« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]
‫-نه! ‫-آخ.
‫فکر کردم درستش کردی!
‫-زویی. ‫-هوم؟
‫-بیخیال. ‫-ببخشید. بیا.
‫اوه، بی‌خیال کاپیتان آمریکا، ‫ما تو وسط جنگیم.
‫فقط... یکم زندگی کن. ‫انگار که...
‫کسی قراره بیاد، به هر حال.
‫-اوه، لعنتی، لعنتی، لعنتی! ‫-هیس!
‫- لعنتی! ‫- لعنتی!
‫آخ، لعنتی.
‫هی، رامیرز.
‫می‌بینم که داری اون بلوز رو ‫خیلی قشنگ پر می‌کنی.
‫ایی. خدا، تو چقدر ‫از دهن نفس می‌کشی.
‫هی، چارلز!
‫مثل همیشه خوشگل شدی.
‫اوم-اوم.
‫چی می‌خوای، لوئیس؟
‫اوه، اوم، گروهبان شپرد ‫داره میاد.
‫-جدی؟ ‫-آره.
‫باحاله، باشه. ‫گورتو گم کن، لوئیس.
‫ای بابا! من فقط داشتم سعی می‌کردم کمک کنم.
‫گورتو گم کن!
‫-می‌تونم بهت زنگ بزنم؟ بهم زنگ بزن؟ ‫-نه!
‫-آخ! ‫-باشه.
‫نه، نه، نه، نه، ‫صبر کن، صبر کن، صبر کن،
‫بذار فقط آهنگ رو تموم کنم، ‫من فقط-- می‌تونم درستش کنم.
‫-زویی. ‫-می‌تونم درستش کنم،
‫می‌تونم درستش کنم، می‌تونم درستش کنم. ‫فقط بذار این کارو بکنم،
‫و فکر کنم، ‫اگه فقط اینو اینجوری نگه دارم...
‫گرفتمش، گرفتمش، ‫گرفتمش-- آماده‌ای؟
‫باورت میشه ونتورا رو ‫از اینجا تخلیه پزشکی کردن
‫به خاطر اون ‫خراش کوچیک لعنتی؟
‫داشت منفجر می‌شد.
‫من فقط امیدوارم که ‫همه چیز اوکی باشه
‫باهاش...
‫می‌دونی.
‫-اندام‌های داخلیش؟ ‫-نه، سینه‌هاش.
‫سینه‌های خیلی خوبی داره.
‫خب، ممکنه PTSD بگیره ‫و به درمان نیاز داشته باشه،
‫ولی حداقل ‫سینه‌هاش سالمن.
‫آره.
‫اونا مهمن.
‫می‌تونی یه قولی بهم بدی؟
‫می‌تونی بهم قول بدی ‫که ما، مثلاً،
‫داغون نشیم؟
‫این خیلی آسونه.
‫طالبان نمی‌تونه به این دست بزنه.
‫جمع کن بابا.
‫نه، منظورم اینه که، از نظر روحی.
‫تو که از همون اول ‫از نظر روحی قاطی بودی،
‫پس دیگه چه فرقی می‌کنه؟
‫مِریت، جدی باش!
‫داری چی میگی؟
‫دارم میگم که ‫اگه یه روزی منو دیدی
‫که دارم میرم تو این ‫گروه درمانی‌های مسخره‌ی PTSD
‫و چرت و پرت،
‫یا هر جور روان‌درمانی دیگه‌ای،
‫اجازه داری ‫که خلاصم کنی.
‫خب، همه اینجاییم؟
‫خوبه.
‫کی می‌خواد شروع کنه؟
‫جیمز.
‫اوم...
‫جیمز.
‫گروهبان، تفنگدار دریایی.
‫سال 2004، استان الانبار عراق.
‫اوم، کار ما این بود ‫که بریم دنبال بمب‌های کنار جاده‌ای،
‫و اونایی که ‫اونا رو کار می‌ذاشتن رو پیدا کنیم.
‫-عجب داستان باحالی، داداش. ‫-هیس!
‫مِریت؟
‫-همه چی ردیفه؟ ‫-اوم...
‫اوهوم. بله قربان.
‫ادامه بده، جیمز.
‫اون، اوم، ‫احساسات منفی و مزخرفی
‫که دارم سعی می‌کنم ‫از اون روز هضمشون کنم
‫اینان که... اوم...
‫یا خدا.
‫جیمز، باشه، باشه.
‫ما از این ‫چرت و پرتا بالاتر نیستیم؟--
‫از این "وای، بدبخت شدم"ـا؟
‫مگه ما به قوی‌ترین ‫ارتش دنیا ملحق نشدیم،
‫مگه از احمقانه‌ترین جنگ‌های ‫دنیا جون سالم به در نبردیم،
‫که حالا بیایم اینجا بشینیم ‫و عین افسرده‌ها "کومبایا" بخونیم
‫و بگیم، ‫"اوه، وای، احساساتم"؟
‫نه! کوفت!
‫جمع کنید خودتونو! خدا!
‫اَه!
‫-بزن بریم از اینجا. ‫-ساکت باش.
‫-دارم گوش میدم. ‫-مِریت؟
‫ببخشید.
‫من خیلی-- خیلی...
‫معذرت می‌خوام، جیمز.
‫اوم، ببخشید، جیمز. ادامه بده.
‫کارت خوب بود.
‫من نمی‌تونم اون رو امضا کنم.
‫من اینجا بودم.
‫آره، تو اینجا بودی، از نظر فیزیکی.
‫ولی چیزی نگفتی،
‫به بقیه توجه نکردی.
‫همه‌ی ما گذشته‌ای داریم.
‫فکر می‌کنی فقط تویی که ‫دلش نمی‌خواد در موردش حرف بزنه، مِریت؟
‫عزیزم، رسیدی خونه!
‫ساعت ۸ صبحه.
‫می‌دونی چرا مردم ‫از دونده‌ها بدشون میاد؟
‫شکم‌های صاف؟ ‫پاهای تراشیده؟
‫خودخواهیه. ‫یه ورزش خودخواهانه است.
‫من وقتی تو نیستی ‫چه غلطی بکنم؟
‫وقتی تو نیستی ‫چه خاکی تو سرم بریزم؟
‫می‌تونی پازلمون رو درست کنی.
‫یارو مشاور وزارت کهنه سربازا، ‫عجب آدم عوضی‌ای بود.
‫اوم!
‫یه ایده‌ی ناب به ذهنم رسید.
‫دوباره سریال مَش رو ببینیم،
‫ولی این دفعه با بازیِ خوردنی.
‫ایول! این که نه نیست.
‫اه. چرا این همیشه ‫تصویری زنگ می‌زنه؟
‫خیلی چندشه.
‫- سلام، مامان. ‫- مگه حرف زدن
‫با مادرت ‫واقعاً اینقدر وحشتناکه؟
‫نه، مامان، چیزه...
‫چین چطوره؟
‫من هنگ کنگم، عزیزم.
‫-فرق دارن با هم. ‫-واقعاً؟
‫یعنی، یه کم ‫خودمختاری داشتن اون موقع.
‫خب، کار تو انبار چطوره؟
‫زندگی‌ات چطوره، دوست پسرت؟
‫دوست و رفیقی چی؟
‫مامان، خواهش می‌کنم. بسه دیگه.
‫حتماً زنگ زدی ‫چون یه چیزی لازم داری.
‫من مادرت هستم، حق دارم ‫در مورد زندگی‌ات سوال کنم.
‫باشه، خب حالا ‫واسه چی زنگ زدی؟
‫یه چیزی لازم دارم.
‫- می‌دونستم. ‫- می‌دونستم!
‫پدربزرگت دیله.
‫دیدن داشته سرگردون می‌گشته.
‫یعنی چی سرگردون می‌گشته؟
‫کوان خیلی دورتر ‫از خونه‌اش پیداش کرده.
‫بردتش بیمارستان.
‫-خب، پس حالش خوبه دیگه. ‫-نه، خوب نیست--
‫همین الان بهت گفتم ‫که پدربزرگت تو بیمارستانه.
‫چت شده تو؟
‫باشه، مامان، من...
‫ببخشید.
‫باید برم.
‫نه، نه، نه،نه.
‫می‌خوام بری اونجا،
‫می‌خوام بری اونجا لب دریاچه ‫و به پدربزرگت سر بزنی،
‫مطمئن شی که حالش خوبه.
‫بوی مداد شمعی میاد.
‫- مِریت؟ ‫- نمی‌تونم. من، اوم...
‫تازه یه گروه جدید رو شروع کردم.
‫-اوه. ‫-تو وزارت کهنه سربازا.
‫از اون تراپی‌ها، مشاوره‌ها؟
‫-آره. ‫-اتفاقی افتاده؟
‫نه، من...
‫خودم خواستم.
‫خوبه، این، این...
‫فکر کنم ‫واقعاً بهم کمک کنه،
‫ولی ن-نمی‌تونم ‫هیچ جلسه‌ای رو از دست بدم، وگرنه...
‫چه خبر فوق‌العاده‌ای، ‫واقعاً عالیه.
‫یه کاریش می‌کنم ‫برای پدربزرگ.
‫من واقعاً بهت افتخار می‌کنم، ‫مِریت، واقعاً.
‫می‌دونم پدرت هم همینطور بود.
‫باشه، مامان، باید برم، ‫دوستت دارم.
‫خبری شد؟
‫نه.
‫احتمالاً اصلاً ‫قبولم نمی‌کنن.
‫بیخیال. مِریت، ببین.
‫به نظر من دانشگاه مسخره‌ست ‫و اکثراً به درد نخور،
‫ولی تو، ‫تو هر کاری بخوای می‌تونی بکنی.
‫پس اگه واقعاً بخوایش، ‫قبول میشی.
‫تو باهوش‌ترین ‫آدمی هستی که می‌شناسم.
‫شانزده نهم.
‫ببینم، ‫تو چه رشته‌ای می‌تونی بری؟
‫اوه... هیپ‌هاپ دهه‌ی ۹۰، ‫تو این کار خیلی واردی.
‫علوم چوب‌بری، ‫اصلاً همچین چیزی هست؟
‫آره.
‫شاید، آره.
‫می‌دونی، آخه ‫خانواده‌ات صاحب
‫یه مزرعه‌ی درخت کریسمس هستن؟
‫دارم به کسب و کار خانوادگی فکر می‌کنم.
‫می‌تونی اونجا رو ‫مثل سانتا اداره کنی.
‫خودت چی، بعد از این؟
‫نمی‌دونم.
‫می‌دونی، می‌تونی ‫یه کار حماسی بکنی.
‫آره.
‫باشه. حتماً.
‫خیلی خب. ‫فکر کردم، برای امروز،
‫یه چیز متفاوت ‫رو امتحان کنیم.
‫توپ جهنده رو دنبال کنید.
‫این مسخره‌ست، ‫ولی باشه، بازی می‌کنم.
‫سلام. اسم من آسیاست.
‫من سروان ارتش بودم.
‫اوم...
‫من تنها زن ‫تو هر یگانی بودم که خدمت کردم.
‫تو اولین اعزامم،
‫اجازه نداشتم ‫پیش تیمم بمونم
‫جایی که اونا می‌خوابیدن، و، اوم،
‫فقط به خاطر اینکه یه زن بودم.
‫و خب، هر روز، ‫برای ماموریت هدف‌گیری‌مون،
‫مجبور بودم خودم تنها ‫شش ساعت رانندگی کنم.
‫یه طرف، شش ساعت، برگشت.
‫اوم...
‫و من اینجام
‫چون دارم سعی می‌کنم ‫دوباره به خودم تعلق داشته باشم.
‫مِریت رو امتحان کن.
‫آماده‌ای؟
‫اسم من مِریته.
‫من... ارتشی بودم.
‫داری عالی پیش میری.
‫خیلی خب. چرا با ‫یه سوال آسون شروع نکنیم؟
‫چرا رفتی ارتش؟
‫من به خاطر پدربزرگم رفتم.
‫هوم.
‫اون 22 ساله ‫از ارتش بازنشسته شده،
‫سرهنگ دوم.
‫وقتی بچه بودم،
‫چهارم جولای ‫می‌رفتیم پارک برای موسیقی،
‫و ارکستر ‫آهنگ حماسی
‫هر شاخه از ارتش رو می‌زد، می‌دونی؟
‫و اگه کهنه سرباز بودی،
‫وقتی آهنگ شاخه‌ی تو رو می‌زدن ‫باید وامیستادی.
‫میشه بقیه‌اش رو ‫برام ایمیل کنی؟
‫وقتی آهنگ ارتش رو زدن،
‫پدربزرگم وایستاد، و...
‫بهت قول میدم، ‫به نظرم صد برابر بلندتر شده بود.
‫و منم می‌خواستم بلند باشم، می‌دونی؟
‫خب...
‫پس...
‫حالا بهمون بگو چرا اینجایی.
‫چیزی که می‌خوام ‫در موردش صحبت کنم، اینه که...
‫یه اتفاق نیست، بلکه...
‫تنهام بذار!
‫بلکه... یه آدمه.
‫مِریت؟
‫ادامه بده.
‫امروز... امروز... ‫حسش نیست.
‫آلیشیا، نیروی هوایی، 14 سال.
‫نیروهای امنیتی.
‫پلیس نظامی، ‫برای بقیه شماها.
‫- بعداً می‌بینمت. ‫- آره.
‫متاسفم.
‫چرا؟
‫من حرف زدم.
‫تو گفتی ‫چرا رفتی ارتش.
‫نگفتی چرا اینجایی،
‫که اصل کاریه.
‫اگه نیای اینجا و حرف نزنی،
‫من چاره‌ای ندارم ‫جز اینکه به دادگاه اطلاع بدم
‫که تو دوره گروهی رو ‫تکمیل نکردی.
‫متاسفم.
‫راستش من می‌فهمم ‫چرا می‌خوای دوباره بری ارتش.
‫ولی اشتباه می‌کنی.
‫همه یه خونه‌ی لعنتی شاد ندارن
‫که برگردن بهش، مِریت.
‫خانم، صدامو شنیدین؟
‫ببخشید، دوباره بگین؟
‫پدربزرگتون پیدا شد.
‫داشت راه می‌رفت و پیداش کردن.
‫انگار نمی‌دونست کجاست.
‫شانس آوردیم ‫یکی آوردش اینجا.
‫آره، درسته، اون کوانه.
‫اون... صاحب خونه‌ی کنار دریاچه‌ست، بغل خونه‌ی ما.
‫این اتفاق قبلاً هم افتاده، پس...
‫نه. اون دفعه‌ی پیش بود.
‫دیل رو کنار ‫بزرگراه 8 پیدا کردن.
‫پلیس آوردش اینجا.
‫ببین. ما یه سری آزمایش انجام دادیم.
‫من تشخیص می‌دم که ایشون ‫مراحل اولیه آلزایمر رو دارن.
‫متاسفم.
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم روزی رو ببینم ‫که یه مرد نتونه برای قدم زدن بره
‫تو ملک خودش.
‫تو تو ملک خودت نبودی، پدربزرگ.
‫تو تو بزرگراه 8 بودی.
‫و قبلش هم پیش کوان.
‫- کی؟ ‫- دقیقاً.
‫من می‌دونم کوان کیه. ‫تو فقط اشتباه تلفظش کردی.
‫- چطور تلفظش می‌کنی؟ ‫- کوان.
‫کوان...
‫به نظر من که شبیه هم میاد.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫این یه آی‌پاده، آهنگ پخش می‌کنه.
‫هوم. من دیدم ‫رادیوهای صحرایی AN/PRC-25
‫تو آشغالا بودن که انگار ‫بهتر از این آهنگ پخش می‌کردن.
‫این چیزه.
‫دیل هم شوخ‌طبعی می‌کنه.
‫می‌خوای کمکت کنم بیای تو؟
‫کمک کنم چطوری؟
‫مطمئنی که خوبی؟
‫من از خوبم بهترم.
‫فکر نمی‌کنی ‫باید کمکش کنی بیاد تو؟
‫نه.
‫خودت شنیدی.
‫اون از خوبم بهتره.
‫سلام، مِریت!
‫اهل صحبت نیستی، نه؟
‫مردم به اندازه کافی حرف می‌زنن.
‫منظورم تو گروه بود.
‫منظورم اینه که ‫هدف همینه دیگه.
‫حرف زدن. گوش دادن.
‫تنها نبودن.
‫به اون سادگی‌ای که فکر می‌کنی نیست.
‫کی گفته ساده‌ست؟
‫فکر می‌کنی برای همه، ‫برای هر کسی آسونه؟
‫نه، من...
‫راستش، اصلا نمی‌دونم ‫باید اینجا باشم یا نه.
‫خب، مسئله تو نیستی، مِریت.
‫آدمای دیگه‌ای هم اون تو هستن.
‫آدمایی که به توجه تو نیاز دارن.
‫اگه تو نتونی ‫درباره‌ی زندگیت راحت حرف بزنی،
‫اونا چطور می‌تونن؟
‫من نوامبر 1968 ‫از ویتنام با هلی‌کوپتر پزشکی تخلیه شدم.
‫تیر خورده بودم،
‫نزدیک بود دستمو از دست بدم.
‫و برای یه دهه، تنها بودم،
‫خوددرمانی می‌کردم.
‫قوی و ساکت، ‫یا حداقل اون موقع اینطور فکر می‌کردم.
‫تا سال 1978 طول کشید ‫که بالاخره شروع کردم
‫در موردش حرف بزنم.
‫با احترام، قربان...
‫نمی‌دونم آسیب دیدن ‫با از دست دادن کسی یکی باشه.
‫نمی‌دونم ‫چه اتفاقی برات افتاده، مِریت،
‫چی رو از دست دادی، یا کی رو،
‫اما اینو می‌دونم ‫که اون نوع رفتاری
‫که تو رو پیش من آورده،
‫رفتار آدمی نیست ‫که خوب شده باشه.
‫اون رفتار ‫یه تصادف بود، دکتر کول.
‫یه بار لیفتراک پر از تلویزیون رو انداختی،
‫نزدیک بود یه همکار رو له کنی.
‫بی‌خیال! اون یارو ‫تو انبار
‫بدجوری رو مخت بود.
‫چیزی که تو بهش میگی تصادف،
‫دادگاه بهش میگه ‫بی‌احتیاطی مجرمانه.
‫- کسی نمرد. ‫- کسی نمرد.
‫چی؟
‫مِریت، می‌دونم فکر می‌کنی ‫بالاتر از این حرفایی.
‫اما... شجاعت یعنی ‫حرکت به جلو.
‫یعنی بی‌تفاوت نبودن.
‫از حرف زدن درباره‌ی چی ‫اینقدر می‌ترسی؟
‫چته؟
‫برگرد تو!
‫نمی‌تونم.
‫اگه نیای و شرکت نکنی
‫و من تایید نکنم،
‫دوباره می‌افتی ‫دست دادگاه.
‫جریمه‌ات می‌کنن.
‫حتی ممکنه ‫بندازنت زندان.
‫اگه جای تو بودم،
‫خیلی جدی فکر می‌کردم
‫که زندگی کردن تو گذشته ‫چه ارزشی داره.
‫اینو گفتم که بدونی.
‫خدایا، این گُه به تمام معنا ‫داره منو می‌کُشه.
‫ما مکانیک چرخ سبکیم. ‫این کار ما نیست. اه.
‫به ارتش خوش اومدی.
‫هی، بیشتر فکر کردی
‫به اون رشته‌های فوق‌العاده باحالی که پیشنهاد دادم؟
‫چی؟
‫راستش، اوم...
‫قبول شدم... تو اورگان.
‫عالیه.
‫ممنون.
‫آره، نه، پسرعموم...
‫بهم گفت که وقتی تموم کنم ‫برام یه کار داره، پس...
‫-آره؟ ‫-باحاله.
‫-پسرعموت؟ ‫-آره.
‫کدومشون؟
‫چرا بهم نگفتی؟
‫نمی‌دونم، زویی، من...
‫نمی‌دونستم ‫چه واکنشی نشون میدی.
‫انگار تو هیچ‌وقت چیز ‫خیلی مثبتی
‫در مورد دانشگاه نگفتی.
‫من عاشق دانشگاهم. ‫به نظرم دانشگاه محشره.
‫بچه‌پولدارا و آدم برفیا.
‫خودشه.
‫و من هیچ‌کدومشون نیستم، در ضمن.
‫باشه.
‫می‌دونی صادقانه چی فکر می‌کنم؟
‫-بفرما. ‫-فکر می‌کنم تو ناراحت میشی
‫وقتی کسی درباره‌ی ‫زندگی بعد از ارتش حرف می‌زنه.
‫-اوه، این چیزیه که فکر می‌کنی؟ ‫-آره، این چیزیه که فکر می‌کنم.
‫خب... ‫متاسفم که منو بد برداشت کردی.
‫من واقعاً ‫بهت افتخار می‌کنم.
‫واقعاً برات هیجان‌زده‌ام. ‫تبریک میگم.
‫هی.
‫مادرت زنگ زد... دوباره.
‫اگه جای تو بودم، ‫بهش زنگ نمی‌زدم.
‫اه.
‫تو رسوندیش؟
‫چت شده؟
‫-مامان. ‫-مِریت،
‫تو برمی‌گردی اونجا،
‫تو به من کمک می‌کنی ‫اون کلبه رو بفروشم.
‫من قبلاً با ‫یه مشاور املاک تماس گرفتم.
‫چی؟ ‫بابابزرگ هنوز اونجا زندگی می‌کنه.
‫و تا وقتی حالش خوب بود، اونم خوب بود،
‫-اما دیگه خوب نیست. ‫-قراره کجا زندگی کنه؟
‫اون رفته خونه سالمندان،
‫و من همین الان ‫چند تا تماس گرفتم.
‫این کار باید انجام بشه، مِریت.
‫اون به کمک احتیاج داره.
‫مامان، نمی‌تونم.
‫اصلاً نمی‌فهمم، مِریت.
‫تو اون کلبه که درمانی در کار نیست.
‫تو قبلاً خیلی با ‫پدربزرگت وقت می‌گذروندی.
‫وای. نگفته بودی ‫پدربزرگت
‫تو لوکیشن یه فیلم ترسناک زندگی می‌کنه.
‫خب به نظرت کدوم یکی از ما ‫اول کشته میشه؟
‫یعنی، از یه طرف، ‫تو سیاه‌پوستی.
‫شماها تو فیلمای ترسناک ‫زیاد دووم نمیارین.
‫ولی از طرف دیگه، ‫من همین الانشم مُرده‌ام.
‫جداً باید تمومش کنی.
‫چیه؟ مگه اورگان به ‫قاتلای سریالی‌ش معروف نیست؟
‫رندال وودفیلد، ‫راهزنِ آی-5.
‫دِیتون لِروی راجرز، ‫قاتلِ جنگلِ مولالا.
‫یه چیزی مغزت ‫ایراد داره.
‫یا مالِ تو؟
‫می‌دونی، دقیقاً ‫این‌جوریه که این فیلما شروع میشن.
‫یه عالمه زنبور اونجاست.
‫وای، چه امن و امان.
‫احساس امنیت می‌کنم.
‫پدربزرگ؟
‫مادربزرگت خیلی خوشگله.
‫آره، بود.
‫چرا هیچ‌وقت ‫در مورد بابات حرف نمی‌زنی؟
‫اون مُرد.
‫سرطان.
‫هفت سالم بود.
‫خب، باید یاد بگیری ‫در مورد
‫عزیزای مُرده‌ت بیشتر حرف بزنی.
‫جای جالبیه ‫برای شیر.
‫هی، پدربزرگت اونجاست.
‫هی.
‫سلام.
‫اوم... سلام.
‫وای، کارت عالیه.
‫اگه برای ‫مراسم ختم مادربزرگت اومدی،
‫ده ماه دیر کردی.
‫اومدم تو رو ببینم.
‫نه، تو اومدی چِکم کنی.
‫مامانت تو رو انداخته جلو.
‫اومدم تو رو ببینم، پدربزرگ.
‫شرط می‌بندم اونقدر ‫بهت حس گناه داده
‫که یه راست اومدی اینجا،
‫حتی یادت رفته وسایلتو جمع کنی.
‫ما خمیردندون یادمون رفت.
‫اشتباه می‌کنم؟
‫من، اوم...
‫با مامان حرف زدم،
‫ولی اومدم اینجا ‫چون خودم می‌خواستم.
‫متاسفم که اون روز رفتم.
‫طبقه بالا، ‫دومین در سمت راست.
‫اگه یادت رفته باشه.
‫این خونه رسماً ترسناکه.
‫یه خفاش دیدم یکم پیش، ‫شوخی هم نمی‌کنم.
‫خب پدربزرگت دِیل
‫اصلاً اهل شوخی نیست، مگه نه؟
‫آره، نه، ‫اصلاً این‌کاره نیست.
‫نه، نه، نه، نه.
‫آخرین باری که ‫گوشیت زنگ خورد
‫و خبر خوبی بود کی بود؟ ‫برش ندار.
‫الو؟
‫جلسه امشب رو ‫از دست دادی، مِریت.
‫آره.
‫آره، من... نمی‌دونم... ‫نمی‌دونم چی بهت بگم.
‫من پیش پدربزرگمم.
‫اون آلزایمرِ زودرس داره.
‫باید پیشش بمونم، ‫اون تنها زندگی می‌کنه...
‫ما فقط ‫دو تا جلسه دیگه داریم.
‫همه ما شیطان‌هایی داریم، مِریت.
‫ولی مجبور نیستی ‫به تنهایی باهاشون روبرو بشی.
‫-چرا اون یارو اینقدر ‫به تو گیر داده؟ -اه.
‫معلومه هنوزم داریش.
‫اوه، خواهش می‌کنم.
‫هنوزم داریش.
‫وِرل.
‫لعنتی، چه اسمی. هوم.
‫1927 تا 1944.
‫-این چیه؟ ‫-17
‫احتمالاً تو روز دی-دِی مُرده.
‫لعنتی، دمت گرم، وِرل.
‫اینو نگو.
‫چیه؟ من می‌تونم در مورد مُرده‌ها شوخی کنم.
‫اینا قوم و خویشای منن.
‫-این چیه؟ ‫-هر چی هست، ولش کن.
‫گفتم ولش کن.
‫هی!
‫هی! هی!
‫یا خدا.
‫ببخشید.
‫اوه.
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫اوه، مرد، ترسوندی منو. سلام.
‫اینجا قبرستونه.
‫آره، ممنون ‫بابتِ یادآوری.
‫داری آلودگی صوتی ایجاد می‌کنی
‫و مزاحم بازدیدکننده‌ها میشی.
‫اگه بخوایم منصف باشیم، یه بازدیدکننده هست،
‫تکی، و اوم...
‫از کجا می‌دونی مزاحم من نیستی؟
‫ببین، رفیق...
‫اسم من الکسه.
‫هنوز ساعت 8 صبح هم نشده.
‫ببخشید، بیدارت کردم؟
‫نکنه... نکنه اون پشت ‫پشت یه قبر خوابیده بودی؟
‫چه خبره؟
‫الان، صبح زود،
‫وقتی که هنوز سر کار نرفتم،
‫اون موقع... اون موقع وقتم آزاده، باشه؟
‫تو اینجا کار نمی‌کنی؟
‫داری علف‌ها رو می‌زنی ‫و اینجا کار نمی‌کنی؟
‫نه، پدربزرگ و مادربزرگم ‫اونجا دفن شدن.
‫می‌دونم داری به چی فکر می‌کنی.
‫خیلی باحاله ‫که من از نوادگان
‫یکی از اولین ‫خانواده‌های هندی پورتلندم.
‫مگر اینکه فکر نکنی باحاله
‫که تاتا و پاتی من ‫اینجا دفن شدن،
‫که در اون صورت، تو یه نژادپرستی.
‫شوخی می‌کنم، ‫به خاطر قاصدک‌هاست.
‫مثل علف هرز لعنتی رشد می‌کنن.
‫خب، اونا علف هرز هستن.
‫آره، خب، من، اوم...
‫سنگ قبر پدربزرگ و مادربزرگمو تمیز کردم،
‫و اونا زیبا به نظر می‌رسن،
‫ولی بعد بقیه سنگ قبرا ‫مزخرف به نظر می‌رسن.
‫و من-من یه جورایی ‫وسواس تمیزی دارم، پس...
‫و بعد تو اومدی ‫و شروع کردی به داد زدن سرم.
‫-یه جورایی... ‫-از خودگذشتگیه؟
‫-با ملاحظه بودن. ‫-خیلی از خودگذشتگیه.
‫ولی یه جورایی با ملاحظه بودنه.
‫باید یه مدل کم‌صداتر بگیری.
‫اونا برای محیط زیست ‫بهترن.
‫حق با توئه، ممنون ‫از راهنماییت، غریبه.
‫-مِریت. ‫-مِریت.
‫تمومش کن، تند و تیز.
‫باشه، برو یه دوری بزن.
‫یه مدل کم‌صداتر بگیر!
‫اما اول، ‫مهمون امروزمون رو معرفی می‌کنم.
‫بیل استوکس نویسنده
‫کتاب راهنمای حفاظت ‫پرنده‌نگرهاست.
‫اون همچنین یه پرنده‌شناسه
‫در طرح پرنده آوازخوان ‫اورگان.
‫اون امروز از پورتلند به ما ملحق میشه.
‫ممنون که امروز با ما صحبت می‌کنی، ‫بیل.
‫ممنون، تسا.
‫بیا در مورد ‫بعضی از پرنده‌ها
‫که تو کتابت پوشش دادی صحبت کنیم.
‫کمک می‌خوای؟
‫نه.
‫فکر کنم فقط بهم می‌گی ‫باید عوض بشه.
‫مگه نسل شماها ‫این کارو نمی‌کنن؟
‫یه چیزی نیاز به تعمیر داره، ‫فقط یه نو می‌خرین.
‫خب، من نمی‌تونم ‫از طرف نسلم صحبت کنم،
‫ولی من یه 63 براوو بودم،
‫پس می‌تونم ‫تقریباً هر چیزی رو تعمیر کنم.
‫بفرما.
‫وای، مِریت، ‫تو توی ابراز علاقه عالی هستی.
‫خب، حالا که اینجایی.
‫کاغذ میره تو شیش، یادته؟
‫ما تو شهر زندگی نمی‌کنیم.
‫ما اینجا خودمون زباله‌هامون رو جدا می‌کنیم.
‫کاغذ...
‫...میره تو شیش.
‫فلز تو یک، کمپوست تو دو،
‫پلاستیک تو سه، سوزوندنی تو چهار،
‫زباله تو پنج، کاغذ تو شیش.
‫هوم؟
‫فلز، کمپوست، پلاستیک، ‫سوزوندنی، زباله، کاغذ.
‫گرفتی؟
‫گرفتم.
‫تو گرفتی؟
‫نگرفتم.
‫اون کوچیکه برای چیه؟
‫اون فقط یه رازه؟
‫باشه مامان، دارم میام.
‫بله، بله.
‫سلام، ببخشید دیر کردم.
‫مادرم تلفنی در مورد ‫یه اتاق برای دیل تیلمن هماهنگ کرد.
‫گفت شما به ‫امضای خانواده نیاز دارین.
‫آبنبات‌های بدون قند کجاست؟ ‫قبلاً...
‫اوه، سلام.
‫اوم... "غریبه" بودی، درسته؟
‫-مِریت. ‫-مِریت، سلام.
‫-الکس. ‫-آره.
‫وای، یادت مونده.
‫-پس تو اینجا کار می‌کنی؟ ‫-بله.
‫راستش، خانواده‌ام ‫صاحب اینجا هستن.
‫می‌دونی، اونا تصمیم گرفتن ‫وارد صنعت هتل‌داری نشن
‫چون پدرم گفت،
‫"اوم، خانه‌ی سالمندان.
‫ضد رکود."
‫گویا پدرم یوداست.
‫نمی‌دونم چرا این کارو کردم.
‫اوم...
‫می‌خوای... اوم، می‌خوای ‫اتاق رو ببینی؟
‫اینجوری... ‫معمولاً اینجوریه؟
‫مردم معمولاً می‌خوان ببیننش؟
‫اوم، آره، مگر اینکه ‫از پدر و مادرشون متنفر باشن،
‫اون وقت معمولا میندازنشون ‫بیرون کنار خیابون
‫-باشه ‫-باشه
‫ممنونم
‫از این طرف
‫دکتر کاسترو، حالتون چطوره؟
‫خب...
‫اوم...
‫آره، همین جاست
‫بفرمایین
‫کمد، حمام، ‫و اتاق خواب هم اون پشته.
‫مردم معمولا همون موقع امضا می کنن؟
‫آره، خیلی طرفدار داره
‫آره، مامانم میگه ‫وارد شدن به این اتاقا سخت تره تا...
‫-ییل ‫-ییل
‫آره، بذار حدس بزنم، ‫مامانت رفته ییل؟
‫می تونم یه سوال ازت بپرسم؟
‫حتما
‫اینجا جای خوبیه؟
‫خیلی ها آرزو دارن ‫که بتونن اینجا باشن
‫پدربزرگم آدم خاصیه
‫مادربزرگم...
‫وقتی فوت کرد،
‫اون تبدیل به یه آدم دیگه شد، می دونی؟
‫نه بدتر، اما... بهتر هم نه.
‫مثل وقتیه که یکی رو از دست میدی،
‫نمی دونی بدون اون کی هستی
‫می خوای بدونی ‫که اینجا خونه شو پیدا می کنه؟
‫-آره ‫-تصمیم سختیه
‫اوم...
‫چند روزی ‫بهش فکر کن
‫و، اوم، ‫قرار نیست این کارو بکنم،
‫ولی-ولی ‫اتاق رو برات نگه میدارم.
‫-واقعا؟ ‫-آره
‫یعنی، حتی ییل ‫آسایشگاه ها هم
‫یه لیست الف داره.
‫-تو از مامانم می ترسی ‫-خیلی وحشت دارم
‫-ممنونم ‫-خواهش می کنم
‫هی، می دونم- می دونم- ‫می دونم تو از سر و صدا خوشت نمیاد،
‫و حدس می زنم احتمالا ‫از آدم ها هم خوشت نمیاد،
‫ولی بعضی وقتا من میرم به یه ‫باری به اسم وایلد هورس
‫بعضی وقتا، اوم،
‫مثل امشب حدودای 8:00 اینطورا
‫-باشه ‫-باشه
‫پس، تو واقعاً داری به این فکر می‌کنی
‫که اونو از این‌جا ببری؟
‫اوه، چه جهنمی؟
‫پدربزرگ؟
‫خوبی؟
‫نه، مخصوصاً نه.
‫چون کاغذ میره ‫تو کوفتی شیش.
‫فلز، کمپوست، پلاستیک، ‫سوزوندنی، زباله، کاغذ.
‫سخته؟
‫غیرممکنه؟
‫می‌دونی، تو میای اینجا،
‫غذای منو می‌خوری، ‫از آب من استفاده می‌کنی.
‫باشه، نوش جونت.
‫ولی با عقل جور در نمیاد ‫که من و تو توی
‫یه شاخه از ارتش بودیم.
‫اگه چیزی ‫تو ارتش یاد گرفته بودی،
‫احترام گذاشتن رو یاد می‌گرفتی.
‫فکر می‌کنی من دیوونه‌ام؟
‫مادرت فکر می‌کنه من دیوونه‌ام.
‫باشه! ولی تا وقتی ‫زیر سقف منی،
‫کاغذ میره تو کوفتی شیش!
‫تمیزش کن!
‫پلاستیک دوباره کجا میره؟
‫می‌دونی، من خوندم ‫درباره ما سربازای قدیمی که PTSD می‌گیریم،
‫ولی دمت گرم پدربزرگ.
‫خیلی از سربازای قدیمی ‫سعی نمی‌کنن PTSD بدن.
‫مطمئنی در مورد این؟
‫اون فقط عصبانیه.
‫ولی اون نمی‌تونه
‫منو بترسونه.
‫پدر...
‫اوضاع اون‌جا چطوره؟
‫هوم.
‫این-این می‌تونه پیچیده باشه، ‫سیستم زباله.
‫تعمیر دون‌خوری پرنده‌ها ‫چطور پیش میره؟
‫اوه، داره پیش میره.
‫تو واقعاً می‌خوای بری ‫این پسره رو ببینی،
‫همون علف‌زن رو؟
‫فقط فکر کردم که...
‫خوبه که...
‫نمی‌دونم، ‫یه تغییر منظره بدم.
‫منظورت اینه که ‫نمی‌خوای منو ببینی.
‫-فقط برای امشبه. ‫-هوم.
‫اگه قاتل باشه چی؟
‫فکر نمی‌کنی وقتی تنها بودیم ‫منو می‌کشت؟
‫مثلاً توی قبرستون؟
‫فقط برای امشبه، ‫قول میدم.
‫فقط برای امشب.
‫پیش‌بینی‌ای که ‫ما امروز برای کوه هود داریم،
‫آفتابی می‌مونه...
‫قرار بود بچه باشن، ولی فکر کنم
‫در واقع ‫مثل زن‌های بالغ هستن.
‫-واقعاً؟ ‫-شوخی نمی‌کنم.
‫از دست‌خطشون، می‌شه فهمید.
‫زوج پویا.
‫هی، رامیرز.
‫گمشو، لوئیس.
‫و پدربزرگم بلند می‌شد.
‫و همه تشویق می‌کردن.
‫و من خیلی بهش افتخار می‌کردم.
‫و فکر می‌کردم، "منم می‌خوام ‫یه روز این کارو بکنم."
‫-و کردی. ‫-آره.
‫و حالا چی؟
‫حالا، نمی‌دونم.
‫فکر کنم باید ‫یه شغل جدید پیدا کنم.
‫-جدی؟ ‫-آره.
‫چی می‌خوای بشی؟
‫-نمی‌دونم. ‫-آها.
‫یه چیزی که ‫بتونم توش خوب باشم.
‫خب، تو تیراندازی خوبی.
‫منظورم اینه که، ‫اگه می‌خوای یه قاتل سریالی بشی،
‫فکر کنم می‌تونی ‫خیلی خوب باشی.
‫-آره. ‫-فکر کنم.
‫-آره، نه. ‫-آره.
‫-می‌خوای یه نوشیدنی دیگه بگیریم؟ ‫-آره.
‫-حتماً. ‫-باشه.
‫-من می‌گیرم. ‫-نه، نه، نه.
‫نه، نه، نه، ‫این دفعه با منه.
‫-باشه. ‫-باشه.
‫-همون قبلی؟ ‫-آره.
‫-باشه. ‫-باشه.
‫ببخشید.
‫سلام.
‫می‌شه دو تا دیگه ‫از همون قبلی‌ها بدین؟
‫-حتماً. ‫-ممنون.
‫ببخشید، ‫می‌تونم یه سوال بپرسم؟
‫البته.
‫می‌دونم این یه کم عجیبه،
‫ولی شما ‫یه کم شبیه یه نفر هستین.
‫-واقعاً؟ ‫-آره.
‫-کی؟ ‫-یه نفر که...
‫یه نفر که مرده.
‫-اوه. ‫-آره.
‫-متاسفم. ‫-نه، اشکالی نداره.
‫-خیلی وقت پیش بود. ‫-اوه، باشه.
‫-یه دوست؟ ‫-آره.
‫-یه دوست... خوب. ‫-اوه.
‫-متاسفم. ‫-ممنون.
‫-خب، بفرمایید. ‫-ممنون.
‫-متشکرم. ‫-خواهش می‌کنم.
‫-شب بخیر. ‫-شب شما هم بخیر.
‫-ببخشید. ‫-بله؟
‫-متشکرم. ‫-خواهش می‌کنم.
‫شب خوبی داشته باشی.
‫هی.
‫- متاسفم. ‫- چیزی شده؟
‫اون... اون متصدی بار...
‫اون گفت که من شبیه...
‫شبیه یه نفرم.
‫یه نفر که مرده.
‫- یه دوست. ‫- اوه.
‫متاسفم.
‫نه، نه، اشکالی نداره.
‫منظورم اینه که، ‫اون نمی‌دونست.
‫ولی...
‫اسمش مریت بود.
‫اون... ما با هم خدمت می‌کردیم.
‫اون...
‫اون کشته شد.
‫توی یه... ‫توی یه حمله.
‫یه حمله غافلگیرانه.
‫متاسفم.
‫ما خیلی به هم نزدیک بودیم.
‫ما... ما یه جورایی ‫شبیه هم بودیم.
‫اون... اون واقعاً باهوش بود.
‫و بامزه.
‫و اون...
‫اون خیلی شجاع بود.
‫و من... من نبودم.
‫من فقط... یخ زدم.
‫و بعدش اون...
‫اون رفته بود.
‫متاسفم.
‫- اشکالی نداره. ‫- نه.
‫اشکالی نداره.
‫متاسفم.
‫بیا بریم.
‫بیا بریم خونه.
‫- باشه. ‫- باشه؟
‫آره.
‫بیا بریم.
‫اشکالی نداره، اشکالی نداره.
‫- باید برم. ‫- اشکالی نداره.
‫- اون چی بود؟ ‫- چی چی بود؟
‫چرا خرابش کردی؟ چرا؟
‫زویی!
‫اون اولین قرارم بعد از...
‫بعد از چی؟
‫- متاسفم. ‫- اشکالی نداره.
‫یه اتفاق وحشتناک ‫برات افتاده؟
‫متاسفم.
‫از جلوی چشمام ‫گمشو، زویی.
‫از جلوی چشمام گمشو!
‫لعنتی، مریت، ‫هیچوقت شوخی سرش نمیشد.
‫- متاسفم. ‫- هی.
‫اشکالی نداره.
‫- متاسفم. ‫- اشکالی نداره.
‫اوه، خدای من.
‫پدربزرگ؟
‫اوه، خدای من.
‫- متاسفم. ‫- اشکالی نداره.
‫پدربزرگ، هی، هی.
‫- متاسفم. ‫- اشکالی نداره.
‫چی؟
‫چی شده؟
‫متاسفم.
‫اوم...
‫اشکالی نداره.
‫اوه، خدای من، داری خونریزی می‌کنی.
‫من خوبم.
‫صبر کن، تو... مطمئنی؟
‫-بیا، می‌تونی بلند شی؟ ‫-می‌تونم بلند شم.
‫فقط حوصله‌شو نداشتم.
‫-کجا بودی؟ ‫-بیرون بودم.
‫متاسفم.
‫خب، اینجا بهت نیاز داشتم.
‫-بیا. ‫-من... من خوبم.
‫متاسفم.
‫من خوبم.
‫خدا رو شکر یکی اونجا بود
‫که تو رو برگردونه خونه.
‫بمیر، لعنتی!
‫بمیر!
‫-سلام، مامان. ‫-سلام، عزیزم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫بمیر!
‫هیچی، هیچی.
‫فقط، اوم...
‫با پدربزرگ کنار دریاچه ‫وقت می‌گذرونیم.
‫فقط، اوم، غازها رو تماشا می‌کنیم.
‫خب، عالیه، ‫خوشحالم که وقت داری.
‫خب، داشتم فکر می‌کردم ‫مشاور املاک می‌تونه
‫امروز بعد از ظهر ساعت 2:00 بیاد.
‫لطفاً پیغام خود را بگذارید...
‫می‌دونی، وقتی با هم آشنا شدیم، ‫مطمئن بودم
‫که تو کار رو انجام می‌دی، مریت.
‫فکر کنم هیچوقت برای ‫غافلگیر شدن دیر نیست، هوم؟
‫مریت؟
‫-الو؟ صدامو می‌شنوی؟ ‫-آره، آره، هستم.
‫خیلی خب، عالیه، ‫پس ساعت 2:00، باشه؟
‫ساعت 2:00، اونا اونجا خواهند بود.
‫خیلی ممنون، عزیزم.
‫ساعت 2:00 میبیننت، خداحافظ.
‫- متاسفم. ‫- اشکالی نداره.
‫روز قشنگیه.
‫باید قایق پانتون رو ‫ببریم بیرون
‫امروز بعد از ظهر، یکم آفتاب بگیریم.
‫دون‌خوری پرنده‌ها ‫هنوز تعمیر می‌خواد.
‫خب، می‌تونیم بریم شهر
‫و دون‌خوری‌های جدید بخریم.
‫من چیزی که لازم دارم رو دارم.
‫شاید نه جدید، اما...
‫نه، این دیوونگیه.
‫...قطعات.
‫این چیه؟
‫اوه اوه.
‫این یه آی‌پاده، پدربزرگ، یادته؟
‫موسیقی پخش می‌کنه.
‫بذار ببینمش.
‫چند تا آهنگ جدید ‫برات ریختم توش.
‫بد نیست.
‫با این حال، من رادیوهای صحرایی ‫AN/PRC-25 رو توی سطل آشغال دیدم
‫که می‌تونستن ‫موسیقی پخش کنن.
‫در مورد قایق پانتون مطمئنی؟
‫آره، مطمئنم.
‫وای. پدربزرگت داره ‫همه‌جا آشغال می‌ریزه،
‫مگه نه؟
‫هوم.
‫اوه.
‫تاریخ انقضای اینا 2012 بوده.
‫ولی من هنوز می‌خوردمشون.
‫می‌دونی، پدربزرگ منم ‫خیلی لجباز بود.
‫-مجبور نیستی... ‫-نه، نه، جداً، بود.
‫یعنی، ما بچه‌ها رو دوست داشت،
‫اما هر کاری که می‌خواستیم ‫بکنیم می‌گفت "نه".
‫"می‌خوای بری سینما؟" ‫"نه."
‫"بستنی؟" ‫"نه."
‫حتی کارایی که خودش ‫می‌خواست بکنه رو هم نمی‌کرد.
‫یه بار، یه مجله Reader's Digest
‫از کتابخونه دزدیدم، و روی جلدش ‫یه چیزی نوشته بود مثل،
‫"صد تا کار سرگرم‌کننده ‫برای انجام دادن با نوه‌هاتون،"
‫و من گذاشتمش توی صندوق پستی‌مون ‫و، یه جوری، وانمود کردم
‫که به آدرس اشتباهی ‫تحویل داده شده،
‫و اون حقه ‫مثل یه معجزه عمل کرد.
‫اون بعد از ظهر بستنی خوردیم.
‫زویی، تو یه نابغه‌ای.
‫ممنون.
‫صبر کن، چرا؟
‫ببین، پدربزرگ من ‫یه کم خنگ بود،
‫و اون فقط بستنی بود.
‫فکر نکنم این دفعه هم ‫همون‌جوری جواب بده.
‫نه، جواب می‌ده.
‫ما فقط...
‫فقط باید کاری کنیم ‫که بستنی خوردن فکر خودش باشه.
‫خب، می‌تونیم بعدش واقعاً ‫بستنی بخوریم؟
‫آخه الان انقدر گفتیمش،
‫که واقعا دلم خواست.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫یا خدا.
‫لعنت بهت، امی!
‫چی...
‫-یا خدا. ‫-اوه، دیگه خرابش کردی.
‫این نقشه است.
‫می‌خوای غرقش کنی.
‫داره می‌ره.
‫حیفه یه روز قشنگ مثل اینو ‫هدر بدیم.
‫بشین سر جات.
‫تو مراقب صخره‌ها باش.
‫چارلی مایک.
‫خب...
‫حالا نقشه چیه؟
‫-نقشه؟ ‫-آره، تو و مامانت،
‫مطمئنم یه نقشه‌ای ‫تو سرتونه.
‫اون فقط نگرانت.
‫آره، تو چی؟
‫من فقط می‌خوام تو خوشحال باشی.
‫راستش می‌خواستم ‫با‌هات در مورد کلبه صحبت کنم.
‫می‌دونی، مادربزرگت،
‫عاشق این دریاچه بود.
‫مخصوصاً زمستونا.
‫فکر می‌کرد اون موقع‌ها ‫از همه قشنگ‌تره.
‫خودم همیشه تابستونا رو ‫بیشتر دوست داشتم.
‫اون می‌گفت: "خیلی شرجیه."
‫"مگه تو ویتنام ‫به اندازه کافی رطوبت نکشیدی؟"
‫این تنها جوک ویتنامی‌ش بود.
‫الان به این فکر می‌کنم...
‫روزای گرمی مثل امروز.
‫به خاطر همینه که ‫تو، جوجه‌تیغی کوچولو،
‫همه اون تابستونا رو ‫با من اینجا می‌گذروندی.
‫زیاد حرف نمی‌زدی، و...
‫...تو صخره‌بینی ‫چشمات عقابی بود.
‫یه دستیار ماهیگیر بی‌نظیر.
‫عاشقش بودم.
‫من عاشق اینجا بودنم.
‫چرا اینقدر وقته ندیدیمت؟
‫مطمئن بودم که حتماً
‫تو روزای آخر ‫مادربزرگت پیدات می‌شه.
‫تو مراسم خاکسپاریش.
‫بهش نگو.
‫من... داشتم با یه چیزایی ‫دست و پنجه نرم می‌کردم...
‫...از اونجا.
‫آره، بذار حدس بزنم...
‫پی‌تی‌اس‌دی؟
‫شما کهنه سربازای عراق و افغانستان،
‫می‌دونین، کلاً نسل ‫حق‌به‌جانبتون،
‫همه‌چیز رو گردن یه چیزی ‫یا یه کس دیگه‌ای میندازین.
‫می‌دونین، وقتی ما برگشتیم، ‫پی‌تی‌اس‌دی نداشتیم
‫که همه‌چیز رو بندازیم گردنش.
‫هر چی می‌خوای اسمشو بذار.
‫استرس جنگی، ‫شوک گلوله، هر کوفتی.
‫لعنتی، با من "هر کوفتی" نکن، ‫خانم کوچولو.
‫جنگای ما مثل هم نبودن.
‫تو آرمی تایمز خوندم ‫که مردم تو فرودگاها صف می‌کشن
‫و به تک‌تک شما
‫وقتی از خدمت برمی‌گردین خونه ‫خوش‌آمد می‌گن.
‫راسته؟
‫برای تو هم این اتفاق افتاد؟
‫می‌دونی برای من چی شد؟
‫مجبور شدم تو فرودگاه ‫بین‌المللی سانفرانسیسکو
‫تو یه دستشویی عمومی ‫لباس نظامیمو عوض کنم.
‫و بازم بهم تف کردن.
‫موهای کوتاهم ‫و ساک سبز رنگم،
‫این‌جوری فهمیدن ‫که من یه "بچه‌کُش"م.
‫نمی‌دونستم.
‫هیچ‌وقت در موردش حرف نزدی.
‫خب، چرا باید می‌گفتم؟
‫چرا باید شما رو ‫با این چیزا اذیت می‌کردم؟
‫این-این ‫کاریه که یه سرباز می‌کنه.
‫ما می‌ریم بیرون و کارایی رو می‌کنیم ‫که هیچ‌کس دیگه‌ای نمی‌خواد انجام بده.
‫و تحملش می‌کنیم.
‫خب، من دارم تحمل می‌کنم.
‫باور کن.
‫ما همدیگه رو داریم، می‌دونی.
‫ما کهنه‌سربازا.
‫می‌دونی، شاید من در مورد جنگم ‫با شماها حرف نزدم،
‫ولی مطمئناً ‫تو VFW در موردش حرف زدم.
‫حتی مامانت رو هم چند بار ‫شبای بینگو آوردم
‫وقتی که قدش ‫به زور به زانوی ملخ می‌رسید.
‫شرط می‌بندم بینگو رو ‫خیلی جدی می‌گرفت.
‫چهار تا تخته رو ‫با هم بازی می‌کرد.
‫همیشه سر ما داد می‌زد ‫که چرا اینقدر حرف می‌زنیم.
‫باید اینجا می‌بودم.
‫باشه، امی، چرا نمیای ‫اینجا
‫و ما رو برسونی خونه؟
‫چشم، قربان.
‫ممنون.
‫فکر کردم تو فقط ‫از اون چیزای بدون گلوتن می‌خوری.
‫چرا، چون تو شهر زندگی...
‫می‌کنم؟ ‫من هنوز نوه‌ی توام.
‫آره، باید بلندتر ‫صحبت کنی، عزیزم.
‫این روزا همه ‫خیلی آروم حرف می‌زنن.
‫یا خدا.
‫خب، جشن چهارم جولای،
‫و نمایشگاه صنایع دستی، فرداست.
‫منظورت همون گندکاریه؟
‫می‌دونم تو هر چی ‫که لازم داری اینجا داری، ولی...
‫فکر کردم شاید بتونیم بریم ‫سراغ غرفه‌ی روی پوردی؟
‫شرط می‌بندم اون قطعات یدکی ‫برای تعمیر اون دون‌خوری پرنده‌ت
‫-داره. ‫-اوم، شاید.
‫می‌تونم با ماشین ببرمتون.
‫اول صبح.
‫من می‌رم بخوابم.
‫خیلی گرسنه نیستم.
‫بله، سلام، من ریچاردم، ‫همیشه وفادار
‫من یه ستوان نیروی دریایی ‫تو ویتنام بودم.
‫فرمانده‌ی جوخه، نوع رزمی.
‫فرمانده نیروی دریایی، جراح تروما.
‫من تو اورژانس ‫بیمارستان سنت جان کار می‌کنم.
‫ارتش، گروهبان ستاد، OIF1 ‫(عملیات آزادسازی عراق ۱).
‫من دو بار به عراق ‫و یک بار به افغانستان اعزام شدم
‫و الان معلمم.
‫دارم برمی‌گردم مدرسه، ‫MBA بگیرم.
‫می‌دونین، ثابت کنم ‫که همه‌ی تفنگدارای دریایی احمق نیستن.
‫الان تو بخش مالی کار می‌کنم، ‫ولی ازش متنفرم.
‫بنابراین، اوم، سعی کردم ‫چیزی رو پیدا کنم که الان دوستش دارم
‫و معلوم شد ‫که اون استندآپ کمدیه،
‫پس دارم اینو امتحان می‌کنم.
‫"بودن تو ارتش ‫خیلی شبیه آسیایی بودنه.
‫"همه‌مون یه جورایی شبیه همیم ‫و همه فکر می‌کنن
‫ما تفنگدار دریایی هستیم."
‫دنیا این تصور رو داره ‫که ما کی هستیم
‫وقتی می‌گیم کهنه‌سربازیم.
‫آسیب‌پذیری رو امتحان می‌کنم ‫و با دوستام صحبت می‌کنم،
‫اما متوجه می‌شم، که...
‫نمی‌تونم بهشون در مورد ‫کارایی که کردم بگم یا--
‫اِه، همه‌ی این ‫چیزای عراق و افغانستان
‫یه سری نوارهای قدیمی رو ‫برای من زنده کرده.
‫بنابراین، می‌خواستم بیام اینجا ‫و با شما در میون بذارم
‫چیزی رو که می‌تونم و--
‫من آدمای بیشتری رو ‫تو خونه از دست دادم،
‫تا تو عراق.
‫ممنون، جیمز.
‫- هی. ‫- هی.
‫ببخشید، در مورد اتاق ‫بهت خبر ندادم.
‫آره، نه، اشکالی نداره. ‫به هر حال هنوز دو روز وقت داری.
‫برای اون زنگ نزده بودم.
‫فقط... فقط داشتم ‫حالتو می‌پرسیدم، سرباز،
‫اوم، چون دیشب، اوم...
‫آره، اوم...
‫آره، من-من-من متاسفم، ‫من...
‫ببین، من یه مرد بخشنده ‫و نجیبی هستم.
‫پس، خیالت راحت.
‫آره، و-و با ملاحظه.
‫و همینطور خوش‌تیپم ‫و مالیات‌هامو
‫به موقع پرداخت می‌کنم، معمولاً، پس...
‫اوم، کی می‌تونم دوباره ببینمت؟
‫جشن چهارم جولای چطوره؟
‫می‌ری اونجا؟
‫آره، خب، امیدوارم.
‫آره، باشه، اوم، خب، اوم، ‫ممنون که جواب دادی.
‫و، اوم، شب بخیر، مریت.
‫شب بخیر.
‫لعنتی... ترسوندی منو، زویی.
‫من سایه‌ی توام.
‫بو!
‫کجا دیگه می‌تونستم باشم؟
‫هی، اوم...
‫دفعه‌ی بعد که خواستی ‫در مورد من به پدربزرگت بگی،
‫چرا در مورد ‫برنامه‌های بزرگت براش بهش نمی‌گی؟
‫اینکه چطور می‌خوای اونو ‫از خونه‌ش دور کنی،
‫قایقش و پرنده‌هاش،
‫و بندازیش تو ‫یه برزخ هفتاد ساله‌ها
‫جایی که گیج و تنها بمیره.
‫ترسو.
‫آهنگ دیگه‌ای هم ‫روی این داری؟
‫بله، قربان.
‫باشه، این یکی خوبه.
‫اوناهاش روی.
‫باورم نمی‌شه.
‫این دیله؟
‫معلومه که خودمم.
‫چطوری، روی؟
‫اوه، می‌دونی، شکایتی ندارم.
‫از دیدنت خوشحالم.
‫آه، از وقتی آنجلا فوت کرد ‫دیگه ندیدیمت.
‫چطور سر می‌کنی؟
‫اوه، خوبم.
‫-دارم خوب می‌گذرونم. ‫-آها.
‫گوش کن، روی، ‫من یه کم وسیله می‌خوام
‫برای یه دون‌خوری سهره‌ی قدیمی ‫که دارم.
‫سال‌هاست دارمش ‫و داره از هم می‌پاشه.
‫لامصب.
‫نظرت در مورد یه دونه جدید چیه، هان؟
‫خب، چی داری؟
‫-فکر کردم نمی‌خوای-- ‫-اوه، ساکت.
‫- شما باید... ‫- مریت.
‫مریت!
‫این نوه‌ی منه.
‫تو شهر زندگی می‌کنه.
‫باورم نمی‌شه.
‫وای.
‫آخرین باری که دیدمت، ‫قدت همین‌قدر بود،
‫داشتی با جی.آی. جو بازی می‌کردی.
‫این روزا چیکار می‌کنی؟
‫کار خاصی نه.
‫تو افغانستان بوده.
‫مکانیک خودروهای سبک.
‫و بعد، فرستادنش ‫یه پاسگاه مرزی
‫نزدیک مرز پاکستان
‫به عنوان نگهبان برای ‫پیاده نظام‌های لشکر دهم کوهستان.
‫این روزا ارتش دست ‫یه مشت یاهو افتاده.
‫خب، ممنون ‫به خاطر خدمتت.
‫به خونه خوش اومدی، خانم جوان.
‫خیلی ممنونم.
‫این یکی چنده؟
‫40 دلار.
‫برای تو، دیل، 50 تا.
‫خب، باشه.
‫-می‌بریمش. ‫-خوبه.
‫پول داری؟
‫آره، آره، آره، فکر کنم.
‫-از دیدنت خوشحال شدم، روی. ‫-منم همینطور.
‫-40 تا. ‫-40 تاست.
‫داره خرجو میندازه گردن تو، ها؟
‫نمیدونه تو بی‌پولی؟
‫ادامه برنامه امشب
‫با ادای احترام ‫به کهنه سربازان کشورمان.
‫طبق رسم همیشگی، ‫اگر خدمت کردید
‫یا در حال خدمت هستید، ‫وقتی که آهنگ
‫شاخه نظامی شما پخش شد، ‫لطفاً بایستید
‫و به پا خیزید.
‫به نظر میاد ‫همین بالا خوب باشه، آره؟
‫آره، خوبه.
‫هی، مریت؟
‫هی!
‫چه خبر، غریبه؟
‫هی.
‫تو، اوم...
‫سلام، اوم...
‫شما باید سرهنگ باشید.
‫سرهنگ دوم.
‫بازنشسته. ‫شما کی هستید؟
‫اوم، سلام، من الکسم، ‫مدیر درجه یک،
‫مرکز نگهداری ‫از سالمندان شیدی ایکرز.
‫چی گفتی؟ چی؟
‫اونجا یه خونه سالمندانه، درسته؟
‫من...
‫شما دو تا همدیگه رو از کجا می‌شناسید؟
‫اوم، اوم، ما-ما، اوم... ‫ما همدیگه رو تو-تو-تو...
‫پدربزرگ.
‫خائن!
‫-لعنتی. ‫-ببخشید، نمیدونستم.
‫معلومه که نمیدونستی!
‫هی، فکر نمیکنی باید ‫بهش فضا بدی؟
‫چی؟
‫تو قبلاً خیلی خوب بلد بودی ‫بهش فضا بدی.
‫زویی، ولم کن.
‫پدربزرگ!
‫برگرد داخل!
‫چت شده؟ بسه!
‫-برگرد داخل، زود باش! ‫-چرا؟
‫نه، نه!
‫مامان؟
‫من...
‫اوم...
‫پدربزرگ، اوم...
‫آره، نگران نباش. ‫اون اینجاست.
‫اون اینجاست؟
‫اون تو رختخوابشه و داره استراحت میکنه.
‫اوه، خدایا شکرت!
‫متاسفم، باشه؟
‫این-- گوش کن، ‫به من گوش کن، مامان.
‫اون-- اون ناراحت شد.
‫خیلی سریع بود، اون رفت--
‫مریت، بسه.
‫نمیتونم.
‫فردا صبح صحبت میکنیم.
‫هی... هی!
‫هی، میخوای جوابشو بدی؟
‫من جواب میدم.
‫اس-او-جی، اینجا ای‌سی‌پی 1 هست.
‫همه چی رو به راهه، تمام.
‫الان میفهمم چرا ‫میخوای دوباره بری خدمت.
‫چی؟
‫ولی اشتباه میکنی.
‫چرا؟
‫مگه تو نیستی که به ما میگی
‫سربازهای امپراتوری
‫که گول استعمار مدرن رو خوردن؟
‫خب، اینم بیراه نیست.
‫در مورد اینکه ممکنه، ‫اوم، نمیدونم، بمیری چی؟
‫خب، اون موقع امیدوارم ‫با افتخار بمیرم.
‫اوه، گورتو گم کن.
‫اوف!
‫حرفای قلمبه سلمبه ‫از یه دختر دانشجویی.
‫خیلی خب، پس من ‫یه سوال ازت دارم.
‫فکر میکنی ما...
‫تو خونه دوست میشدیم؟
‫اصلا خونه تو کجاست؟
‫تو هیچوقت در موردش حرف نمیزنی.
‫فقط جواب منو بده.
‫فکر میکنی ‫ما دوست میشدیم؟
‫معلومه که میشدیم.
‫خب، پس چجوری میشه؟
‫خداییش، چجوری میشه؟
‫یعنی، سالی یه بار همدیگه رو می‌بینیم
‫بعدش، زنگ‌های الکی و نمی‌دونم،
‫آخرشم فقط پست‌های فیسبوک همدیگه رو
‫لایک می‌کنیم و از این چرت و پرتا؟
‫آره خب، چرا... چرا که نه؟
‫ما می‌تونیم... هر کاری دلمون بخواد بکنیم.
‫رفاقتا تغییر می‌کنن.
‫چرا نمیگی این حرفا از کجا میاد؟
‫دارم واقع‌بینانه حرف می‌زنم.
‫فکر نکنم بتونی خودتو توضیح بدی،
‫حتی اگه بخوای.
‫داشتم خودمو توضیح می‌دادم.
‫بهت گفتم، که...
‫همه یه خونه‌ی لعنتی شاد ندارن
‫که برگردن بهش، مریت.
‫اینا بهونه‌ست، زویی.
‫باید روراست باشی.
‫روراست باشم درباره چی؟
‫اینکه... اینکه می‌ترسی!
‫تو از چیزی که در آینده میاد می‌ترسی.
‫می‌خوای بدونی غذات از کجا میاد،
‫می‌خوای هر روز بهت بگن چیکار کنی.
‫خیلی خب... فکر می‌کنی من می‌ترسم؟
‫فکر می‌کنم زهره‌ترک شدی.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫کجا داری میری؟ -به تو چه؟
‫زویی.
‫چیه؟ بسه دیگه!
‫زویی!
‫مامان راست می‌گفت، ‫زیادی بهشون غذا می‌دی.
‫تو، مادرت، مریت،
‫انگار همتون می‌دونین ‫چی برام بهتره.
‫یه کم گنده به نظر میان.
‫خیلی گنده‌ن.
‫خیلی خوبه که تو و مامانت ‫این دور و برین، عزیزم.
‫بابا، مامان اینجا نیست.
‫من و مادرت،
‫به مدت 22 سال،
‫هر جا ارتش منو فرستاد رفتیم.
‫و بعدش اینجا رو خریدیم.
‫با هم.
‫مادرت می‌خواست ‫اینجا تو خونواده بمونه.
‫بهت گفتم...
‫نمی‌خوام ناامیدش کنم.
‫تا وقتی نفس می‌کشم، ‫همین جا می‌مونم.
‫- مامان... - می‌دونی، وقتی بیمارستان
‫بهم زنگ زد ‫تا داروی جدید پدربزرگت رو تایید کنم
‫ازشون تشکر کردم.
‫بهشون گفتم خیلی خوشحالم
‫که تو به عنوان نماینده اونجا بودی.
‫و بعدش وقتی ‫بهم گفتن تو اونجا بودی
‫چون پدربزرگت دوباره ‫افتاده زمین
‫و من گفتم: "اوه، می‌دونم، ‫نه، مریت بهم گفت."
‫مامان...
‫تو به من دروغ گفتی.
‫پدربزرگت ‫نمی‌تونه تنها زندگی کنه.
‫دوستت دارم، مریت،
‫ولی گند زدی.
‫چت شده؟
‫بس کن!
‫حالا، برگرد تو.
‫می‌خوای هر دومون رو ‫به کشتن بدی اینجا؟
‫- برگرد تو، زود باش. - نه!
‫تمومش کن، چرا جوری رفتار می‌کنی
‫انگار زندگیت ‫هیچ ارزشی نداره؟
‫نداره، ‫هیچ کدوم اینا ارزشی نداره.
‫- چرا داره، بسه. - چرا؟
‫چون دوستت دارم ‫و برام مهمی.
‫زویی، تو خیلی بزرگی
‫و کل زندگیت ‫پیش روته
‫و تو حتی نمی‌بینیش.
‫کدوم زندگی؟
‫یه کاریش می‌کنیم.
‫ما درستش می‌کنیم.
‫باشه؟
‫بعد از ارتش.
‫یه فکری براش می‌کنیم.
‫قول میدم.
‫زویی!
‫تو قول دادی.
‫مگه نگفتی؟
‫من و تو؟ حواست به من هست؟
‫من به خاطر تو دوباره ‫تو ارتش ثبت‌نام نکردم.
‫باورت کردم.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم، متاسفم.
‫متاسفم که قانعت کردم ‫دوباره ثبت‌نام نکنی.
‫متاسفم که ندیدم ‫چقدر حالت بده.
‫و خیلی متاسفم،
‫خیلی متاسفم که [گوشی رو] برنداشتم.
‫به نمایندگی از طرف رئیس‌جمهور ‫ایالات متحده،
‫از طرف رئیس جمهور ایالات متحده،
‫ارتش ایالات متحده و یک ملت قدرشناس،
‫لطفاً این پرچم رو به عنوان نمادی
‫از قدردانی ما به خاطر خدمات شرافتمندانه و صادقانه عزیزتون بپذیرید.
‫ازت متنفرم... از خودم متنفرم.
‫به خاطر این کار از خودم متنفرم.
‫تو، اوم...
‫بگو.
‫اگه به خاطر من نبود، تو هنوز زنده بودی.
‫نمی‌تونی به کسی بگی.
‫می‌دونم، و این داره منو داغون می‌کنه، زویی.
‫داره بیشتر از چیزی که داغونم، داغونم می‌کنه.
‫مجبورم.
‫اگه بهشون بگی،
‫منو برای همیشه از دست می‌دی.
‫و من هرگز، هرگز نمی‌بخشمت.
‫نه...
‫ولی زویی می‌بخشید.
‫هوم.
‫مامان!
‫صبر کن، نمی‌تونی اینا رو امضا کنی.
‫مریت، داری چیکار می‌کنی؟
‫ببخشید، می‌تونم... ‫باید جلوتونو بگیرم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫می‌تونم یه لحظه باهاتون صحبت کنم؟
‫- اوم، آره. ‫- فقط اونور... اونورتر.
‫- فقط... ‫- قول می‌دم توضیح بدم.
‫توضیح می‌دم، ‫فقط خواهش می‌کنم امضاشون نکنید.
‫- هی. خیلی ببخشید. این... ‫- چیه؟
‫ببین، می‌دونم، می‌دونم، می‌خوام...
‫اوم...
‫- متاسفم. ‫- چی؟
‫بابت همه چی توی بار متاسفم.
‫توی بار؟
‫بابت پارک متاسفم، من-من نمی‌دونستم.
‫اوه، اشکالی نداره، من...
‫باید بهش می‌گفتم.
‫ولی ممنونم و...
‫من الان دارم روی خیلی چیزا کار می‌کنم.
‫و، اوم، ‫می‌خوام از پسش بربیام.
‫- آره. ‫- خب...
‫یه فرصت دیگه؟
‫داری مسخره‌بازی درمیاری.
‫باشه؟
‫م-مامانت داره نگاهمون می‌کنه.
‫- آره، داره. ‫- آره.
‫باشه، خیلی خب، من می‌خوام...
‫- آره. ‫- آره، باشه.
‫باشه، باشه، مامان، گوش کن. اوم...
‫آره. اینا رو امضا نکن.
‫باید از لاکتایت استفاده می‌کردیم، چسب خیلی بهتریه.
‫اگه تو یه جای معمولی نگهش می‌داشتی، این کارو می‌کردم، پدربزرگ.
‫اگه یه جای معمولی نگهش می‌داشتی.
‫خبر رو بهش بگو.
‫قرار نیست بری شیدی ایکرز.
‫نه بابا!
‫دوست دارم اینجا بمونم.
‫کجا؟
‫همین جا. پیش شما.
‫می‌تونم توی کارای خونه کمکتون کنم،
‫می‌تونم وسایل رو تعمیر کنم، ‫ببرمتون اینور اونور.
‫براتون یه نظم‌دهنده برای چسب‌هاتون بسازم.
‫باید از آبگرمکن شروع کنی.
‫اگه بخوای از اون دوش‌های طولانی‌ت بگیری،
‫باید حسابي سر حال باشه
‫باشه.
‫مطمئنی؟
‫مطمئنم.
‫- باشه، آره. ‫- اوه!
‫باید برم، اوم،
‫کلی چیز هست که باید به جفتتون بگم،
‫ولی الان باید برم.
‫به محض اینکه بتونم برمی‌گردم.
‫این دختره کدوم گوری داره می‌ره؟
‫نمی‌دونم.
‫نه! لعنتی!
‫اگه این یه بار دیگه خراب شه، خودمو می‌کشم.
‫این کارو نکن، ‫بدون تو چیکار کنم؟
‫خب، می‌دونی، ‫فکر کنم باید چتر خودتو بگیری
‫- زود باش دیگه، عجله کن. ‫- گرفتم، گرفتم... آماده‌ای؟
‫بده ببینمش، ‫فقط بده‌ش به من.
‫یالا دیگه
‫زیر چتر من.
‫حدود چهار سال بود که برگشته بودیم خونه.
‫اون باحال‌ترین ‫آدمی بود که می‌شناختم...
‫...و آخرین نفری که ‫فکر می‌کردی...
‫از دیدنت تعجب کردم.
‫هیچوقت برای تعجب کردن دیر نیست.
‫خواهیم دید.
‫ببخشید، جیمز.
‫اشکالی نداره. ‫می‌خوای...
‫آماده‌ای؟
‫اسم من مریته.
‫هشت سال توی ارتش خدمت کردم.
‫63 براوو، مکانیک چرخ سبک.
‫سال 2016 به افغانستان اعزام شدم.
‫و دلیل اینکه اینجام...
‫یه اتفاق نیست.
‫یه نفره.
‫اسمش زویی بود.
‫Nιɳʝα :مــتــرجــم ‫https://t.me/NINJAsub11
‫یه جور محافظت عجیب،
‫هرچند که واقعاً هیچ کاری نمی‌کنه،
‫ولی باعث میشه از درون حس بهتری داشته باشم.
‫- به کشورت خدمت کردی؟ ‫- راجر، خیلی افتخار می‌کنم.
‫می‌دونی...