« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]
‫با هواپیما نمی‌رم، ‫ده سال پیش نذر کردم
‫که همونطور که با کشتی ‫رفتم، با کشتی هم برگردم
‫ولی این‌بار یه سفر متفاوته ‫و دیگه تو ته کشتی قایم نشدم
‫تو برو زکی، قبل من کارا رو راست و ریست کن
‫- بزن بریم
‫- سهم‌شونو بده و پولا رو جمع کن قدوره ‫- چشم استاد
‫همیشه آرزوم بود ‫از دریا رد بشم و شکستش بدم
‫ولی بدون اینکه حتی ازش رد بشم شکستم داد
‫حاج علی، مگه کسی می‌تونه دریا رو شکست بده؟ ‫نامرده، هیچ‌وقت چیزی که می‌گیره رو پس نمی‌ده
‫ولی بکر تونست شکستش بده و ازش رد شه
‫- ولی برنگشت ‫- قسم می‌خورم یه روز با خوشی برمی‌گرده
‫چه خبر استاد جابر؟ ‫کی بدهیتو می‌دی؟
‫من می‌رم حاج علی
‫دارم با تو حرف می‌زنم ‫استاد، رسمشه که جوابمو بدی
‫- چته تو؟ ‫- ببخشید عمو، بدهیش داره زیاد می‌شه
‫فردا پس فردا پولتو میارم، ‫حتی اگه مجبور شم لباسامو بفروشم
‫آخرین پول مغازه‌مو هم برات میارم
‫- صبر کن جابر ‫- با اجازه حاجی
‫این چه کاریه؟ این مرد مصیبت دیده
‫- رسمشه که تا دوباره رو پا وایسه کمکش کنیم ‫- ولی این تجارته
‫اگه به هر تاجری یه مدت مهلت بدیم ‫نمی‌تونیم کارمونو بکنیم
‫قدوره، پول فروشنده‌ها رو جمع کردی؟
‫همه پول ندادن استاد، ‫هر کی پول نداشت بهش جنس ندادم
‫- ببین چی می‌گم، این پول زیادی می‌شه ‫- تو رو خدا حاجی
‫یه کاری کن یونس یه‌کم رحم ‫داشته باشه، تو که می‌دونی وضعمونو
‫به روی چشم رئیسه هر چقدر نیاز ‫داری بردار، هر وقت تونستی پس بده
‫- دستت درد نکنه حاجی ‫- دستت درد نکنه حاجی
‫- خوب گوش کن یونس
‫این شرکت یه رئیس داره، ‫اونم منم!
‫وقتی خدا منو برد، هر کاری خواستی بکن
‫به رئیسه مهلت نمی‌دی؟ ‫اون داره یتیم بزرگ می‌کنه!
‫وقتی پول باشه، همه‌چی ارزون می‌شه ‫این قصر رو خریدم، یه فرصت بی‌نظیر بود
‫قایق کوچیکت هم رسیده بندر
‫امروز اینجا استراحت می‌کنیم، فردا صبح ‫می‌ریم سراغ قایق
‫- نورت به مصر تابید بکر ‫- سلامت باشی زیکا
‫یه دفتر کار اینجا برات آماده کردم بکر
‫اتاق‌های خواب هم طبقه بالان
‫- چی داری زیر لب می‌گی؟ ‫- هیچی عمو
‫کی پشت خطه؟
‫منم یونس
‫فردا عصر میام
‫- چی می‌گی یونس؟ ‫- قسم می‌خورم بکر فردا میاد
‫چطور ممکنه؟
‫- از کجا فهمیدی؟ مطمئنی؟ ‫- همینو گفت و تلفنو قطع کرد
‫به مناسبت برگشتن بکر، پول عموت جابر رو ‫بهش برگردون
‫خدایا شکرت
‫خدا کمکت کنه علی، حتی تو پیری هم کمکت کنه
‫بکر برگشته! پسر، شربت بیار!
‫- عجب غافلگیری شدیم!
‫بسه!
‫- یونس! ‫- چیه استاد؟
‫امروز هیچکس بابت ماهی پولی نمی‌ده!
‫- خوابیدی قمر؟ ‫- نه
‫از برگشتن بکر خوشحالی یا ناراحت یا نگران؟
‫چرا باید این حس‌ها رو داشته باشم؟ ‫از کی تا حالا آبجو می‌خوری؟
‫بکر با نیت خیر برنگشته
‫من بودم که مثل برده به حاجی خدمت کردم
‫صندوقش دستم بود، خدا رو در نظر گرفتم
‫اونوقت بکر که دزدی کرد و باباشو ول کرد و ‫رفت برمی‌گرده و حاجی براش جشن می‌گیره
‫- اون پسرشه! ‫- مگه من پسرش نیستم؟ مگه از بچگی تحملش نکردم؟
‫مگه مثل برده خدمتش نکردم؟ ‫اگه من نبودم خیلی وقت پیش ورشکست می‌شد!
‫من هیچی گیرم نیومد قمر ‫فقط خدا رو در نظر گرفتم
‫- یه قرون هم ازش نگرفتم! ‫- تو وظیفه‌تو انجام دادی
‫این حق تربیت و بزرگ کردنته، ‫حتی اگه سودی نبردی
‫آخرش این پول حاج علیه، ‫و بکر تنها پسر واقعیشه
‫اعتراضی ندارم، حاضرم ‫باز هم براشون کار کنم
‫همیشه نوکرشون بودم
‫حتی لباس‌هام وقتی بچه بودم
‫بابام لباس‌های کهنه بکر رو برام می‌آورد، ‫چون پول نداشت برام لباس نو بخره
‫تا وقتی بابام نمرد لباس نو نپوشیدم
‫عمو علی برای من و بکر ‫با هم لباس نو می‌خرید
‫وقتی با بکر دعوام می‌شد، ‫سر لباس‌ها تیکه می‌نداخت
‫یه بار پیرهنو پاره کرد، ‫بهش گفتم «چرا لباسمو پاره کردی؟»
‫بهم گفت «اینا لباس‌های تو نیست»
‫همیشه به کم راضی بودم
‫همین که نون حلال درمیارم برام کافیه
‫حاضرم باز هم براشون کار کنم
‫ولی بکر اینو نمی‌خواد، ‫اون تو رو می‌خواد قمر
‫- امشب خسته‌م ‫- چی شده که امشب خسته‌ای؟
‫مگه خستگی وقت و بی‌وقت داره؟ می‌خوام بخوابم
‫اوضاع بهتر شده
‫بسه! خوش اومدی استاد استادا
‫خوش اومدی استاد وفیق
‫یه مشکل بزرگ نذاشت زودتر بیام
‫همیشه رسم و رسوم رو می‌دونستم، ‫ولی مسیر عروسی رو عوض کردم
‫- تا از جلوت رد بشیم و انعام بگیریم ‫- عیبی نداره
‫ما استاد وفیقیم، ‫و امروز عروسی خواهرمه
‫اومدم تا به استاد استادا افتخار کنم و ‫تبرک بجویم، بهترین مرد و با غیرت‌ترینشون
‫که یه ماهی تو دریا نذاشته ‫مگر اینکه یکی از خانواده‌ش رو صید کرده
‫فاتح ماهی‌ها، ‫که تقلب بلد نیست
‫استاد علی اسکندریه‌ای
‫و امروز قهرمانی با ماست ‫که هدفش رو گم نمی‌کنه
‫که هیچ مسابقه‌ای رو نباخته
‫هیچکس مشتی نخورده ‫مگر اینکه این پشتش بوده
‫قهرمانی که حریفاش ‫از مسابقه‌هاش با درد بیرون میان
‫بکر اسکندریه‌ای!
‫عروسی بدون رقص چاقو استاد علی ‫می‌شه عزا، حال اعضاش چطوره؟
‫- مرده! ‫- صداتونو بلندتر کنید!
‫مرده!
‫همین می‌خوای؟ عزیزی و خواسته‌ت کوچیک
‫- یونس، چاقوها رو بیار ‫- چی شده استاد؟
‫فکر کنم می‌خواد با چاقو برقصه
‫اگه حاجی ما رو ببینه بد تنبیهمون می‌کنه
‫تمام روز جون می‌کنیم، ‫چه اشکالی داره یه‌کم تماشا کنیم؟
‫و حالا، قهرمانی که دروغ نمی‌شناسه
‫بلطه!
‫- بلطه ‫- بلطه
‫اینجوری کلی پول جمع کردیم
‫- مردم رو کی شرط می‌بندن لمام؟ ‫- رو بلطه
‫- توکل به خدا ‫- بزن بریم
‫راند اول!
‫اسکندریه‌ای!
‫داری چیکار می‌کنی دختر؟ تو خیابون می‌رقصی؟
‫به من نگو دختر!
‫به تو چه که برای من تعیین تکلیف می‌کنی؟
‫- با بابات فاتحه خوندم که باهات ازدواج کنم ‫- هر بچه‌ای می‌تونه فاتحه بخونه. آسونه
‫برگرد خونه قمر تا عصبانی نشدم!
‫اگه برم خونه ‫دیگه نمی‌تونم بیام بیرون
‫برگردم؟
‫بعد از مغرب کنار اسکله منتظرتم
‫می‌شینیم حرف می‌زنیم
‫باشه
‫- مگه ماه هم اینجوری عصبانی می‌شه؟ ‫- ولم کن برو با ماهت حال کن
‫به چه حقی احساسات منو کنترل می‌کنی؟
‫به حق فاتحه‌ای که با بابات خوندم
‫اون فاتحه درست نیست بکر
‫- این دفعه اشتباه کردی ‫- چرا عمو یورگو؟
‫به من بگو رسم خواستگاری تو کشورتون چیه ‫خیلی خوشحال می‌شم خواستگاریش کنم
‫از تو جز حرف‌های قشنگ چیزی نصیبمون نمی‌شه ‫بکر تو حرف قشنگ زدن استاده
‫- یه هفته‌ست نیومدی ‫- جوابشو بده
‫ناراحت نشو، امشب باهاتون شام می‌خورم ‫گرفتارت کردم تو دعوت شام خواجه یورگو
‫چرا بهم می‌گی خواجه؟ اسمم فقط یورگوئه
‫عذر می‌خوام خواجه یورگو
‫باز گفتی خواجه؟ صد بار گفتم من خواجه نیستم! ‫اسمم فقط یورگوئه! هیچکس بهم نمی‌گه خواجه!
‫- گوش کن، یه چیز خوب برات دارم ‫- چی؟
‫کجا بودی بکر؟ داشتی بوکس بازی ‫می‌کردی که بدنتو داغون می‌کنه؟
‫- تو اسکله منتظرتم بکر ‫- باشه زکی، میام پیشت
‫کجا غیبت زده بود و از کجا برگشتی بی‌معرفت؟ ‫حتماً داشتی بوکس بازی می‌کردی
‫نمی‌دونم چطور پسر حاج علی ‫می‌ذاره یه مشت آدم بی‌ارزش روش شرط ببندن
‫مگه چیه؟ تازه من واسه پول بازی نمی‌کنم، ‫واسه این بازی می‌کنم که دوستش دارم
‫تجارت بابات و شرکتش ‫چی؟ به کی بسپرم همه اینا رو؟
‫خدا عمر با عزت بهت بده حاجی. من برم
‫- به سلامت ‫- چه رازی داری علی؟
‫هر از گاهی که پیر می‌شیم تو ماشاالله
‫- جوون‌تر می‌شی ‫- قل اعوذ برب الفلق بخون حاجی
‫یعنی من می‌خوام چشمت بزنم علی؟
‫- بحر ‫- بله حاجی
‫زود بخور بیار تا واسه حاج علی دعا بخونیم
‫حاج مرسی راست می‌گه شباره، ‫باید واسه استاد دعا بخونیم
‫یه ساعت و نیم با چاقو رقصید، ‫بهترین جوونا ده دقیقه هم نمی‌تونن برقصن
‫- عجله کن بحر. خدا حفظت کنه! ‫- اللهم صل علی النبی!
‫بهترین عود واسه بهترین استاد انفوشی
‫کسی که هر وقت بخواد با چاقو می‌رقصه، ‫هر وقت بخواد با چاقو زخمی می‌کنه
‫خدا شر زخم رو از ما دور کنه پسرم، ‫ما فقط باهاش می‌رقصیم
‫تمام عمر با چاقو ماهی تیکه می‌کنی حاجی
‫بین این دو تا فرق هست حاج مرسی
‫منظورش زخمی کردن مردمه، این تو مرام من نیست
‫- من فقط ماهی می‌برم، فقط ماهی ‫- مرامت عوض نشه علی
‫برو تنباکو واسه حاج علی زود بیار
‫خواجه یورگو هنوز جنس‌ها رو نفرستاده
‫همیشه بهتون می‌گم من مثل بابای شمام
‫ولی هیچکس باور نمی‌کنه
‫تا یادم می‌کنید فوری ظاهر می‌شم ‫مثل مرسی ابوالعباس
‫- خواجه یورگو ابوالعباس
‫راستش یورگو ‫وقتی تنباکو رو گفتیم، پیدات شد
‫فقط تویی که بهم می‌گی یورگو بدون خواجه
‫چون فقط من می‌دونم تو یه اسکندریه‌ای اصیلی
‫قدیما، همه بهم می‌گفتن یورگو، ‫هیچکی بهم نمی‌گفت خواجه
‫هیچکس حس غریبی بهم نمی‌داد
‫حتی بحر و همه هم‌سن و سالاش، اینجا به ‫دنیا اومدن و منو دیدن، ولی بهم می‌گن خواجه
‫ببخششون، رنگ پوستت یه‌کم فرق داره
‫یه‌کم فرق داره؟ کاملاً فرق داره
‫بذار بگم حاج علی، سهمت از درآمد کافه رو ‫نگه داشتم تا زیاد شد
‫- می‌خوام بدمش بهت و خودمو راحت کنم ‫- یه قرون هم نمی‌گیرم
‫قبلاً بهت گفتم که این پول رو ‫واسه جهیزیه قمر نگه داشتم
‫- جهیزیه یعنی چی؟ ‫- مگه نگفتم تو خواجه‌ای؟
‫باشه ‫خوشحالی بحر؟ بخند
‫- می‌دونی زکی من اهل قاچاق نیستم ‫- با من بیا جلو، اینم یه کاره مثل بقیه کارا
‫یه پولی دربیار، به جای اینکه بهت ‫تیکه بندازن که برعکس پسرعموت بیکاری
‫یونس همه کارای شرکت و بابات رو می‌کنه، ‫تو خوشی می‌کنی و پول خرجی‌تو ازش می‌گیری
‫اگه بخوام کار کنم ‫کل انفوشی رو با مهارتم شگفت‌زده می‌کنم
‫خوبه، کار اومده دم پات
‫به بابات و یونس نشون بده که می‌تونی با ‫یه کار اندازه یه ماه ماهیگیری پول دربیاری
‫می‌دونی چیه زکی؟ آرزومه سوار ‫یکی از این قایق‌ها بشم و برم اون ور آب
‫- اونجا قدر بوکسورایی مثل منو می‌دونن ‫- منم مثل تو بکر می‌خوام مهاجرت کنم
‫بذار با ناخدا هماهنگ کنم، ‫ولی اول بذار این کار رو تموم کنم
‫الان سردرگم شدم
‫یه قمر تو آسمونه یه قمر تو بغل من، ‫نمی‌دونم کدوم قمر واقعیه
‫- یا اون قمری که تو مسابقه حواستو پرت کرد؟ ‫- این ورزشه!
‫چطور می‌گی ورزش؟ سماح که فجر دیده ‫تو کوچه باریکه دنبالش می‌کردی
‫دریه و مامانش و خواهرش و دختر خاله‌ش ‫که مدام می‌ری خونه‌شون! اینم ورزشه؟
‫با همه دخترای فامیل لاس می‌زنی!
‫داری بهم ظلم می‌کنی، اون دو تا خواهر با ‫خاله‌شون مشکل داشتن خواستم آشتیشون بدم
‫- آشتیشون دادی؟ ‫- خدا رو شکر
‫اون دختر کوچولوی ده ساله! ‫دختر یورگو! اونم عاشقته!
‫به خاطر بچه‌ها منو بازخواست می‌کنی؟ عیب ‫نداره هر کی منو شناخت. من مردم و این حقمه
‫حقت بخوره تو سرت!
‫من آزادم، فکر نکن چون دوستت دارم ‫می‌تونی کنترلم کنی
‫من بکر اسکندریه‌ای پسر حاج علی‌ام، زیاد ‫ازدواج می‌کرد، حتی ازدواج موقت هم می‌کرد
‫ببخشید، ولی بابات به مامانت ‫تا وقتی که مُرد احترام می‌ذاشت
‫آروم باش، بیا
‫بیا، بشین
‫من کلی برات احترام قائلم، قسم می‌خورم!
‫- به چی اعتقاد داری؟ ‫- لا اله الا الله
‫با هر کی گشتم ‫فهمیدم ارزش دختری که دوستش دارم چقدره
‫باهاشون می‌گردم که خدا ‫رو به خاطر تو شکر کنم
‫واقعاً؟ نمی‌تونی بدون اینکه با ‫دخترای دیگه بگردی خدا رو شکر کنی؟
‫- دوستت دارم! ‫- با حرف‌های قشنگت گول نمی‌خورم
‫هنوز عسل ندیدی ‫روزای آینده همه‌ش عسل نابه
‫حرفات قانع کننده‌ست، کاش مثل یونس عاقل بودی
‫- یونس! ‫- ول کن دستمو، می‌شکنیش!
‫اگه اسمشو بیاری گردنتو می‌شکنم!
‫بی‌خیال یونس، چه عسلی که می‌گی؟
‫یه کاری می‌کنم که پولدار بشم، ‫و حاج علی بفهمه چقدر با ارزشم
‫همیشه مردم روم شرط می‌بستن، امروز اولین ‫باره که رو خودم شرط می‌بندم، انشالله می‌برم
‫زندگی فقط فردی نیست ‫یه سکه‌ست با دو رو
‫نزدیکی و دوری، شب و روز، ‫زندگی و مرگ، سیاه و سفید
‫من خودم با دو شخصیت زندگی می‌کنم
‫روزها ‫حاج علی بزرگ اسکندریه‌م
‫مردی که سخت کار می‌کنه و جون می‌کنه ‫و در می‌آره و از درآمدش به فقرا می‌ده
‫و شب‌ها، می‌شم علی اسکندریه‌ای ‫و فقط به دل خودم زندگی می‌کنم
‫انگار هیچی از نسخه روز علی ‫نمی‌دونم
‫همیشه اینو بهت می‌گم، ‫ولی تو زندگی رو فقط از یه طرف می‌بینی
‫فهمیدم بابا، واسه همین به پول نیاز دارم
‫با این همه پول می‌خوای چیکار کنی؟
‫یه کار خوب با سود عالی بابا
‫اگه سود می‌خوای کل شرکت سوده
‫- برو با پسرعموت کار کن یادت می‌ده ‫- چطور یادم می‌ده؟
‫اینقدر عصبانی نشو، می‌تونستی جای اون باشی ‫و الان تو بهش دستور می‌دادی
‫ولی از بچگی بی‌عرضه بودی ‫فرستادمت مدرسه اهمیت ندادی تا اخراجت کردن
‫بهم گفتی از درس خوشت نمیاد، می‌خوای ‫حرفه‌ای کار کنی منم بردمت شرکت
‫بعد دو روز نخواستی با من کار کنی فرار ‫کردی بعد اینکه نزدیک بود تجارتو خراب کنی
‫یه‌کم بزرگ شو! می‌خوایم ‫خوشحال شیم و زنت بدیم
‫منم مثل تو بابا، قمر رو صبر کرده
‫باشه. برو با جدیت تو شرکت کار کن
‫قسم می‌خورم عروسیتو می‌گیرم و توش می‌رقصم
‫تا موقع جشن ابوالعباس
‫بهم پول بده بذار مهارتمو بهت نشون بدم ‫دور از یونس و شرکت
‫من از کار با ماهی متنفرم
‫ماهی هم از تو متنفره! حرف تموم شد!
‫اگه می‌خوای کار کنی، شرکت هست، اگه نمی‌خوای ‫هر جور راحتی، ولی پولی در کار نیست!
‫این درسته یونس؟ ‫رفتم چک رو نقد کنم گفتن بی‌محله!
‫- خدای من! ‫- حاج علی اسکندریه‌ای برادرمه
‫و بزرگ ماست تو این کار
‫اسم و آبروش امانته گردن ما
‫درست نیست اینجوری بی‌حمایت ولش کنی!
‫ببخشید استاد جابر، وقت نداشتیم، ‫چک رو نگه دار تا پول بذاریم تو حساب
‫چی می‌گی؟ تو نگهش دار
‫وقتی پول آماده شد بهم خبر بده
‫اگه به چیزی نیاز داشتی ‫بهم بگو، غریبه که نیستیم
‫ممنون استاد
‫- خداحافظ ‫- خداحافظ
‫- سلام منو به حاج علی برسون ‫- باشه
‫دو سه روز دیگه پول آماده می‌شه
‫- شب به‌خیر یونس ‫- سلام بکر
‫- پول می‌خوام ‫- از کجا پسرعمو؟ چک برگشت خورد
‫پول تو صندوق نصف مبلغ چک هم نیست ‫از کجا بهت بدم؟
‫با من بحث نکن یونس ‫تو زرنگی همیشه راه‌حل پیدا می‌کنی
‫این کار رو فقط تو کار می‌کنم
‫گوش کن، پول صندوق رو بهم بده، فردا دو برابرش ‫رو بهت برمی‌گردونم و مشکل چک هم حل می‌شه
‫- نمی‌شه - دارم ازت گدایی ‫می‌کنم؟ این شرکت و پول بابامه!
‫من دستور حاجی رو اجرا می‌کنم، اگه بگه ‫همه پول صندوق رو بهت می‌دم
‫چی می‌گی؟ پول رو گم کردی؟
‫گارد ساحلی همه‌چیز رو گرفت و نزدیک ‫بود منو بگیرن اگه نمی‌تونستم فرار کنم
‫پول من کو؟ از دیروز اینجا منتظرتم!
‫منتظرم پول رو به صندوق برگردونم ‫که بتونم برم خونه
‫به بابام چی بگم؟ چطوری ‫تو چشمای یونس نگاه کنم؟
‫- بهم نارو زدی؟ ‫- چطور بهت نارو بزنم بکر؟
‫- من داداشت و رفیقتم ‫- رفیق! گند زدی به زندگیم!
‫همه روی من شرط می‌بندن و می‌برن، ‫وقتی رو خودم شرط می‌بندم می‌بازم!
‫به خاطر تو، تو چشم مردم خجالت‌زده شدم
‫- نامرد حرومزاده خیانت کردی بهم ‫- ما اینجا جایی نداریم بکر
‫باید مهاجرت کنیم
‫منو می‌دزدی؟ از بابات دزدیدی!
‫- پول کجاست دزد؟ ‫- من دزد نیستم!
‫کی گولت زده و بهت گفته ‫وقتی صندوق بابات رو می‌دزدی دزد نیستی؟
‫من ندزدیدم بابا! یه مقداری ‫از پولت رو برداشتم که تجارت کنم و باختم!
‫دنیا که به آخر نرسیده! ‫قول می‌دم پولت رو پس بدم
‫- این همه پررویی رو از کجا آوردی؟ ‫- یونس با ادب و اخلاقش برات بسه
‫- یونس مرد و مردونگی سرش می‌شه! ‫- من از اون مردترم!
‫ولی مثل اون مثل زن‌های بازار رفتار نمی‌کنم
‫خدا ببخشدت پسرعمو، ‫همیشه آرزو داشتم با هم متحد باشیم
‫ولی تو با یه مشت آدم بی‌عرضه می‌پری ‫که از وظایفت غافلت می‌کنن
‫اوضاع رو داغ‌تر کن پسرعمو!
‫اگه این کار رو می‌کردم بهش می‌گفتم درباره ‫پولی که پشت سرش ازم خواستی، ولی نگفتم
‫هر چی تو چنته داری رو کن پسر، بدترش کن!
‫- من بکر؟ ‫- عجب حقه‌بازی هستی
‫بیشتر حقه بزن، نقش مظلومی رو بازی کن ‫که همیشه با عموش می‌پره و اطاعتش می‌کنه
‫و با جدیت کار می‌کنه تا عوض پسر بی‌عرضه‌ش ‫براش جبران کنه، من بی‌عرضه نیستم یونس!
‫نمی‌ذارم به چیزی برسی، ولی تقصیر تو نیست ‫تقصیر کسیه که شرکت و پولش رو دست تو سپرد
‫وای! من مقصرم؟
‫- من مقصرم؟
‫دردم میاد که دستت رو از زدنم نگه دارم بابا، ‫ولی من حتی از بابامم سیلی نمی‌خورم
‫سیلی نمی‌خوری؟ بیا اینم سیلی!
‫آروم باش حاج علی!
‫نذار شیطون بینتون راه پیدا کنه!
‫- جلوی مردم سیلی نمی‌خورم بابا! ‫- بیا اینم یکی دیگه!
‫بیا! جلوی همه مردم بهت سیلی می‌زنم!
‫- بسه عمو! ‫- ولم کن پسر!
‫- خوشت میاد؟ ‫- بسه حاجی!
‫- ولم کن جابر! ‫- می‌کشیش!
‫بمیره مرد بهتر از اینه که دزد زندگی کنه!
‫- اگه واسه چکه من پولم رو نمی‌خوام! ‫- این پسرته علی
‫- کاری که می‌کنی درست نیست ‫- ولم کن یورگو! کسی دخالت نکنه!
‫- بسه حاجی! ‫- وایستا حرومزاده!
‫اگه یه بار دیگه بهش دست بزنی ‫برای همیشه از دستم می‌دی
‫چرا پسرت رو ‫جلوی مردم می‌زنی عمو علی؟
‫باشه، پس بذار بره
‫ریختشو نبینم دیگه. بذار بره
‫با پول برگرده، ولی پول حلال از عرق جبینش
‫اگه این کار رو نکنی، کافه و شرکت ‫و انفوشی و کل منطقه بحری برات حرومه
‫باشه بابا، می‌رم و دیگه ریختمو نمی‌بینی
‫جا رو برات خالی می‌کنم یونس، ‫ولی هنوز پیروز نشدی
‫دوباره برمی‌گردم پیشت
‫بکر
‫بکر دیوونه‌ست، انرژی داره ‫نمی‌دونه چطور خرجش کنه
‫واسه همینه بی‌فکر رفتار ‫می‌کنه. دنبالش می‌گردم
‫میارمش پیش خواهرش ایلینا زندگی کنه، ‫تو لیاقتشو نداری
‫شاید بکر بی‌فکر و یه‌کم احمق باشه
‫ولی می‌دونیم که دزد نیست
‫اگه دزد نیست، پس چرا بدون اجازه من پول ‫برداشت بعد از اینکه ازم خواست و قبول نکردم؟
‫خودت گفتی، ازت خواست و قبول نکردی!
‫- پس ازم بدزده؟ ‫- منظورم این نبود
‫حسادت عزیزم. نمی‌شناسیش؟
‫- حسادت؟ ‫- اگه نمی‌فهمی برات توضیح می‌دیم علی
‫درست نیست که به خاطر اینکه یونس تو کار کمکت ‫می‌کنه از پسر برادرت علیه پسرت استفاده کنی
‫بکر حس می‌کنه که یونس ‫محبت تو رو ازش گرفته
‫اگه فکر می‌کنی بکر ‫یه شب دو شب پیش رفیقش می‌مونه
‫و برمی‌گرده عذرخواهی می‌کنه اشتباه می‌کنی
‫بکر اجازه نمی‌ده غرورش خرد بشه، ‫حتی اگه از طرف باباش باشه
‫برمی‌گرده. می‌دونم که برمی‌گرده
‫کجا می‌خواد بره؟
‫گریه نکن!
‫نمی‌خوام با ناراحتی تو برم!
‫به خودت و بابات فرصت بده آروم بشید، ‫فردا اوضاع بهتر می‌شه
‫می‌دونم اوضاع بهتر می‌شه، ولی وقتی برم
‫به محض اینکه از اینجا برم اوضاع درست می‌شه
‫نگران نباش، برمی‌گردم، ‫قسم می‌خورم برمی‌گردم
‫یک سال یا نهایت دو سال، پول جمع می‌کنم ‫و با پول و مقام برات برمی‌گردم
‫- همینجوری که هستی دوستت دارم ‫- ولی من از خودم خوشم نمیاد قمر!
‫زندگی اون بیرون بزرگتره، بزرگتر از انفوشی ‫و کل اسکندریه
‫- بذار دنیا رو ببینم - راه‌حل پیدا کردم، ‫ازدواج کنیم و اسکندریه رو ول کنیم
‫- مصر و درهای رزق هنوز... ‫- دیگه هنوزی نمونده، همه‌چی تموم شد
‫نمی‌خوام اینجوری بمونم، ‫منتظر یونس که یه ذره بهم صدقه بده
‫- فایده نداره با تو بحث کنم؟ ‫- مهاجرت من همه‌ش فایده‌ست خودت می‌بینی
‫ولی منتظرم بمون
‫جز تو منتظر کی بمونم؟
‫- مواظب باش! ‫- تو مواظب باش بکر
‫مواظب باش!
‫منتظرت می‌مونم بکر
‫برمی‌گردم پیشت قمر
‫بیا بکر، خواهش می‌کنم!
‫بکر!
‫- اینجوری یه هفته‌ست چیزی نخورده
‫از وقتی بکر رفته داره گریه می‌کنه
‫- تا کی می‌خواد خودشو حبس کنه؟ ‫- نمی‌دونم
‫ببخش مادر بکر، ‫نتونستم پسرمون رو نگه دارم
‫می‌دونم باهاش تند رفتم، ولی قصدم این نبود
‫می‌خواستم مردونگی تو وجودش باشه، ‫کل اسکندریه ازش بیشتر از باباش حساب ببره
‫ولی طاقت نیاورد
‫ولی نگران نباش، به امید خدا برمی‌گرده
‫نیازی به سفارش نیست حاجی، ‫تو هر بندری که پهلو گرفتم پرس و جو کردم
‫- خبر قطعی نداری سعد؟ ‫- مثل همیشه حرف‌ها ضد و نقیضه
‫یکی می‌گه تو مارسی دیدمش ‫یکی می‌گه تو هامبورگ
‫یکی می‌گه تو یه کشتی تو ‫هنگ کنگ باهاش برخورد کردم
‫سفارش می‌کنم دنبالش بگردی، و ازت می‌خوام ‫به آشنا و غریبه سفارش کنی ازش خبر بگیرن
‫- این کار رو می‌کنم ‫- عذرش رو بپذیر حاجی
‫جوونای این روزا از دریا نمی‌ترسن
‫حالشون بیشتر از موج‌هاش بالا و پایین می‌شه
‫یکی از مصری‌هایی که ‫اینجا زندگی می‌کنن بهم گفت
‫مسابقه‌هایی زیرزمینی با ‫شرط‌بندی برگزار می‌شه
‫- محل دقیقش رو نگفت؟ ‫- پیداش می‌کنیم، بیا بریم بپرسیم
‫بکر می‌خوای با این گاوها چیکار کنی؟ ‫بلطه در برابر اینا خیلی ضعیفه
‫نگران نباش می‌بریم، ولی این آرزوی من نیست، ‫آرزوم اینه تو المپیک مسابقه بدم
‫چطور می‌خوای بری المپیک ‫وقتی سیگار می‌کشی و مشروب می‌خوری؟
‫اول اینا رو شکست بده ‫بعد به المپیک فکر می‌کنیم
‫- می‌بینی - بس کن مغرور بازی ‫رو، یه بار دیگه نگاشون کن. بیا
‫من بوکسورم، می‌خوام باهاشون مسابقه بدم
‫- خب، حالا چیکار کنیم؟ ‫- این جای سؤال نداره
‫مرگ بهتر از اینه که یکی ‫به زور یه قرون ازم بگیره
‫کجایی بکر؟ الان وقتیه که ‫بابات به کمکت نیاز داره
‫- چاقوها استاد ‫- بسم الله بازشون کن
‫بسم الله
‫مواظب باش استاد، دارن میان سمت ما
‫- لول، مردا رو آماده کن ‫- چشم استاد
‫- تو قایم شو یورگو ‫- انگار منو نمی‌شناسی عزیزم
‫- چون می‌شناسمت می‌گم قایم شو ‫- من قایم نمی‌شم
‫- شباره عصامو از مغازه بیار ‫- چشم استاد
‫میزها رو جمع کنید ببرید تو، ‫یخچال‌ها رو ببندید! زود!
‫- عجله کنید! بدویید!
‫- عصا رو بیار پسر! ‫- چرا اینقدر کندی؟ آخرین میز رو بیار تو
‫این چیه؟
‫با اینا دعوا می‌کنیم؟
‫باز کن استاد یونس!
‫جوونای امروزی خواجه شدن؟
‫قصد توهین نداشتم خواجه ‫جوک با موقعیت می‌خوند فقط
‫گواهی حاجی رو بیار رئوف
‫این چه گواهی‌ایه؟
‫گواهی تشکر برای مشارکتت ‫تو کمپین زیباسازی عروس مدیترانه
‫و هر چی می‌دی تو گواهی می‌نویسم
‫گواهی تشکر؟ لازم نکرده تشکر کنی
‫چون ما پولی نمی‌دیم
‫عروس چه مشکلی داره؟ همینجوری هم قشنگه
‫- ولش کنید به حال خودش ‫- نمی‌خوای پول بدی؟
‫- خودت خواستی. حمو! ‫- بله استاد
‫شرکت رو خراب کنید! یالا!
‫ببخشید! بعدی کیه؟
‫شما خوب منو نمی‌شناسید. ممنون
‫همه این زور رو داری استاد یورگو؟
‫حسابی از خجالتشون دراومدی. انگار لات محلی
‫تو ندیدیشون مرسی
‫کجا بودید شماها؟ من ‫ندیدمتون وقتی می‌زدمشون!
‫چطور می‌دیدیشون وقتی سعی ‫می کردن به هوشت بیارن؟
‫ولی خدا رو شکر که سالمی قهرمان
‫اومدی خائن! چطور می‌تونی مرد باشی؟
‫به خدا عمو جابر ما جنس‌ها رو بردیم تو و از ‫در پشتی اومدیم بیرون دیدیم کارتون تموم شده
‫- اینو نگو! ‫- یونس اشتباه نکرده حاج جابر
‫وظیفه‌شو انجام داده، از ‫شرکت و کارش محافظت می‌کنه
‫ولی اونی که واقعاً مقصره بکره
‫- بکر؟ ‫- آره، بکر!
‫قسم می‌خورم اگه بکر امروز پیشم بود ‫حسابی می‌زدیمشون
‫بکر برنمی‌گرده عمو علی
‫چی می‌گی؟ چرا اینو می‌گی؟
‫منظوری نداشتم، ببخشید
‫- ببخشید ‫- به این امید زنده‌م
‫امید به اینکه برگرده خونه
‫و با بچه‌هاش پرش کنه
‫- برو پسر! ‫- چرا هلم می‌دی استاد؟ چه خطایی کردم؟
‫برو از اونایی که نمی‌خوان پول بدن بیرون ‫پول جمع کن!
‫آدم پست! ببخشید استاد
‫نیازی به عذرخواهی نیست
‫خدا یه مرد ترسو بهم داده ‫و یه مرد لجباز که رو حرفش می‌مونه
‫چته؟ چرا صبح به این زودی عصبانی و غمگینی؟
‫چیکار کنم عمو؟ راستش خیلی آسون می‌گیری، ‫بیشتر تاجرای انفوشی پول نمی‌دن
‫اینا خونه‌هایی هستن که کمکشون می‌کنیم
‫- اینجوری شرکت ورشکست می‌شه عمو ‫- شرکت هیچوقت ورشکست نمی‌شه
‫تا وقتی به این خونه‌ها کمک می‌کنه ‫اینو خوب یادت باشه یونس
‫- دیگه در این باره حرف نزن ‫- چشم
‫چی کم داری یونس؟ ‫هر جور می‌خوای تو شرکت رفتار می‌کنی
‫اگه اسمم رو تابلو اذیتت می‌کنه برش می‌دارم
‫این چه حرفیه عمو؟ ‫خدا سلامتی و عمر طولانی بهت بده
‫پس دیگه اینجوری حرف ‫نزن! خدا بلا رو ازت دور کنه
‫- شباره ‫- بله حاجی
‫من ناراحتم
‫یه‌کم برام بخون تا ناراحتیم کم شه
‫چون ناراحتم!
‫- این کیه؟ ‫- بکر
‫من ازش خوشم میاد
‫چقدر قشنگه. نظرت چیه حاج مرسی؟
‫- عالیه. ولی به پای سید درویش نمی‌رسه، درسته؟ ‫- البته
‫همه ما اهل مدیترانه‌ایم عزیزم
‫درسته، همه ما اهل مدیترانه‌ایم عزیزم
‫عقلتونو از دست دادین؟ چطور خواجه ‫یانی رو با شیخ سید درویش مقایسه می‌کنید؟
‫- نظر تو چیه جابر؟ ‫- باهات موافقم
‫هر کی کنار ساحل زندگی می‌کنه عشق به زیبایی رو ‫از دریا یاد می‌گیره، این دریا هنرمند می‌سازه
‫به چی فکر می‌کنی حاج علی؟
‫به حرف خواجه. وای بر من
‫منم مثل تو عاشق زیبایی‌ام. ولی نمی‌دونم چرا ‫هیچ کار قشنگی که می‌خوام بکنم درست نمی‌شه؟
‫حتی بکر، همه‌چی بهش دادم ‫تا دنیا رو خوب بفهمه، ولی موفق نشدم
‫- خیلی لوسش کردی ‫- تنها پسرمه، جز اون پسری ندارم
‫کاش یه دختر مثل ایلینا داشتم
‫مثل یه گل باهاش رفتار می‌کردم و مراقبش بودم
‫تا بزرگ بشه و نگاه‌ها و دل‌ها رو بدزده
‫بعد یه مدت کوتاه، ‫خودت تنهایی مسئول ایلینا می‌شی
‫- امانت گردنت می‌شه ‫- اینو نگو
‫امیدوارم خدا تو رو قبل همه ما ببره
‫همه اهالی انفوشی برای ‫خواجه یورگو غمگینن
‫بهش نگو «خواجه»، ‫اسمش عمو «یورگو»ـه.
‫می‌دونی که از کلمه «خواجه» بدش می‌اومد، ‫عزیزم یورگو.
‫- خدا رحمتش کنه. ‫- خدا رحمتش کنه.
‫بابا، چرا از وقتی که مُرده خودتو حبس کردی؟ ‫حتی نمی‌خوای بری کافه‌ای که همین نزدیکه.
‫نمی‌خوای عزیزاتو ببینی؟
‫- اونا میان بالا و منو تا قبرم می‌برن پایین. ‫- خدا نکنه، این حرفو نزن.
‫مرگ اومده بود دنبال من، ‫اینجوری منطقی‌تر بود.
‫اول من، بعد «یورگو»، بعد «علی». ‫ولی از «یورگو» شروع کرد.
‫ولی حتماً مرگ اشتباهشو درست می‌کنه.
‫خدا نکنه بابا، خدا تو رو واسه من نگه داره.
‫مرگ بد نیست «قمر». مرگ راحتیه.
‫فقط یه مشکل با مرگ دارم،
‫تو عزیز دلم.
‫امیدوارم قبل از رفتنم خیالم ازت راحت بشه.
‫»یونس» اومده بود و دوباره باهام حرف زد.
‫چطور با «یونس» ازدواج کنم ‫وقتی با «بکر» صیغه محرمیت خوندم؟
‫پنج ساله که به این محرمیت وفادار موندم.
‫غیر از این چیکار می‌تونم بکنم؟
‫منو ببخش و بهم رضایت بده ‫و به سرنوشتت راضی باش.
‫برو پیش عمو «علی» ‫و بهش بگو منتظرشم تا خبر موافقتتو بهش بدم.
‫برو.
‫مگه هنوزم کسی هست که ‫واسه ختنه‌سورون جشن بگیره؟
‫من. بابام خدا بیامرز واسه من ‫هفت شب جشن ختنه‌سورون گرفت.
‫و «علی» کوچیک ‫از «علی» بزرگ کمتر نیست.
‫زنده باشی و جشن بگیری حاجی.
‫مگه حاجی قسم نخورده بود که فقط ‫موقع برگشتن «بکر» با چاقو برقصه؟
‫انگار قبول کرده که «بکر» دیگه برنمی‌گرده.
‫خدا نکنه، این چه حرفیه می‌زنی؟
‫حاج «مرسی» نتونست تو رو شوهر بده «قمر».
‫باید وصیتشو اجرا کنم و تو رو به «یونس» بدم.
‫تا روح پاکش آروم بگیره.
‫هوپا.
‫- بیا پایین «علی» تا پدربزرگت خسته نشه. ‫- نه، پدربزرگمو می‌خوام.
‫- بیا، برو پیش بابات. ‫- ولش کن.
‫چطوره من براش جشن بگیرم؟ ‫می‌برمش لب دریا قدم می‌زنیم.
‫چی شده حاجی؟ غصه نخور، تو رو خدا. ‫سرنوشت زنده‌ها اینه که به هم برسن.
‫خسته شدم «مقبوله».
‫- مرگم نزدیکه. ‫- خدا نگهت داره واسمون.
‫امیدوارم «بکر» برگرده تا هر چی مال اونه ‫بهش بدم و با خیال راحت بمیرم.
‫- «یونس» مبارکت باشه، اونم مثل پسرته. ‫- «یونس» شبیه من نیست.
‫- مگه «بکر» شبیهت بود؟ ‫- تو همه‌چی.
‫اگه بحث شیطنت باشه ‫من از اونم شیطون‌تر بودم.
‫فقط باید زندگی رو درست می‌فهمید، ‫و می‌دونست که یه سکه دو رو داره.
‫خیلی وقته این حرفو نشنیده بودم حاجی.
‫فراموشش کرده بودم «مقبوله»، ‫نبودنش خیلی چیزا رو ازم گرفت.
‫ولی باید به فکر کسایی ‫باشم که بهم تکیه کردن.
‫- «ایلینا» کجاست؟ ‫- الان میاد. نمی‌دونم چرا شوهرش نمی‌دی.
‫- به کی شوهرش بدم؟ ‫- بهتر از اینه که مردم پشت سرش حرف بزنن که پیش تو مونده.
‫- چی می‌گی دختره‌ی سگ؟ ‫- خدا ببخشدت.
‫- «مقبوله» که اشتباهی نکرد حاجی. ‫- دختره بزرگ شده و وقت شوهرشه.
‫چه خبره اینجا؟ زن‌های آخرالزمان ‫برام جلسه گذاشتین؟
‫به خدا قسم هر کی اسمشو بیاره ‫می‌کشمش و می‌ندازمش تو دریا!
‫- داریم بحث می‌کنیم حاجی. ‫- بحثی نمونده، تموم شد!
‫اینم خوشگل خانوم که اومد، بیا بغل بابا.
‫- موقع اومدن چیزی شنیدی؟ خوبه. ‫- نه.
‫- براش غذا آماده کنین. ‫- بیرون خوردم.
‫با تو می‌خورم.
‫کارت چطور پیش می‌ره؟ ‫مقبره «اسکندر» رو پیدا کردین؟
‫امروز عنوان پایان‌نامه ‫«کارشناسی ارشد»مو قبول کردن.
‫تو جوون‌ترین دکترای «مصر» می‌شی.
‫این چه حرفیه بابا؟ من تازه دارم ‫دوره مقدماتی قبل ارشد رو شروع می‌کنم.
‫باشه، جوون‌ترین «کارشناس ارشد» مصر می‌شی.
‫من که از این حرفای علمی سر در نمیارم.
‫ولی حس می‌کنم اگه تو دریا ‫دنبال مقبره بگردین پیداش می‌کنین.
‫- بابام همیشه همینو بهم می‌گفت. ‫- «یورگو»،
‫- خدا رحمتت کنه عزیزم. ‫- خدا رحمتش کنه.
‫- خیلی دلم برای بابات تنگ شده دختر. ‫- منم همینطور.
‫چقدر عجیبی تو. به عمو «علی» می‌گی ‫می‌ری گردش بعد منو میاری خونه بابات.
‫میام اینجا تا بوی بابامو حس کنم.
‫می‌ترسم بابا «علی» ناراحت بشه ‫و فکر کنه دوست ندارم پیشش زندگی کنم.
‫و بوی «بکر» عشقت رو، ‫هنوز تو خونه عمو «علی» حسش می‌کنی؟
‫- همه لباساش همونجوری مونده. ‫- هنوز امید داری برگرده؟
‫- «بکر» برمی‌گرده «فجر». مطمئنم! ‫- وای از این قصه «بکر» که تمومی نداره.
‫از قصه «بکر» و «قمر» که ‫خلاص می‌شیم، قصه تو رو می‌شه.
‫از کار با گنگسترا و خون و کشتار ‫خسته شدم.
‫کار با «مارکو» ‫از بوکس بیشتر درآمد داره.
‫ولی جونت همیشه با «مارکوس» در خطره ‫»ذکی»، آخرشم چیز زیادی گیرت نمیاد.
‫- نمی‌تونیم اونقدر پول دربیاریم که برگردیم «مصر». ‫- «مصر»؟
‫- «مصر» رو فراموش کن، دیگه کسی رو اونجا نداریم. ‫- من اونجا آدم دارم.
‫و یه حقی دارم که باید پسش بگیرم.
‫- ما به کسی پول قرض ندادیم «بکر». ‫- همه حق‌ها که پول نیست.
‫اگه پاتو اینجا بذاری و یه دور کامل بچرخی ‫خوش‌شانسی میاره.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫عالیه.
‫»در حال ارسال، لغو ارسال»
‫»فرادکا».
‫- «آرخوس»! فرار کن! ‫- چی؟
‫مواظب باش «ذکی»!
‫»بکر»!
‫- چه عالی.
‫»مارکو» وقتی این الماس رو بهش بدیم ‫خوشحال می‌شه و بهمون هدیه می‌ده «بکر».
‫هدیه‌ش چقدره؟ اگه به هر کدوممون یه ‫میلیون یورو بده، در برابر الماس هیچی نیست.
‫فکری که تو سرته «بکر» اشتباه بزرگیه، ‫چون بالاخره پیدامون می‌کنه.
‫این مثل دعوای تو «بحری» نیست، ‫وقتی پیدامون کنه حتماً می‌کشتمون.
‫چطور می‌میریم وقتی اصلاً مرده‌ایم؟
‫این منم «بکر»، ‫و اینم تویی «ذکی»، موهاش شبیه خودته.
‫- هیچی نمی‌فهمم. ‫- الان برات توضیح می‌دم،
‫برات توضیح می‌دم، کارت شناساییتو بده، ‫عجله کن که پلیس تو راهه.
‫- الان فهمیدی؟ ‫- میان و می‌فهمن که ما مردیم.
‫ولی اینا که شبیه ما نیستن.
‫درست می‌گی، راه‌حلشو دارم.
‫آروم باش. طبیعی راه برو.
‫آزمایش DNA هست ‫و راحت ما رو می‌شناسن.
‫واسه اونم راه‌حل دارم، «مغربی» ‫دو تا مأمور فاسد می‌شناسه،
‫یه پولی بهشون می‌دیم که ‫گزارش رو جعل کنن. بدو.
‫- چرا دیر کردن؟ ‫- اوناهاشن اومدن.
‫عالیه.
‫حتی تو سایت‌های خبری مصر هم خبر رو زدن، ‫»هیچکس زنده نمونده».
‫ولی «مارکوس» هنوز زنده‌ست، و من نگرانم.
‫نترس، تو با «اسکندریه‌ای» هستی.
‫احتمال نداره بفهمه ما ‫زنده‌ایم و کیف رو ما دزدیدیم؟
‫از کجا می‌خواد بفهمه؟ ما از کشور رفتیم.
‫همینجوری از یه کشور به یه کشور دیگه می‌ریم، ‫رفتیم جاهایی که هیچکس فکرشو نمی‌کنه.
‫ولی حق با توئه، اینجا امن نیستیم، ‫باید برگردیم «مصر».
‫می‌خوای برگردی به دردسرهای ‫با بابات و «قمر» و «یونس»؟
‫قسم خوردم تا پول جمع نکنم برنگردم، ‫و بیشتر از اینی که جمع کردم نمی‌شه.
‫همونطور که می‌بینی «بکر»، ‫می‌دونم کله‌شقی و حرفت عوض نمی‌شه.
‫هواپیمای خصوصی رزرو کنم ‫یا با پرواز عادی برگردیم؟
‫نه این نه اون. همونطور که با قایق ‫از «اسکندریه» رفتم با قایق برمی‌گردم.
‫- کی می‌ری پیش بابات که مردا رو آماده کنم؟ ‫- بعد از عصر، همونطور که به «یونس» گفتم.
‫- دلم برات تنگ شده بود بابا. ‫- بالاخره اومدی «بکر».
‫چرا ده سال ازم دور موندی توله سگ؟
‫ببخشید، منو ببخش.
‫خدا رو شکر که سالم برگشتی.
‫آه.
‫بیا «یونس».
‫نمی‌خوای به پسرعموت سلام کنی؟
‫- مگه بهت نگفتم دیگه طرف «قمر» نرو؟ ‫- ولم کن «بکر».
‫یه بار دیگه نزدیکش بشی می‌کشمت.
‫مبارکت باشه پسرعمو.
‫ببخشید که دیر تبریک گفتم، ‫خیلی دلم برات تنگ شده بود «یونس».
‫مگه تو وقتی من دور بودم با نامزدم ‫ازدواج نکردی و «علی» رو نیاوردی؟
‫خدا نگهش داره برات.
‫- می‌خوام بگم... ‫- نگو، می‌شینیم حرف می‌زنیم، عجله‌ای نیست.
‫این هم «علی»ـه. مادر «علی»!
‫بیا «قمر» تو و «علی» بیاین.
‫بیا مادر «علی». ‫بیا «علی» ببین برات چی آوردم.
‫برو کنار به مادر «علی» سلام کنم.
‫بیا «علی». بگیر.
‫چه قشنگه.
‫- خوشت اومد؟ ‫- آره.
‫مبارکت باشه «قمر».
‫ازدواجت مبارک ‫و «علی» کوچولو هم مبارکت باشه.
‫خدا خیرت بده.
‫خدا بقیه عمرت رو بهت بده. تسلیت می‌گم.
‫این خواهرمه، زن برادرم مثل خواهرمه.
‫بیا «بکر». ‫بیا که خاله‌هات برات غذا درست کردن.
‫خدا رو شکر که سالم برگشتی «بکر».
‫- دلم برات تنگ شده بود عمو «جابر» عزیزم. ‫- بابات داشت از دست تو دیوونه می‌شد.
‫- حالا که برگشتم. ‫- خدا رو شکر که سالم برگشتی «بکر».
‫- حالت چطوره «فجر»؟ ‫- من خوبم وقتی تو خوب باشی.
‫این «ایلینا»ست.
‫- «ایلینا»؟ ‫- آره.
‫تو این ده سال اینقدر بزرگ شدی؟
‫- دلم برات تنگ شده بود «ایلینا». ‫- خدا رو شکر که سالم برگشتی «بکر».
‫مطمئن بودم که برمی‌گردی.
‫یا خدا!
‫- چش شده بابا؟ ‫- خانوادگی همینطورین، وقتی خوشحال می‌شن از حال می‌رن.
‫ببرش بالا.
‫- حالت خوب شد؟ ‫- آره، خدا رو شکر.
‫- چی شد؟ ‫- به نظر میاد که
‫منظورت چیه؟ این «ایلینا»ست.
‫دیوونه شدی؟
‫می‌ذارم یکم استراحت کنی، بیا بابا.
‫منظورت چیه؟
‫بیا بابا.
‫سر سفره بابا.
‫ولی ماشالله تو،
‫برگشتی و می‌دونی کی زنده‌ست و کی مرده ‫کی ازدواج کرده و کی بچه‌دار شده.
‫حتی برای «علی» اسباب‌بازی آوردی.
‫یه سؤال ازت می‌پرسم و راستشو بگو.
‫با بخشش برگشتی یا با عصبانیت؟
‫با بخشش بابا.
‫درسته که تو گذشته بیرونم کردی.
‫و برگشتم دیدم پسرعموم که به خاطرش ‫منو بیرون کردی با نامزدم ازدواج کرده
‫و یه بچه ازش داره به اسم ‫«علی» که به اسم تو گذاشته.
‫ولی این معنیش این نیست که نبخشیدم.
‫ده سال پیش، مثل سگ بیرونم کردی.
‫و حکم کردی که برنگردم ‫مگه با پولی که ازت گرفتم.
‫اینم پولت، با سود ده سال.
‫و اون «مثل سگ» که یواشکی گفتی رو ‫هم نشنیده می‌گیرم.
‫مهم اینه که...
‫- از عرق جبینت در آوردی؟ ‫- از عرق کل تنم، نه فقط جبینم.
‫منو ببخش «بکر».
‫تو اشتباه کردی.
‫ولی من باهات بد رفتار کردم.
‫ولی به خدا قسم اگه ‫می‌دونستم این اتفاق می‌افته،
‫آرزو می‌کردم زبونم لال ‫بشه قبل از اینکه بیرونت کنم.
‫زبون کسی که درباره شما ‫اینجوری حرف بزنه لال بشه حاجی.
‫پس زبون من لال می‌شه، ‫من بودم که این حرفو زدم توله سگ!
‫دلم برای شوخی‌هات تنگ شده بود حاجی.
‫- خدا برام نگهت داره. ‫- خدا تو رو هم برام نگه داره عزیزم.
‫فکر نکنی که به خاطر پول ازت عصبانی بودم.
‫می‌خواستم درس بگیری.
‫حالا که بزرگ شدی و درس گرفتی، ‫پول رو بردار و تو بازار کار کن.
‫کار تو انبار رو گسترش بده، ‫ده ساله منتظرته.
‫- «یونس» چی؟ ‫- چشه مگه؟
‫داره جونشو تو کار انبار می‌ذاره. ‫بهش فکر نکن، به فکر خودت باش.
‫چرا «قمر» رو به اون دادی؟
‫- تو که مثل بقیه می‌دونی که اون مال منه. ‫- یعنی چی که مال توئه؟
‫پنج سال برات نگهش داشتم، بزرگ شده بود.
‫باباش هم مرد، مردم هم شروع کردن به حرف زدن.
‫انتظار داشتی چیکار کنیم؟ ‫بذاریمش تو فریزر برات نگهش داریم؟
‫دور موندنم دست خودم نبود بابا.
‫تو دنیا سرگردون بودم.
‫گشنگی و سرما می‌کشیدم، تو خیابون می‌خوابیدم، کتک می‌خوردم ‫و هر روز مرگ رو جلو چشمام می‌دیدم به امید اون لحظه.
‫لحظه‌ای که برگردم و آدم ‫بزرگ و پولداری شده باشم.
‫فقط می‌خواستم یه نگاه ‫رضایت و بخشش ازت ببینم.
‫و یه لحظه مهربونی تو بغل «قمر».
‫این چیزی بود که تو شب‌های طولانی ‫که نمی‌خوابیدم آرزوش رو داشتم بابا.
‫ای بابا! بازم می‌خوای همین موضوع ‫رو ادامه بدی؟ چیکار می‌تونستیم بکنیم؟
‫تو تو این ده سال حتی یه کلمه ‫هم برام نفرستادی که بدونم زنده‌ای.
‫چی؟ من هر هفته برات نامه می‌فرستادم!
‫چون خسته شده بودم از اینکه «یونس» مدام ‫بهم می‌گفت نمی‌خوای جواب تماس‌هام رو بدی.
‫- «یونس» اینو بهت گفت؟ ‫- آره.
‫و بهم گفت که تو به «قمر» دستور دادی ‫به من و نامه‌هام جواب نده.
‫آره. ازت عصبانی بودم.
‫منتظر بودم برگردی که باهات صاف کنم.
‫وای!
‫ای پسره‌ی نامرد پست فطرت!
‫به تربیتی که بهت دادم احترام نذاشتی.
‫ده ساله منتظر یه خبر از پسرمم،
‫و تو نامه‌هاشو قایم می‌کردی و پاره می‌کردی، و وقتی ازت ‫درباره من می‌پرسید، می‌گفتی باباش نمی‌خواد باهاش حرف بزنه.
‫دلت به حالم نسوخت؟
‫یه بار فکر نکردی که ممکنه بمیرم ‫در حالی که غصه پسرمو می‌خورم؟
‫منو ببخش عمو، شیطون گولم زد.
‫از کی تا حالا شیطون گولت می‌زنه «یونس»؟
‫یا از اول بوده و من نمی‌دونستم؟
‫دست خودم نبود قسم می‌خورم، ‫عشقم به شما منو شکست داد.
‫فکر کردم تو فقط بابای من باشی، ‫»بکر» که ولت کرد و رفت.
‫- من موندم خدمتت کردم، طمع محبتتو کردم. ‫- فقط محبت منو می‌خواستی سگ؟
‫یا محبت «قمر» و حتماً ‫نامه‌هاشو که پاره کردی؟
‫منو بکش، تیکه تیکه‌م کن و بنداز تو دریا.
‫ولی من قصد بدی نداشتم.
‫قصد بدی نداشتی؟ پس چه قصدی داشتی؟
‫حتی تو «یونس»!
‫آرزو و امید داشتم،
‫که «بکر» مثل تو اخلاق داشته باشه.
‫منو ببخش عمو، التماست می‌کنم.
‫بسه این ادا و اطوارهای زنونه!
‫- منو ببخش حاجی. ‫- تو فقط به «بکر» خیانت نکردی «یونس».
‫به من هم خیانت کردی.
‫اگه «بکر» بفهمه می‌کشتت.
‫و نمی‌خوام خوشحالی ‫برگشتنش تبدیل به عزا بشه.
‫به خاطر همین این اتفاق ‫بین من و تو راز می‌مونه.
‫نه به خاطر تو، به خاطر اون.
‫اما تو...
‫نمی‌بخشمت «یونس».
‫نمی‌بخشمت برادرزاده.
‫همینجا وایستا.
‫درکت می‌کنم «بکر».
‫هیچکس حال منو نمی‌فهمه، همه ولم کردن «ذکی».
‫بابام و «قمر» و پسرعموم و همه ‫اونایی که تو عروسیشون رقصیدن.
‫فراموشش کن رفیق، تو خوشگل‌ترین زنای ‫دنیا رو دیدی، این «قمر» رو فراموش کن.
‫موضوع زیبایی نیست.
‫اون اولین و آخرین عشق زندگی منه.
‫نگاه‌های چشماش منو می‌خورد، ‫و سرزنشی که تو چشماش دیدم دردناک بود.
‫چیکار می‌تونستیم بکنیم «بکر»؟ ‫اگه زودتر پول جمع می‌کردیم برمی‌گشتیم.
‫ده سال جون کندیم و همینجوری ادامه می‌دادیم،
‫اگه آخرین معامله نبود و ‫شانس باهامون یار نبود.
‫قصدت چیه رفیق؟
‫هر کی ولم کرده باید تاوانشو پس بده.
‫- چرا این کار رو کردی «یونس»؟ ‫- به خاطر خودت.
‫می‌خواستم فراموشش کنی.
‫»بکر» از بچگی فاسد ‫بوده و تو واقعیتشو نمی‌بینی.
‫وقتی بیرون بود همه‌ش فکرت مشغولش می‌شد، ‫واسه همین نامه‌ها رو گرفتم و سوزوندم.
‫اینکه منو گول زدی و موبایلمو عوض کردی ‫و نامه‌هامو قایم کردی اشکال نداره،
‫ولی راجع به پیرمرد،
‫چرا نامه‌های پسرشو سوزوندی که ‫قلبش از غصه بشکنه؟ گناهش چی بود؟
‫یه اشتباه بود! می‌خواین منو بکشین؟ ‫یا می‌خوای طلاق بگیری «قمر»؟
‫اگه بینمون بچه نبود ازت طلاق می‌گرفتم.
‫این کار رو کردم تا کسی باهات ‫ازدواج کنه که واقعاً دوستت داره.
‫مردی که به یه زن دروغ بگه تا باهاش ازدواج کنه در ‫حالی که می‌دونه عاشق یه مرد دیگه‌ست، مرد نیست «یونس».
‫- کی مرد نیست «یونس»؟ ‫- تو مرد نیستی «یونس»!
‫بسه دیگه بازی «ایلینا»، «آفتاب» سوزونه.
‫»آفتاب» منو سبزه می‌کنه؟
‫معلومه، مثل نون برشته می‌شی.
‫باشه، اونقدر زیر «آفتاب» می‌مونم ‫تا سبزه بشم.
‫بیا اینجا.
‫چرا می‌خوای سبزه بشی؟
‫می‌خوام سبزه بشم، ‫چون «بکر» «قمر» رو دوست داره چون سبزه‌ست.
‫نه، «بکر» «قمر» رو دوست داره چون «قمر»ـه، ‫نه به خاطر رنگ پوستش.
‫و «قمر» سبزه نیست، گندمی‌یه.
‫کسی که می‌خواد سبزه بشه، ‫باید بره زیر «آفتاب»،
‫کسی که می‌خواد گندمی بشه چیکار باید بکنه؟
‫هیچ کاری نباید بکنه، مثل تو خوشگل می‌مونه.
‫تو بهترین هدیه خدایی، بیا اینجا عزیزم.
‫بگو «ایلینا»،
‫دوستات تو مدرسه و کلاس ‫بهت می‌گن «خواجه ایلینا»؟
‫نه، ولی بهم می‌گن «ایلینا»ی خواجه.
‫اینجوری بهتره بابا.
‫من اهل اسکندریه‌م و رسم و رسوم رو می‌دونم.
‫»مقبوله» بهم گفت ولی باور نکردم، ‫از چه رسم و رسومی حرف می‌زنی؟
‫درست نیست بعد از برگشتن «بکر» اینجا بمونم.
‫»بکر» همیشه اینجا نیست،
‫یه خونه دیگه داره، ‫حتی اگه اینجا هم باشه، شما دوتا برادرین.
‫- همین مشکله، خیلی وقته می‌گین ما برادریم. ‫- این حقیقته.
‫نه، حقیقت اینه که ما برادر نیستیم.
‫به خاطر این حرف همه زندگیم احساس گناه کردم.
‫چطور می‌تونم برادرمو دوست داشته باشم؟ ولی به ‫خودم یادآوری می‌کنم که من و «بکر» برادر نیستیم.
‫ای وای.
‫من فکر می‌کردم کوفته رو می‌فهمم، ‫ولی معلوم شد هیچی نمی‌فهمم.
‫- این چه مثلی بود زدی؟ ‫- کوفته رو می‌شناسی؟
‫اون زنشه.
‫اینجوری مشکل خود به خود حل می‌شه،
‫اگه همه‌چی همونطور که فکر می‌کنم پیش بره، ‫می‌فهمم که خدا از «بکر» راضیه.
‫اینکه یه دختر پاک مثل فرشته‌ها مثل تو دوستش داره ‫و باهاش ازدواج می‌کنه، یعنی حتماً خدا ازش راضیه.
‫ولی اجازه نمی‌دم تنها ‫تو خونه «یورگو» بمونی، اصلاً.
‫مگه می‌شه اجازه بدم تنها زندگی کنه حاجی؟ ‫باهاش می‌رم ازش مراقبت می‌کنم.
‫هر از گاهی بیا بهمون سر بزن.
‫اینجوری موافقم، خوشم میاد که می‌ری سر ‫اصل مطلب انگار از اول با ما حرف می‌زدی.
‫من همیشه با شمام حاجی. ‫الان وسایلمو جمع می‌کنم میام.
‫این چیه؟ همه پول‌های انبار بیرونه.
‫بیشترش پول‌هاییه که نمی‌شه وصولش کرد.
‫چی می‌گی؟
‫- پس چجوری کار می‌کنین؟ ‫- با قرض و قوله، پول اینو به اون می‌دیم، اینجوری می‌گذره.
‫این حرفا معنی نداره، این حساب‌ها غلطه.
‫حساب‌ها درسته «بکر»، می‌دونی ‫چند تا خونواده از انبار نون می‌خورن.
‫کدوم خونواده‌ها بابا؟ ده سال رفتم،
‫باید برمی‌گشتم می‌دیدم پولدار شدی.
‫ولی برگشتم می‌بینم همه دستیارات ‫پولدار شدن.
‫اونقدر پول دارن که نمی‌شه شمرد.
‫- «سلیمان عبدالخالق» و «عرفان صعیدی»... ‫- نشمرشون!
‫اینا کین؟ به من چه ربطی دارن؟
‫اگه پول می‌خواستم دریا رو باهاش پر می‌کردم.
‫اونایی که ازشون حرف ‫می‌زنی اصالتشونو از دست دادن.
‫تجربه‌ای که از شغل پدربزرگاشون ‫گرفتن و ولش کردن، رفتن دنبال چیزای دیگه.
‫یکی رفت تو ساخت و ساز ‫یکی رفت تو ماشین یکی رفت تو مواد مخدر.
‫دیگه از اهالی «اسکندریه» نیستن.
‫- تو چی شدی بابا؟ ‫- من همونم که بودم!
‫شدم همونی که می‌خواستم.
‫موندم «علی اسکندریه‌ای»،
‫پدر مردها و استادها و پسرای دریا.
‫و مغازه‌های «انفوشی» رو باز نگه داشتم!
‫و هنوز لباس اسکندریه‌ای می‌پوشم.
‫و «لاسه» و «بنش».
‫و سوار درشکه‌های اسبی می‌شم، ‫و تو هر جشنی با چاقو می‌رقصم.
‫و حساب و کتابم همونه که بود، من همونم ‫که می‌شناختی. زندگی یه سکه دو رو داره!
‫عبادت خدا می‌کنم و کار می‌کنم و صدقه می‌دم ‫و مواظب زن و بچه‌هام هستم.
‫و شب بیدار می‌مونم و از زندگی لذت ‫می‌برم و هر کاری دلم می‌خواد می‌کنم.
‫و تا وقتی بمیرم همینجوری می‌مونم.
‫خدا نگهت داره و عمر ‫طولانی بهت بده ای اسکندریه‌ای.
‫یه بار دیگه بگو، نشنید.
‫- بدون اینکه بشنوه منو می‌فهمه. ‫- گوش کن «یونس»،
‫از امروز، من انبار رو ‫با روش خودم می‌چرخونم.
‫انبار همینجوری که هست می‌مونه «بکر».
‫این روش توئه.
‫هر پولی یه صاحبی داره.
‫- و صاحب پول برگشته. ‫- صاحب پول حاج «علی»ـه.
‫- اون و کسایی که قبل از رفتنت باهاش کار کردن. ‫- تو پولم دخالت می‌کنی؟
‫- بگو ببینم، چقدر از انبار ارث می‌بری؟ ‫- من نگفتم ارث می‌برم.
‫منظورم اینه که همه عمرمو اینجا کار کردم ‫و وقتی نبودی ازش مراقبت کردم.
‫ممنون.
‫ولی این مال وقتی بود که نبودم، الان اینجام.
‫«بکر اسکندریه‌ای» برگشته «یونس».
‫- «ایلینا»! ‫- آره، «ایلینا». چشه مگه؟ دختر خوشگلیه.
‫- صلوات بفرست بابا. ‫- درود بر محمد و آل محمد.
‫ده سال رفتم بابا ‫خیلی دخترا مثل «ایلینا» دیدم.
‫خر! مثل اون نیست.
‫همشون شبیه همن. سفید با چشم‌های رنگی.
‫ربطی به قیافه نداره، ‫من بزرگش کردم! یه دختر کاملاً پاکه.
‫- خارجیه ولی رسم و رسوم ما رو می‌دونه. ‫- به حرفش گوش نکن «بکر».
‫این عجیبه، مگه دخترای خودمون تموم شدن ‫که می‌خواد با یه خارجی ازدواج کنه؟
‫تو رو چه به حرف مردونه؟ گمشو از جلو چشمم!
‫فکر می‌کنم نظر عمو درسته.
‫مگه «ایلینا» بهتر از «بکر» پیدا می‌کنه؟ قسم ‫می‌خورم دختر فوق‌العاده‌ایه و خیلی‌ها آرزوشو دارن.
‫مگه نگفتی قبل خواب نمی‌خوای چیزی بخوری؟
‫برو انبار، می‌خوام یکم با بابام حرف بزنم. ‫نمی‌خوام کسی صدامونو بشنوه.
‫باشه پسرعمو.
‫- شب خوش «یونس». ‫- شب شما هم خوش عمو.
‫- یکم با پسرعموت ملایم‌تر رفتار کن. ‫- تو کاری که بهش مربوط نیست دخالت می‌کنه.
‫می‌خوام درباره کار باهات حرف بزنم. ‫می‌خوام انبار رو نوسازی کنم.
‫- باشه. ‫- و کافه رو.
‫- چشه مگه؟ ‫- می‌خوام سهم «قمر» رو بخرم.
‫اشکالی نداره، می‌خوان بفروشنش.
‫- کیا؟ ‫- «قمر» و «یونس». مرد و زن فرقی ندارن.
‫ولی نذار فراموش کنم. ‫نظرت درباره «ایلینا» چیه؟
‫- این فکر رو از سرت بیرون کن. ‫- خدا بلات رو بده. نعمت رو از خودت دور می‌کنی.
‫لا اله الا الله.
‫- سلام علیکم مردها. ‫- علیکم السلام و رحمة الله و برکاته.
‫چی شده «یونس»؟ بازار چه مشکلی داره؟
‫- یه دونه ماهی هم تو بازار فروش نرفته. ‫- «بکر» حراجی رو بست و همه ماهی‌ها رو برد.
‫- سلام علیکم. ‫- علیکم السلام.
‫بیا بابا. بیا «یونس».
‫چیکار کردی پسر؟ ‫ماهی‌هایی که از بازار برداشتی کجان؟
‫صبر کن بابا. صبر خوبه.
‫ان‌شاءالله خیر و خوبی توشه.
‫- باز کن بابا و ذکر خدا کن. ‫- بسم الله.
‫- این چیه؟ ‫- پول رو بردار بذار تو صندوق «یونس».
‫صبر کن. ازت یه سؤال پرسیدم، این چیه؟
‫درآمد امروز انبار.
‫- چطور ممکنه وقتی انبار کار نکرده؟ ‫- مگه حتماً باید انبار پر از ماهی باشه تا کار کنه؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- ماهی‌ها رو بردیم به بازار «راتب» و «زنانیری»
‫و همه بازارهای «اسکندریه»، ‫فروختیم و سود کردیم.
‫و همه‌چی عالیه.
‫پس فروشنده‌های کوچیکی که ‫به ما وابسته‌ان چی؟
‫فراموششون نکردم.
‫می‌تونن برن پیش استاد «حمدان» تو ‫بازار «راتب». همه‌چیو باهاش هماهنگ کردم.
‫ثواب و دعای بینواها رو از بابات دریغ کردی، و ‫فرستادیشون پیش استاد «حمدان» تو بازار «راتب»؟
‫لا اله الا الله.
‫برات مهمه که صدقه به دست فقرا برسه،
‫یا مهمه که ما بشینیم و ‫دورمون پر از مرد باشه
‫و این ظاهرسازی‌ها و دعای مردم برات؟
‫- صندوقت خالیه بابا. ‫- همیشه همینطوره.
‫خالی می‌شه و پر می‌شه، ‫روزی ما روزانه‌ست و اوضاع خوبه.
‫و وقتی خالیه، معنیش این نیست که ضرر کردیم، ‫پول پیش خانواده و بچه‌هامونه.
‫این تجارت نیست! از ‫امروز درست تجارت می‌کنیم.
‫»بکر» می‌خواد تبدیلش کنه ‫به شرکت و ما براش کار کنیم.
‫خوب فهمیدی پسرعمو.
‫- چی شده شما دو تا؟ ‫- تو یه شب «بکر» همه‌چیو به هم ریخت.
‫کافه رو با دو برابر قیمت ازم خرید، ‫و مغازه «رمضان هالودی» و «عبده برعی»
‫و انبار طناب‌های ماهیگیری ‫و لوازم ماهیگیرها رو.
‫درسته. چرا این مغازه‌ها بسته‌ن؟
‫و دیگه باز نمی‌شن، چون «بکر» ‫کلی پول بهشون داد که جاشونو خالی کنن.
‫و مغازه‌هاشونو ول کردن و رفتن.
‫- همه این مغازه‌ها رو برای چی می‌خوای؟ ‫- برای تجارت. تجارت تمیز.
‫کاری که روزانه‌ست و به ماهی‌های کوچیک ‫وابسته‌ست باعث شده ما و «انفوشی» فقیر بشیم.
‫نظرت چیه که این مغازه‌ها باید ‫دوباره باز بشن؟
‫- کی این دستور رو داده؟ ‫- من پسر!
‫نمی‌تونم از دستور بابام سرپیچی کنم.
‫می‌تونی پولی که دادن تا مغازه‌هاشونو ‫خالی کنن رو پس بدی؟ خیلی ازم گرفتن.
‫هر زمانی یه حاکمی داره بابا.
‫آروم باش و برو نماز عصر رو ‫تو مسجد «مرسی ابوالعباس» بخون.
‫- و برای من و فقرا دعا کن. ‫- اگه برم اونجا، پیداش می‌کنم؟
‫یا اونم خریدی؟
‫فردا اینجا کاملاً عوض می‌شه «بکر».
‫کارمندای بارگیری و تخلیه اینجا می‌شن، ‫ترخیص گمرکی و نمایندگی‌ها اینجا.
‫و مدیریت سر جای خودش.
‫کل منطقه رو تموم کردم.
‫- ولی یه چیزی هست که نمی‌تونم حلش کنم «بکر». ‫- چی؟
‫- «ایلینا» و «جابر» نمی‌خوان بفروشن. ‫- اونا رو بسپر به من.
‫مهم اینه که الان این مردا رو ‫ببری و بهشون خوش بگذره.
‫- چون خیلی تو انبار زحمت کشیدن. ‫- خوبه.
‫با مردا برو من بعداً میام.
‫- خوش می‌گذره مردا؟ ‫- خوش می‌گذره آقای مردا.
‫- عصر به‌خیر. ‫- عصر شما هم به‌خیر استاد «بکر»
‫- به مردا خوش گذشت «زیکا»؟ ‫- آره.
‫- چیزی کم و کسر ندارین؟ ‫- چقدر عالی، چی می‌تونه کم باشه؟
‫فقط حضور شما کمه آقا «بکر».
‫می‌شینیم حرف می‌زنیم «بحر»، نگران نباش. هر ‫از گاهی یه شب تفریح مثل امشب خواهیم داشت.
‫- خیلی درستکاری. ‫- از امروز شما مردای منین.
‫- غمتون غم منه و خشمتون خشم منه. ‫- خدا این مرام رو برامون نگه داره استاد «بکر».
‫- استاد «بکر» همیشه درستکاره. ‫- کجایی آقا «بکر»؟
‫از وقتی برگشتی ندیدیم خوش بگذرونی.
‫- مگه نمی‌دونی؟ ‫- نه.
‫- دیگه اهل خوش‌گذرونی نیستم. ‫- چه حیف.
‫چه پسر خوبی بود.
‫همه مردایی که رفتن خارج همینجورین، ‫دخترای خارجی نابودشون کردن.
‫این حرفو نزن. اخلاق «بکر» عوض شده.
‫منظورت اینه که سالمه ولی طفره می‌ره؟
‫- شانسی با من نداره. ‫- نمی‌دونه چه خوبی به خودش می‌کنه.
‫- و حالا نوبت رئیسه. ‫- مگه کسی از آقا «بکر» بزرگتر هم هست؟
‫نه «بحر»، ‫این رئیس مغزهاست، هنر واقعی.
‫مخدر واقعی. ‫چیزی که همه‌چیو خوب می‌کنه.
‫- ولخرجی پیروز می‌شه.
‫تو همونی هستی که بهش می‌گن «غشیم»؟
‫آره.
‫و اگه بخوام به طرز اومدنت ‫جواب بدم، می‌شناسمت.
‫- من «غشیم»ـم. ‫- معلومه، اسمت بهت میاد.
‫هر کی با استاد «علی اسکندریه‌ای» دشمنی کنه ‫باید نادون باشه.
‫فکر می‌کنی اینایی که باهاتن ‫می‌تونن از پس «غشیم» بربیان؟
‫برید عقب مردا. ‫من تنهایی از پست برمیام، بدون مردام.
‫نشونت می‌دم چطور مردات با ‫زبونشون خیابون رو تمیز می‌کنن.
‫تا برن پیش استاد «علی اسکندریه‌ای» ‫و با التماس عذرخواهی کنن.
‫- خوارت می‌کنم!
‫حالا که اصول و رسوم فایده نداره، ‫باید با دستای خودم بزنمت!
‫خودتو خسته نکن عزیزم.
‫و به خودت می‌گی «غشیم».
‫تا از امروز همه بدونن ‫که «اسکندریه» یه رئیس داره.
‫«بکر اسکندریه‌ای».
‫شربت رو به استاد «علی» ‫و استاد «جابر» و استاد «یونس» بده.
‫- مبارک باشه «بکر». ‫- بابا نمی‌خوای شربت بخوری؟
‫چرا که نه؟ این شربت به خاطر پسرمه، ‫حتی اگه زهر هم باشه می‌خورم.
‫این چه حرفیه؟ جونم فدات!
‫این جشن رو گرفتم که تو برقصی.
‫- خودت برقص، تو ماهری. ‫- می‌دونی بابا من رقص دوست ندارم.
‫اشکالی نداره، این دفعه به خاطر خودت برقص.
‫ببخشید استاد. اشتباه کردیم ‫و خطا از همه سر می‌زنه.
‫تو رو به «اسکندریه» که دوستش داری و به ‫خاطرش فانوس ساختن قسم می‌دم ما رو ببخش...
‫بخشیدمت پسرم، خدا گذشته رو ببخشه. ‫برو به کارت برس.
‫منو ببخشید آقا «بکر»، یه ‫لغزش بود و تکرار نمی‌شه.
‫اشکالی نداره، ولی از این به بعد مواظب باش.
‫بریم «ذکی».
‫این «بکر» واقعاً با شرفه.
‫سال‌های غربت نه اصل و ‫نسبشو یادش رفت نه انتقام باباشو.
‫انتقام من؟ اون داره به مردم ‫زور می‌گه استاد «جابر».
‫می‌خواد به مردم پیام بده ‫که اون رئیسه و همه‌کاره‌ست.
‫اشکالی نداره.
‫- این دو تا رو بذار برای من بابا. ‫- اینا کوچیکن و مناسب توئن.
‫- تا پیر بشی بهت یاد می‌دم پسر. ‫- برقص استاد!
‫از فکری که تو سرته منصرف شو «بکر».
‫- نمی‌تونی انجامش بدی. ‫- می‌تونم بابا.
‫بو و مزه «اسکندریه» عوض نمی‌شه.
‫تو تاریخش حک شده، ‫اگه عوضش کنی فقط ظاهرشو عوض کردی.
‫بوش بد شده و مزه‌ش گند می‌ده.
‫اونایی که خریدیشون، مگه بو نمی‌دن؟
‫مواظب باش پسرم، اونایی ‫که با پول یا قدرت می‌خریشون،
‫اولین کسایی هستن که بهت حمله می‌کنن ‫وقتی پول و قدرتت رو از دست بدی.
‫- برو استراحت کن، خسته شدی. ‫- خسته نشدم بابا.
‫هر کاری از دستم برمیاد!
‫مگه بهت نگفتم این کار بی‌فایده‌ت رو ‫ول کن و بیا پیش من کار کن؟
‫تو چه کاری می‌خوای من انجام بدم «بکر»؟ ‫خبر کردن کارگرا یا ترخیص گمرکی؟
‫یا می‌خوای که من کامیون برونم؟
‫نه، تو کاری که توش تخصص داری، باستان‌شناسی.
‫- موزه‌ی خصوصی باز کنم؟ ‫- نه، یه شرکت گردشگری.
‫دفتر مرکزیش اینجا می‌شه، ‫با شعبه‌هایی تو پاریس و رُم و کل اروپا.
‫من کارمو دوست دارم و یه ‫هدفی دارم که می‌خوام بهش برسم.
‫چه فایده‌ای داره نگه داشتن این مکان؟ ‫فقط مغازه‌ی تو منظره رو خراب کرده.
‫- نمی‌فهمم چرا نمی‌خوای بفروشی؟ ‫- خیلی بهت گفتم بکر، ولی تو نمی‌فهمی.
‫چطور به خاطر بوی بابات ‫پیشنهاد منو رد می‌کنی؟
‫صد سال هم صبر کنی هیچکس ‫با این قیمت ازت نمی‌خره.
‫من به پول نیازی ندارم بکر، تنها چیزی که ‫نیاز دارم بوی بابامه، این برام خیلی می‌ارزه.
‫زندگی انتخابه، تو وقتی پولدار شدی انتخاب ‫کردی که زندگی خودت و بابات رو عوض کنی.
‫حس می‌کنم بکر، چیزی که تحریکت می‌کنه انتقام ‫از باباته. چرا انقدر ازش عصبانی هستی؟
‫وقتی بابات زدت داشت تربیتت می‌کرد، چرا ‫نمی‌خوای بهش حق بدی؟ راستش تو مقصر بودی.
‫مقصر بودم وقتی سال‌ها سعی کردم ‫باهاش ارتباط برقرار کنم و جوابمو نداد؟
‫مقصر بودم وقتی براش ‫نامه فرستادم و نخوندشون؟
‫تماس‌ها و نامه‌هات هیچوقت ‫به دست بابات نرسید.
‫- چی داری میگی؟
‫حرف بزن! چطور نامه‌ها نرسید؟
‫منظورم اینه که نامه‌های زیادی می‌رسید، ‫حتماً نامه‌های تو بینشون گم شده.
‫بعد از اینکه زبونت به ‫حقیقت لغزید داری دروغ میگی.
‫از مصری‌ها یاد گرفتی چطور طفره بری النا.
‫منظورم اینه که شاید یکی پاره‌شون می‌کرده ‫تا بابات ناراحت نشه.
‫حقیقت رو به روش خودم می‌فهمم.
‫چطور شک می‌کنی آقا بکر؟ آره، یونس ‫بود که هر ارتباطی بین شما رو قطع کرد.
‫استاد یونس با پستچی توافق کرد که هر نامه‌ای ‫که برای حاج علی یا خانم قمر میاد رو بهش بده.
‫چند بار دیدم که هر دفعه نامه می‌آورد ‫بهش پول می‌داد.
‫و به ما دستور داد که فقط ‫خودش به تلفن مغازه جواب بده،
‫تا اگه آقا بکر زنگ زد فقط خودش جواب بده.
‫چی می‌خوای بکر؟
‫بشین و راحت باش استاد یونس، ‫یا می‌خوای ایستاده باهات حرف بزنیم؟
‫- این مرد رو می‌شناسی؟ پستچیه. ‫- می‌شناسمش.
‫خوبه، یه‌کم وقت صرفه‌جویی شد.
‫پول توافقی رو به این مرد بده.
‫- بفرمایید آقا. ‫- ممنون آقا.
‫بشین استاد یونس، راحت باش داداش.
‫60 تا نامه پسر عمو.
‫شمردمشون و حفظشون کردم و هر کلمه و حرفی که ‫برای بابام و قمر نوشتم رو حفظ کردم.
‫- و هر وقت ازت درباره‌ش پرسیدم یونس... ‫- هر وقت نامه‌ت رو می‌دادم بیشتر ناراحت می‌شد.
‫وقتی برگردی باهاش آشتی ‫کن، مگه حاجی گم می‌شه؟
‫معلوم شد که استاد یونس بوده که نامه‌ها رو پاره ‫می‌کرده و می‌سوزونده بعد از اینکه با پستچی توافق کرده.
‫و یه نقشه کشیدی که شماره تلفن قمر ‫رو عوض کنی، حتی حساب فیسبوکش رو!
‫حساب فیسبوکم کار نمی‌کنه، ‫نمی‌دونم چرا.
‫درستش می‌کنم برات. یه‌کم زمان می‌خواد.
‫قسم می‌خورم خودش بود که تو فیسبوک ‫جواب می‌داد بکر.
‫و هر وقت یه اکانت جدید می‌ساختم ‫بلاکم می‌کرد.
‫تا اینکه باهاش ازدواج کردی ‫و مجبورش کردی حسابش رو ببنده.
‫همه راه‌ها رو روم بستی. منو 20 سال بردی عقب ‫به زمانی که نامه می‌فرستادن.
‫نذاشتی بتونم جوابی ازش بشنوم.
‫- و هر وقت ازت پرسیدم چی شده یونس. ‫- می‌دونی که ناراحته بکر.
‫هر وقت اسمت میاد بیشتر ‫ناراحت می‌شه، چیکار کنم؟
‫قمر کجا می‌خواد بره؟ ‫وقتی برگردی سر جاش پیداش می‌کنی.
‫- اشتباه بود بکر. ‫- چی؟
‫- اشتباه بود. ‫- همه این نقشه‌ها و مکرها اشتباه بود؟
‫یا داشتی نقشه می‌کشیدی ‫که روی همه‌چیز مسلط بشی؟
‫- من چیزی نگرفتم بکر. ‫- قمر رو گرفتی.
‫- با رضایت خودش، مجبورش نکردم. ‫- چرا مجبورش کردی.
‫از نبودن من و مرگ پدرش حاج مرسی، ‫و نگرانی بابام براش سوءاستفاده کردی
‫و مثل مار دورش چرخیدی ‫تا جایی که راهی براش نموند جز تو،
‫- پس الان نگو مجبورش نکردی. ‫- آره، مجبورش نکردم.
‫همیشه منو می‌خواست، تو بودی که گولش زدی.
‫باهاش بازی کردی و از پسر حاجی بودنت ‫و لباس و ظاهر شیکت سوءاستفاده کردی.
‫کسی که باباش کلی پول بهش می‌ده، ‫اما من یتیم بدبختی که بهش ترحم می‌کنن.
‫منو تو چشمش کوچیک کردی و دزدیدیش.
‫و وقتی رفتی، ‫مردی رو شناخت که کنارش احساس امنیت می‌کنه.
‫مردی که هر زنی به تلاشش افتخار می‌کنه.
‫اینجوری خودت رو قانع می‌کنی، ‫دزد خودش رو دزد نمی‌بینه.
‫چیزی که به زور گرفتی با رضایت پس می‌دی.
‫- چی رو پس بدم؟ ‫- قمر رو!
‫- دیوونه شدی؟ ‫- نه دیوونه نشدم.
‫ولی دیگه نه عقلی برام مونده ‫که بفهمه نه قلبی که رحم کنه.
‫به خدا قسم ولت نمی‌کنم!
‫- طلاقش میدی چه بخوای چه نخوای! ‫- طلاقش نمیدم بکر!
‫عالیه.
‫- خوبه. بیا....
‫ازت خواستم چیزی که به زور گرفتی با ‫رضایت پس بدی اما قبول نکردی و شجاع شدی.
‫نظرت چیه که چیزی که به ‫زور گرفتی به زور پس بدی؟
‫- کمک حاجی، بکر داره یونس رو می‌زنه. ‫- چی؟
‫برو کنار.
‫گناه داره! چرا می‌زنیش؟
‫چرا کارش رو ازم مخفی کردی بابا؟
‫- انقدر نگرانشی؟ ‫- نگران توام، نگران کاری که ممکنه باهاش بکنی.
‫اما خودش، برام مهم نیست.
‫- و قلبم تا آخر عمر نمی‌بخشدش. ‫- یا خدا.
‫تو گذشته یه‌کم پول ازت گرفتم ‫و بهت گفتم پسش میدم،
‫مثل سگ بیرونم کردی. ‫اما اون که پسرت رو ازت گرفت، فقط نمی‌بخشیش.
‫نزدیش یا بیرونش نکردی، اما منو زدی ‫و بیرونم کردی و مثل سگ تحقیرم کردی.
‫و شیطان واقعی رو کنار خودت نگه داشتی، که با ‫مغزت بازی کنه و هر روز بیشتر ازم دورت کنه.
‫من اونی‌ام که نمی‌بخشمت بابا.
‫بکر.
‫- روزای قدیم برگشته قمر. ‫- می‌خوام باهات حرف بزنم، بیا.
‫به روی چشم، بفرما.
‫ببخشید، بیا اینجا.
‫باهات حرف نمی‌زنم مگه تو قایق.
‫من بهت بدی نکردم بکر.
‫- پنج سال منتظرت موندم. ‫- منم ده سال منتظرت موندم.
‫ده سال شب و روز.
‫صرف کردم و سخت کار کردم تا پولدار برگردم ‫و جبران سال‌هایی که منتظر موندی رو بکنم.
‫به هیچی فکر نمی‌کردم و هیچی آرومم نمی‌کرد جز ‫صدای قمر و اشک‌هایی که تو چشماش جمع می‌شد.
‫وقتی بهم می‌گفت منتظرم می‌مونه.
‫و پنج سال دوم رو تو عذاب و آتیش گذروندم ‫بعد از اینکه خبر ازدواجتون رو شنیدم.
‫- ولی الان من متأهلم و پسر و شوهرم رو دوست دارم. ‫- قبول دارم که متأهلی و بچه داری،
‫ولی شوهرت رو دوست نداری.
‫- ول کن دستمو، می‌شکونیش! ‫- پس نگو دوستش داری!
‫نمی‌گم، ولی قلبم همونه که بود.
‫- و چی تو قلبته قمر؟ ‫- پسرم و شوهرم.
‫می‌خوام من و پسرم و شوهرم ‫با آرامش زندگی کنیم بکر.
‫و اگه بخوای که بریم و کل اسکندریه ‫رو ول کنیم این کار رو می‌کنیم.
‫و میریم هر جایی.
‫چی شد که چیزی که بینمون ‫بود برات بی‌ارزش شد؟
‫حتی بعد از اینکه فهمیدی یونس ‫چیکار کرد تا بینمون جدایی بندازه؟
‫- جدایی دست خداست. این سرنوشت ماست. ‫- این حرف آدم ضعیفه.
‫ما اختیار هیچی رو نداریم بکر.
‫- بهم قول دادی بکر. ‫- قول دادم.
‫ولی قسم نخوردی، قسم بخور.
‫برو پی کارت قمر.
‫اگه یونس بفهمه خیلی ازت عصبانی می‌شه.
‫- از عشق به اون می‌خواستی بری؟ ‫- خودت رو گول می‌زنی قمر.
‫آره، از عشق به اون می‌خواستم برم. ‫من دوست صمیمیت‌ام و خوب می‌شناسمت.
‫- هنوز بکر رو دوست داری. ‫- معلومه که نه!
‫هنوز دوستش دارم. و خیلی دلم براش تنگ شده.
‫و نمی‌تونم فراموشش کنم.
‫حتی قبل از اینکه بفهمم یونس چیکار کرده.
‫ولی بعد از اینکه فهمیدم چیکار کرده، ‫فهمیدم چقدر احمق بودم و گول خوردم.
‫داری با آتیش بازی می‌کنی ‫قمر. مبادا این کار رو بکنی.
‫نگران نباش.
‫من اونی نیستم که بین مردها مشکل درست کنه.
‫از عشق بهش، ‫اسمش رو گذاشتم رو قایق.
‫و همونطور که تو جوونی سر قمر دعوا کردن،
‫تو بچگی سر قایق دعوا کردن.
‫- چیکار کنم جابر؟ ‫- حسابی کتکش زد.
‫بیشتر از این چیکار می‌خواد باهاش بکنه؟
‫آروم نمی‌شه، کینه داره ‫از یونس و ولش نمی‌کنه.
‫حقیقت رو بگو پیرمرد،
‫تو ناراحتی چون از وقتی بکر برگشته، ‫زندگیت عوض شده،
‫- و نمی‌ذاره جلوی مغازه با دوستات بشینی. ‫- آره.
‫انکار نمی‌کنم که ناراحتم.
‫دیگه زندگی شیرینی نداره جابر.
‫سعی می‌کنم باهاش رو در رو ‫بشم و بهش بگم که شکست می‌خوره،
‫ولی می‌دونم که شکست نخورده.
‫کی باورش می‌شه جابر؟
‫همه شغل خودشون و پدراشون رو ول کردن، ‫و شدن کارگر اون، زندگی‌مون کجا رفت؟
‫غیرت و مردونگی. و شیرینی تلاش تو کار.
‫می‌تونیم دوباره همه اینا رو برگردونیم؟
‫داستانش رو فهمیدم، یه ‫روز قبل از تو رسیده مصر.
‫ایتالیاییه، تو آپارتمان زندگی می‌کنه نه ‫هتل، و از وقتی رسیده با کسی ملاقات نکرده.
‫- یعنی جامون رو پیدا کردن. ‫- امیدوارم به خیر بگذره.
‫قوی باش، می‌دونستیم یه ‫روزی همچین روزی میاد.
‫- صبح چه خبره؟
‫کجا دارین با وسایلتون میرین جابر؟
‫جوابمو بده!
‫مغازه رو به بکر فروختم.
‫- به جمع کردن وسایل ادامه بده فجر. ‫- چشم بابا.
‫من... میرم دریا.
‫حتی تو جابر. چه حیف.
‫فقط تو بودی که با بکر در افتادی و ‫خواسته‌ش رو رد کردی. عجب شخصیت قوی‌ای!
‫بابات فجر، آخرین مردیه که بکر لهش می‌کنه.
‫و تو آینده براش کارگری می‌کنه.
‫مگه چیه حاج علی؟ نه خرید و فروش ‫می‌کنیم، اونم داره سعی می‌کنه نون دربیاره.
‫یعنی باید شغل خودش و اجدادش رو ‫ول کنه و دلال بشه؟
‫- دلال؟ ‫- پس چی؟
‫بکر چیکارست؟ یه دلال و ‫اونایی که باهاش کار می‌کنن دلالن.
‫بکر تنها پسرته. باید خوشحال باشی ‫هر چی بزرگ‌تر و قوی‌تر می‌شه.
‫درسته پسرمه، ولی مثل من اسکندریه‌ای نیست.
‫- چی ازش می‌خوای؟ ‫- این سوال اشتباهه خانم.
‫سوال درست اینه که، اون چی از من می‌خواد؟
‫- بیداری یونس؟ ‫- آره.
‫- چرا نخوابیدی؟ ‫- خوابم نمی‌بره.
‫- به چی فکر می‌کنی؟ ‫- می‌دونی به چی فکر می‌کنم.
‫- بهت گفتم توکل کن به خدا. ‫- تو خواب با کی حرف می‌زدی قمر؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- تو خواب داشتی با بکر حرف می‌زدی.
‫- همچین چیزی نبود! ‫- بود، خودم شنیدم.
‫قسم می‌خورم که همچین چیزی نبود.
‫- این موقع شب کیه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫ترسوندیمون بکر، چی شده؟
‫- می‌خوام یه چیزی بهت بگم. ‫- چه چیزی؟ نمی‌تونی تا صبح صبر کنی؟
‫معلومه بکر مسته یونس. ‫خواهش می‌کنم، برو ما آبروریزی نمی‌خوایم.
‫- برو تو قمر. ‫- تا بکر نره و تو هم باهام نیای نمیرم تو.
‫- چی می‌خوای بکر؟ ‫- می‌خوام از اینجا بری یونس.
‫هر چقدر پول بخوای بهت میدم.
‫هر مبلغی که بری قاهره یا سوئز یا اسماعیلیه ‫یه مغازه باز کنی و مثل پادشاه زندگی کنی.
‫- اگه قبول کنم؟ ‫- صبح پول رو بهت میدم.
‫برو لباس‌هامون رو جمع کن قمر، منم از بکر ‫پول می‌گیرم و اینجا رو براش خالی می‌کنم.
‫تنها، چون باید قمر رو طلاق بدی.
‫غلط کردی! این قرارمون بود؟
‫چه قراری؟ کی با هم قرار گذاشتین؟
‫رفتم ازش خواهش کنم که بذاره به حال خودمون باشیم، ‫وگرنه باهات میرم و اسکندریه رو براش میذاریم.
‫- بدون اینکه من بدونم رفتی دیدنش؟ ‫- اشتباه کردم!
‫اگه بخوای بزنیش دستت رو می‌شکنم، ‫و اگه این کار رو بکنی مثل قبل می‌زنمت.
‫- قمر زن منه بکر. ‫- نه برای من.
‫اگه نری جیغ می‌زنم و مردم رو خبر می‌کنم!
‫عیبه بکر.
‫جلوی پسر دعوا نکنین.
‫فقط به خاطر پسرت علی می‌ذارم بری.
‫ولی باید طلاقش بدی یونس.
‫چی آوردت اینجا پسر؟
‫قسم می‌خورم اگه یه بار دیگه ‫بیای اینجا خونت رو می‌ریزم.
‫برو.
‫ببخشید.
‫می‌خوام مردی که تعقیبمون می‌کنه رو بکشم.
‫ولی نمی‌دونیم از طرف مارکوئه یا نه.
‫میاریمش اینجا و مجبورش می‌کنیم به همه‌چی ‫اعتراف کنه، اگه از اونا باشه می‌کشیمش.
‫- باشه. ‫- و یه چیز دیگه هم ازت می‌خوام،
‫- می‌خوام یونس رو دست بسته بیاری. ‫- برای چی می‌خوایش؟
‫این پول رو بگیر و از اسکندریه برو ‫و قمر رو طلاق بده.
‫- وقتت رو تلف نکن بکر. ‫- این تویی که داری وقت تلف می‌کنی پسر عمو،
‫چون کاری که بهت میگم رو انجام نمیدی.
‫مردا پسرت رو می‌برن یه گشتی لب دریا، ‫تو هم بعدش میری.
‫- و بعدش با قمر ازدواج می‌کنم. ‫- قمر بعد کاری که می‌کنی راضی می‌شه؟
‫کی بهش میگه؟
‫حتی اگه شک هم بکنه، شکش مانع من نمی‌شه.
‫و من بهش وقت لازم رو میدم، ‫تا دوباره برگرده پیشم.
‫تو که می‌دونی کی رو دوست ‫داره یونس. خوب فکر کن.
‫به موضوع فکر کردی یونس؟
‫کمکت می‌کنم فکر کنی، ‫چون انگار خوب منو نمی‌شناسی.
‫این مرد خوش‌تیپ رو می‌بینی؟ ‫یه باند فرستادنش که کارام رو زیر نظر بگیره.
‫احمق‌هایی مثل تو، نمی‌دونن با کی طرفن.
‫فردا با کارت شناساییت میرم قمر رو طلاق میدم، ‫و برگه طلاق رو می‌گیرم تا قباله صادر بشه.
‫با اون میرم پیش قمر و ‫وقتی پیششی بهت زنگ می‌زنم.
‫و تو بهش میگی که طلاقش دادی و رفتی.
‫و بحر میره پسرت رو از مهد کودک می‌گیره ‫بعد از اینکه مادرش باهاش خداحافظی کنه.
‫میاد پیشت که باهاش خداحافظی ‫کنی و بهش بگی داری مسافرت میری.
‫و اگه پسر از حرفات چیزی بفهمه،
‫نه تو برمی‌گردی نه پسر.
‫و هر کاری که بخوام ‫می‌کنم، ولی بدون تو و پسرت.
‫و بهش میگم که پسر رو با خودت بردی.
‫ولی اگه حرفم رو گوش ‫کنی و کاری که گفتم رو بکنی،
‫پسر رو برمی‌گردونم پیش مادرش،
‫و تو راه خودت رو می‌ری.
‫باشه پسر عمو؟
‫بگو باشه.
‫باشه.
‫همه جا دنبالش گشتیم.
‫رفتم خونه خاله‌ها و دایی‌هاش و دوستاش،
‫کلانتری‌ها و بیمارستان‌ها، ‫هیچ اثری ازش نیست.
‫یونس کجاست حاج علی؟ ‫چطور می‌تونی اینقدر آروم بشینی؟
‫فراموشش کردی؟ مگه سال‌ها غم مغازه رو نخورد؟
‫- اینه جوابش؟ ‫- عیبه قمر، این درست نیست.
‫- کسی که نیست حتماً دلیلی داره. ‫- ولش کن جابر بذار هر چی می‌خواد بگه.
‫حق داره هر چی می‌خواد بگه.
‫- همه‌چی تموم شد. ‫- عاقد قبول نکرد؟
‫چرا قبول نکنه؟ قباله درسته ‫و کارت شناساییش اصله.
‫بریم آقایون.
‫چی شده قمر؟ چرا صدات بلنده؟
‫صدای بلند؟ هنوز صدای بلندم رو نشنیدی. ‫الان نشونت میدم.
‫- شوهر من کجاست، بابای بچه‌م؟ ‫- شوهرت ولت کرد، در ازای پول طلاقت داد.
‫- پول رو انتخاب کرد و رفت. ‫- قمر با پول خریده نمی‌شه.
‫- قباله طلاق رو با پست برات می‌فرسته. ‫- دروغ میگی!
‫- شما حاضر بودید؟ ‫- بله، حاضر بودیم آقا بکر.
‫- بهش بگید. ‫- همینطوره خانم قمر.
‫استاد یونس پول رو گرفت، ‫و جلوی ما طلاق بی‌برگشت دادت.
‫و بهمون گفت که می‌خواد مسافرت بره ‫و قباله طلاق رو با پست می‌فرسته.
‫و این گواهی عاقده که طلاقت داده.
‫باور نمی‌کنم، اگه می‌خواست این ‫کار رو بکنه جلوی خودم می‌کرد.
‫نمی‌خواست برگرده خونه، ‫بهش گفتم بگیم تو بیای قبول نکرد.
‫حاج علی چی؟ اونم قبول نکرد.
‫گفت جرئت نمی‌کنه جلوی شما طلاقت بده.
‫با این حال، گوشی رو بده به من.
‫یادت نره اسلحه رو پسرت نشونه رفته.
‫- سلام یونس. ‫- یونس!
‫- منو به پول فروختی؟ ‫- آره قمر، علی پیش منه و برمی‌گرده پیشت.
‫این حرف‌ها رو باور می‌کنی عمو علی؟
‫- گولش رو خوردی؟ ‫- چطور گولش رو بخورم دخترم؟
‫همه‌مون شنیدیم چی گفت.
‫- برگرد خونه‌ت قمر. ‫- به زور نمی‌تونی منو بگیری بکر.
‫برگرد خونه‌ت!
‫علی کجاست؟
‫- داره میاد اینجا بابا. ‫- چیکار کردی با پسر عموت بکر؟
‫همونطور که شنیدی بابا، یه مبلغ زیاد گرفت.
‫پست فطرته، تو اینو می‌دونی. اگه پست ‫فطرت نبود همه این کارها رو با ما نمی‌کرد.
‫اینجوری انتقامم رو ازت گرفتم یونس.
‫نگران نباش، مراقب پسرت هستم، ‫بعد یه مدت می‌ذارم بیای ببینیش.
‫ولی قسم به عشقم به قمر،
‫اگه بدون اجازه من پات ‫رو بذاری تو این منطقه،
‫یا سعی کنی به قمر بگی چی شده،
‫کاری که قبلاً درباره‌ش حرف زدیم رو می‌کنم.
‫حتی اگه کار به جایی ‫برسه که با قمر ازدواج نکنم.
‫مهم اینه که دیگه برنگرده پیش تو. فهمیدی؟
‫- فهمیدم بکر. ‫- حتماً یه خبری هست.
‫حتماً بکر یونس رو ترسونده و تهدیدش کرده.
‫برگرد خونه‌ت دخترم. برو.
‫- با چی تهدیدش کرده؟ ‫- تموم شد جابر.
‫تموم شد.
‫منو ببخش مرسی.
‫منو ببخش داداش.
‫به امان خدا.
‫چه دردی.
‫زمونه شکستت داد حاجی.
‫زمونه نه پسرم، یه باد خارجی.
‫اومده تا همه رو تو مسیرش شکست بده.
‫و همه‌مون رو انداخت زمین.
‫خدا رحمتت کنه بدریه.
‫اگه زنده بودی پسرت ‫این کار رو با من نمی‌کرد.
‫مرده‌ها مشکلت رو حل نمی‌کنن اسکندریه‌ای.
‫- منظورت چیه جابر؟ ‫- پسرت مواد مخدر بین جوونای انفوشی پخش می‌کنه.
‫خراب کردن خونه‌ها ‫و مغازه‌هایی که از کار افتادن بس نبود،
‫و استادکارهایی که ورشکست شدن ‫و رفتن پیشش کارگری و چماق‌داری،
‫بلکه بدتر از اون داره با مغز ‫جوونا و بچه‌ها بازی می‌کنه.
‫کارش به اینجا رسیده؟
‫فکر می‌کردم آدم عاقلی‌ام،
‫و همه‌ش به خودم می‌بالیدم که هیچکس ‫نمی‌تونه زندگی‌ای که دوست دارم رو خراب کنه.
‫و حالا جلوی پسرم ضعیف و ناتوانم.
‫پسری که داره گوشتم رو می‌خوره ‫و مثل موریانه استخونام رو می‌جوه.
‫امشب همه‌چی باید تموم بشه ذکی.
‫بذارش برای فردا، خیلی هروئین زدی!
‫- بالاخره حق به حقدار می‌رسه قمر. ‫- من از وقتی باهاش ازدواج کردم مال یونسم.
‫نیومدم درباره گذشته حرف بزنم ‫و دوباره بهت بگم که اون تو رو از من دزدید.
‫- یونس طلاقت داد، یکی که میشنوه فکر می‌کنه دوستش داری. ‫- اون شوهرمه.
‫من از روزی که به دنیا ‫اومدی شوهرت و مردت بودم!
‫اگه سینه‌ت رو بشکافی منو توش پیدا می‌کنی!
‫به چشمام نگاه کن.
‫نگاه کردم، امیدوارم تو هم بتونی ‫به چشمام نگاه کنی.
‫به هیچکس جز تو نگاه نکردم.
‫و یک لحظه هم از چشمام دور نشدی.
‫تو چشمام چی می‌بینی؟
‫تصویر خودم رو.
‫بکر فقط تو چشمات نیست.
‫بکر تو عقل و قلب و خونته.
‫یونس رو نمی‌بینی؟
‫مگه بهت نگفتم نیا اینجا؟
‫و چطور راهش دادی تو خونه؟
‫جلوی من راه بیفت. بجنب!
‫برگرد همونجایی که اومدی.
‫خودت رو بنداز تو دریا یا سوار هر قایقی شو ‫که از کل اسکندریه دورت کنه.
‫اون دوران تموم شد بابا.
‫برگشتم که بمونم و هر چی ‫ازش محرومم کردی رو بگیرم.
‫- همه‌چی مال من می‌شه. ‫- اون وقتی که من بمیرم عزیزم.
‫استراحت کن حاج علی.
‫استراحت کن و دیگه غصه نخور، ‫برگرد به رقص با چاقوها تو عروسی.
‫دنیا رو بسپار به کسی که ‫می‌تونه توش زندگی کنه.
‫تنها کاری که می‌تونی بکنی تماشاشه.
‫چته علی؟
‫دوران تو تموم شده؟
‫کیه؟
‫- کیه؟ ‫- منم بکر.
‫- مقبوله کجاست؟ ‫- از اذان عشا خوابیده.
‫چرا این موقع شب اومدی بکر؟
‫باور می‌کنی اگه بگم جایی پیدا نکردم ‫که کسی ازم متنفر نباشه جز اینجا؟
‫- برات قهوه درست می‌کنم از مستی دربیای. ‫- بشین.
‫بشین.
‫بعد از اینکه یونس ده سال ‫منو از بابام محروم کرد،
‫- به نظر میاد نمی‌خواد بمونم. ‫- نگرانته بکر.
‫و فکر می‌کنه داری تو یه راه بی‌فایده ‫که از اول باختی می‌جنگی.
‫قمر باهات ازدواج نمی‌کنه، و اتفاقی که با یونس افتاد ‫همیشه بین تو و اون مانع می‌مونه. فراموشش کن بکر.
‫- و نگو که نمی‌تونی. ‫- پس چرا تو منو فراموش نکردی؟
‫چون از بچگی عاشقت بودم.
‫و نخواستم هیچ مرد دیگه‌ای جز تو رو ببینم.
‫تو برام مثل برادری، و من تو ‫رو فقط خواهر کوچیکم می‌بینم.
‫- داری توهم می‌زنی. ‫- من توهم نمی‌زنم بکر.
‫این تویی که توهم می‌زنی قمر هنوز دوستت داره، ‫و می‌خواد برگرده پیشت و باهات ازدواج کنه.
‫و این به خاطر عشق نیست، چون غرورت رو جریحه‌دار ‫می‌کنه که یه مرد دیگه رو به تو ترجیح میده.
‫و اگه برگردی و ببینی که التماست می‌کنه که ‫طلاقش رو از یونس بگیری تا باهات ازدواج کنه،
‫ردش می‌کردی و می‌گفتی ‫که زن یکی دیگه رو نمی‌گیری.
‫و بذار یه چیز دیگه هم بهت بگم، ‫اگه برگردی و ببینی بهت اهمیت نمیدم
‫هر کاری می‌کنی که عاشقت بشم.
‫چون نباید دختری باشه که بهت اهمیت نده.
‫تو احمق و خودخواهی بکر!
‫منو ببخش.
‫منو ببخش و ناراحت نشو ازم.
‫داری چیکار می‌کنی بکر؟
‫تو مستی بکر، برو عقب!
‫چی شده؟
‫این چیه؟
‫کی بیدار شدی؟
‫وای بر من!
‫منو ببخش حاجی.
‫می‌تونی راز نگه‌دار باشی مقبوله؟
‫- تا وقتی بمیرم. ‫- منو ببخش عزیزم.
‫امانت پدرت رو حفظ نکردم.
‫بعد از یه مدت کوتاه، ‫امانت گردن تو می‌افته.
‫- گلی که یادش می‌کنی. ‫- له شد یورگو.
‫منو ببخش.
‫ممنون پسرم.
‫سلام بابا. بیا تو.
‫می‌خوام برات توضیح ‫بدم چی شد، به خودم نبودم.
‫مست بودم، هروئین زده بودم.
‫خیلی زیاد مصرف کردم. ‫بیدار شدم یادم نبود چرا رفتم اونجا.
‫- باهاش ازدواج می‌کنی بکر. ‫- نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫نمی‌تونم بابا، ‫بهت گفتم که به خودم نبودم.
‫و مجبورش نکردم به هیچی، ‫اول مقاومت کرد بعد خودش خواست.
‫فکر می‌کردم مثل هر خارجی دیگه‌ای، ‫غیرممکنه تو این سن باکره باشه.
‫هیچوقت تو بوکس روت شرط نبستم،
‫ولی الان، روی آخرین ‫امیدم به اخلاقت شرط می‌بندم.
‫اخلاقی که بکر قدیمی نجیب داشت.
‫می‌دونم که زندگی لکه‌دارت کرده همونطور ‫که خیلی چیزای اطرافمون رو لکه‌دار کرده.
‫مبادا خودت رو تسلیم کثافت زندگی کنی، ‫چون وقتی بخوای دوباره پاک بشی نمی‌تونی.
‫و بقیه عمرت رو کثیف می‌مونی.
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫برام مهم نیست به خودت بودی یا نه، ‫باید باهاش ازدواج کنی.
‫- باید آبروداریش کنیم. ‫- آبروداری؟ اون دوره گذشت.
‫دیگه کسی به این حرف‌ها اهمیت نمیده، ‫شده یه چیز عادی.
‫برای تو اینطوره!
‫تو و بی‌شرف‌هایی مثل خودت!
‫ولی تو انفوشی ‫و تو اسکندریه‌ای که من می‌شناسم،
‫واسه حرفی که می‌زنی آدم می‌کشن.
‫به خودت بودی بکر.
‫و می‌دونی که تنها کسی بود ‫که مغازه پدرش رو بهت نفروخت.
‫نتونستی مثل بقیه روش مسلط بشی.
‫این دختر مسئولیتشه با ‫منه. و امانته گردن من.
‫- باید اشتباهت رو درست کنی. ‫- گوش کن بکر.
‫هر کی رو پدرت خوشش ‫می‌اومد باهاش ازدواج می‌کرد.
‫منظورم اینه که هیچوقت با هیچ زنی ‫رابطه جنسی بدون ازدواج نداشت.
‫و حالا تو نمیای که آبروی پاکش رو ببری.
‫به تو چه ربطی داره؟ برو تو!
‫برو تو مقبوله.
‫خوب فکر کن بکر.
‫چون جوابت همه‌چیز رو مشخص می‌کنه.
‫و اگه قبول نکنی،
‫قسم می‌خورم که زندگی‌ای که داری رو ‫نابود می‌کنم.
‫و می‌بینیم کی پیروز می‌شه بکر.
‫خوب خوابیدی ‫یا به قهوه نیاز داری؟
‫تو کی هستی؟ چطور اومدی اینجا؟
‫مهم نیست. ‫باید کیفی که دزدیدی رو برگردونی.
‫قوانین مارکوس رو می‌دونی، ‫و هیچ استثنایی برات قائل نمی‌شه.
‫الماس‌ها رو برگردون ‫وگرنه تو و خانواده‌ت رو تعقیب می‌کنیم.
‫به مارکو بگو ‫که قوانین جدیدی هست.
‫قوانین بکر.
‫نزدیک بود بمیرم وقتی از همه اونایی ‫که بهش خیانت کردن محافظتش می‌کردم.
‫این قیمتشه.
‫باشه، این انتخاب خودته. ‫24 ساعت وقت داری که با مارکو تماس بگیری.
‫و بعد از اون، دیگه دست من نیست.
‫خداحافظ.
‫این چطور اتفاق افتاد؟ ‫و چرا هنوز دزدگیر رو فعال نکردیم؟
‫مهندس رو آوردم ولی نتونست نصبش کنه.
‫چطور؟ فردا با بزرگترین شرکت ‫برای نصب این دستگاه قرارداد ببند.
‫و نگهبانی رو تقویت کن، ‫و شما، بیشتر تمرکز کنید!
‫چت شده؟ این سومین باره ‫که داری بالا میاری!
‫وای بر من!
‫یعنی این...؟
‫بکر!
‫حالت چطوره بابا؟
‫- بیا تو. ‫- بیا، کارت دارم.
‫- بیا تو. ‫- بیا، کارت دارم!
‫جای فکر کردن نیست، دختره حامله‌ست.
‫و فردا انشاالله باهاش ازدواج می‌کنی.
‫ورودی‌ها رو محافظت کنید!
‫به نظر میاد هیچکس ‫زنده از اینجا بیرون نمیره.
‫بکر.
‫خدا رو شکر، حالت خوبه؟
‫من خوبم.
‫ذکی!
‫اینجوری دینم رو بهت ادا کردم.
‫یه بار تو از مرگ نجاتم ‫دادی، یه بار من تو رو.
‫ولی تو نجاتم دادی و نمردی.
‫و من نجاتت دادم ولی ‫به نظر میاد دارم می‌میرم.
‫نمیر ذکی!
‫به جز تو کسی رو ندارم.
‫وایستا!
‫داستان ما تموم شد رفیق.
‫تموم شد.
‫ذکی!
‫وایسید!
‫شما با بکر اسکندریه‌ای هستید!
‫- کجا میره؟ ‫- به نظر میاد داره میره زیرزمین.
‫- تو این زیرزمین چی هست؟ ‫- هیچکس نمی‌دونه، هیچکس جز خودش نمیره توش.
‫پول‌های تو این کیف رو بردارید ‫و مساوی بین خودتون تقسیم کنید.
‫و کارت شناسایی کسایی که مردن ‫رو بردار و آدرسشون رو پیدا کن،
‫و این پول رو مساوی بین ‫خانواده‌هاشون تقسیم کن.
‫و قبل از اینکه پلیس بیاد غیب شید. ‫من میرم با بابام خداحافظی کنم و برم.
‫مراقب خودتون باشید.
‫باشه.
‫- کیه؟ ‫- باز کن قمر، منم بکر.
‫- چی می‌خوای بکر؟ ‫- یه‌کم باهات حرف می‌زنم و میرم.
‫- بذار برای صبح. ‫- باز کن وگرنه در رو می‌شکنم و آبروریزی می‌کنم!
‫- چته بکر؟ چی شده؟
‫اومدم بگم حق با تو بود قمر.
‫این سرنوشت ماست. من دارم میرم.
‫- اگه می‌خوای... ‫- مواظب باش بکر!
‫برو کنار یونس، ولش کن!
‫- ولش کن یونس! ‫- برو کنار قمر!
‫کمک!
‫ولش کن یونس! ولش کن بکر!
‫ولش کن بکر! ولش کن یونس!
‫- همدیگه رو ول کنید! ‫- برو کنار دختر! ولش کن پسر!
‫ولش کن پسر! می‌خواین همدیگه رو بکشید؟
‫- ولش کن!...
‫یونس!
‫- چاقو رو بنداز پسر! ‫- نمیندازم بابا!
‫چاقو رو بنداز، مگه کاری ‫که می‌خواستی رو نکردی؟
‫- بذار بکشمش بابا! ‫- چاقو رو بنداز پسر!
‫- نمیندازم. ‫- چاقو رو بنداز بکر!
‫- نمیندازم.
‫بزرگ شدی.
‫علی اسکندریه‌ای بزرگ شد.
‫کاش وقتی این رو بهم گفتی باور می‌کردم بکر.
‫از حرفم تعجب نکن پسرم.
‫می‌خواستم چاقو رو تو قلبت فرو کنم ‫تا از تو و شرت خلاص بشم ولی اشتباه کردم.
‫اشتباه کردم و تو قلب خودم فرو کردم.
‫چون تو قلب منی بکر.
‫تو قلب منی پسرم.
‫منتظرت بودم، و گفتم میای و ‫میراثت رو می‌گیری و بزرگش می‌کنی.
‫ولی خرابش کردی و با خودش ‫آدم‌ها رو هم خراب کردی.
‫نمی‌دونستم وقتی برگردی خودت رو به ‫دردسر میندازی و منو هم باهات میندازی.
‫ولی همه‌چی تموم شد.
‫این پایانه.
‫و پدرت هم باهاش تموم شد.
‫همه‌چی تموم شد.
‫نه بابا.
‫کار اسکندریه‌ای هنوز تموم نشده.
‫این عقدنامه ازدواج من با ایلیناست.
‫دو تا شاهد امضاش کردن.
‫اومدم قبل از رفتنم بهت بدمش.
‫چون وقت ندارم باهاش عقد کنم.
‫منو ببخش بابا.
‫نتونستم مثل تو باشم.
‫چاقو رو محکم بگیر بابا.
‫محکم بگیرش چون من نمی‌تونم بگیرمش.
‫چون یه چیزه، نه دو روی یه چیز.
« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]