‫در ابتدا ممکنه ترسناک باشه
‫ اما وقتی قدم اول رو برداری ‫مثل راه رفتن، راحته
‫بگو، معلم.
‫به جای اینکه وقتی پیروز شدی ‫پشتت وایستم،
‫می‌خوام در زمان مشکلات ‫کنارت باشم.
‫با من ازدواج کن، آقا.
‫در سال جاری رودری،
‫در روز 19م ماه آوانی،
‫پنج‌شنبه، در دوره ‫پنچامی تیتی...
‫ وقتی درس می‌خونی ‫حق و باطل رو می‌فهمی
‫ تاریکی هزار سال باید برطرف شه!
‫ وقتی درس می‌خونی ‫دنیا به روت باز میشه
‫ حتی اگر دنیا مخالف باشه ‫هرگز عقب نشین نکن!
‫عزیزم، پسرت الان نامزد شده.
‫برکت بده بهشون.
‫چی شده، عزیزم؟
‫فقط با دی او ملاقات کردم.
‫حتی بدون تردید بهم گفت ‫در مورد هیولایی.
‫فکر کردی با تخریب ساختمان مدرسه ‫آموزش رو می‌تونی نابود کنی؟
‫البته، به آموزش هدف گرفتی ‫تا مظلوم‌ها رو مظلوم نگه داری.
‫و دخترها رو هم هدف گرفتی.
‫آموزش یک دختر برابر با آموزش یک خانواده‌ست.
‫آموزش همشون برابر با آموزش یه شهرا!
‫فکر اینکه مدرسه‌ای رو خراب کنی ‫تا بچه‌ها رو از آموزش محروم کنی.
‫خودم بهت ثابت می‌کنم ‫با آموزش دادن اونا تو اون مدرسه!
‫هر کاری می‌تونی بکن تا جلوی منو بگیری.
‫حالتون خوبه، آقا؟
‫- کی منو زد؟ ‫- چی می‌گی؟ ما که تو رو نزدیم.
‫اونم شماها نبودید؟
‫یکی از دور داره منو می‌زنه، برادر!
‫چی شده، آقا؟ هیچ‌کس شما رو نمی‌زنه.
‫- یکی داره منو می‌زنه. ‫- چی می‌گه؟ هیچ‌کس اونو نمی‌زنه.
‫چرا داره جوری داد می‌زنه انگار کسی زده‌اش؟
‫نمی‌بینی؟ ‫یکی داره منو می‌زنه!
‫- درد می‌کنه! ‫- مانی، اطرافو نگاه کن ببین کسی داره اونو می‌زنه.
‫مثل یه دیوونه داره ور می‌زنه. ‫وقتمو هدر نده.
‫اونم مثل باباش می‌شه؟
‫گنانهام،
‫تو رو از دور با گلوله‌های ‫بی‌بی زدن.
‫تو سرت گیر کرده بودن. ‫همه رو درآوردم.
‫نگران نباش.
‫کار سخت نکن، ‫وگرنه بخیه‌هات باز می‌شه.
‫باید 15 روز استراحت کنه، خانم.
‫- مراقبش باشین. ‫- ممنون، دکتر.
‫نمی‌دونم چه اتفاقی افتاد.
‫- 150 روپیه می‌شه، برادر. ‫- هی، چرا اینقدر شدیداً آسیب دیده؟
‫پدر و مادرم داشتن با هم حرف می‌زدن.
‫اونم مثل باباش شده.
‫تو جاده افتاد و گریه کرد.
‫هیچ‌کس بهش نزد ولی اون جیغ زد ‫انگار کسی بهش زده.
‫چرا به جای رفتن خونه ‫اینجا رو نگاه می‌کنه؟
‫- آره. ‫- چی نگاه می‌کنی؟ بچه‌ها رو ببر داخل.
‫- هی، بیا. بریم قایم بشیم. ‫- بیا اینجا، سانگیتا.
‫چی می‌گی، خواهر؟
‫بله. باباش جاشو ‫به بابابزرگش داده.
‫و بعدش نوبت اونه.
‫نمی‌دونم پتا ساامی ‫چه نفرینای دیگه‌ای به این خانواده میاره.
‫یه کم جلوتر پارک کن.
‫می‌رم ببینمش.
‫این رو بگیر.
‫- چی شده؟ ‫- بیا تو.
‫- حالت چطوره؟
‫بشین.
‫حال شما چطوره؟
‫خوبم.
‫بهت گفتم فقط به تدریس ‫بچسبی، ولی گوش نمی‌دی.
‫برای ساختن اون مدرسه ‫با خیلی‌ها درافتادی.
‫ببین باهات چی کار کردن.
‫مواظب باش، تو راه برگشت ‫از بازار می‌بینمت. ‫ ‫ تن به زبان فارسی محاوره‌ای:
‫کمی استراحت کن. من دارم میرم.
‫نه، بذار تا دم در همراهیت کنم.
‫فکر می‌کنی رئیس پَنچایَت منو زده؟
‫به بچه‌ها می‌گم که چک کنن.
‫از دردسر دور بمون.
‫به جای اینکه بچرخی، تو خونه بمون.
‫برو. می‌بینمت.
‫پسرم...
‫- برای حفظ تامیل، ‫- برای حفظ تامیل،
‫- مثل یک آب حیات آمد. ‫- مثل یک آب حیات آمد.
‫- سیتالای ساتان، ‫- سیتالای ساتان
‫- برای ستایش از او ‫- برای ستایش از او
‫- با سخنان بلیغش ‫- با سخنان بلیغش
‫- ما را فرا خواند. ‫- ما را فرا خواند.
‫- عطر گل‌های وحشی ‫- عطر گل‌های وحشی
‫- و بوی گیاهان ‫- و بوی گیاهان
‫- در حال وزیدن است ‫- در حال وزیدن است
‫- به عنوان نشانه‌ای از رهبری او. ‫- به عنوان نشانه‌ای از رهبری او.
‫بخور.
‫چرا والی نیومده ببینتم؟
‫یک هفته است که سری بهم نزده.
‫کجا رفته والی؟
‫خونه‌ش قفل بود. از اطراف هم پرسیدم.
‫بعد از اینکه فهمید چی سرت اومده
‫میگن انتقال گرفت و رفت.
‫ مثل یک خار
‫ قلبم رو چاک داد
‫ فکرش مثل آتیش میسوزه
‫ قلب شکسته‌ام
‫ از درد تاب نمیاره
‫ خوابم رو می‌کشه
‫ زیباییت از چشمم نمی‌ره
‫ چطور اشکامو توش پنهون کنم؟
‫ با سکوت تو خیابون می‌ایستم
‫ چرا وسط همه چی تنهام گذاشتی؟
‫گنَنام؟
‫والی؟
‫چی شده؟
‫- والی… ‫- والی؟
‫فکر کردم شنیدم والی صدایم کرد.
‫من چیزی نشنیدم.
‫برو بخواب، گنَنام.
‫هی. هی. این چی هست؟
‫- کجا می‌ری؟ ‫- به مدرسه.
‫چرا بعد از اینکه خوب بهبود پیدا کردی نمی‌ری؟
‫دو هفته است که نرفتم.
‫دکتر گفته بود ۱۵ روز استراحت کنم.
‫مشکلی نیست. امتحانات نیم سالی در پیشه.
‫نمی‌دونم بچه‌ها چطور درس خوندن.
‫مجوز دبیرستان خواسته بودیم.
‫نمی‌دونم چی شد. باید به کارها برسم. بعداً می‌بینمت.
‫سلام، آقا.
‫توجه! وقت برای تامیل تای وازثو.
‫- زنده باد ‫- زنده باد
‫- زبان تامیل. ‫- زبان تامیل.
‫زبان تامیل.
‫- زنده باد! زنده باد! ‫- زنده باد! زنده باد!
‫- قدمت آسمان‌ها ‫- قدمت آسمان‌ها
‫- و وسعت همه زمین‌ها. ‫- و وسعت همه زمین‌ها،
‫- زنده باد زبان زیبای ما! ‫- زنده باد زبان زیبای ما!
‫دعا، انتشار.
‫چرا بیشتر استراحت نکردی تا بهتر شی؟
‫آقا، حالم خیلی بهتره الان.
‫مشکل این نیست. مردم شهر…
‫- حضورم رو امضا کنم، آقا؟ ‫- بله، برو جلو.
‫- می‌رم کلاس، آقا. ‫- برو به کارات برس.
‫صبح بخیر.
‫خوشحال بودین که یه هفته نبودم تو مدرسه؟
‫نمی‌ذارم به‌تون راحت بگذره.
‫امتحانات نزدیکه.
‫امروز می‌خوایم درباره یه دانشمند بخونیم.
‫خورشید هیچ وقت دور زمین نمی‌چرخید،
‫بلکه زمین دور خورشید می‌چرخید.
‫این رو دانشمند گالیله کشف کرد.
‫ولی وقتی گفت، هیچ‌کس قبول نکرد.
‫تمام دنیا
‫به گالیله می‌گفتن دیوانه.
‫وقتی علیه چیزی که تمام دنیا بهش ایمان داشتند عمل کرد.
‫"چجوری جرأت کردی از اعتقادات و ایمان ما سوال کنی؟" ازش پرسیدند.
‫به‌خاطر این زندانی‌اش کردند.
‫او هم مجبور شد تحمل کنه.
‫به‌عنوان یه آدم افسرده از دنیا رفت.
‫ولی فقط بعد از مرگش،
‫فهمیدند که گالیله راست می‌گفت.
‫زمین واقعاً به دور خورشید می‌چرخه و…
‫دنیا بالاخره قبولش کرد.
‫هر کسی حقیقت رو بگه
‫یا برای بهتر شدن شرایط دنیا کار کنه،
‫از نظر دنیا دیوانه است.
‫باشه.
‫امیدوارم همه فکر کرده باشید که این درس کسل‌کننده بود.
‫حالا بریم سراغ درس ریاضی؟
‫سانگیتا؟
‫تو ریاضی رو دوست داری.
‫بیا اینجا و چیزی که میگم رو روی تخته بنویس.
‫بیا اینجا، سانگیتا.
‫بیا اینجا.
‫نمی‌خوام، آقا.
‫می‌ترسم، آقا.
‫سانگیتا؟
‫از چی می‌ترسی؟ نترس.
‫-بیا و بنویس روی تخته. ‫-نمیام، آقا.
‫-بیا اینجا. چرا از من می‌ترسی؟ ‫-نزدیک نیا، می‌ترسم!
‫-نمی‌خوام. لطفاً نزدیک نیا. ‫-بیا.
‫-بیا اینجا. ‫-لطفاً نزدیک نیا. می‌ترسم، آقا!
‫مامان!
‫صبر کن، سانگیتا.
‫نرو، صبر کن.
‫سانگیتا!
‫داری من رو می‌ترسونی، آقا.
‫من دیگه هیچ‌وقت به این مدرسه نمیام، آقا!
‫هی، سانگیتا.
‫پسر؟
‫چی شده؟ ‫چرا زود برگشتی؟
‫گنام؟
‫-چیه؟ ‫-مامان…
‫من خوبم؟
‫هی! این چه حرفیه؟
‫همه تو مدرسه عجیب نگاهم می‌کردند.
‫این بچه، سانگیتا،
‫از ترس از من فرار کرد!
‫من خوبم، مامان؟
‫هی. چرا خیال‌بافی می‌کنی؟
‫مشکلت چیه؟
‫تو کاملاً خوبی.
‫برو سر کارت.
‫بهتره خونه بمونی.
‫نیاز نیست برگردی به اون مدرسه.
‫مامان؟
‫بله؟
‫دارم میام.
‫اونا از فاصله دور با تفنگ ساچمه‌ای بهت زدن.
‫یه نفر از فاصله دور به من گلوله زده، برادر.
‫نمی‌بینی؟ ‫یه نفر به من حمله می‌کنه.
‫کاری می‌کنم که ساختمون رو کامل نکنید.
‫هی، هی! ‫گرفتش!
‫هی! هی!
‫چرا منو زدی؟
‫بگو چرا زدی؟
‫به تو کسی آسیب نزدم.
‫-پس چرا منو زدی؟ ‫-به حرف من گوش بده.
‫-هی… هی، وایسا. ‫-چرا منو زدی؟
‫بگو.
‫چرا منو زدی؟
‫هی… هی!
‫هی، بذار بره.
‫من نزدمش.
‫شاکتی…
‫داداش، شاکتی کجاست؟
‫-سا… شاکتی… ‫-در رو ببند.
‫شاکتی… به کمکت نیاز دارم.
‫کمک می‌کنی؟
‫-چیه؟ ‫-یکی نبود که منو زده،
‫چهار یا پنج نفر بودن.
‫یه نفر از بالای ‫یه درخت نخل تو جنگل مردابی منو زد.
‫و یه نفر از روی یه درخت نیم منو زده.
‫- از همه طرف داشتن منو می‌زدن. ‫- کی بود؟
‫کی... کی بود... ‫نمی‌دونم، داداش.
‫باید بفهمیم کی بودن. ‫باید بفهمیم.
‫پیشوای پنجایت گفت کار اون نبوده. ‫باید بفهمیم کی بودن، شاکتی.
‫باشه. تو برو خونه.
‫- باید پیداشون کنیم. ‫- من مراقبش هستم.
‫- تو برو خونه الان. ‫- باید پیداشون کنیم، داداش.
‫هی، یه مقدار آب بیار.
‫در می‌زنند گنام...
‫گنام!
‫گنا...
‫- چی شده؟ ‫- مامان...
‫- والی اینجاست. ‫- والی؟
‫دهنتو ببند و بخواب.
‫نه، مامان. ‫والی اینجاست.
‫- گوش کن. ‫- والی...
‫والی؟
‫شاید داری فکر می‌کنی ‫چرا تو رو دزدیدم، نه؟
‫سال‌ها دشمنی...
‫تو میانش گیر کردی.
‫پدربزرگ من... خدای من...
‫اون تو این روستا حکومت کرد...
‫تا وقتی که معلم آناورای اینجا اومد.
‫این همه کارا کار خدای تو نیست. ‫بلکه کار خانواده‌ایه که براتون حکومت می‌کنن.
‫اون‌ها فقط می‌خوان قدرت رو نگه دارن ‫و تو رو به عنوان زیر دستاشون حفظ کنن.
‫کسایی که به اون تعظیم می‌کردن ‫شروع به سوال کردن کردن.
‫چطور تونستی این کارو بکنی؟
‫بچه‌هامون درس خواهند خوند! ‫همه بچه‌هامون تعلیم خواهند دید.
‫اون بدنامیشو با کشتن آناورای جبران کرد.
‫این تموم نشده، پسر.
‫برام مهم نیست اگه عموهات ‫این مدرسه رو خراب کنن.
‫ولی وقتی که خدا به تو می‌رسه...
‫نوه من...
‫این مدرسه نباید وجود داشته باشه.
‫اونا رو از پشت خنجر بزن! ‫اونا رو از پشت خنجر بزن!
‫پدربزرگ!
‫اون قول تو ذهنم ریشه کرده.
‫منتظر شدم تا عمویم ‫اون مدرسه رو خراب کنه.
‫ولی این اتفاق نیفتاد.
‫روزی رسید که ‫باید سنت ما رو دنبال کنم.
‫چرا تو بهش رسیدی؟ ‫چی می‌خوای؟
‫باید الهام خدا بشم.
‫امضاهای روستایی‌ها رو جعل کردم ‫و شکایت‌های زیادی برای تخریبش ثبت کردم.
‫ولی هنوز نتونستی کاری کنی.
‫زمان‌ها تغییر کرده. ‫الان مدرسه دولتی اداره می‌شه.
‫این کار آسونی نیست.
‫پس تو رفتی برای برکت دادن به مدرسه.
‫شاید وعده‌ات به پدربزرگ رو فراموش کردی.
‫ولی من نه.
‫الان نوبت منه.
‫نمی‌تونی وقتی من زنده‌ام ‫پیشروی کنی.
‫بعد از اون من حکومت کردم.
‫حتی اگه اونا می‌خواستن نزدیک بشن ‫به دخترای قبیله‌م،
‫مطمئن شدم در دریاچه می‌می‌ران.
‫- بی‌شرم، حتی نمی‌تونی... ‫- چطور جرات می‌کنی؟
‫- اگه اونا درباره قبلیه من اشتباه بگن... ‫- می‌کشمت!
‫اگه قبلیه من دچار مشکل شه...
‫شاکتی...
‫برام اهمیتی نداره دوستی.
‫سبیل ممکنه برای تو فقط مو باشه.
‫ولی اون هویته ماست.
‫اون روز مال من بود.
‫از معلم آراسان خواستم ‫اینجا روستا رو ترک کنه، با احترام.
‫دلیلی که تمام کارات رو نادیده گرفتم و ساکت ماندم
‫ترس نبود. ‫بلکه حرفه‌ام بود.
‫احترامی که به حرفه‌ام قائل بودم.
‫داری سعی می‌کنی شبیه پدربزرگ بشی؟
‫این روستا رو ترک نمی‌کنم.
‫معلم آراسان به حرف‌هام توجهی نکرد.
‫فکر کردم گنام خامه.
‫گنام به ترکیبی از آناورای و آراسان تبدیل شد.
‫و من از اون خوشم نیومد.
‫اونو تو خیابونا در حالت جنون رها کردم.
‫وقتی که شکست خورده و تنها ایستاده بود...
‫تو وارد زندگیش شدی.
‫به خاطر همینه که تورو دزدیدم.
‫امروز خدا به من نازل می‌شه.
‫خدا اونو نمی‌بخشه.
‫و الان خدا در من می‌خواد
‫که همه خانواده‌اش رو از بین ببره.
‫اون معلم دیوونه رو بیارید توی روستا.
‫آقا، یکی داره مدرسه رو خراب می‌کنه!
‫لطفاً! لطفاً بیایید و نجاتش بدید!
‫بیا بریم.
‫ای وای! چی شده؟
‫-کیه؟ ‫-او؟!
‫ای خدا! پسرم داره خونریزی می‌کنه.
‫لطفاً بیایید و مدرسه رو نجات بدید، آقا.
‫کی سنگ انداخته؟
‫هی، بیا بیرون!
‫همه‌تون ساکت بشید!
‫-بابا نیست، مامان. ‫-ها؟!
‫عزیزم…
‫هی، دعوا نکنید.
‫این خانواده دیوونه رو از روستامون بندازید بیرون.
‫نزارید برن. بزنیدشون.
‫پسرم می‌تونست بمیره.
‫خانواده‌اش نباید تو این روستا زندگی کنن. ‫بفرستیدشون برن!
‫می‌خواست یه پسر بچه رو با سنگ بکشه.
‫اون پیرمرد رو زخمی کرده. ‫کل روستا رو آتیش بزنید.
‫اینا احمقن؟
‫-بفرستیدشون از این روستا برن. ‫-حق با اونه.
‫بیاید، همگی. ‫بزنیدشون!
‫آه، شما آدمای پست!
‫-لطفاً پسرمو نجات بدید. ‫-شاکتی…
‫-ببخشید پسرمو.
‫-شاکتی… ‫-بیا بریم. عمویم بقیه کارها رو می‌کنه.
‫ای وای، پسرم! ‫عزیزم، به پسرمون نگاه کن.
‫نزنیدش. ‫ببخشید پسرمو.
‫هی، ولش کنید.
‫پسرمو ول کنید. ‫لطفاً… ببخشیدش!
‫گنام…
‫شاکتی…
‫آیا تو…
‫شاکتی…
‫من به تو کورکورانه اعتماد کردم!
‫چطور تونستی؟
‫هی… ولش کنید. بذارید بره.
‫برو… حرکت کن.
‫هی، نزنیدش.
‫اوه، پسر عزیزم!
‫لطفاً ببخشیدش!
‫اون یه دیوونه‌س.
‫دستاتون رو با کشتن یه دیوونه ‫آلوده نکنید.
‫لطفاً ببخشیدش.
‫همتون چی منتظرین؟ ‫بزنیدش!
‫-چرا اینقدر بی‌انصافید؟ ‫-لطفاً، آقا. پسرمو ببخشید.
‫آقا، لطفاً. نزارید تا سر حد مرگ کتکش بزنن.
‫هی، بیرون، همه‌تون.
‫الان برید. ‫حرکت کنید… راه رو باز کنید.
‫حرکت کن، توقف کن. بس کن. ‫الان برو.
‫-همه رو ول کنید. برید. ‫-آقا، نباید بخشیده بشه.
‫همه برو کنار. ‫برید، حرکت کنید.
‫حرکت کنید. بیا بریم. برو!
‫راه رو باز کنید!
‫حرکت کنید. باید جداگانه بگم؟
‫هی، همگی رو پاک کن. ‫نمی‌خوام کسی اینجا بایسته.
‫برو، برو. برگردید خونه. ‫جمعیت رو پاک کنید.
‫همه رو بفرستید خونه. ‫سلام، بس کنید!
‫الان گوش کنید. اگه این ادامه پیدا کنه، ‫اهل روستا خانواده‌تون رو زنده زنده می‌سوزونن.
‫انقدر عصبانی‌ان.
‫بهتره از اینجا برید ‫و از شهر فرار کنید.
‫-باشه، آقا. ‫-می‌فهمی؟
‫اون کی بود؟ ‫بفرستیدش بره.
‫گنام…
‫عزیزم…
‫عزیزم!
‫بیدار شو، عزیزم.
‫عزیزم…
‫گفتی اگه بهشون آموزش بدی، چیزها تغییر می‌کنه.
‫هیچی تغییر نکرد!
‫نتونستی هیچ چیزی رو تغییر بدی، عزیزم!
‫اینجا هیچ وقت هیچی تغییر نمی‌کنه، ‫و هیچ‌کس هم تغییر نمی‌کنه.
‫ببین. هیچ‌کدوم از شاگردات پشتت نایستادند!
‫اوه، پسر عزیزم!
‫بیا دیگه اینجا زندگی نکنیم.
‫بیا بریم.
‫چرا باید اینجا بمونیم، ‫وقتیکه مردم هیچ‌قدرشناسی ندارن؟
‫گفتن به پسرم بگم دیوونه است.
‫عزیزم، لطفا بلند شو.
‫اینجا زندگی نکنیم.
‫بریم یه جای دیگه.
‫گنانام... به بابات نگاه کن!
‫به کل روستا درس داد. ‫ولی الان، تنها اینجا افتاده.
‫نیازی به کسی نداریم. ‫بریم.
‫دیگه لازم نیست درس بدی. ‫بزار بریم یه جای دیگه با پسرمون زندگی کنیم.
‫بابا...
‫چی شده تو؟
‫-چی شده با بابات؟ ‫-بابا...
‫-بابا... بابا. ‫-پاشو عزیزم.
‫-مامان... ‫-چی شده؟ چی شده باهاش؟
‫-بابا ما رو ترک کرد. ‫-آه عزیزم!
‫بابا!
‫فکر کردم کل روستا ‫تا حد مرگش زدنش!
‫سولای! بکوبش!
‫بزنش!
‫بیا بزنیم!
‫ مثل موج زندگی…
‫ منو نوازش کردی!
‫ این دل خارمانند…
‫ با عشق نازک تو در آغوش گرفت
‫ می‌سوزونه منو، عشقم
‫ با خاطره‌های تو ‫-والی!
‫ این نسیم شیرین… ‫-والی؟
‫والی، چی شده بهت؟
‫بیدار شو، عزیزم!
‫ اون ماه نقره‌ای قشنگ! ‫-والی؟ هی، والی…
‫ دوباره به زندگی برگشتم
‫ چجوری دلمو ‫آروم کنم برای یه مدت؟
‫-والی؟ ‫-گنانام!
‫چطور اومدی اینجا؟
‫اون به خوبی که فکر می‌کردی نیست.
‫اون قراره مراسم مقدس رو انجام بده.
‫راهی برای خدا…
‫…هیچ مدرسه‌ای در چشم نیست.
‫تمام مدارس دیگه رو از بین ببر!
‫مدرسه وسط روستا، مانگ‌کولا
‫مترجم : تالاپاتی ‫بازبینی : نوید مرادی
‫همه چیزو نابود کن!
‫ورودی خدا رو آماده کن!
‫تمام آثار این مدرسه رو پاک کن.
‫همه چیزو خراب کن!
‫می‌خوام مثل پدربزرگم خدا‌مانند بشم.
‫خوش اومدی، معلم!
‫خوش اومدی، نوه آنادوری!
‫جرأت داری؟
‫اگه می‌تونی مثل پدربزرگت بشی،
‫چرا من نمی‌تونم؟
‫قسم خوردم!
‫به پدربزرگم قول دادم ‫این رو براش خراب کنم!
‫مطمئن میشم انجامش بدم!
‫این یه کینه‌ایه که سال‌هاست وجود داره!
‫و من با تو تمومش می‌کنم!
‫هرچی بگم، ‫دهاتی‌ها بدون شک و تردید قبول می‌کنن.
‫قبول می‌کنن!
‫چون من خدای اونا هستم!
‫می‌خوام این مدرسه رو خراب کنم!
‫من نوه کولاوچی‌ام!
‫روحش آرام خواهد گرفت.
‫همه چیز رو با تو تموم می‌کنم!
‫هیچ‌کس نباید مثل تو وارد این شهر بشه!
‫راه رو برای پتتا سامی باز کنین!
‫می‌خوام راه خودم رو پاک کنم.
‫این مدرسه تو راه پتتا سامی ساخته شده.
‫بهشون میگم که خرابش کردم.
‫و این احمق‌ها باورش می‌کنن.
‫خشمت رو دور از مدرسه نگه‌دار!
‫نباید وجود داشته باشه…
‫نباید وجود داشته باشه!
‫کسی نباید درس بخونه!
‫نکن! ‫این کار رو نکنین!
‫دیگه نباید ‫اینجا مدرسه‌ای باشه!
‫هی، شاکتی!
‫هیچ‌کس نباید دیگه درس بخونه!
‫اونا درس می‌خونن.
‫مطمئن میشم این کار بشه.
‫راه خودمون رو پاک کردم!
‫مدرسه مانگولا هم‌اکنون
‫ بیا درس بخونیم…
‫دبیرستان دولتی ‫(پسران و دختران)
‫ بیایید درس بخونیم…
‫ تو کارت رو کردی
‫ حالا بذار ما زندگی کنیم…
‫ با آموزش خوب و بد رو تشخیص میدیم
‫ بذارید سپیده بزنه ‫و هزار سال شب رو تموم کنه
‫معلم‌ها با مفاهیم و دانش جدید، ما رو روشن کردن.
‫یه دنیای تازه درون‌مون کشف کردیم.
‫با رد خرافات،
‫اونا ذهن‌مون رو روشن کردن ‫و تفکر ما رو افزایش دادن.
‫معلم‌ها بیشتر از اینی ان‌که فقط با گچ سفید روی تخته‌سیاه بنویسن.
‫خیلی‌ها حتی فداکاری کردن و ‫خون ریختن تا زندگی ما رو شکل بدن.
‫از عبدالکلام،
‫سیوان،
‫ماییلسوامی آنادورای،
‫ویرا موتوول،
‫تا نیگار شاهی.
‫هر دانشمند برجسته‌ای ‫از مدارس دولتی بیرون اومده.
‫معلم‌هایی که رهبران زیادی رو شکل دادن،
‫نوابغ،
‫تجاری‌های بزرگ،
‫و نوابغ مهندسی
‫اغلب فروتن موندن و ‫هیچ‌وقت از خودشون تعریف نمی‌کنن.
‫حکمت و دانشی که تو میدی
‫با ما می‌مونه ‫به عنوان یه سرمایه‌ی همیشگی.
‫این فیلم تقدیم میشه
‫به معلم‌های بزرگواری که ‫دانش صداقت و حقیقت رو منتقل کردن.
‫ تو کارت رو کردی
‫ حالا بذار ما زندگی کنیم
‫ پدر بی‌سواد بزرگ شد
‫ حالا بچه‌اش می‌ره مدرسه
‫ آماده‌ست به اوج برسه
‫ پدر برای لقمه نون درخت حمل می‌کرد
‫ ولی پسر با یه قلم جلو می‌ره
‫امیدوارم از دیدن این فیلم لذت برده باشید
‫مترجم : تالاپاتی ‫بازبینی : فاطمه
‫ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Tv::. ‫