« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]
‫حالت چطوره عزیزم؟
‫یه کم ناخوشم.
‫ولی خب، اشکالی نداره.
‫و تو؟
‫منم خوبم.
‫حال دخترمون چطوره؟
‫نمیشه از سر کار مرخصی بگیری؟
‫کی میای ببینیش؟
‫شاید الان نشه.
‫ما یه مهلت تحویل بزرگ برای جام جهانی داریم.
‫همینطور، من فقط هفت هشت ‫ماهه که اینجا شروع به کار کردم.
‫بذار ببینم.
‫چرا داره گریه می‌کنه؟
‫شاید گرسنشه.
‫عزیزم،
‫اسم دخترمونو چی\nبذاریم؟
‫آشا.
‫اسمش رو آشا بذارید.
‫و...
‫کشیش برای مراسم نام‌گذاری\nداره میاد؟
‫چون تو خارج کار می‌کنی،
‫او قبول کرده که بیاید.
‫الو، الو!
‫الو!
‫چمـدان قرمـز
‫- یه پاکت سیگار، لطفا. ‫- یه فنجون چای هم می خوای؟
‫بله، لطفاً.
‫خداوند مرد را گرفت و
‫*خداوند او را در باغ عدن گذاشت تا ‫در آن کار کند و از آن مراقبت نماید.*
‫*و خداوند به مرد فرمان داد*
‫. ‫شما آزاد هستید که بخورید
‫از هر درختی تو باغ می‌تونی بخوری
‫اما نبايد از درخت شناختِ نيك و بد بخورى
‫چون ازش بخوری
‫مطمئنا خواهید مرد.
‫خداوند گفت...
‫سلام.
‫باشه، دارم میام.
‫حتی نمیتونم از یه فنجون چای\nلذت ببرم.
‫نشونه‌ی سعادته؟
‫من رفتم.
‫مسافرانی که از فرودگاه ‫بین‌المللی تیانا به دوحه سفر می‌کنند
‫با هواپیمایی نپال، شماره پرواز ۷۷۳
‫لطفاً به گیت شماره ۲ بروید.
‫حالت چطوره؟
‫محموله‌ت با اولین پرواز از قطر رسید.
‫- یه لحظه صبر کن. الان برمی‌گردم. ‫- باشه.
‫این چمدون با بار اومد.
‫میذارمش عقب.
‫- باشه. ‫- سفر بی خطر!
‫ده لیتر، لطفا.
‫- ممنون. ‫- خداحافظ!
‫به برنامه دوباره خوش اومدید. ‫بعد از آهنگ\nبی‌نظیر جهلکمن
‫هنوز چند تا داستان واقعی ‫مرموز\nدیگه هم برای گفتن داریم.
‫فکر کنم یه نفر پشت خط داریم.
‫الو، شما؟ اسمتون چیه؟\n اهل کجایید؟
‫ناماسته، من کومار هستم، از ناگارکوت.
‫- خوش اومدی به برنامه، کومار. ‫- ممنون.
‫کومار، یه داستان واقعی عجیب ‫داری که بخوای تعریف کنی؟
‫آره، یه اتفاق کوچیک دارم که تعریف کنم.
‫داشتم امروز صبح میومدم\nدفتر...
‫تو راه رفتن به اداره، توی ترافیک نزدیک فرودگاه گیر ‫کرده بودم، برای همین داشتم اطراف رو نگاه می‌کردم.
‫یه مرد عجیب‌غریبه رو ‫توی ایستگاه اتوبوس دیدم.
‫اون لباس یه کارگر تو قطر رو پوشیده بود
‫داشت یه چمدون کوچیک رو دنبال خودش میکشید.
‫چمدونش به یه دست‌انداز خورد و باز شد.
‫هول شد وسایلاشو جمع کنه و بذاره سر جاش.
‫داشت همینطور که چمدونشو ‫می‌بست اطرافش رو نگاه می‌کرد.
‫درست در همان لحظه، ‫چشم‌هایمان به هم گره خورد.
‫دقیقاً ندیدم چی برداشت و گذاشت سر جاش.
‫ولی یه نگاه دزدکی به داخلش ‫انداختم قبل از اینکه ببندتش.
‫باعث تعجبم شد که چمدون خالی بود.
‫وقتی چشم تو چشم شدیم، ‫یه حس غریبی بهم دست داد.
‫احساس سرما درونم حس کردم.
‫چشماش خسته به نظر می‌رسید
‫و صورتش بی‌روح بود.
‫کومار، کی این اتفاق\nافتاد؟ گفتی امروز؟
‫آره، مال امروزه.
‫همینطور که رد می‌شدم، برگشتم ‫که دوباره یه نگاهی بهش بندازم
‫ولی اون دیگه اونجا نبود
‫او ناپدید شده بود.
‫ولی من...
‫ثبت نام خودرو:\nBA. 8 CHA. 4125
‫وقت یه استراحت کوتاه ‫تبلیغاتیه، لطفا با ما بمونید.
‫هنوز داستان‌های واقعی جالب‌تری ‫برای به اشتراک گذاشتن داریم.
‫تقریباً دهکده خالیه، چون مردم ‫محل دارن مهاجرت می‌کنن.
‫بیابان‌زایی به‌دلیل تغییرات ‫آب‌وهوایی بیداد می‌کند
‫که باعث شده مردم محلی ‫از ریشه هاشون کنده بشن.
‫خیلی از سکونتگاه‌ها در موستانگ ‫بالا هم سرنوشتی مشابه ده دارن.
‫پس، اهالی روستاهای دیگه ‫هم دارن دسته جمعی میرن.
‫به دلیل محدودیت های ‫سیاسی، مالی و زیست محیطی،
‫هزاران جوان نپالی مجبور به مهاجرت هستند.
‫در حال حاضر، بیشتر\nاز یک میلیون نپالی
‫فقط در خاورمیانه، بیشتر از یک ‫میلیون نفر مشغول به کار هستند.
‫کجا داری میری؟
‫دور؟
‫اگه کمک خواستی،
‫اگه کمکی خواستی، خبرم کن.
‫خونه‌م همین نزدیکیاست.
‫رد شو.
‫فاصله دهکده بیول چقدره؟
‫خیلی دوره.
‫اطراف
‫مطمئناً ۴ تا ۵ ساعت
‫چرا امشب اینجا استراحت نمیکنی؟
‫جاده چطوره؟
‫افتضاحه.
‫جاده نپالی.
‫شب‌ها حتی بدتر هم میشه.
‫اگه با من موافقی.
‫اینجا بمون.
‫اگه فردا خیلی زود بری
‫اینجوری برات راحت تره.
‫امکانش هست یه چیزی گیر بیارم بخورم؟
‫چیز زیادی برای عرضه ندارم.
‫من یه کم موموی مونده دارم.
‫یه مقدار مومو مونده.
‫بیارمشون؟
‫ممنونم.
‫حس بدی دارم
‫سرو کردن موموهای سرد.
‫نمی‌تونستم برات گرمشون کنم.
‫به هر حال، من اونقدرها هم گرسنه نیستم.
‫عیب نداره.
‫اگه کارت تمومه، بقیشو میتونم بردارم؟
‫باشه.
‫مومو خیلی خوبه.
‫نمیشه حرومش کرد.
‫چرا اینقدر عجله داری؟
‫چرا ماشينتو نمياری همين دور و ور پارك كنی؟
‫نه، اشکالی نداره. ‫نمیخوام مزاحم بشم.
‫نگران نباش.
‫.راحت باش
‫فقط کافیه ماشینتو حرکت ‫بدی و یه کم نزدیکتر پارک کنی.
‫باشه.
‫مشروب می‌خوری؟
‫یه کم؟
‫آره، فقط یه کم.
‫میخورم پس.
‫بخور داداش.
‫فکر کنم
‫من واقعاً بدشانسم.
‫باید اونجا توی جنگ میمردم.
‫بهت خیانت شد.
‫باید تو جنگل جامو-کشمیر میمردم.
‫حداقل از این بدشانسی درمیرفتم.
‫چه داستان غمگینی.
‫اگر اشکالی نداره
‫چرا داستان خودت رو هم تعریف نمیکنی؟
‫البته اگر دوست داری.
‫چی بگم؟
‫خوششانسم یا بدشانس؟
‫مائویست‌ها معلممون رو از ‫کلاس کشیدن بیرون و بردند.
‫با شال خودش به درخت نزدیک بستندش
‫بعد
‫چندین بار چاقوش زدن.
‫انگار اینا کافی نبود، تو سرش شلیک کردن.
‫همون روز از روستا فرار کردم.
‫همتون باید خوب درس بخونین.
‫آخرین حرفای معلمم یادمه.
‫اما کی میدونست
‫اون آخرین روزم تو مدرسه خواهد بود.
‫۱۷ ژانویه ۲۰۰۳.
‫بعدش
‫اومدم کاتماندو و کلی سختی کشیدم.
‫نمیدونی چکارا نکردم که زنده بمونم.
‫پس تو واقعاً خوششانسی.
‫خوششانس
‫و من؟
‫حداقل تو سالمی.
‫همه اینقدر خوششانس نیستن.
‫شاید راست میگی.
‫بعضی وقتا بی‌شانسی هم میتونه شانس بیاره.
‫بعدش شروع کردم به حمل جعبه‌ها.
‫فکر کنم هر کاری کردم که زنده بمونم.
‫به نظرم تو شجاعی.
‫از کاتماندو
‫این جعبه رو آوردی.
‫تنهایی.
‫خیلی شجاعی.
‫هرچقدرم سخت باشه
‫یکی باید انجامش بده.
‫این همه آدم...
‫چطور مردن؟
‫نمیدونم.
‫فقط یه جعبه چوبی میبینم.
‫فقط میدونم جعبه‌ها از کجا اومدن.
‫رو جعبه نوشته.
‫و این همه‌چیزیه که میدونم.
‫دولت ما مسئول مرگ این همه جوونه.
‫دولت کجاست؟
‫کجاست؟
‫آیا اصلاً دولتی برای فقرا و ‫مظلومان این کشور وجود داره؟
‫تو این شغل چه چیزایی رو باید ببینیم؟
‫بیخیال حالا.
‫اما یه چیز قطعیه.
‫از وقتی حمل جعبه‌ها رو شروع کردم
‫فقط امیدوارم هیچ نپالی‌ای ‫تو خاک خارج نمیره.
‫اما چیکار میتونیم بکنیم؟
‫چیکار باید بکنیم؟
‫این سیاستمدارای کثیف هیچوقت عوض نمیشن.
‫این کشور برای جوونا نیست.
‫توی این کشور،
‫جوونا آینده‌ای ندارن.
‫خیلی غمگینه.
‫اگه همینجوری پیش بره
‫دیگه جوونی تو نپال نمیمونه.
‫میتونی تصور کنی
‫۴-۵ شرکت هر روز جعبه حمل میکنن.
‫بدون توقف.
‫وقتی از یه باربری برمی‌گردم، ‫یه جعبه دیگه منتظرمه.
‫این ماه
‫با احتساب این یکی
‫۲۱ تا جعبه حمل کردم.
‫اگه همینجوری پیش بره
‫این کشور کاملاً خالی میشه.
‫دیگه نپالی وجود نداره.
‫بازم میخوری؟
‫نه، نه، امروز همین بسشه.
‫فردا صبح زود باید برم.
‫اشکالی نداره.
‫من یه کم دیگه میخورم.
‫من نه حال دارم نه آینده.
‫لطفاً قبول کن.
‫نه. بذارش سر جاش.
‫لطفاً بگیر.
‫نه، همینجا بذار.
‫جایی که الان هستم
‫دیگه بهش نیاز ندارم.
‫ممنون از لطفت.
‫سلامت میدم.
‫این کمترین کاریه که میتونم برات بکنم.
‫میتونی تو خونه بخوابی.
‫-نه،نه. ‫-ماشینت اینجا در امنه.
‫نه ممنون، باید به پروتکل پایبند باشم.
‫برام عادیه. تو ماشین میخوابم.
‫فردا صبح زود میرم.
‫شاید دیگه نبینمت
‫اما موقع برگشت به کاتماندو میام دنبالت.
‫مرسی. خداحافظ.
‫کیه؟
‫منم. لطفاً در رو باز کن.
‫دهنه؟
‫آره عزیزم.
‫دخترمون.
‫آشا...
‫بذار برات غذا درست کنم.
‫نه، لازم نیست.
‫گرسنه نیستم.
‫خیلی تشنمه، فقط یه کم آب بده.
‫واقعاً چیزی نمیخوری؟
‫گرسنه نیستم.
‫خیلی خسته‌ام.
‫حالا میخوام استراحت کنم.
‫بیول - ۳۰ کیلومتر
‫-ببخشید! ‫-بله؟
‫خونه ده بهادر بی کی چطور برم؟
‫مستقیم برو، بپیچ چپ، همون پشته.
‫-همون بالا؟ ‫-آره.
‫اینجا خونه ده بهادر بی کیه؟
‫آره. من همسرشم.
‫از کاتماندو تماس نگرفتند؟
‫نه، هیچ تماسی نگرفتم.
‫چرا؟
‫کسی دیگه خونه هست؟
‫یه لحظه.
‫کسی دیگه خونه هست؟
‫یه امضا میخوام. ‫امضای ایشون.
‫-ببخشید! ‫-بله؟
‫اینجا قبلاً یه چایخونه نبود؟
‫آره، قبلاً چایخونه بود.
‫اما صاحبش چند ماه پیش خودش ‫رو از همون درخت اونجا دار زد.
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Tv::.