‫اگه خانم ایزابلا قراره خونه‌ی کشیش رو ترک کنه،
‫من مصمم‌ هستم که مطمئن بشم ‫پیش خواهرهاش ساکن میشه.
‫- ممنون. ‫- بت و آقای لیدردیل؟
‫کاساندرا، اینجا بیماری هست.
‫خانم آستن، شما نباید اینجا باشی.
‫به نظر می‌اومد خیلی باهم صمیمی‌ان.
‫نامه‌ای از جین پیدا کردی؟
‫نه حتی یدونه.
‫آستن‌های همپشایر ‫دارن اولین طرح
‫بزرگ تعطیلاتشون رو شروع می‌کنن.
‫آقای هنری هابدی.
‫باعث افتخارمه، خانم.
‫مطمئنم جرقه‌هایی بین شما رد و بدل شد.
‫اون رو کاملاً تحت نفوذ خودت درآوردی.
‫باید بفرستیم دنبال آقای لیدردیل.
‫آقای لیدردیل خیلی سرش شلوغه.
‫خودمون ازش پرستاری می‌کنیم.
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
‫نه... نه!
‫همه‌چی روبه راهه. باید استراحت کنی.
‫نامه‌ها... ‫تو باید...
‫ایزابلا، باید... باید...
‫هیچ نامه‌ای نیست، عزیزم.
‫استراحت کن.
‫نه.
‫نه، نه. تو نه.
‫کاساندرا، این دایناست ‫که داره پیشونیت رو خنک می‌کنه.
‫نه، تو نه.
‫- ایزابلا، باید نامه‌ها رو مخفی کنی. ‫- تب داره.
‫نمی‌دونه داره چی میگه.
‫نه.
‫کجان؟ تو باید...
‫- باید مخفی نگهشون داری. ‫- هیچ نامه‌ای نیست، عزیزم.
‫استراحت کن.
‫جین. به جین قول دادم.
‫تو باید... ‫باید نامه‌هارو مخفی کنی.
‫باید آروم باشی.
‫مخفیشون کن. ‫مخفیشون کن.
‫چیزی برای مخفی کردن نیست.
‫خواهر عزیزم! ‫در امانی، عزیزم.
‫نه!
‫کاساندرا...
‫ببین، من...
‫داره بدتر میشه، خانم ایزابلا.
‫ما رو به خاطرش سرزنش می‌کنه. ‫خدا نکنه.
‫می‌تونم الان برم و آقای لیدردیل رو بیارم.
‫نه، تبش زود قطع میشه.
‫علاوه براین، مطمئنم آقای لیدردیل و خواهرم
‫خیلی مشغول‌تر از این حرفان که مزاحمشون بشیم.
‫برو به اون خونه و ازشون یخ بگیر.
‫این موقع سال، حتماً زیاد دارن.
‫اوه!
مترجم: سپـهـر طـهـمـاسـبـی @SepSensiSubs :تلگرام
‫داینا؟
‫مشکلی پیش اومده؟
‫« خانم آستن » ‫« قسمت سوم »
‫ببین، کاساندرا.
‫داره آب میاره. ‫نه!
‫- نه، نه! ‫- کاساندرا.
‫باید...
‫داریم کمکت می‌کنیم.
‫چیزی نیست. ‫نه.
‫سرده. سرده.
‫سرده. کمکم کن!
‫- داریم کمکت می‌کنیم. ‫- کمکم کن، ایزابلا.
‫می‌دونم مریضه و متأسفم که اینو میگم،
‫ولی خودش باعثش شده،
‫رفته پیش خانم بت و ‫جنجال راه انداخته.
‫کافیه، داینا. ‫دیگه نمی‌خوام چیزی بشنوم.
‫مخلوط افیون رو بیار.
‫نه! ‫ما اینجاییم.
‫کاساندرا، ما اینجاییم.
‫داینا.
‫نه!
‫این یکی رو ببین. ‫شاید این یکی...
‫انگار برادرزاده‌تون صدف‌های قشنگ‌تری
‫- واسه‌ی مجموعه‌ش پیدا کرده، خانم آستن. ‫- یا شاید این یکی؟
‫ظاهراً که همین‌طوره، آقای هابدی.
‫سردرگمم که چطور می‌خوایم
‫این همه صدف رو ببریم خونه.
‫ببخشید اگه دخالت می‌کنم،
‫دختر دوست‌داشتنی‌ایه...
‫...اما یه غمی توی وجودش حس می‌کنم،
‫که برای همچین سنی عجیبه.
‫زمانی که خیلی کوچیک بود ‫مادرش رو از دست داد.
‫فکرمی‌کنم، هنوز زخمش تازه‌ست.
‫بله، از دست دادن پدر یا مادر ‫اون هم توی این سن،
‫به شدت دشواره.
‫مادرتون از فقدان شما هم برامون گفت.
‫واقعاً متأسفم.
‫بله... پدرم مرد فوق‌العاده‌ای بود.
‫مادرم بعد از اون خیلی براش سخت بود
‫که توی خونه‌ی پدری بمونه،
‫برای همین، زندگیمون همیشه درحرکت بوده.
‫اما امیدوارم که به زودی ‫به اونجا برگردم.
‫اون خونه کجاست؟
‫داربی‌شر.
‫فکر به داربی‌شر خوشحالتون می‌کنه؟
‫نه، اصلاً.
‫نه.
‫به نظر خواهرم اونجا یه مکان نسبتاً بی‌نقصه...
‫البته همپشایر هم همینطوره، ‫اما شروپشایر هرگز.
‫از سوزان دارم لذت می‌برم.
‫خواهر عزیز، باید بگم، آقای ثورپ
‫خیلی آدم بی‌شرمیه.
‫اگه اهل آکسفورده، خوشحالم که به اونجا نرفتم.
‫ببینم جرأتش رو داره به کشتی من بیاد.
‫فوراً می‌زنیمش به دکل کشتی.
‫هیچ‌وقت سوار کشتیت نمی‌شد!
‫آقای جان ثورپ نه دل این کار رو داره ‫نه عقلشو.
‫شما ملوان‌ها بهترین‌ها هستین.
‫با این حال، هیچ‌کدوم از زنان قهرمان داستانت
‫یه برادر ملوان خوش‌تیپ نداشتن.
‫اوه، فرانک! اگه قهرمان داستان انقدر خوش‌شانس بود
‫که یه برادر ملوان خوش‌تیپ داشته باشه،
‫دیگه هیچ‌کدوم از قهرمان‌هایی که می‌ساختم ‫براش جذاب نمیشد.
‫هیچ مردی نمی‌تونست باهاش رقابت کنه.
‫پس برای همینه که خوهرام ‫هنوز ازدواج نکردن.
‫هیچ مردی نمی‌تونه باهام رقابت کنه.
‫فکرمی‌کنم کَسی به زودی ‫قراره بهت خیانت کنه، برادر،
‫با خواستگار جدیدش.
‫خواستگار؟ لطفاً بگو کیه؟
‫جین!
‫ببخشید، ظاهراً حرف اشتباهی زدم.
‫کَسی هیچ خواستگاری نداره،
‫مخصوصاً خواستگاری که اسمش هنری یا هابدی باشه،
‫یا هنری هابدی.
‫بابا، لطفاً!
‫یا هرخواستگاری با این اسم‌ها
‫که اتفاقاً وارث یه ملک توی دربیشایره.
‫یه ملک؟ توی دربیشایر؟
‫- بابا، ازت خواهش می‌کنم. ‫- کافیه! دارین خواهرتون رو اذیت می‌کنین.
‫علاوه‌براین، من هیچ مدرکی ‫از وجود چنین علاقه‌ای ندیدم.
‫به خاطر اینه که یه راز خیلی عمیقه
‫که فقط همه‌ی مردم سیدموث ازش باخبرن.
‫کافیه!
‫انگار عشق جین به داستان‌سرایی ‫از صفحه‌ی کتاب
‫به زندگیمون منتقل شده.
‫متأسفانه باید بگم که ‫دیگه روزانه دروغ‌های عجیبی میگه.
‫دیگه نمی‌تونیم هیچ کلمه‌ای که ‫از دهنش بیرون میاد رو باور کنیم.
‫کَس؟
‫واقعاً از اینکه آقای هابدی ‫امروز همراهمون بود ناراحت شدی؟
‫خیلی زیاد.
‫همه‌ش کار فرانک بود.
‫که تو هیچ نقشی توش نداشتی.
‫کلاً هیچی.
‫خیلی‌خب، قبول می‌کنم.
‫اما نمی‌تونی انکار کنی که ‫آقای هابدی شدیداً شیفته‌ی توئه.
‫البته که باید باشه. این نشون میده که ‫مردیه که سلیقه‌ی عالی‌ای داره.
‫درواقع، به نظرمی‌رسه که ‫اون نمونه‌ای از کماله، که به نظر من
‫خیلی اعصاب خردکنه.
‫چون می‌دونی، به عنوان زنی که کلی عیب داره،
‫از بی‌عیب بودن دیگران متنفرم.
‫تو به چشم من بی‌نقصی.
‫تو فقط بهتر از هرکس دیگه‌ای ‫با من کنار میای.
‫این تویی که بی‌نقصی.
‫برای همین لایق چیزی بهتر از
‫این آینده‌ی نکبت‌بار ما هستی.
‫جین، چرا همیشه از هیچی ‫چنین درامایی می‌سازی؟
‫آینده‌مون نکبت‌بار نیست.
‫هنوز والدینمون رو داریم.
‫برادرهای خوبی داریم که ‫هیچ‌وقت فراموشمون نمی‌کنن.
‫و مهم‌تر از همه، ما همدیگه رو داریم.
‫مگه اینکه یه آدم خوب پیدا کنی، و خب،
‫حتی اون موقع، من گرسنه نمی‌مونم.
‫این آرزوی توئه؟
‫اینکه گرسنه نمونی؟
‫«در اینجا کاساندرا آستن دفن شده است.
‫او گرسنه نمرد.»
‫من هیچ گوی پیشگویی ندارم، کَس،
‫اما یه چیزی رو به طور قطع می‌دونم...
‫ما قراره فقیر باشیم
‫و تبدیل به موجوداتی میشیم که ‫بهمون ترحم می‌شه
‫یا بدتر، مسخره میشیم.
‫این باید سرنوشت من نباشه.
‫لازم نیست که مال تو هم این باشه.
‫تورو بیشتر از هرچیزی دوست دارم،
‫اما نیازی نیست مثل هم زندگی کنیم.
‫ما دو زن متفاوت هستیم.
‫خواهش می‌کنم، اگه هرفرصتی برای فرار پیدا کردی،
‫ردش نکن.
‫ایزابلا؟ ‫همم؟
‫می‌خوام توی تخت خودم... بمیرم.
‫تو نمی‌میری، کاساندرا.
‫نمی‌پذیرم.
‫نامه‌ها.
‫آقای لیدردیل، می‌تونم کمکتون کنم؟
‫ببخشید مزاحم میشم، خانم فاول،
‫اما الان خدمتکارتون رو دیدم،
‫و اضطراب موجود دررفتارش ‫نگرانم کرد.
‫نیازی به نگرانی نیست.
‫اون فقط درحال انجام یک مأموریت بود، ‫و بهش گفتم که سریع باشه.
‫چیزی بیشتر از این نیست.
‫پس دقیقاً داشت طبق دستورات شما عمل می‌کرد.
‫خوشحالم که می‌شنوم.
‫- می‌فهمم... ‫- امیدوارم که...
‫لطفاً، اول شما.
‫فقط می‌خواستم بپرسم که ‫هنوز بیماری
‫توی روستا وجود داره؟
‫بله، ولی خوشبختانه در حال کاهشه.
‫خوبه.
‫چون مطمئنم خواهرم مشتاقه که
‫برگرده پیش شاگرد‌اش.
‫فکرمی‌کنم بت بهتون کمک می‌کرده،
‫درسته؟
‫البته که همینطوره.
‫حضورش بسیار مفید بوده.
‫اصلاً منو شگفت‌زده نمی‌کنه.
‫اون زنیه که خیلی شایستگی داره.
‫بله، درسته.
‫- اگه اجازه بدین، من باید... ‫- البته.
‫اما، ام...
‫اول، می‌تونم بپرسم که ‫حال خانم آستن چطوره؟
‫امید دارم که بعد از بازدیدش از روستا
‫آسیبی ندیده باشه.
‫نه، اصلاً.
‫اما حتماً اون رو از لطف و نگرانی شما مطلع می‌کنم.
‫- روز خوش. ‫- روز خوش.
‫«کاپیتان ونت‌وورث بیشتر از همیشه
‫از دیدن او تحت تأثیر قرار گرفته
‫و گیج شده بود.
‫برای اولین بار پس از دیدار دوباره‌شان،
‫احساس کرد که میزان احساسات بین این دوشخص ‫در کمترین حد خود است.»
‫- آقای هابدی. ‫- خانم آستن.
‫روز زیباییه، اینطور نیست؟
‫بله.
‫واقعاً زیباست.
‫ببخشید مزاحم شدم.
‫نمیبخشی؟
‫نه، شما مزاحم نیستین.
‫پس شاید مایل باشید که ‫با من قدم بزنید؟
‫امم.
‫خوشحالم میشم.
‫اوه!
‫شاید بهتره یکم بشینیم؟
‫- آقای هابدی... ‫- لطفاً، من...
‫من باید حرف بزنم،
‫قبل از اینکه از گفتن حتی یه کلمه هم ناتوان بشم.
‫خانم آستن...
‫کَسی.
‫می‌تونم اینطوری صدات کنم؟
‫درسته که مدت کمیه که همدیگه رو می‌شناسیم،
‫اما به اندازه‌ی کافی زمان گذشته تا بدونم
‫که تو زنی با شخصیتی کاملاً استثنایی هستی.
‫نه، حتی فوق‌العاده.
‫حقیقت اینه، کَسی آستن،
‫از همون لحظه‌ای که اولین بار ‫دست‌هامون همدیگه رو لمس کرد، عاشقت شدم.
‫درمورد زیباییت هیچ شکی نیست.
‫اما این هوش، روحیه و
‫وقار توئه که من رو اسیر خودش کرده.
‫من واسه توام، اگر منو بپذیری.
‫میدونم که چندان خوش سر و زبون نیستم.
‫محض اطمینان از اینکه یه وقت برنگردم، چیزایی هست که...
‫باید قبل از رفتنم بهت بگم.
‫نه، برمی‌گردی.
‫- بیا از این حرفا نزنیم. ‫- کَسی، باید بگم.
‫اگه نمی‌تونی با من ازدواج کنی،
‫باید آزاد باشی که ‫با یکی دیگه ازدواج کنی.
‫بهت قول میدم، تام...
‫...وفادارانه در برابر خدا...
‫...که با هیچ مردی جز تو ازدواج نمی‌کنم.
‫خب، درباره‌ش صحبت کرد؟
‫خب؟
‫جوابت چی بود؟
‫ردش کردم.
‫ردش کردی!؟
‫مامان می‌شنوه.
‫نباید با خبر بشه، جین. ‫تموم شد.
‫کَسی، چرا؟ من...
‫درکت نمی‌کنم. ‫از هنری هابدی چه ایرادی می‌تونی بگیری؟
‫دیگه بهتر از این چی می‌خوای؟
‫چنین ازدواجی، توی سن و سال تو،
‫یه داستان فراتر از تخیله!
‫لطفاً.
‫عزیزترینم، کمکم کن درک کنم.
‫من... نمی‌تونم باهاش ازدواج کنم.
‫- نمی‌تونم با هیچ‌کس ازدواج کنم. ‫- چرا؟
‫چون به تام قول دادم.
‫تام جرأت کرده چنین چیزی ازت بخواد؟
‫نه.
‫نه، ازم خواست که خودم رو ‫مقید و متعهد ندونم.
‫خب، پس نباید حس...
‫نمی‌تونم بزنم زیر قولم، جین.
‫خانم آستن؟
‫خانم آستن!
‫اوه، کاساندرا!
‫اه، خدایا شکرت!
‫آخه اینجا چیکار می‌کنی؟
‫می‌شه این رو بپوشید، خانم؟
‫داری می‌لرزی.
‫نه.
‫نه، کاملاً خوبم.
‫نگام کن.
‫به دنیای زنده‌ها برگشتم.
‫جونم رو به تو مدیونم.
‫مزخرفه.
‫اون رو به خودت مدیونی.
‫بیشتر از یه تب لازمه ‫تا کاساندرا آستن رو شکست بده.
‫اوه، ایزابلا.
‫تو برای مراقبت از بیمارها به دنیا اومدی.
‫یه روزی امیدوار بودم ‫که بتونم این کار رو انجام بدم.
‫اون زمان گذشته.
‫بیا.
‫و امروز حالش چطوره؟ ‫هنوز توی اتاقشه.
‫کاملاً مطمئنی که ملاقات باهاش امنه؟
‫کاملاً مطمئنم، عمه مری.
‫الان خیلی بهتر شده.
‫اوه!
‫عزیزم، نگرانت شده بودم.
‫تو...
‫هیچ تصوری نداری که ‫چه رنجی برام درست کردی.
‫حتماً حال خیلی بدی داری.
‫نه. من...
‫...قطعاً درحال بهبودی هستم.
‫نه، منظورم به خاطر این همه زحمتیه که درست کردی
‫اونم در زمانی که خونه انقدر شلوغ و درهم‌ریخته بود.
‫این یکی از اصول منه که
‫هیچ‌کس نباید موقع بازدید مریض بشه.
‫با افتخار میگم که هیچ‌وقت بدشانسی نیاوردم که
‫این اصل رو زیرپا بذارم.
‫البته، یه بار توی لندن بود که
‫به خاطر درد صورت از پا افتادم.
‫خب، دیگه باید ازت خداحافظی کنم.
‫انگار خیلی از استراحت خسته شدی.
‫و ظاهراً من و آقای بانبری آشتی کردیم،
‫بنابراین انتظارم رو می‌کشه.
‫اوه، و یه چیز دیگه.
‫نامه‌های الایزا.
‫درست متوجه شدم که تو ‫از مکان اونا با خبری؟
‫من؟
‫نه.
‫چرا چنین چیزی به ذهنت رسید؟
‫وقتی هذیون می‌گفتی، بهش اشاره کردی.
‫به نظرمی‌رسید که ‫انگار چندتا از اون‌هارو دراختیار داری.
‫نه، قطعاً نه.
‫و اگه داشتم، بهت می‌گفتم.
‫همون‌طور که گفتی، من...
‫هذیون می‌گفتم.
‫همم.
‫«الایزای عزیزم،
‫ازم خواسته بودی که ‫از بخش بعدی
‫این داستان مطلعت کنم.
‫پس با قلبی اندوهگین به خواسته‌ت عمل می‌کنم.
‫یکبار دیگه، ما در ناامیدی غرق شدیم.
‫خود آقای هابدی عامل این قضیه نبود...
‫درواقع، برعکس.
‫از بین کسانی که کَسی می‌تونه ‫آرزوشون رو داشته باشه
‫خودش رو به عنوان مردی شایسته ثابت کرد.
‫جاذبه‌شون متقابل بود.
‫عاشق همدیگه بودن، الایزا.
‫از این بابت مطمئنم.
‫اما کَسی اون رو رد کرد.
‫این دیوانگی محض ‫من رو به جنون می‌کشونه.
‫به خاطر خود ازدواج نیست که طرفدارشم،
‫بلکه به خاطر انتخاب خوب در ازدواجه،
‫و این می‌تونست یه انتخاب فوق‌العاده باشه.
‫کَسی پیشنهاد یک آینده‌ی راحت رو داشت...
‫ثروت، ثبات، عشق و احترام...
‫اما بی‌ثباتی رو انتخاب کرد.
‫درک این موضوع برام سخته.
‫فراتر از درک منه.»
‫چطور چنین فکری کردی؟
‫چطور ممکنه اینو بنویسی؟
‫«نامزد سوگوار.
‫دختر وظیفه‌شناس.
‫عمه‌ی مهربان.
‫این‌ها نقش‌هایی هستن که ‫کَسی دربر می‌گیره.
‫مقصودی محترم برای دل یک مرد شایسته؟
‫نه، ترجیح میده که این رو رد کنه.
‫اگه خواهرم یک عیب داشته باشه،
‫اون، اشتهای کنترل‌ناپذیر ‫به انکار لذت‌های زندگیه.»
‫نمی‌دونستی؟
‫نتونستی بفهمی که به خاطر تو هم بود که... ‫اون کار رو انجام دادم؟
‫ازت خواهش می‌کنم، الایزا،
‫به من کمک کن تا کَسی را ‫از این سوگند غیرقابل توصیف به تام آزاد کنم.
‫کَسی، داری به نامه‌هام چیکار می‌کنی؟
‫لطفاً!
‫خودم همه‌چی رو اینطوری گذاشتم.
‫ببخشید. ‫فقط می‌خواستم کمک کنم.
‫معذرت می‌خوام.
‫چند روز گذشته غیرقابل تحمل بوده.
‫حتی کارم هم آرومم نمی‌کنه.
‫این چشم‌انداز بازدید قریب‌الوقوع مری آستنه.
‫اه، عزیزم، خواهش می‌کنم،
‫بذار هردو باهم از کینتبری فرار کنیم.
‫الایزا با خوشحالی ازمون استقبال میکنه.
‫نه، جین.
‫می‌ترسم که دیگه نتونم ‫بیشتر از این به فاول‌ها فشار بیارم.
‫پس برای کاترین و آلتیا بیگ‌ویتر ‫در منی‌‌داون نامه می‌نویسم.
‫- واقعاً لازمه؟ ‫- آره، لازمه، وگرنه مسئول رفتار وحشتناک خودم
‫نسبت به خواهر شوهر عزیزم نمیشم.
‫اه، زندگی توی همپشایر چقدر لذت داره، کَسی.
‫این واقعاً بهترین شهرستانه.
‫ممنونم، عزیزترینم.
‫برای چی؟
‫برای اصرار به اینکه این سفر رو انجام بدیم.
‫اگه به خودم بود، ‫هنوز توی خونه بودیم.
‫تاحالا به این فکرکردی که ممکنه
‫همیشه بهترین چیزی که ‫برات خوبه رو ندونی، کاساندرا آستن؟
‫از این همه مزیتی که دارین آگاهی دارین، دوستان عزیزم؟
‫داشتن تموم این چیزا در دسترستون، ‫واقعاً شگفت‌انگیزه.
‫اه، بله، جین. می‌دونیم.
‫هرروز شکرگزاری می‌کنیم
‫چون می‌دونیم که همیشه اینطوری نمی‌مونه.
‫نمی‌تونیم فراموش کنیم که ‫یه روزی برادرمون
‫ممکنه یه همسر بیاره اینجا.
‫احتمالاً اون زن نمی‌خواد که ‫خواهر شوهر‌هاش دورش پرسه بزنن،
‫روز به روز بیشتر دعوا کنن.
‫کاترین، تو و آلتیا، کم‌دعواترین زن‌هایی هستین که می‌شناسم.
‫اصلاً اینجا کی می‌تونه عصبانی بشه؟
‫حتی انگار منم این قابلیت رو از دست دادم.
‫اگه من خانم هریس بیگ‌ویتر آینده بودم،
‫تا حد امکان برای ‫خواهر‌ها اتاق فراهم می‌کردم،
‫و بعد می‌رفتم توی خیابون‌ها ‫و درخواست بیشترش رو می‌کردم.
‫به چیزای زندگی نگاه کنید.
‫جایی برای رضایت واقعی.
‫اه، این تموم چیزیه که می‌خوای؟
‫فقط یه قطعه 150هکتاری ‫از زمین‌های سرسبز برای خودت؟
‫من یه روح ساده‌م، با آرزوهای فروتنانه!
‫اینجا برای من خیلی خوبه.
‫اما برادرمون چی؟
‫اون هم برات مناسب هست؟
‫خب خانم‌ها، والدینتون ‫این روزا چطورن؟
‫یه مدتی میشه که ندیدمشون.
‫به تازگی از سفرمون
‫از سیدموث برگشتیم... ‫درسته، کَس؟
‫بله، درسته.
‫شما از طرفداران دریا هستین، آريالای بیگ‌ویتر؟
‫دریا؟
‫خدای من، نه.
‫این همون زیبایی‌ایه که ما ‫اینجا توی همپشایر داریم.
‫حتی نمی‌تونیم ببینیمش.
‫میگن که دریا برای سلامتی انسان ‫خیلی مفیده.
‫ها! تا نگات کنه می‌تونه تورو بکشه، کاترین.
‫خوشبختانه، والدین ما هنوز کاملاً خوبن.
‫- ممنون. ‫- با وجود دریا.
‫مادرمون همیشه از چندین بیماری شکایت می‌کنه،
‫درحالی که از هیچ‌کدوم رنج نمی‌بره.
‫- خوشبختانه، پدرمون... ‫- صبر یک قدیس رو داره.
‫معمولاً فکرمی‌کردم که کشیش یک ده کوچیک بودن
‫زندگی قابل حسادتیه،
‫چون مسئولیت‌های سنگین
‫داشتن یک زمین رو به گردن نداره.
‫اما تصور کنین هیچ زمینی نداشته باشید ‫که به نام خودتون باشه، جناب.
‫اگه توی باث یا لندن زندگی می‌کردید چی؟
‫پر از دود و سروصدا و آدم‌ها؟
‫شرط می‌بندم اون موقع ‫رویای چنین مسئولیت‌هایی رو خواهید داشت.
‫- جین. ‫- خیلی موافق نیستم، خانم.
‫بارها همسر مرحوم عزیزم ‫من رو به لندن برد،
‫اما من فقط می‌خواستم توی خونه باشم.
‫این دقیقاً همون احساسیه که ‫نسبت به استیونتون دارم.
‫نمی‌خوام هیچ‌جای دیگه‌ای باشم.
‫بله، خانم آستن.
‫من علاقه‌ی زیادی به دریا دارم.
‫اینجا مثل بهشت نیست؟
‫هست.
‫و شاید یکم زیادی شراب خورده باشی.
‫مگه میشه سرزنشم کرد وقتی انقدر شرابش خوبه؟
‫علاوه‌ براین، شاید تا آخر شب ‫به شجاعت مستی نیاز پیدا کنم.
‫چه ساز خوبی.
‫برای من و کاترین بیهوده‌ست.
‫برامون اجرا کن، جین.
‫می‌ترسم دیگه اون پیانیستی که قبلاً بودم نباشم.
‫ممکنه از خواسته‌ت پشیمون بشی.
‫مزخرفه. ‫مقدمه رو اجرا کن.
‫اه! خب، بهتون هشدار دادم!
‫خانم جین.
‫من رو ببخشید، ‫اما حامل یک پیام هستم.
‫اگه محبت کنید، پسرم درخواست کرده که
‫توی سالن غذاخوری بهش ملحق شید.
‫باعث خوشحالیمه.
‫پدر، خواهرا، خانم آستن.
‫خانم آستن موافقت کردن که همسر من بشن.
‫جین! خیلی برات خوشحالم، جین!
‫قراره باهم خواهر بشیم!
‫جین بیگ‌ویتر!
‫چیکار کردی؟
‫نباید برای این ازدواج عالی ‫بهم تبریک بگی؟
‫وقتی بهم بگی که عاشق آقای بیگ‌ویتر هستی
‫و بیشتر از هرکسی و هرچیزی
‫تحسینش می‌کنی، برات آرزوی خوشبختی می‌کنم.
‫نه من می‌تونم نه اون می‌تونه.
‫اما وقتی شانس در خونه‌ت رو می‌زنه،
‫احمقانه‌ست که ازش استفاده نکنی.
‫اه، این برخلاف تموم چیزاییه ‫که بهش اعتقاد داری.
‫این تموم چیزایی که درباره‌ی عشق گفتی
‫یا نوشتی رو مسخره می‌کنه.
‫عشق، جین، عشق!
‫اینطور نیست!
‫همیشه گفتم که عشق بدون پول ممکن نیست،
‫پس باید امیدی باشه که با پول، ‫عشق هم می‌تونه رشد کنه.
‫واقعاً باور داری که یه روز ممکنه ‫این مرد رو دوست داشته باشی؟
‫نمی‌تونم پیش‌بینی کنم، ‫ولی قبول می‌کنم، احتمالش کمه.
‫اما یکی باید یه کاری انجام بده
‫تا آینده‌مون رو تأمین کنه. ‫اون از یه خونواده‌ی خوبه.
‫آلتیا و کاترین می‌تونن اینجا بمونن
‫و درکنار هم هستیم و خیالمون راحته.
‫و تو، خواهر عزیزم،
‫آزادی که با هابدی دوست‌داشتنیت ازدواج کنی.
‫باید بهت بگم که هرکاری هم کنی،
‫نمی‌تونی مجبورم کنی که با هابدی ازدواج کنم.
‫من اون رو رد کردم. تموم شده.
‫فکرمی‌کنی قراره اینجا خوشحال باشم؟
‫خب، تو عاشق منی‌داونی.
‫اما حالا قراره بانوی اینجا باشی.
‫با تموم مسئولیت‌هایی که می‌طلبه.
‫مطمئنم کاترین و آلتیا ‫توی تحمل کردن این بار بهت کمک می‌کنن،
‫اما تو قراره زنش باشی، جین.
‫و البته، بچه‌ هم میاد.
‫اتاق‌ های زیادی هست که باید پر بشن.
‫قراره تا آخر عمرم حامله باشم.
‫تو بچه‌هارو دوست داری. ‫براش استعداد خاصی داری.
‫با بچه‌های بقیه!
‫اینطوری وقت فکرکردن یا نوشتن ندارم.
‫دیگه نمی‌تونم چیزی بیشتر از یه نامه بنویسم.
‫قراره یه شوهر داشته باشم، یه رئیس...
‫یه رئیس مغرور.
‫هریس بیگ ویتر اصلاً مغرور نیست.
‫بیشتر بی‌عرضه‌ست!
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫عزیزم، انجامش دادی. ‫دیگه تموم شده.
‫نه، یه اشتباه بود. ‫وحشتناک‌ترین اشتباه.
‫نمی‌دونم با خودم چه فکری می‌کردم.
‫صبح بهش میگم.
‫جین!
‫کاملاً مطمئنی که نمی‌تونی ‫باهاش کنار بیای؟
‫ما فردا میریم.
‫به نقل قول از یک فیلسوف آشنا،
‫«من گرسنه نخواهم ماند.»
‫احترام زیادی برات قائلم.
‫نمی‌خوام همسرت باشم...
‫اه!
‫همیشه سروالتر اسکات.
‫شانس بیارم که اینجا خراب نکنم.
‫چرا دوباره اینجان؟
‫نمی‌دونم.
‫مری، چقدر خوشحالم که می‌بینمت.
‫و آنا کجاست؟
‫بدون شک، با یه معلم بی‌روح و تند مزاجه.
‫اصلاً راضی کننده نیست.
‫باید مستقیم برم اونجا
‫و اصرار کنم که به آخرین افکارم گوش بدن،
‫چون به محض اینکه شروع کنم ‫مری آستن هوا رو چک می‌کنه
‫و اعلام می‌کنه که باید برن.
‫باید اعتراف کنم که ‫یکم درکش می‌کنم.
‫- کَسی! ‫تو متوجه نیستی که توی استفاده از کلمات چقدر باهوشی
‫و چقدر راحت می‌تونی مردم رو بخندونی.
‫- این یه موهبته، جین. ‫- سال‌هاست که به دیدنمون میاد.
‫هیچ‌وقت متوجه ناراحتیش نشدم.
‫شاید اون... حس می‌کنه که ‫باید درمقابل شوهرش بدرخشه.
‫ازدواج... همیشه بهانه‌ای ناکامی‌های شخصی.
‫این ریشه اصلی رفتارهای ضعیفه.
‫البته توی این قضیه تو استثنا بودی.
‫تئوری من اینه که هیجان خانم جیمز آستن بودن
‫کاملاً مری آستن رو غره کرده.
‫یکمی به خاطر این موضوع مغرور شده.
‫دیدن خوشبختی یک زن متأهل ‫برای انسان ملالت آوره،
‫ولی یه خانم مجرد خوشحالی و لذت رو پخش می‌کنه.
‫می‌بینی؟ حتی بابا هم ‫یکم استراحت لازم داره.
‫بیا. باید ازشون استقبال کنیم.
‫خب، پدر، من... ما...
‫مشتاق به پیشرفتیم.
‫قطعاً همینطوره.
‫حقیقت اینه که، پدر،
‫حالا که دارم وارد سال 36 زندگیم میشم،
‫مشتاقم مسئولیت‌های بیشتری رو به عهده بگیرم
‫و به طور کامل نقش خودم رو ‫به عنوان مرد دین ایفا کنم.
‫امیدوارم موافق باشین که ‫استعدادهای من برای اینکار
‫از حد کافی هم بیشتر هستن.
‫اه، پسر عزیزم، نیازی نیست ازت تعریف کنم.
‫تو یک مسئول نمونه خواهی شد.
‫نمونه.
‫خونه، آستن... ‫خونه رو یادت نره.
‫اه، بله، خونه.
‫من... یعنی ما... با خونواده‌ی روبه رشدمون...
‫الان یه بچه داریم.
‫شما دوتا بچه دارین.
‫آنا رو فراموش نکنیم.
‫نه، نه، منظورم این بود که ‫حالا یه پسر داریم.
‫به ذهنمون رسید...
‫...بیشتر به ذهن من رسید که
‫خونه ممکنه یکم برای شما دوتا
‫زیادی باشه.
‫یه مکان کوچیکتر و یکم کم‌هزینه‌تر
‫ممکنه برای نیازهای کاهشی خانوار شما
‫مناسب‌تر باشه... مخصوصاً حالا که
‫فقط خواهرهام پیشتون هستن.
‫این که تو به سرپرستی کلیسا برسی، ‫مدت‌هاست که نیت من بوده،
‫اگرچه زمان ‫موضوع دیگه‌ایه.
‫شاید به سبب زندگی طولانی و خوبم ‫یک مقداری موجب نابسامانی شده باشم.
‫اه، جورج! عزیزم، لطفاً!
‫ممنون که این رو مطرح کردی، جیمز.
‫قصد ندارم مانع تو بشم.
‫این نمی‌تونه خواست خدا باشه.
‫اما باید در خلوت با مادرت صحبت کنم،
‫تا سریعاً به نتیجه‌ای برسم
‫که به نفع همه‌مون باشه.
‫چای، خانم آستن؟
‫بله، البته.
‫خب، حالا...
‫تموم شد.
‫عالیه.
‫باید فوراً ‫اون رو برای ناشر بفرستی.
‫آماده‌ست، جین.
‫حالا... منتظر می‌مونیم.
‫دنبالم بیا.
‫این بالا. ‫بله.
‫همینه.
‫اون رو کنار چرخ بذارید. ممنون.
‫نه، اون رو با خودم می‌برم!
‫نوشته‌هامه، جناب! بذاریدش!
‫نمی‌تونید اون رو ببرید!
‫ببخشید، خانم.
‫ما اینو پشت سرمیذاریم، جین.
‫قول میدم.
‫فکرمی‌کنم یه جعبه‌ی دیگه هم هست.
‫خیلی‌خب.
‫آروم باش، عزیزم، آروم.
‫به چشم یه فصل جدید بهش نگاه کن،
‫انگار که جین اون رو نوشته.
‫داستان‌هاش همیشه خوب تموم میشن، نه؟
‫حرکت کن.
‫خداحافظی کن، آنا.
‫دست تکون بده.
‫نمی‌فهمم چرا ایزابلا ‫اون دختر، داینا، رو نگه داشته.
‫اون واقعاً بدترین مستخدمیه که
‫تاحالا باهاش روبرو شدم.
‫دوباره زنگ بزن، آنا... این بار با زور بیشتر لطفاً.
‫طولانی‌تر، طولانی‌تر، طولانی‌تر.
‫آه!
‫عزیزم، حالا حتی خودت دیگه باید در رو باز کنی!
‫اون دختر جهنمی کجاست؟
‫آنا! چه سوپرایزی!
‫امیدوارم سوپرایز خوشایندی باشه؟
‫اه، بسیار خوشایند!
‫خب باید همینجا وایسم، و منتظر بمونم ‫که بهم خوش‌آمد بگی
‫کاساندرا؟
‫من رو ببخش، مری. ‫خیلی وقت بود که آنا رو ندیده بودم.
‫کاملاً غافلگیر شدم.
‫بله، فکرمی‌کنم می‌تونم سپاسگزار باشیم
‫که آخرین ماجرای عاشقانه‌اش به جایی نرسید
‫و دوباره می‌تونیم از حضورش خوشحال باشیم.
‫اه، ایزابلا هم همین اندازه از دیدنت خوشحال میشه.
‫و منم همینطور. ‫امیدوارم به خوبی ازت مراقبت کرده باشه، عمه کَس؟
‫کاملاً مراقب بوده.
‫آنا، من از اتاق بالا شروع می‌کنم.
‫می‌تونم اتاق نشیمن رو به تو بسپرم؟
‫بله، مامان.
‫بهم گفتن که...
‫برای کار اینجاییم.
‫نامه‌ها، نامه‌ها...
‫اه، آنا.
‫امروز پیشرفت فوق‌العاده‌ای داشتی.
‫کشیش جدید و همسرش
‫بسیار تحت‌تأثیر زحماتت قرار می‌گیرن.
‫منظورت زحمات خودته. ‫ایزابلا میگه که تو یه معجزه‌ای.
‫به جز وقتی که در آستانه‌ی مرگ بود.
‫و امروز پای تو چطوره، عزیزم؟
‫به نظرمی‌رسه خیلی اذیتت می‌کنه.
‫ام، عجیبه.
‫خب، همیشه در بخش پا خوش‌شانس بودم،
‫برخلاف خانم بانبری.
‫مخصوصاً امروز صبح که ‫با انتظار خوشایندی
‫از یک روز پرزحمت بیدار شدم.
‫باید یه خوانش دیگه رو تحمل کنیم، ایزابلا؟
‫خودت چی رو ترجیح میدی، عمه مری؟
‫خب، شاید بتونیم صحبت کنیم.
‫خیلی پیش نمیاد که همه کنار هم باشیم.
‫وقتی کاساندرا به چاوتون برگرده، ‫شاید دیگه هیچ‌وقت پیش نیاد.
‫خیلی‌خب. درمورد چه موضوعی ‫می‌خوای صحبت کنیم؟
‫قلاب‌دوزی کاساندرا واقعاً چشم‌گیره،
‫اینطور نیست؟
‫آره، تو خیلی باهوشی، عمه کَس.
‫بله. ‫همه‌ی آستن‌ها باهوشن.
‫همسرم هوش توانمندی داشت.
‫پسرم، جیمز ادرواد، ‫این ویژگی رو ازش به ارث برده.
‫بله، و جین رو فراموش نکنیم.
‫هوش و هوشمندی دربرابر نبوغ چه ارزشی داره؟
‫ما همیشه در سایه‌ی کسایی هستیم که ‫بیشتر از همه درخشیدن.
‫پدرم همیشه می‌گفت که نبوغ ‫با سخت‌گیری و سخت‌پسندی همراهه.
‫درباره‌ی جین شما هم اینطوری بود؟
‫جین کمال‌گرا بود.
‫خیلی از خودش و کارش توقع داشت.
‫- اما دربرابر دیگران، اون... ‫- همیشه مهربون نبود.
‫حداقل با من نه.
‫خب، اما برای من بهترین عمه‌ی دنیا بود.
‫برای دیدار با عمه جین لحظه‌شماری می‌کردم.
‫داستان‌هام رو بهش نشون می‌دادم،
‫و با جدیت همه‌شون رو می‌خوند،
‫انگار که یه نویسنده‌ی واقعی بودم.
‫کاملاً برخلاف یک آدم سخت‌گیر بود.
‫درسته، عمه کَس؟
‫البته که همینطور بود.
‫اگه درست یادم باشه، ‫تا سال‌ها بعد از رفتنتون
‫از استیونتون چندان سرزنده نبود.
‫«به باث رسیدیم، الایزا.
‫شور و شوق فراوان مری آستن ‫برای پا گذاشتن در اون خونه،
‫ما رو از اونجا بیرون کرد،
‫و تمام دارایی‌های دنیوی‌مون رو ازمون گرفت
‫و منظره‌ای تماشایی رقم زد.»
‫اوه...!
‫خب، فکرمی‌کنم این اتاق‌ها ‫کاملاً برامون مناسبن.
‫بله، همسرم.
‫فکرمی‌کنم همین‌طوره.
‫«مایه‌ی دلگرمیه که ترک خونه‌مون
‫برای کَسی عزیزمون ‫ناراحتی خاصی به همراه نداشته
‫مکان، دیگه برای کَسی اهمیتی نداره.
‫نه اونطوری که برای من داره.»
‫جین، عزیزم، خواهش می‌کنم.
‫نمی‌تونی کل روز اینطوری دراز بکشی.
‫باید سعی کنی تحملش کنی.
‫«اراده‌ی کَسی برای این که از لذت‌های
‫پایتخت بهره ببرم، ستودنیه،
‫و سنگ معروف باث ‫درخشش خودش رو داره.
‫اما می‌ترسم که نتونم ‫هم‌نشین خوبی باشم
‫کَسی میگه که باید بهش زمان بدم
‫و این کار رو می‌کنم،
‫البته به خاطر اینکه چاره‌ای جز این ندارم.»
‫باید یادت باشه، مری عزیزم،
‫همه‌ی ما بعد از ترک استیونتون ‫خیلی رنج کشیدیم،
‫نه فقط جین.
‫به همین دلیله که...
‫ایزابلا باید جایی رو پیدا کنه ‫که اون رو خونه خطاب کنه.
‫خانم آستن.
‫ممنون.
‫جین!
‫«آقای کرازبی از لندن»
‫که از بهترین مردای دنیاست، با اینکه ‫اصلاً اون رو ندیدیم...
‫وعده می‌دهد که رمان شما «سوزان» را
‫به مبلغ قابل توجه 10پوند
‫بی‌درنگ منتشر کند.» ‫- ده پوند!؟
‫قراره چاپ شم!
‫قراره کتابت چاپ بشه!
‫و ما پرافتخارترین آستن‌هایی هستیم ‫که تاحالا زیستن!
‫باید بلافاصله نوشتن رمان جدید رو شروع کنم.
‫مصمم هستم! حتماً انجامش میدم!
‫قراره کتابم چاپ بشه!
‫باید خداوند رو شکر کنیم!
‫اه، خدای من!
‫-اه! ‫- بابا؟
‫بابا!
‫- بابا؟ ‫- اه، دختر عزیزم.
‫خواهرت، اون...
‫باید به خوبی ازش مراقبت کنی.
‫- همم! ‫- جورج!
‫باشه، بابا، حتماً.
‫- همم! ‫- جورج!
مترجم: سپـهـر طـهـمـاسـبـی @SepSensiSubs :تلگرام
‫میشه چندتا عدد هم این پایین بنویسین، لطفاً؟
‫بله، خانم.
‫عالیه.
‫بت، عزیزم.
‫خانم آستن!
‫خیلی خوشحالم که سرما‌خوردگیت خوب شده.
‫بچه‌ها، ما یه مهمون داریم.
‫باید یادمون باشه مودب باشیم.
‫وقتی کسی لطف می‌کنه و ‫بهمون سر می‌زنه، چی میگیم؟
‫روزتون بخیر!
‫و همچنین روز شما.
‫ادامه بدین.
‫پس، وقتت رو اینجا می‌گذرونی؟
‫آره.
‫به ندرت دیگه خونه‌م.
‫اینجا خیلی سرم شلوغه.
‫بچه‌ها از پنج صبح میان.
‫مادرهاشون توی کارخونه کار می‌کنن ‫و ساعت کاریشون خیلی طولانیه.
‫زمانی که میرن، دیگه انرژی هیچکاری ندارم
‫جز اینکه خودمو بکشونم توی اتاق و بخوابم.
‫پس بیشتر وقتا همین‌جا می‌خوابی؟
‫بله.
‫اه، هیس.
‫بت، همون‌طور که می‌دونی،
‫تاریخ رفتن ایزابلا از خونه‌ی کشیش
‫تقریباً نزدیکه.
‫پس دوباره اومدم تا برای آینده‌ش
‫ازت کمک بخوام.
‫ایزابلا ازت خواسته که بیای؟
‫نه، نه، اون نخواسته.
‫اما نمی‌تونم بیکار بشینم و ببینم که
‫از بی‌ثبات موقعیت کنونی‌ش رنج می‌بره.
‫نمی‌خوام بی‌ادب به نظربیام، کاساندرا،
‫اما چرا باید برات مهم باشه؟
‫چون از زمانی که اینجا بودم،
‫خیلی بهش علاقمند شدم.
‫و نگران اثرات این تغییرات هستم
‫چون مثل رنجیه که خواهرم، وقتی مجبور شدیم ‫خونه‌ی عزیزمون رو ترک کنیم، تحمل کرد.
‫و به پدرت که درحال مرگ بود قول دادم که مطمئن بشم
‫یا با تو یا با مری جین زندگی کنه.
‫پدرم.
‫حتی از توی گور.
‫ایزابلای بیچاره، من...
‫نگرانم که هیچ‌وقت نتونه ‫مثل من
‫برای آینده‌ش تصمیم بگیره.
‫بت، می‌دونم که آینده‌ت مشخصه،
‫و بابتش خوشحالم.
‫اما امیدوارم که اگه شما و آقای لیدردیل
‫تصمیم به ازدواج بگیرید،
‫شاید انقدر سخاوتمند باشه که ‫بذاره با شما زندگی کنه.
‫ازدواج؟
‫من و آقای لیدردیل؟
‫آره.
‫همچین خیال احمقانه‌ای از کجا به ذهنت رسید؟
‫من... شما رو باهم دیدم.
‫و برای خودت یه داستان ساختی؟
‫اه، کاساندرا، خواهر اشتباهی رو انتخاب کردی.
‫ما قبلاً احساساتی نسبت بهم داشتیم.
‫من اون رو رد کردم.
‫دیگه از من درخواست نمی‌کنه.
‫فکرنمی‌کنم هوسرانی بوده باشه.
‫باور دارم که عشق بوده.
‫حرف احمقانه نزن.
‫وقتی مادرم بهم اطلاع داد که ‫اینجا ساکن هستین،
‫احساس کردم که نیاز دارم ‫دوباره شما رو ببینم.
‫«بدن بی‌جان او
‫بر روی پیاده‌رو افتاد.»
‫اون رو کشتی؟
‫حتماً غش کرده!
‫برو. ‫برو بلافاصله آقای لیدردیل رو بیار!
‫برو، ایزابلا!
‫آقای لیدردیل!
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]