‫ایناهاش! آماده‌ی آتیش!
‫بکشینش!
‫بمیــــــــــــــر!
‫تف توش!
‫لعنتی! کجاست؟
‫کجا رفت؟
‫بیا بیرون!
‫حرومزاده!
‫روزگاری بود که یک آدمکش افسانه‌ای جولان می‌داد.
‫نام او...
‫ساکاموتو تارو.
‫آن مرد... منبع وحشت تمام گنگسترها بود...
‫و موردِ تکریم تمامی آدمکش‌ها.
‫تا اینکه یک روز...
‫خیلی خوش اومدیــــــــــــــن.
‫وی عاشق گشت.
‫بازنشسته گشت...
‫ازدواج گشت...
‫بچه‌دار گشت...
‫و بالاخره...
‫ساکاموتو... خپل گشت.
‫باید همین باشه.
‫همه‌جا دنبالت گشتم،
‫ساکاموتو-سان.
‫آقا، نگاه کن!
‫اگه بتونم بزنم به این هدفه، یه آبمیوه‌ی مفتکی بده بهم!
‫عه وای... چیکار می‌کنی؟
‫این بچه‌هه اخیراً زیاد میاد، نه؟
‫هوم.
‫اوه، لعنتی!
‫یه بار دیگه!
‫آقا، یه بار دیگه ببین!
‫آخ...
‫ای وای.
‫لعنت بهت بچه‌ی حرومی!
‫ببین با شلوار سفیدم چیکار کردی!
‫ای وای، چیکار کنیم، عزیزم؟
‫چطور جرئت می‌کنی؟
‫ولم کن!
‫می‌کشمت!
‫چندشم شد... خوکِ خیکی!
‫آقا... خیلی ممنون...
‫نازی نازی، گریه نکن.
‫نازی نازی!
‫عالی بود.
‫یه خودکار از پایین فک، مستقیم توی سرخرگ کاروتید.
‫من دیدمش.
‫خیلی وقته ندیدمتون، ساکاموتو-سان.
‫شینِ نهان‌بین هستم.
‫چرا هی آدما رو توی ذهنت می‌کشی!
‫منم بابا!
‫قدیما زیر دستت بودم، شین!
‫پس حقیقت داشت...
‫بی‌خیال آدمکشی شدین...
‫یه سوپرمارکت خانوادگی باز کردین.
‫یالا بدو بریم.
‫برگردین، ساکاموتو-سان.
‫حیفه واقعاً...
‫بدنتون هم به این وضع افتاده!
‫دوره‌ی آدمکشیم... سر اومده.
‫همه‌ی گنگسترها از شما وحشت داشتن.
‫بهتون می‌گفتن «آدمکش افسانه‌ای».
‫چرا... همه‌ی اینا رو ریختین دور؟
‫خوشمزه‌ست!
‫قدیما فقط جیره‌ی جنگی می‌خوردین.
‫بخدا الان هیچ شباهتی به اون قبـ ـــ
‫سـ ــ سرعتو!!
‫«چه چاق باشم چه نباشم، هرلحظه می‌تونم دخلتو بیارم.»
‫منظورش اینه؟
‫احوالات، ساکاموتو-سان!
‫شرمنده وسط غذا مزاحمت می‌شم،
‫ولی یه خواهش ازت دارم.
از هیچکس نه و از ساکاموتو-سان؟
‫نکنه...خودشو آدم عادی جلوه داده تا سفارش آدمکشی بگیره؟
‫این درخت... خیلی بلند شده نمی‌تونم هرسش کنم.
‫ساکاموتو-سان، روت حساب می‌کنم.
‫اوه، چه خوب، احسنت داری!
‫ساکاموتو-سان، دخترم سبزی نمی‌خوره.
‫خوشمزه‌ست!
‫فقط یه توپ برای بازی داریم!
‫ممنونم!
‫آچار فرانسه‌ی کل شهر شدی؟!
‫پس بگو.
‫خوب تونستی هویت واقعیت رو مخفی کنی.
‫ولی ساکاموتو-سان...
‫از دید من الانِ شما...
‫واقعاً مضحکه.
‫بازم برمی‌گردم.
‫تخم جن!
‫از آخرین باری که ساکاموتو-سان رو دیدم، پنج سالی می‌گذره.
‫خیلی چیزاش تغییر کرده.
‫اما...
‫واقعاً که خفنه، ساکاموتو-سان!
‫حتی با اضافه وزن هم هاله‌ش همونه که بود.
‫ای کاش! فقط یه بار دیگه! می‌شد باهاش! کار کنم!
‫نگاه نکن!
‫بله؟
‫متقاعدش کردی؟
‫خب، نه، اما‌ـــ
‫پس... کشتیش؟
‫رئیس.
‫ولی خب حالا مگه مجبوریم؟
‫ساکاموتو-سان الان حسابی خیکی شده. فکر نمی‌کنم هیچ دردسری ‌ـــ
‫شین.
‫اگه یه نفر از گنگ بزنه بیرون، حکم مرگشو امضاء کرده.
‫ساکاموتو قانونو زیر پا گذاشت.
‫پس نمی‌شه بذاریم قسر در بره.
‫و می‌دونی شین...
‫اگه تو از پس بر نمیای، اینجا آدم صف بسته تا بفرستمشون پای کار!
‫باز بخوای نق نق کنی خودتم می‌فرستم ور دل‌ـــــ
‫آه، خفه بابا.
‫گمونم چاره‌ای ندارم...
‫اگه من انجامش ندم، یه نفر دیگه انجامش می‌ده.
‫پس اگه در هر صورت قراره بمیره...
‫من... باید کسی باشم که انجامش می‌ده.
هی هی... این پی‌پیِ کدوم جونوریه به نظرت؟
‫عه، پیف‌پیف!
‫عه! همون پسر دیروزی...
‫شین-کون بودی، درسته؟
‫بازم برگشتی؟
‫نگا نگا! این پی‌پی آدم‌ فضایی نیست؟
‫شرمنده کوچولوها.
‫وقت جنگه.
‫چاکرم، ساکاموتو-سان.
‫راستش من امروز... احتمالاً از این شهر برم،
‫برای همین گفتم بیام...
‫خداحافظی کنم!
‫با قرص نعنایی؟
‫فایده نداره، نمی‌تونم ذهنشو بخونم.
‫کجاست؟
‫لعنتی! باید درست گارد بگیرم و...
‫تف توش...
‫من... داشتم...
‫یکم دیگه شام آماده‌ست! کمکم کن!
‫چشم!
‫اوه، داداشی بیدار شد!
‫عه‌وا!
‫خدا رو شکر، خدا رو شکر!
من کجام؟
‫طبقه‌ی بالای مغازه.
چرا برای شام بهمون ملحق نمی‌شی؟
عه؟
‫چیزه...
برنج اضافه می‌خوای؟
کیلو اضافه؟ یا مگا اضافه؟
‫معمولی لطفاً...
‫ایتاداکیماس!
چطوری کار به اینجا کشید؟
‫قصد جونشو داشتم...
‫نکنه... مسمومن؟!
‫ولی من برای تحمل سم آموزش دیدم.
‫خدایا...
‫چقدر گرم و خوبه!
‫واکنشش درست عین واکنشِ اون روزِ خودته.
‫عین بابایی!
‫چه خبره؟!
‫این چه حسیه؟!
‫تو کل کارایی که کردم، هیچ‌وقت همچین حسی نداشتم.
‫حالا فهمیدم.
‫ساکاموتو-سان...
‫می‌خواد از همین لحظه‌های کوچیک زندگیِ هرروزش محافظت کنه.
‫واسه همین بوده که کنار کشیده...
‫ساکاموتو-سان...
‫من...
‫ممنون برای شام.
‫واقعاً هنوزم حریف ساکاموتو-سان نیستم.
داستان چیه، شین؟
‫خاک تو سرت.
نتونستی ساکاموتو رو بکشی، آره؟
‫رئیس...
چته؟
‫واسه من بهونه نیاریا!
‫می‌شه از خیر ساکاموتو-سان بگذرین؟!
‫خاک بر سر خرت!
چت شده تو، شین؟
به چه دلیل؟
واسه چی حامی ساکاموتو شدی؟
‫الان کسایی رو داره که بره خونه پیششون.
‫ساکاموتو قوانین دنیای ما رو زیر پا گذاشته.
‫مسئولیتاشو رها کرده.
‫پس حقش مرگه.
‫پس مسئولیتش با من...
‫من به جاش می‌میرم.
‫لطفاً ساکاموتو-سانو بیخیال شین.
واسه چی اینجوری پشتش در میای؟
‫اسلحمو سمت کسی گرفتم که می‌پرستیدمش.
‫این روش جبران مافاتِ منه.
‫مشکلی نیست.
‫تو بمیری، می‌ذارم ساکاموتو زنده بمونه.
‫گوساله...
‫کور خوندی... خر نفهم.
‫یالا سقط شو.
‫شنیدم چی گفتی.
‫می‌دونستم که حَرَجی بهت نیست.
عوضی، ذهنمو خوند؟
‫بکشینش!
‫بیاین جلو...
‫مغزشو می‌پاشونم!
‫از این بالا همه‌چی تو دیدمه!
‫لعنتی!
‫چیکار می‌کنین؟ فقط یه نفره!
‫انگار یارو می‌دونه می‌خوایم چیکار کنیم.
‫یارو قدرت ذهنی داره!
‫اگه زیادی بهش نزدیک شین، ‫ذهنتونو می‌خونه.
‫فاصله‌تونو حفظ کنین! دوره‌ش کنین!
‫این آخرین خشابمه.
‫باید به زور راهمو باز کنم!
‫لعنتی...!
‫دیگه تمومه...
ساکاموتو-سان؟
ساکاموتو؟
‫بکشینش!
‫بمیر!
‫تخمِ...
‫برو به جهنم!
‫لعنتی!
‫ریدم بهت آشغال!
الان... چی شد؟
‫بمیر!
‫یکی یکی نرین تو دلش!
‫با هم بزنینش!
‫حالا!
‫تخم... حروم!
‫پشمام...
‫خودشه...
‫آدمکش افسانه‌ای...
‫ساکاموتو تارو!
ساکاموتو-سان... اینجا چیکار می‌کنین؟
ر-ردیاب؟
نکنه اینو دیشب کار گذاشتی؟
‫حواست به همه‌چی هستا!
‫ساکاموتو-سان...
‫من اون حرفو از ته دل زدم...
‫مهم نیست چی بشه...
‫همین امروز از این شهر می‌ر...
پیشبند؟
‫ساعتی، 800 ین...
‫اضافه‌کاری هم وایسی...
‫اضافه می‌دم.
عه؟
‫ساکاموتو-سان...
میشه بیخ لباسِ من رامن نخورین؟
‫لباسم نویِ نوـه...
‫در ضمن... رامنمون هم تمومه...
‫ما اومدیم!
‫عه‌ وا...
‫شین-کون... پیشبنده چه بهت میاد!
جدی می‌گین؟
‫چقدر تمیز شدی!
‫مادرجان... بفرما.
‫ای بابا... خوب فهمیدی چی می‌خوام!
‫دنبال همین بودم!
‫دستت درد نکنه.
‫باریکلا، نهان‌بین!
‫هی... بیا بازی...
‫بذار شیفتم تموم شه.
‫هی...
اصلاً حال می‌ده؟
‫خب... هنوز که خودمم نفهمیدم...
‫البته... از کار قبلیم بهتره.
کار قبلیت مگه چی بود؟
‫بهش بگو تا خاکت کنم.
‫خب، میشه گفت تمیزکاری می‌کردم...
‫... یه جورایی.
‫زود باش!
‫خوش اومدین!
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
روز اول آدمکش افسانه‌ای
آدمکش (نهان‌بین) شین
ساکاموتو
رئیس
ساکاموتو
شین
ساکاموتو
ممنون لطفاً بازم تشریف بیارین ساکاموتو
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
SayaKa & Captain Paran :مترجمین
داشتم سربالایی رو می دیدیم که
پشت چشمام درد گرفتن
داشتم جلوی باد قد علم می کردم که
قوزک پام درد گرفت
اگه گاهی از شب و جاده می‌ترسی
خیز بردار
قدم بردار
قولنجت رو بشکن
حالا
پا بذار رو گاز تا وقتی که سرخ شه
هنوز کافی نیست
باید کامل خسته شی
باید تو مسیر خود پابرجا بمونی
حتی اگه خودت سرخ شی، اشکاتو قورت بده
بیا بزنیم به اون راه
همین جور بدرخشیم
بزنیم بیرون
بدو
روزگار ساکاموتو