‫«چشم‌هات خاموش ‫شدن»، بهم گفت اون بازیگر.
‫ولی عشق به آزادی ‫هنوز روشن مونده بود،
‫چون زندگی انقدر بزرگه که آدم ‫هر جا یه تیکه‌شو از دست میده.
‫مستقیم از ورسای!
‫ولی هدیۀ قشنگی نیست؟
‫این‌جوری وقتی می‌خوابه، ‫می‌تونه سفر کنه، بره.
‫- خیلیه، فرمانده. ‫- خیلیه؟ کی گفته؟
‫من پدرخواندۀ ریموند و ‫این دختری که داره میاد نیستم؟
‫- اصلاً نمی‌دونیم دختره یا پسره. ‫- دختره، من بهتون میگم.
‫من این چیزا رو بلدم.
‫ببین چه قشنگه.
‫- مـمـم. ‫- زیباست.
‫گریه کن! گریه کن و فشار بده!
‫- آآآه! ‫- یالا، فشار بده!
‫فشار بده!
‫- آآآه! ‫- موفق شدی!
‫دختره!
‫گفتم که! من این چیزا رو بلدم!
‫فردا یه جشن بزرگ خونۀ من!
‫چی صداش کنیم؟
‫پارتنوپه!
‫اسمشو بذاریم پارتنوپه!
پارتنوپه
ترجمۀ اِم‌جی JustMJ
‫سال 1968
‫موافقی؟
‫تو یه آدم پر افاده‌ای.
‫جواب ندادی. موافقی؟ ‫معلومه که موافقم.
‫سیگار بعد از دریا خیلی ‫بهتر از سیگار بعد از استخره.
‫می‌دونی چرا، سندری؟
‫نه، تو می‌دونی؟
‫نه.
‫هنوز خیلی جوونم ‫که همۀ جزئیاتو بگیرم.
‫و ریموند؟
‫بهار شروع شده.
‫خب؟
‫رفتن ناپل رو ببینن ‫که لباساشو درمیاره.
‫بریم؟
‫می‌تونم بیام تو؟
‫نه.
‫ولی می‌تونی دور کالسکه بگردی.
‫می‌خوای با من نامزد کنی؟
‫آینده رو اون جلو ‫می‌بینی، سندری؟
‫از من و تو بزرگ‌تره.
‫این چیزا رو کی ‫از خودت در میاری؟
‫تو سفر،
‫توی کالسکه‌م.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫آشیونه فرانکو.
‫استاد، می‌تونم یه ‫لحظه برم دستشویی؟
‫دانشگاه که میای، از قبل باید خودتو ‫خالی کرده باشی، بشین سر جات.
‫میگن بداخلاقه چون یه ‫بچۀ خیلی مریض داره.
‫تو چیزی می‌دونی ‫که من نمی‌دونم؟
‫نه.
‫نه؟
‫دی سانگرو پارتنوپه.
‫ببین این یکی چقدر «خوشگل»ـه.
‫- روز بخیر. ‫- روز بخیر.
‫سه تا اصل گولیَن:
‫یک، فرد. دو، شرایطی ‫که توش قرار داره.
‫سه، واکنشش به اون شرایط.
‫- آلتوسر چی میگه؟ ‫- آلتوسر اون روی سکه‌س.
‫طبق نظریۀ جبرگراها، ‫ساختارگراها و فرهنگ‌شناس‌ها،
‫لحظۀ انسان‌شناختی رو ایدئولوژیک ‫میدونه، ولی من علاقه‌ای ندارم.
‫- به چی علاقه داری؟ ‫- همیشه گولیَن.
‫یه فرهنگ مجموعه‌ای از ‫ارزش‌های مادی و معنویه،
‫که به مجموع مشکلات ‫وجودی آدم‌ها جواب میده،
‫از غذا خوردن گرفته تا خلق هنر.
‫با این کاملاً موافقم، ‫حتی تحت تأثیر قرار گرفتم.
‫نظر من انقدر بی‌اهمیته ‫که بهت خنده میده؟
‫باشه، باشه، تو ‫همه‌چیزو می‌دونی.
‫- نمرۀ کامل. ‫- من هیچی نمی‌دونم، ولی همه‌چیزو دوست دارم.
‫چی رو نمی‌دونی؟
‫هنوز نفهمیدم انسان‌شناسی چیه.
‫خب، پس نمرۀ کامل با تقدیر.
‫پروفسور ماروتا، ‫انسان‌شناسی چیه؟
‫شما جوونا دنبال جوابین، ولی ‫بلد نیستین سؤالای درست بپرسین.
‫- راضی نشدی؟ ‫- نه.
‫این فقط یه جواب قشنگ بود.
‫انسان‌شناسی علمی‌ـه که ‫جنبه‌های مختلف انسان رو
‫از نظر ریخت‌شناسی و ‫روان‌شناسی مطالعه می‌کنه.
‫این جواب درسته؟
‫نه، این فقط جوابی‌ـه ‫که تو از پسش برمیای.
‫لوی‌استراوس، فاز اول.
‫- مرسی. ‫- خداحافظ.
‫اوه! همیشه فرمانده می‌بره!
‫خب؟ تصمیمتو گرفتی؟
‫متأسفم که ناامیدتون می‌کنم.
‫این که بیام تو دفترتون ‫کار کنم و کار بابامو یاد بگیرم،
‫فکر نکنم برای من باشه.
‫یه روزی که بابات بازنشسته بشه،
‫می‌تونی کمپانی ‫کشتی‌رانی منو اداره کنی.
‫- من مثل بابام نیستم. ‫- ولی یه کار باید پیدا کنی.
‫ریموند، دیگه بزرگ شدی.
‫منو سوار یکی از کشتی‌هاتون کن،
‫اون که میره شمال، دریای ‫بالتیک، به عنوان ملوان ساده.
‫تو توی قشنگ‌ترین جای دنیا ‫هستی. چرا می‌خوای بری سرما؟
‫آدم نمی‌تونه تو قشنگ‌ترین ‫جای دنیا خوشحال باشه.
‫- برای فرماندۀ بی‌نمک! ‫- حلیم! هیپ، هیپ، هورا!
دیگه چی بگم؟ حتی یه راگو هم نیست؟
‫- رسمه، مامانمون انگلیسی بود. ‫- تو که اهل میلان‌ی،
‫یه شنیسل، یه ریزوتو ‫با استخون‌پاچ...
‫- پارتِ، چی می‌خونی؟ ‫- جان چیور.
‫یه الکلی افسردۀ فوق‌العاده.
‫پارتِ، تو جوونی،
‫کی مجبورت کرده بشینی ‫پای غصه‌های آمریکایی‌ها؟
‫دانشگاه چی؟ شروع کردی؟
‫انسان‌شناسی، نمرۀ کامل ‫و تقدیر با پروفسور ماروتا.
‫مرد فوق‌العاده‌ایه. ‫وقتی جوونی، همه‌چی فوق‌العاده‌س.
‫- وقتی بزرگ میشی، همه‌چی رنگ می‌بازه. ‫- یه موج خوش‌بینی!
‫واقعیت که معلوم بشه، آدم ‫رنگ می‌بازه، تونینو. گرفتی؟
‫ساسا حساسه.
‫خودش ایده داد که یه لنگه کفش رو ‫قبل از رأی‌گیری بدن، یکی رو بعدش.
‫خیلی هم حساس بود تو اون شرایط!
‫خیلی از سخنرانیامو اون نوشته،
‫یه نابغه‌س توی ‫بلاغت و حساب‌کتاب.
‫من همیشه خرجش کردم.
‫اگه شهردار ناپل ‫شدم، به خاطر اون بود.
‫- آآآه! ‫- کجات سوخته؟
‫- اینجا. ‫- بزن بریم به جنگ حلیم!
‫"جنگیدن" دقیقاً کلمۀ ‫درستیه، حلیم یه نبرده!
‫مزه‌ش چطوره؟
‫بوی چوب ماهون میده.
‫پارتِ،
‫اگه من چهل سال جوون‌تر ‫بودم، باهام ازدواج می‌کردی؟
‫- سؤال درست یه چیز دیگه‌س. ‫- چی؟
‫اگه من چهل سال بزرگ‌تر ‫بودم، شما با من ازدواج می‌کردین؟
‫ناقلا!
‫داداشت ریموند حساسه،
‫مثل خودم.
‫ریموند همه‌چیو می‌بینه.
‫ریموند همه‌چیو میدونه.
‫سال 1973
‫خب، اینم جواب!
‫- نتیجه؟ ‫- یه میلیارد و سیصد میلیون بیشتر!
‫ساسا، بیا اینجا، بیا. بیا.
‫شنبه یه جشن بزرگ خونۀ من!
‫- ساسا، اون یارو کیه؟ ‫- آرتورو.
‫نه، اسمش جیانیه، ‫دوست‌پسر پارتنوپه‌س.
‫- بچه‌ها، تابستون چی کار می‌کنین؟ ‫- کاپری.
‫- یه ناپلی واقعی هیچ‌وقت نمیره کاپری.
‫یا خیلی فقیره یا خیلی تنبل.
‫تا وقتی کار پیدا نکنی، یه قرون بهت نمیدم. ‫یه جوری در میارم.
‫می‌خوام با آلبا ناردلا ‫دوست بشم، اون میره کاپری.
‫- کیه؟ ‫- چی؟ "کیه"؟
‫خوشگل‌ترین دختر ‫پورتوفینو، یه الهه.
‫- بریم دریا؟ ‫- باید تمرینمو تموم کنم.
‫بریم کاپری.
‫من، تو، و سندری. بریم کاپری.
‫هر تابستون اینو ‫می‌گیم و هیچ‌وقت نمی‌ریم.
‫- با چه پولی؟ ‫- با پولی که نداریم.
‫- کجا می‌خوابیم؟ ‫- هر جا شد.
‫چه ایدۀ چرتی.
‫پارتِ، بی‌خیال شو، لذت ببر.
‫بار همیشه بازه، ما ‫جوونیم، خودتو ول کن، هان؟
‫بی‌خیال شو.
‫خانم محترم، چون ‫مهمون ما نیستین،
‫وقتشه که شما و ‫برادرتون هتل رو ترک کنین.
‫اگه اون بره، همه‌مون می‌ریم.
‫شوخی کردم.
‫چی شده، سندری؟
‫- امشب کجا می‌خوابیم؟ ‫- کی میدونه؟
‫فعلاً یه مهمونی هست ‫خونۀ سیلوانا پیسچیتلی.
‫دقت کردی جوونا همیشه،
‫با کمال وقاحت، ‫سمت ناامیدی میرن؟
‫خانم محترم، ببخشید.
‫ایشون…
‫ایشون یه پیک‌نیک ‫پیشنهاد می‌کنه.
‫چه ایدۀ چرتی.
‫نمی‌دونه رستوران اختراع شده؟
‫چی جواب بدم؟
‫که با یه دوست ‫آمریکاییم میرم رستوران.
‫- منو به ناهار دعوت می‌کنین؟ ‫- با کمال میل.
‫سکوت…
‫یه معماست توی خوشگلا.
‫یه شکست توی زشتا.
‫من همیشه زشت بودم، ولی شما…
‫شما از
حضور خیره‌کنندۀ زیباییتون آگاهین؟
‫کم‌کم دارم شک می‌کنم.
‫اگه بخواین مطمئن بشین، ‫باید بازیگر بشین.
‫من انسان‌شناسی می‌خونم.
‫شما عالی می‌شین برای یه ستاره‌شدن.
‫من لیدیا روکا هستم، نماینده‌ی سینما.
‫فقط با اونایی کار ‫می‌کنم که موفق شدن.
‫ولی باید درس بخونین.
‫اینم شمارۀ من،
‫اینجا شمارۀ بهترین استاد ‫بازیگری ناپل هم هست، فلورا مالوا.
‫لطفاً بهش زنگ بزنین.
‫مرسی، بهش فکر می‌کنم.
‫اون…
‫…می‌خواد بدونه کی ‫می‌تونین همدیگه رو ببینین.
‫دوست داره با ‫هلی‌کوپتر یه دور ببرتتون.
‫باید صبر کنه.
‫چقدر؟
‫این بازی همینه، معلوم نیست.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫اون همه قول و قرارای شبونه‌ای
‫که تو مستی گذاشتیم، چی شدن؟
‫همۀ قولای رفاقت،
‫همۀ قسمای عشق ابدی…
‫محو میشن
‫با خواب.
‫فرداش دوباره برمی‌گردن،
‫کمرنگ،
‫دور،
‫غیرممکن.
‫توی وضوحِ مبهمِ
‫سردردِ صبحگاهی،
‫زندگی…
‫واقعاً غیرقابل‌تحمله.
‫می‌تونم یه دوش بگیرم؟
‫ها؟ برو شنا کن!
‫"چند نفر اینجا خوابیدن؟
‫عشاق توی این ‫تخت چی به هم گفتن؟
‫همیشه همون حرفای تکراریه.
‫خوشبختانه،
‫نویسنده‌ها هستن
‫که این تکرار رو یه کم عوض کنن.
‫می‌تونم بوی
‫همۀ اونایی که اینجا ‫خوابیدن رو حس کنم.
‫و تو؟"
‫و تو؟
‫تو بوشو حس می‌کنی؟
‫- چه بویی؟ ‫- بوی عشقای مرده.
‫می‌تونم عاشقت بشم؟
‫منم می‌تونستم دوستت ‫داشته باشم، می‌دونی؟
‫اگه فقط می‌تونستم به خودم ‫ثابت کنم که از مردا خوشم نمیاد.
‫تو می‌تونی همه‌چیو داشته باشی،
‫بدون اینکه حتی ‫بخوای درخواست کنی.
‫همه هم خوشحال میشن برات.
‫باور نمی‌کنی؟
‫امتحان کن.
‫زیبایی مثل جنگه.
‫همۀ درا رو باز می‌کنه.
‫دیروز توی میدان ‫آلبا ناردلا بهم لبخند زد.
‫و این‌جوری، اون مرد ‫بزرگ از هلی‌کوپترش پایین اومد.
‫حالا که تو سوار نشدی…
‫به نظرت باید خیلی منتظر بمونم؟
‫این آهنگ تموم شه، می‌ریم.
‫- آلبا ناردلا؟ ‫- خودمم.
‫- دنبالت می‌گشتم. ‫- پیدام کردی؟
‫امیدوارم.
‫اون خونۀ منه.
‫صدف دریایی می‌خوری؟
‫بهتره نخوریم.
‫میگن تو ناپل وبا ‫اومده به خاطر صدفا.
‫اینا از نرماندی اومدن. ‫- آها.
‫این فقط چیزیه که بهتون ‫گفتن، واسه پولدارا این‌جوریه.
‫تو همیشه انقدر زود جواب آماده داری؟ ‫- سعی می‌کنم.
‫زیاد می‌خونم و مطالعه می‌کنم.
‫چه عالی!
‫نه.
‫اول تابستون رو نگاه کنیم.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫نمی‌تونم فقط از سر ‫ادب بیام باهات بخوابم.
‫این تنها دلیلیه که باعث ‫میشه بیای پیش من؟
‫فقط ادب؟
‫فکر نمی‌کنی که میل یه ‫رازه و سکس، تشییع‌جنازه‌شه؟
‫نه، اینو نمیگم.
‫ولی خب، ببین، ‫فهمیدم، مشکلی نیست.
‫ناامیدت کردم؟ ‫- گفتم که، مشکلی نیست.
‫در نهایت، تو آنچنان ‫چیزی هم نیستی.
‫قبلاً، توی پیک‌نیک،
‫داشتی به هیچی فکر نمی‌کردی،
‫چون باهوش نیستی.
‫پارتِ، تو یه ستاره‌ای.
‫شب‌بخیر.
‫ببخشید بابت صبح.
‫اونقدر ناراحت بودم که ‫حتی خودمو معرفی نکردم.
‫درسته. من پارتنوپه‌ام.
‫جان چیور.
‫همۀ داستاناشو خوندم.
‫خب، زندگی پر از بدبیاریه.
‫چیکار می‌کنی؟ ‫- همون کار همیشگی.
‫پیاده‌روی‌های طولانی و غمگین.
‫می‌تونم همراهیت کنم؟
‫نه. ‫- چرا نه؟
‫چون نمی‌خوام حتی یه ‫لحظه از جوونیتو ازت بدزدم.
‫نه، نه.
‫کاری کردم که اذیتت کنه؟
‫یه کم حرف بزنیم.
‫اون عاشقت نیست.
‫ولی من عاشقشم، از اولِ زندگیم.
‫اما چرا؟
‫چون همیشه فرار می‌کنه.
‫به چی داره فکر می‌کنه؟
‫اینکه همیشه ‫جواب درستو پیدا کنه.
‫می‌خوای برقصیم؟ ‫- آره.
‫ببخشید.
‫بریم از اینجا.
‫این چیه؟
‫وباست.
‫وبا اومده.
‫چی می‌خوای؟
‫می‌خوام پایان‌نامه‌مو با شما بردارم. ‫موضوعش رو انتخاب کردی؟
‫آره.
‫دوست دارم…
‫دوست داری؟
‫دلایل انسان‌شناختیِ خودکشی.
‫چرا؟
‫چون…
‫چون برادرم…
‫نگام کن.
‫من هیچ‌وقت قضاوتت نمی‌کنم.
‫تو هم هیچ‌وقت قضاوتم نمی‌کنی.
‫این معامله رو دوست داری؟
‫از پایان‌نامۀ خودکشی خوشم نمیاد. ‫- چرا؟
‫برامون فایده‌ای نداره.
‫یه موضوع دیگه ‫بهت پیشنهاد می‌کنم.
‫مرزهای فرهنگیِ معجزه.
‫سعی کن پایان‌نامه‌ای ننویسی ‫که آخرش این بلا سرش بیاد.
‫من و بابات اینجا ازدواج کردیم.
‫شبِ اولِ عروسیمون، ‫ریموندو رو ساختیم.
‫تقصیر توئه.
‫من می‌دونم.
‫تقصیر توئه.
‫سال 1974
‫من پارتنوپه‌ام، با ‫فلورا مالوا قرار دارم.
‫اینجا بشین، یه ‫وقتی پیداش میشه.
‫ارنستو! ‫- اومدم.
‫من عاشق ناپلم.
‫منم. ‫- بیدار شو، کوچولو.
‫"من عاشق ناپلم."
‫من عاشق ناپلم.
‫نه صدات درسته، ‫نه احساست. بشین.
‫لیدیا راست می‌گفت، ‫جذابی، منو یاد خودم می‌ندازی.
‫من می‌تونم همه‌چی یادت بدم،
‫جز اون یه چیزی که ‫هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنیم.
‫آه‌های عشق.
‫می‌فهمی وقتی حرف می‌زنم؟ ‫- آره، آره.
‫یه مفهومیِ که در توانمه. ‫- آفرین، زبون‌درازی.
‫یه بازیگر باید زبون‌دراز باشه.
‫می‌خوام بهت دوستمو معرفی ‫کنم، گرتا کول، می‌شناسیش؟
‫آره، معروفه، کی نمی‌شناسدش؟
‫می‌دونی گرتا کول به ‫سکس مقعدی علاقه داره؟
‫ولی ایرادی توش نیست.
‫گرتا کول از همۀ ما زرنگ‌تره، ‫انقدر زرنگه که مهربون شده.
‫شوهرم، آرتو رو جیانی، ‫بزرگ‌ترین نمایشنامه‌نویس قرن بیستم،
‫براش احترام زیادی قائل بود.
‫شوهرم توی تئاتر بود.
‫گرتا کول بلد نبود تئاتر بازی ‫کنه، براش زیادی سخت بود.
‫واسه همین، من وارد ‫صحنه می‌شدم، فلورا مالوا.
‫چرا می‌خوای بازیگر بشی؟ ‫- اممم…
‫تو فیلمای قدیمی، بازیگرا ‫همیشه جوابِ آماده دارن.
‫درسته.
‫کاش زندگی هم همین‌جوری بود.
‫ولی نه، شبا خوابمون نمی‌بره.
‫توی سرمون مرور می‌کنیم که باید چه جوابی ‫به مردایی که بهمون توهین کردن می‌دادیم.
‫زنا‌ی خوشگل همیشه ‫مورد توهین قرار می‌گیرن.
‫شام می‌مونی؟ چند تا از ‫دوستای شوهر خدابیامرزم میان.
‫باشه.
‫کسیو پیدا نمی‌کنی. ‫- چرا؟
‫چون دفترچۀ تلفنش ‫پر از آدمای مرده‌س.
‫چرا صورتشو پوشونده؟
‫یه جراح لعنتیِ ‫برزیلی نابودش کرد.
‫تو بی‌احساسی؟ ‫- امیدوارم که نه.
‫پس هیچ‌وقت عکساتو زیاد نمایش ‫نده. رو زیبایی هم زیاد حساب نکن.
‫ده دقیقۀ اول جذب می‌کنه، ده ‫سالِ بعدش روی اعصاب میره.
‫دیگه اشتها ندارم، ‫یه کُنیَک حقمونه.
‫توی سالن منتظرم باش، ‫میرم یه لباس راحت بپوشم.
‫مسیح!
‫بیا تو، کوچولو.
‫فقط بخار می‌تونه به این ‫پوست غمگینِ من آرامش بده.
‫می‌دونستم طاقت ‫نمیاری و میای دنبالم.
‫نگران بودم. ‫- نه، کنجکاو بودی.
‫یه بازیگر باید کنجکاو باشه،
‫یه زن هم همین‌طور، ‫وگرنه نابود میشه.
‫حالا یه بوس بهم میدی؟ ‫- چی؟
‫خوب می‌دونی چی گفتم.
‫بیست ساله کسیو ‫نبوسیدم، از وقتی بیوه شدم.
‫ارنستو دندونای گنده‌ای ‫داره، امتحان کردم، نشد.
‫انگار یه دیوار ‫سیمانی رو می‌بوسی.
‫خب؟ ‫- اول می‌خوام صورتتو ببینم.
‫دیگه نمی‌بوسیم.
‫می‌تونی دهنمو ببینی. ‫همین کافی نیست؟
‫نه…
‫نمی‌دونم.
‫دیگه نمی‌تونیم ‫برگردیم، کوچولو.
‫دیر یا زود، محکومیم ‫که خودمونو رها کنیم.
‫همیشه دهن قشنگی داشتم.
‫اه…
‫چه‌قدر عروسک!
‫مادری، هرجا ‫که رفتم، دنبالم بود.
‫چرا کارت رو با ‫فرمانده از سر نمی‌گیری؟
‫اون‌قدر وضعم خوبه که ‫دیگه لازم نیست کار کنم.
‫شما دیوونه شدین. ‫- آره، دیوونه شدیم.
‫چی کار باید کرد ‫که به خودتون بیاین؟
‫یه نوه.
‫یه نوه می‌تونست کمک کنه.
‫چه فکر مسخره‌ای.
‫خوش اومدی به ناپلِ خوشگلت.
‫یه زمانی خوشگل بود.
‫خانم کول، من آلچیده ریپوزاتو ‫هستم، پسرِ اون کشتی‌دار.
‫چرا پدرت نیومد؟ ‫- چون شش سال پیش مُرد.
‫خب می‌تونست بیاد، داریم ‫دربارۀ من حرف می‌زنیم!
‫یه سورپرایزِ ‫فوق‌العاده برات داریم.
‫برای سورپرایز کردن ‫من باید بمب اتم بیارین.
‫حالا دیگه اینجاییم، ‫بزرگ‌ترینِ همشون، بانوی بانوان.
‫فقط برای شما…
‫گرتا کول!
‫حالا سورپرایزی ‫که قولش رو دادیم.
‫مجسمه‌ساز دراگو آتسورو خواسته شما ‫رو این‌جوری به تصویر بکشه. بفرمایید، دخترا.
‫ببینید،
‫مشکل این نیست ‫که این مجسمه زشته.
‫مشکل، شما ناپلیایی‌ها هستین.
‫افسرده‌این و نمی‌دونین.
‫دستِ دوستیتون رو با ‫وحشت دادین و خبر ندارین.
‫فقط شلخته و سنتی هستین.
‫همه بهتون می‌خندن و نمی‌فهمین.
‫به زرنگیِ خودتون ‫افتخار می‌کنین.
‫ولی این زرنگ‌بازی‌ها ‫چی بهتون داده؟
‫فقیر، ترسو، نق‌نقو، عقب‌مونده.
‫دزدین و بد بازی می‌کنین.
‫همیشه آماده‌این که تقصیر ‫رو بندازین گردن یکی دیگه.
‫اشغالگرای جدید، سیاستمدارای ‫فاسد، بسازبفروشای بی‌وجدان.
‫ولی بدبختیِ واقعی خودتونین.
‫یه ملتِ بدبخت که به ‫بدبختیش افتخار می‌کنه.
‫شما هیچ‌وقت موفق نمی‌شین.
‫ای ناپلیایی‌های وحشتناک، ‫من دارم برمی‌گردم شمال،
‫جایی که سکوتِ قشنگی حاکمه،
‫چون سال‌هاست ‫که دیگه ناپلیایی نیستم.
‫من خودمو نجات ‫دادم، ولی شما نه.
‫شما مُردین.
‫یه میلیون؟
‫قرارمون سی تا بود، خنگ کوچولو.
‫اگه کاری رو که ‫باید، انجام می‌دادی.
‫تو فقط مارو خراب و تحقیر ‫کردی، چون یه نمک‌نشناسِ بی‌چشم‌روئی.
‫اگه ناپل نبود، الان داشتی توی ‫پونتی روسی تن‌فروشی می‌کردی.
‫تن‌فروشی رو مامانت می‌کرد. کی ‫بهت اجازه داد باهام خودمونی حرف بزنی؟
‫سی میلیون منو بده، عوضی.
‫گرتا کول، برو ‫کیرهاشون رو بخور.
‫ولم کن! ولم کن!
‫لعنتی…
‫گمشو!
‫کیه این لعنتی؟ ‫- من پارتنوپه‌ام.
‫فلورا مالوا منو فرستاده. ‫- چی می‌خوای؟
‫موهاتو آوردم برات.
‫بیا تو.
‫پالتوتو دربیار.
‫بشین.
‫می‌دونی که فلورا مالوا ‫به سکس مقعدی علاقه داره؟
‫ولی ایرادی توش نیست.
‫چه شب گندی!
‫مردای بی‌ادب و زنای ‫بی‌نزاکتی که فکر می‌کنن باکلاسن.
‫این شهر هیچ‌وقت باکلاس نمیشه.
‫توی حرفام زیادی تند رفتم؟
‫چی‌کار کنم؟ خوشم نمیاد ‫برگردم توی این چاهِ لعنتی.
‫فقط یادمه که یه ‫زمانی کونم پاره‌پوره بود.
‫بوسیدن یه دهنِ خوشگل و بعد ‫فهمیدن با زبونت که دندونی توش نیست.
‫عشقای فقیرونه.
‫فقط همین یادم مونده از این شهر
‫و مادرم که همیشه آماده بود منو ‫بندازه جلوی هر کسی. ولی ولش کن.
‫با این حال، ما به ‫چیزی نیاز نداشتیم.
‫حتی دندون هم نه.
‫عشقای فقیرونه.
‫شاید، شاید هم ‫بهتر بود این‌طوری.
‫فلورا مالوا گفت که ‫می‌خوای بازیگر بشی.
‫خوشگل و به‌یادموندنی ‫هستی، ولی چشات خاموشه.
‫شادی نداری، عزیزم.
‫دوربین اینو قبول نمی‌کنه.
‫بی‌خیال این چرت‌وپرتای ‫بازیگری شو، به دردت نمی‌خوره.
‫بعد منو نگاه کن؟
‫به نظرت خوشحالم؟
‫با این حال، من ‫از همشون مهم‌ترم.
‫کص توش.
‫روبرتو کریسکوالو.
‫از حرفای گرتا کول خوشت اومد؟
‫به نظرم…
‫خاص بود.
‫هرچی گفت دربارۀ ‫این شهر حقیقت داشت.
‫حدس بزن من کی‌ام.
‫منتظرتم، روبه.
‫روبرتو.
‫روبرتینو. ‫- "تو پادشاه ناپلی".
‫خوشتیپ.
‫بیا اینجا، بیا اینجا.
‫شب همگی بخیر. ‫بیاین اینجا، بیاین.
‫چند نفرین؟
‫برای تو. ‫- مرسی.
‫ببین اون چقدر ‫خوشگله. سلام، کوچولو.
‫چه خوشگل! ‫- انگار خودِ مدوناست.
‫انگار سوفیا لورن‌‍ه. ‫- وای خدایا، واقعاً.
‫مرسی.
‫شب‌بخیر.
‫آقایون، لطفاً یکم ‫جا بدین. ممنون.
‫چطورین؟
‫روبرتو. برگشتی؟ ‫چقدر خوشتیپ شدی!
‫اون مادر جنده‌ت، جیجونه!
‫چیرو کریسکوالو و ‫ویتوریا از کازامیکیولا آینده‌ان،
‫امید مان.
‫وارثی که به دنیا میارن، ‫نمادِ صلحمون میشه.
‫از دو خانوادۀ بزرگ، ‫کریسکوالو و کازامیکیولا،
‫امشب قوی‌ترین خانوادۀ ‫جنوب شکل می‌گیره.
‫یه اتحاد بزرگ.
‫حالا می‌تونین بشینین.
‫بفرما بشینیم. ‫- چی شده؟
‫اتحاد بزرگ. ‫- یعنی چی؟
‫پدر، شروع کنیم.
‫به نام پدر، پسر و روح‌القدس.
‫خدا برکتتون بده. حواستون باشه.
‫چی زل زدی به من؟ ‫اون‌و نگاه کن، ببوسش.
‫شروع کنین به لمس کردن هم.
‫نمی‌تونم این‌جوری.
‫چرا نمی‌ذارین برین؟ ‫- این دفعه باید مطمئن بشیم.
‫ویتوریا، همون‌طور ‫که اون شب نشونت دادم.
‫ها؟
‫بجنب.
‫پنج. ‫- چهار.
‫سه، دو، یک.
‫داری می‌لرزی.
‫سردته؟
‫نه.
‫هیجان‌زده‌م.
‫من اینجا به دنیا اومدم.
‫سال 1975
‫توی آب.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫خودم خبرت می‌کنم.
‫"با در نظر گرفتن ‫امتحانات برگزارشده
‫و بررسی پایان‌نامه ‫همراه با دفاعیۀ مربوطه،
‫کمیسیون، آزمون فارغ‌التحصیلی ‫شما رو با این نمرات تأیید کرده:
‫جوزپه آرکو، ۹۶ از ۱۱۰. ‫الیزا مارتی، ۹۸ از ۱۱۰.
‫آرتورو براکو، ۸۶ از ۱۱۰. ‫ماریا بونو، ۹۰ از ۱۱۰.
‫پارتنوپه دی سانگرو، ‫۱۱۰ با تقدیر از ۱۱۰،
‫با تحسین کمیسیون، اجازۀ ‫چاپ و بوسۀ دانشگاهی."
‫آفرین! ‫- ممنون.
‫می‌خواین بوسۀ دانشگاهی رو بهم بدین؟ ‫- دیر فارغ‌التحصیل شدین.
‫بهم القا کرده بودن ‫که می‌تونم بازیگر بشم.
‫ولی با بالاترین نمره ‫فارغ‌التحصیل شدم.
‫پایان‌نامۀ منو هم پاره می‌کنین؟ ‫- نه.
‫خبر خوبیه؟ ‫- آره.
‫اگه جدی‌تر روش کار کنین،
‫می‌تونه ارزش چاپ داشته باشه.
‫چی؟
‫بخش کلی دربارۀ تأثیر فرهنگی ‫معجزه در جوامع پیشرفته،
‫عالیه.
‫خوشحالم که اینو می‌گین، ‫چون یه چیزو فهمیدم.
‫همۀ ما حداقل یه چیزو فهمیدیم.
‫می‌خوام مسیر دانشگاهی رو ادامه بدم.
‫- حس می‌کنم این راه منه. ‫- مطمئنی؟
‫ببین، آخرش مثل من میشی.
‫مگه عالی نمیشه؟
‫نه.
‫استاد، هنوز نگفتین که ‫واقعاً انسان‌شناسی چیه.
‫ماه مِی بیاین پیشم.
‫استاد.
‫ممنون.
‫این یه مشکله که هرکسی ‫باید خودش حلش کنه.
‫عاشق که بشی، بالاخره می‌فهمی.
‫چطور؟
‫وقتی می‌بوسی، می‌بوسی.
‫با آلفردو، هیچ‌وقت ‫چیزی حس نکردم.
‫مطمئنی؟ ‫- آره.
‫ولی، اونم…
‫بیا عزیزم.
‫نگران نباش، طول نمی‌کشه.
‫لباستو دربیار.
‫چرا داری اسباب‌کشی می‌کنی؟ ‫- حقوقم زیاد شده.
‫آخرش، من همیشه ‫بچۀ یه خدمتکارم.
‫نه، دلیلش این نیست.
‫پارتِ،
‫توی این شهر فقط ‫عذاب وجدان برام مونده.
‫تقصیر ما نیست که ریموند مُرد.
‫چرا، هست. ‫- نه.
‫تقصیر توئه.
‫اون شب توی کاپری،
‫اگه تو حواسمو با بوسه‌هات ‫و نوازش‌هات پرت نکرده بودی،
‫ریموند هنوز زنده بود.
‫باید از چیزی که ‫گفتی، خجالت بکشی.
‫من اسمم پارتنوپه‌اس، ‫هیچ‌وقت خجالت نمی‌کشم.
‫همیشه دنبال جمله‌های ‫پرطمطراقی، نه؟
‫ترجیح میدی حرفای ‫کلیشه‌ای بشنوی؟
‫نه، حقیقتو.
‫حقیقت گفتنی نیست.
‫ریموند ضعیف بود.
‫ریموند بی‌اهمیت رو ‫با حیاتی قاطی می‌کرد،
‫مثل بقیۀ آدمای این شهر.
‫جز من.
‫تو شهری که آدما توش برای ‫چیزای الکی زندگی می‌کنن و می‌میرن.
‫من از این شهر متنفرم.
‫بی‌رحم، مغرور و سرد شدی.
‫بزرگ شدم.
‫شاید تهش، هیچ‌وقت نتونستی ‫کسی رو واقعاً دوست داشته باشی.
‫تو.
‫اولین عشق من بودی.
‫شاید یه روز برگردم ‫که آخرین عشقتم باشم.
‫نه، اینجوری نمیشه.
‫می‌دونی چی میشه؟
‫نه. ‫- میری میلان، ازدواج می‌کنی.
‫یکی دو تا بچه میاری.
‫بعد چند سال، با زنت ‫به مشکل می‌خوری.
‫اون موقع بهم زنگ می‌زنی.
‫بعد از مدت‌ها، ‫وقتی صدامو می‌شنوی،
‫می‌فهمی که مشکل من نیستم.
‫رابطت با زنت دوباره خوب ‫میشه، همه‌چی برمی‌گرده سر جاش.
‫می‌دونی چرا، سندری؟
‫نه.
‫چون من فقط یه عشقِ جوونی بودم.
‫عشقای جوونی ‫هیچ فایده‌ای ندارن.
‫فقط بهمون توهمِ بی‌خیالی میدن.
‫من چی گفتم؟
‫هیچ فایده‌ای ندارن.
‫باید برم، پارتِ.
‫چی شده، سندری؟
‫دیگه ازم خوشت نمیاد؟
‫سقط جنین غیر‌قانونی ‫کردم، واسه همین دیر اومدم.
‫من مدیر مدرسه رو ‫کشتم، واسه همین زود اومدم.
‫جفتمون هیچ مدرکی نداریم.
‫من هیچ‌وقت تو رو قضاوت ‫نمی‌کنم، تو هم منو قضاوت نکن.
‫بریم؟
‫کجا؟ ‫- باید کمکم کنی امتحان بگیرم.
‫دستیارام تو کنفرانسن. ‫- نمی‌دونم از پسش برمیام یا نه.
‫قانوناً، تو می‌تونی. ‫درس دادن که چیزی نداره.
‫"یه استاد فقط کافیه یه جلسه ‫از دانشجوها جلوتر باشه."
‫می‌دونی کی اینو گفته؟ ‫- نه.
‫بیلی وایلدر، یه انسان‌شناس.
‫خیلی چیزا یادم نیست، ‫سال‌ها پیش امتحان دادم.
‫تو کتاب داری، اونا ندارن.
‫فهرستو نگاه کن، سه تا سوال ‫انتخاب کن، آخرشم نمره بده.
‫خوشت میاد.
‫بریم، دیره.
‫آره، نسبی‌گرایی.
‫نسبی‌گرایی…
‫ممنون، خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫اسپوزیتو لوچیا.
‫صبح‌بخیر. ‫- صبح‌بخیر.
‫مفهوم ساختار از ‫نظر لوی‌استروس.
‫بله.
‫اِهم…
‫بهتره دورۀ بعدی امتحان بدم.
‫دفترچتو بده.
‫نمرۀ کامل با تقدیر، می‌تونی بری. ‫- ممنون.
‫هر بار که…
‫می‌خوای همین روش نمره‌دادنُ
‫وقتی استاد رسمی ‫بشی هم ادامه بدی؟
‫نه.
‫چرا اون دخترُ قبول کردی،
‫به‌جای اینکه بذاری ‫دورۀ بعد بیاد؟
‫دورۀ بعدی با یه ‫نوزاد کوچیک برمی‌گشت.
‫دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گشت.
‫منم برنمی‌گشتم، اگه تو نبودی.
‫امیدوارم پشیمون نشم.
‫بذار یکی از اون ۱۵۰ تا ‫دستیارِت بشم، پشیمون نمیشی.
‫سلام، ماروتا. ‫- سلام، سارتر.
‫به نظرم روشن‌فکرایی که یقه‌اسکی ‫مشکی می‌پوشن، باید اعدام بشن.
‫باید کمتر قاطعانه قضاوت کنیم،
‫چون بالاخره یه نفر با ‫تبر میاد و می‌زنه تو سرمون.
‫باشه، پس فقط بگیم رِستلی ‫لفاظی می‌کنه و پرمدعاست.
‫پرمدعا، قطعاً.
‫فکر کن، وقتی طلاق گرفت، ‫گفت یه شقاق اتفاق اُفتاده.
‫از زنتون چی، استاد؟ ‫خبری ازش نیست؟
‫یه مدت پیش، منو گذاشت ‫و با یه دفترخونه‌دارِ شاد رفت.
‫تناقضه. معلومه که پشیمون شده.
‫برگشتین پیش هم؟ ‫- نه.
‫بعدش فهمیدم
‫که دلم می‌خواد تمام وقتمو ‫به پسرم اختصاص بدم.
‫پسرتون، بهم گفتن که… ‫- برادرتون چجوری مرد؟
‫خودشُ ول کرد. ‫- و شما؟ شما خودتونُ ول کردین؟
‫آخرین باری که پدرتون ‫بغلتون کرده، کی بوده؟
‫دیگه یادم نمیاد.
‫از وقتی که برادرتون مُرد.
‫می‌خواین منو بغل کنین؟ ‫- آره.
‫ببخشید.
‫سال 1982
‫باید باهاتون حرف بزنم. ‫- منم باید چیزی بهتون بگم.
‫یه موضوع خصوصیه، ترجیح ‫میدم خونۀ خودم ببینمتون.
‫باشه. ‫- من با پسرم زندگی می‌کنم.
‫مشکلی نیست.
‫چیزی ازم نپرسین. ‫- باشه.
‫اول شما بگین چی ‫می‌خواستین بگین.
‫مجلۀ مطالعات انسان‌شناسی
‫ازم خواسته یه مقاله دربارۀ ‫معجزۀ سن جنارو بنویسم.
‫قبول کردم، به نظرم خیلی جالبه.
‫قرار ملاقات با تِسورونه گذاشتم. ‫- خوب می‌شناسمش.
‫مراقب باشین، عوضیه.
‫از چه نظر؟ ‫- از هر نظر.
‫شما چی می‌خواستین بگین؟
‫به‌زودی بازنشسته میشم.
‫خبر خوبی برام نیست. ‫- اتفاقاً هست.
‫به‌زودی آزمون استخدامی برای ‫استادی توی ترنتو برگزار میشه.
‫دوست دارم شما شرکت ‫کنین، احتمال بردنتون زیاده.
‫یکی دو سال اونجا باشین، بعدش ‫می‌تونین برگردین ناپل و جای منُ بگیرین.
‫نظرتون چیه؟
‫من عاشق ناپلم.
‫پس دستیارای شما چی؟ ‫- استاد تمام نمیشن،
‫همچنان دستیار شما ‫می‌مونن، اگه بخواین.
‫منم یه دستیارم. ‫نه، شما یه چیز دیگه این.
‫شما شبیه منین.
‫چرا این کارارو ‫برای من می‌کنین؟
‫چون می‌تونین یه ‫انسان‌شناس فوق‌العاده بشین،
‫حتی اگه هنوز ندونین ‫انسان‌شناسی چیه.
‫حالا،
‫دلیل اصلی‌ای که خواستم بیاین.
‫اینه که شما رو با...
‫مراقب تسورونه ‫باشین، اون آدم شیطونه.
‫من دیگه حوصله ندارم معجزه کنم.
‫هر سال، همۀ این ‫مسئولیت فقط روی دوش منه.
‫همیشه همون داستان.
‫اگه خون حل نشه، تقصیر کیه؟
‫معلومه، تقصیر من.
‫نمی‌دونی چه استرسی داره. ‫- نه، ولی می‌بینم.
‫استرسو با رنگ مو ‫چجوری جمع می‌زنی؟
‫این یه سرگرمیه. ‫تو سرگرمی نداری؟
‫نه.
‫حتی نداشتنِ سرگرمی ‫هم یه جور سرگرمیه.
‫تو با ماروتا کار می‌کنی؟
‫حالش چطوره؟
‫سخت میشه فهمید.
‫ماروتا کمتر از اون چیزی ‫که نشون میده، مرموزه.
‫فقط یه پسر مشکل‌دار داره.
‫اوهوم… شما که مرموزترینین، درسته؟ ‫- معلومه، چه سوالیه!
‫من کشیشم.
‫یه جای عالی برات پیدا ‫کردم برای دیدن معجزه،
‫جوری که هیچ‌چیز از ‫نمایش از دستت در نره.
‫چی؟ همینجوری داری میری؟ ‫گنجِ سن جنارو رو نشونم نمیدی؟
‫الان وقت ندارم، باید ‫برم آمپول خونُ ببینم.
‫سن جنارو، برای من دعا کن.
‫درود بر تو ای مریم، سرشار ‫از فیض، خداوند با توست.
‫تو در میان زنان مبارک هستی، و ‫میوهٔ رحم تو، عیسی، مبارک است.
‫ای مریم مقدس، مادر خدا، ‫برای ما گناهکاران دعا کن.
‫خداوندا، رحم کن.
‫سن جنارو، برای من دعا کن.
‫درود بر تو ای مریم، سرشار ‫از فیض، خداوند با توست.
‫تو در میان زنان مبارک هستی، و ‫میوهٔ رحم تو، عیسی، مبارک است.
‫ای مریم مقدس، مادر...
‫این چیه؟ ‫- خونه.
‫هل ندین. ‫- کمکش کنین.
‫سن جنارو!
‫معجزه کردی، سن جنارو!
‫مرسی، مقدس من! ‫منو انتخاب کردی!
‫این زنه رو سریع ببرین بیرون!
‫برو بیرون! برو!
‫مقدسِ من! ‫- برو بیرون!
‫هرچی می‌تونن از ‫خودشون درمیارن.
‫حالا نوبتِ پریودِ ساختگیه!
‫هر کاری می‌کنن که ‫توجهُ از من منحرف کنن.
‫از سن جنارو؟ ‫- نه، از من.
‫خسته‌ام، داغون، له.
‫انگار تو باید معجزه می‌کردی.
‫از کجا می‌دونی که نکردم؟ ‫- آه.
‫حیف که خون حل نشد.
‫سال بعد حل میشه.
‫می‌خوای یه دور تو کلیسا بزنیم؟
‫مسیح زیادی دوست داشت ‫و توی عشقش غرق شد.
‫عشق همینه، قابل‌کنترل نیست.
‫برای همینه که از ‫عیسی تا خواننده‌ها،
‫همه سعی می‌کنن یه ‫راهی واسش پیدا کنن.
‫تو زیادی دوست داری یا خیلی کم؟
‫تمام فرقش همینه.
‫همه‌ش درهای دروغینن.
‫نفسم بالا نمیاد.
‫اینه کاتولیسیسم.
‫آزادی از درها رد نمیشه. ‫- اوهوم…
‫از کجا رد میشه؟ ‫- رد نمیشه.
‫گنجِ سن جنارو رو نشونم میدی؟
‫الان وقت ندارم.
‫باید برم یه مهمونی، ‫می‌خوای باهام بیای؟
‫همۀ اون دفعاتی که می‌خواستی ‫گریه کنی و خودتو نگه داشتی…
‫فقط اینجا، توی کلیسا،
‫آزادی داری که خودتو رها کنی.
‫چرا باید گریه کنم؟
‫چون مادر شدن همیشه دنبالت ‫بوده و تو ازش فرار کردی.
‫این خونه رو دوست داری؟ ‫- خوب اینجا رو می‌شناسم.
‫جناب کاردینال، خیلی ناراحتم ‫که نمیشه معجزه رو جشن گرفت.
‫چه کوفتی شده؟ ‫- هیچی، چیز مهمی نیست.
‫یه خودنما، یه زن گستاخ، ‫اومد نمایش اجرا کرد.
‫سن جنارو حواسش ‫پرت شد و هیچ کاری نکرد.
‫این شد.
‫اگه تونستی، یه ‫نوشیدنی خوب برام بیار.
‫مامان!
‫چند سال پیش، شب سال نو بود،
‫دیدمت.
‫توی آب عشق‌بازی کردی.
‫نه، من نبودم. ‫- چرا، خودت بودی.
‫پارتنوپه.
‫جناب کاردینال، به چی فکر می‌کنین؟ ‫- به مادرم.
‫اون همه‌چیو می‌دونست.
‫وقتی همه‌چیو بدونی، ‫زود و تنها می‌میری.
‫با چیزهایی آشنا ‫میشی که قابل‌گفتن نیستن.
‫یه سرگیجۀ عجیبه.
‫خدا محدود بود، نتونست ما ‫بچه‌ها رو اونجور که باید سرگرم کنه.
‫فقط یه‌بار واقعاً جدی گرفت، ‫وقتی که کودکیِ شادُ آفرید.
‫جایی که همه‌چیز سبک و پاک بود.
‫بعدش حواسش پرت ‫شد، خودشُ رها کرد،
‫و دنیایی که توی ‫بچگی می‌شناختیم،
‫یهویی، بدون هیچ هشداری،
‫تحلیل رفت.
‫دنیاها…
‫دنیاها خسته میشن.
‫خب، دخترا، بسه دیگه.
‫یه نوشیدنی لازم ‫دارم، نابود شدم.
‫پارتنوپه!
‫فرمانده، منو شناختین.
‫فراموشت کردن غیرممکن بود.
‫یادتونه می‌خواستین باهام ازدواج کنین؟ ‫- هنوزم وقت هست، اگه بخوای.
‫فرمانده، شما خیلی تند می‌رید.
‫اول به یه دورۀ ‫طولانیِ عشق‌بازی نیاز دارم.
‫عشق‌بازی طولانی؟ اون خواهر ‫احمقت عشق‌بازی طولانی می‌خواست!
‫تو یه ناقلایی.
‫یه ناقلا.
‫تو یه زن کمیابی. ‫- چرا؟
‫چون از زیباییت ‫سوءاستفاده نمی‌کنی.
‫شما اشتباه می‌کنین، فرمانده. ‫- نه، نه.
‫پدر و مادرت چطورن؟
‫وقتی برادرت مُرد، اونا هم مُردن.
‫و من گم شدم.
‫از همه خداحافظی کردم.
‫هر وقت خواستی، حاضرم ‫گنجِ سن جنارو رو نشونت بدم.
‫گنجِ بزرگِ سن جنارو.
‫آخرِ زندگی، فقط طعنه ‫و کنایه باقی میمونه.
‫چه فکر احمقانه‌ای! ‫شبیهِ یه یادگار شدم.
‫شبیهِ یه قدیسه شدی.
‫توی یه زن چی رو دوست داری؟
‫کمرشو. بقیه‌ش فقط پورنوگرافیه.
‫باید خودتو به من ‫بسپری، پارتنوپه.
‫آه، واقعا؟ بشنویم، چرا؟
‫چون بدن من ‫ساخته شده که رد بشه.
‫ولی رد کردنم زیادی کلیشه‌ایه.
‫اما تو… تو بلدی یه ‫زن شگفت‌انگیز باشی.
‫من یه زن معمولیم.
‫تو همیشه جواب تو آستین داری.
‫باشه،
‫باید به این قانع بشم که فقط ‫یادتُ نگه دارم و خوابتُ ببینم.
‫اگه بخوام خودمو به تو بسپارم، ‫برای این نیست که شگفت‌انگیز باشم،
‫بلکه چون ازت خوشم میاد.
‫از من چی رو دوست داری؟
‫گستاخی‌تو.
‫من بهش میگم هنرِ فریبندگی.
‫می‌خوای بدونی دارم به چی فکر می‌کنم؟ ‫- نه.
‫چون خودم می‌دونم.
‫خب، به چی فکر می‌کنم؟
‫به همۀ چیزای دیگه.
‫تو مثل معجزۀ ‫سن جنارو می‌مونی.
‫یه راز.
‫یا یه کلاه‌برداری.
‫حالا بیا عشق‌بازی کنیم.
‫عجله نکن.
‫باید آروم‌آروم ‫به خدا نزدیک شد.
‫به زودی کُنگرۀ ‫انتخاب پاپ برگزار میشه.
‫خیلی به خدا نزدیک میشم که ‫دیگه نتونم باهات در ارتباط باشم.
‫چه حیف!
‫ولی خب، چیکار میشه کرد؟
‫تصمیم گرفتم که پاپ بشم.
‫اون بقیۀ چیزایی که داشتم ‫بهش فکر می‌کردم چی بود؟
‫زمان که کنار درد می‌گذره.
‫یا شاید هم این‌طور نیست.
‫با «تِسورونه» چطور پیش رفت؟
‫حق با تو بود، اون ‫مرد واقعاً شیطونه.
‫نه، فقط یه اغواگره.
‫به هر حال، شما رو صدا ‫زدم که بگم وقتش رسیده.
‫می‌خوام بازنشسته بشم.
‫مطمئنم دانشگاه یه جشن ‫بزرگ براتون می‌گیره.
‫من هیچ‌وقت عاشق جشن نبودم.
‫به پیشنهاد «ترنتو» فکر کردین؟
‫من نمی‌تونم استاد ‫انسان‌شناسی بشم،
‫اگه هنوز دقیقاً ندونم ‫انسان‌شناسی چیه.
‫انسان‌شناسی یعنی دیدن.
‫همین؟
‫یعنی انقدر ساده بود؟
‫پس انگار من کل ‫زندگیم این کارو کردم.
‫دیدن خیلی سخته،
‫چون آخرین چیزیه ‫که یاد می‌گیریم.
‫کی یاد می‌گیریم ببینیم؟
‫وقتی که همۀ چیزای ‫دیگه از بین میرن.
‫همۀ چیزای دیگه چیه؟
‫عشق، جوونی،
‫میل، هیجان، لذت،
‫و اون احتمالِ دور که ‫یه بار دیگه بتونی بخندی
‫به یه مرد محترم که توی ‫خیابون می‌لغزه و زمین می‌خوره.
‫حالا با من بیا. ‫- کجا؟
‫برای دیدن.
‫ما زیر یه آسمونیم و ‫همه‌مون می‌تونیم اشتباه کنیم.
‫خب، دو هفته پیش،
‫اگه یکی از این ‫کارشناس‌های جامعه‌شناسی،
‫انسان‌شناسی جنایی، اتحادیه‌های ‫کارگری، مزخرف‌شناسی،
‫یه حرکتی…
‫بابا، گفت «مزخرف».
‫آره، استفانو، آقا گفت «مزخرف».
‫…یکم چشماشون رو روی ‫سابقه‌دارها می‌بستن که…
‫سلام. ‫- سلام.
‫از آب و نمکه. ‫- مثل دریا.
‫خیلی قشنگه. ‫- آره، خیلی قشنگه.
‫خداحافظ، پارتنوپه.
‫سلام. ‫- سلام.
‫من هیچ‌وقت اون امتحان ‫رو با شما یادم نمیره.
‫وقتی ازتون پرسیدم می‌تونم ‫برم دستشویی، شما گفتین:
‫«به دانشگاه که میای، قبلاً ‫باید جیش و پی‌پی‌تو کرده باشی!»
‫اون دوست‌پسرت بود؟
‫چقدر مونده؟
‫دو روز دیگه می‌زام.
‫اسمش چی میشه؟
‫اگه دختر باشه، دوست دارم ‫اسمشو بذارم مثل اسم شما.
‫پارتنوپه.
‫نه.
‫هیچ‌چیزی از زندگی ‫خصوصی‌تون نمی‌دونیم، استاد.
‫چیز زیادی هم برای دونستن نیست. ‫- ولی ما بازم می‌خوایم بدونیم.
‫میشه چندتا سؤال شخصی بپرسیم؟
‫بله، البته.
‫می‌تونستین دو سال توی «ترنتو» ‫بمونین و بعدش برین «ناپل» درس بدین.
‫ولی چهل سال اینجا ‫موندین، تا زمان بازنشستگی.
‫چرا؟
‫خب، همون‌طور که ‫می‌بینین، عاشق «اسپِک» شدم!
‫چرا ازدواج نکردین؟
‫چون هیچ‌کس هیچ‌وقت ‫جدی ازم نخواست.
‫بچه؟
‫ببخشید.
‫حواسم پرته.
‫یا شاید نتونستم سؤالای ‫درستی از خودم بپرسم و…
‫حالا چی کار می‌کنین؟
‫حالا… حالا…
‫سال 2023
‫آفرین!
‫پارتِ!
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫خودتو بسپار به ‫تابستونی که بی‌نقصه،
‫ما هم زیبا بودیم و هم غمگین.
‫شاید قشنگ‌ترین ‫چیز همین جوونی بود.
‫ولی زود گذشت.
‫من هم غمگین بودم، هم ‫سبک‌سر، هم مصمم، هم بی‌حوصله،
‫مثل ناپل،
‫جایی که برای همه‌چی جا هست.
‫من زنده بودم و تنها.
‫به چی فکر می‌کردم؟
‫عشق برای زنده موندن…
‫عشق برای زنده موندن،
‫یه شکست بود.
‫یا شاید هم این‌طور نبود.
‫پارتنوپه
‫و در هر حال، خدا ‫دریا رو دوست نداره.
‫یادتون بمونه، خدا ‫دریا رو دوست نداره.
‫خداحافظ.