‫شین، کووووووشی؟!
‫یعنی تُف تو جاهای شلوغ.
‫بیا قال قضیه رو بکنیم و بریم از اینجا.
‫ای نادون...
‫کار ما که گشادبازی بر نمی‌داره.
‫باید از راه هاردبویلدی انجامش بدیم.
‫هاردبویلد در لغت یعنی سفت پخته شده ولی معنای استعاریش یعنی فولاد آبدیده، سرسخت، ‫جان سخت و اینا، فازشم اگه بخواین بدونین یه نوع شخصیته مثل شخصیت اصلی فیلم سین‌سیتی
‫حالا واسه من فاز آدم خوبه رو برندار.
‫مرتیکه پخته.
‫این کارت مردم‌آزاریه‌ها...
‫اوی!
چته بابا؟
‫حواست باشه پاتو کجا می‌ذاری، اوبیگورو.
ها؟
‫قطار مورچه‌ست.
‫جز هدف، جون کسی رو نمی‌گیریم.
‫شعار من اینه.
‫بیا پایین از رو منبر!
‫خیلی باحاله!
‫اوی!
‫چی می‌گی؟!
‫اگه پات درد گرفت، بگو...
‫مهربونم!
‫اوی...
‫د یالا! زود باش دیگه!
‫اینقدر جم نخور دیگه!
‫عی... سوسولو ببین! ‫دو تا قطره انداختما!
‫یالا، اون یکی چشمتو بده ببینم!
‫خدا رو شکر کن که یارو پادزهرشم داشت.
‫کارِت که با زهر باشه، پادزهرشم داری.
کی استخدامت کرده؟
اگه بگم، می‌ذارین جیم شم؟
ها؟
این... چاقوی سمیِ توـه؟
ها؟
‫اوی، چیکار...
‫هر ثانیه یه قطره میندازم.
‫بهتره تا ته نکشیده، حرفاتو بزنی.
‫هنوز یه چشم من مونده‌ها!
‫یه شرکت به اسم دوندنکای منو استخدام کرده.
‫یه جای سمیه که حتی واسه هدفای سختم، ما رو تنها می‌فرسته.
البته فکر کنم، دنیای جنایت کلش سمیه، می‌دونی؟
‫به ما گفتی که ضعیفیم چون از مرگ می‌ترسیم،
‫ولی خودت با یه تهدید دخترونه، بلبل شدی که.
‫ترس ندارم ولی هوس مرگم ندارم.
‫در ضمن، من فقط یه کارمند پاره‌وقتم.
‫واسه همین وحی نیومده که باید به اون شرکت وفادار باشم و اینا.
تو... اسمت تو انجمن آدم‌کشای ژاپن هست؟
SAA
‫آره، چرا نباشه.
‫SAA چیه؟
‫اممم، آه...
‫اینو ببین.
انجمن آدمکشان ژاپن؟
‫مدیریت آدمکشای حرفه‌ای با اوناست.
‫من و ساکاموتو-سان قبلاً عضو بودیم.
‫تو ژاپن فقط 400 تا حرفه‌ای داریم.
‫به نظر من که شبیه گواهینامه‌ست.
‫اینو به اون راحتیا نمی‌دن، بابا!
‫اصلاً فوتوژنیک نیستیا.
‫بدش بینم!
هی... اگه یه سؤال بپرسم خیالیه؟
‫شنیدم... قبلاً عضو اوردر بودی...
راسته؟
اوردر؟
عه؟
‫پس فقط یه افسانه نیست.
‫وای! اینجان!
‫مامان، بابا و اینا اینجان!
‫داشتیم دنبالتون می‌گشتیم!
همه گرسنه‌ن، مگه نه؟
‫اوه! همون آدم بده که داشت کتک می‌خورد!
چیکار می‌کردین؟
‫این آقا از بچه‌های نمایشه، داره تمرین فرار از بند می‌کنه...
‫خیلی جالب بود، اومدیم تماشا!
‫آها... خسته نباشین!
‫هانا تو پختن غذا کمک کرده‌ها!
‫باریکلا!
‫اونجا نیمکت هست که بشینیم!
‫صبر ندارم که غذای هانا-چانو مزه کنم!
‫اونیگیری درست کردم، با تخم کاد و سالمون و ماهی تن و اینا...
‫ما ترتیب اینا رو واست می‌دیم.
دیگه دست از سر ما بردار، باشه؟
عه؟ نمی‌خواین منو بکشین؟
‫البته که نمی‌خوایم.
‫ما اینجاییم تا از شهربازی لذت ببریم.
‫اون نمایش...
‫خیلی قشنگ بود!
‫بای بای!
‫آه... باشه...
بهش گفتی؟
‫آره! می‌دونی؟ بهش چسب زخمم زدم!
‫باریکلا، هانا-چان!
‫یه مشت اسکل...
‫اصلاً فازش پرید.
‫یه دور دیگه سوار شم و بعد برم.
چی شده؟
‫یه جورایی خیلی گیج و ویجم... ‫حتماً از عوارض اون پادزهره.
‫فکر نکنم امروز بتونم ذهن کسی رو بخونم.
‫عه؟! قرار بود سنسور باشی مثلاً!
‫قبلاً همچین اتفاقی برام نیفتاده بود.
‫مدیر... باید بریم. ‫خطرناکه‌ اینجا.
‫ببخشید که ناامیدتون کردم!
‫هی، بچه‌ها...
مامان؟ چی شده؟
‫شماها امروز عجیب شدین.
چیزی رو از من مخفی می‌کنین؟
‫ها؟!
‫اگه چیزی ذهنتو مشغول کرده...
‫بهم بگو که سبک شی، تاتسو.
کجا تشریف می‌بری، تات-چان؟
می‌شه پیاده شی از روم، ننه‌جون؟
‫له و پهم کردی رفت.
‫عین همیشه گنده‌گنده حرف...
‫اوی!
‫چـ ــ چی شد باز؟!
‫هی، دختر خوب...
لنگاتو وا کردی که چی بشه؟
‫اینجوری نمی‌دونم کجا رو نگاه کنم.
دختر خوب؟
شماها اینجا چیکار می‌کنین؟ بویلد-سان؟ اوبیگورو-سان؟
‫کار ناتموم تو رو تموم می‌کنیم، دیگه.
‫ای بابا... انگار مجبوریم مراقبت باشیم.
‫هی تو... می‌دونی که اگه کارو انجام ندی، ‫کار از اخراج و این حرفا می‌گذره، نه؟
خب، چی می‌گی حالا؟
‫دست شما درد نکنه.
‫خیلی حال می‌ده... می‌ریم افسانه‌کشی... ‫ساکاموتو تارو!
راستی تو... اصلاً ندیده بودیش، نه؟
‫ولی این زخم خوب یادشه.
‫نکنه اون زخمو همون ساکاموتو...
‫نخیر!
‫چند وقت پیشا خوردم زمین!
‫عه؟ یعنی چقدر بد افتادی که اینطوری شده؟!
‫این دوتا دارن حس و حال لوسی ساطع می‌کنن، ولی...
‫دو سال پیش تو جنگای بالکان...
‫همین دوتا رو هم بالای 100 نفرو کشتن.
‫اینا خوف‌ترین و وحشی‌ترین زوجین که دوندنکای به خودش دیده.
‫اون اسکلا... کارشون ساخته‌ست.
‫چی دارین می‌گین؟!
‫ما اصلاً چیزی رو مخفی نکردیم.
آه، پس نکنه غذا به حد کافی نیاوردم؟
یا نکنه بعد از اون همه سواری، حالت بد شده؟
بابا و اینا... شما از شهربازی بدتون میاد؟
‫نه بابا! خیلی کیف می‌ده اینجا!
‫تازه کلی خوش گذروندیم!
‫این دیوونه از بس کف کرده بو، از ترن هوایی افتاد!
‫ای بابا... پس خیال کردم الکی...
خب... می‌شه ما وسیله‌ی بعدی رو انتخاب کنیم؟
‫البته که میشه! هرجا بگین ما میایم!
حالا کجا بریم؟
‫چرخ و فلک!
‫ساکاموتو-سان، تا الان که خبری نبوده ظاهراً...
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫پارک هنوز بازه، هوام روشنه.
‫اینجا جایی نیست که دلخواه یه آدمکش باشه.
‫رسیدیما!
‫خانه‌ی ارواح!
‫آدمکشا واسه اینجا دست و پا میشکنن!
‫به بخش ضجّه خوش آمدید!
‫تکه‌تکه از قصابیِ یک دکتر دیوانه...
‫ارواح انتقام‌جوی بیماران در این تالار وحشت سُکنی گزیده‌اند.
‫بر حذر باشید...
‫چرا که هیچ احدی این بخش را زنده ترک نگفته...
‫وای... چقدر هیجان‌انگیز!
‫ترسناکه!
اون چیه؟
‫داروی اضطرابمه.
‫دختره‌ی خل.
‫بسیار خب، مقدمتان خون‌باران.
‫خب...
پایه‌ی یه خون‌پاشیِ درست و درمون هستی؟
‫اینجا رو چه خوب درست کردن! ‫بیخود نیست که بهش می‌گن ترسناک‌ترین خانه‌ی ارواح ژاپن!
‫واقعاً فضای داخلی رو خیلی خوب درآوردن.
‫خیلی خوشحالم که داره به خانوم و بچه‌تون خوش می‌گذره.
‫حواست جمع باشه.
‫چشم، البته که هست!
دشمنه؟
‫یه زامبی دیگه!
ها؟
‫زامبیه خشک شد که...
‫وانمود کرد که ترسیده تا دور از چشم خانومش ‫دخلشو بیاره؛ باریکلا، ساکاموتو-سان!
‫ترسیدیا!
گواهینامه‌ی آدمکشی؟
‫یه تازه‌کار بود که تازه عضو شده.
‫اگه بخوان از این آشخورا بفرستن، ‫جای نگرانی نیست.
‫اگه کلشون همینا بودن که آره.
‫جداً بدک نیست به عنوان یه آدم خیکی.
‫الان دیگه دلم می‌خواد ببینم که واقعاً چند مرده حلاجه.
‫فرضِ خالیشم، مو به تنم سیخ می‌کنه.
‫نبینم دست بهش بزنیا.
‫اونو من باید از روش هاردبویلدی برم تو کارش.
‫هی خش خش نکن، سرمو بردی.
می‌شه این عادت ناجورِ بعد از استرستو ترک کنی؟
‫نگران نباش، ساکاموتو کلاً واسه خودت.
رفیقِ شفیقته، مگه نه؟
رفیق کجا بود؟
‫اون عوضی... رفیق من نیست.
چطوری؟
ساکاموتو بودی، نه؟
شنیدم...! انگار کارت خیلی خوبه، نه؟
‫تو تمرین زدی یکی از رفیقامو ناکار کردی.
‫مونده بودم چجور یارویی هستی.
‫نگران نباش... من نیومدم انتقام بگیرم.
‫هاردبویلدیا... پسر...
‫خوشم اومد.
‫من و اون از یه قماش بودیم.
‫حتی بیرون از مأموریتا و کلاسامون...
‫طبیعی بود که ما هم‌قماشا بیشتر و بیشتر باهم وقت بگذرونیم.
‫می‌دونی چیه؟ ساکاموتو...
‫آدمای عادی، امروز ولنتاینو جشن می‌گیرن.
‫به ما نیومده این کارا... ‫ما هاردبویلدیم بابا.
ما رو چه به شکلات و عروسک و نمی‌دونم چی؟
‫وای! اوناهاشش!
‫چیزه... ساکاموتو-سان؟!
اینو... می‌شه از من قبول کنین؟
‫شنیدم که ساکاموتو-سان از مگنوم 44 خوشش میاد...
‫واسه همین شکلاتا رو با قالب خشاب اون آب کردم!
‫ساکاموتو-کون!
‫ناگومو...
‫ببین تو اداره‌ی آدمکشی، این دخترا چقدر هدیه بارم کردن!
کیه اون یارو؟
‫نمی‌دونم.
‫اگه شکلات دوست داری... اونا رو بخور.
‫مجبور شدم دست رد بزنم به سینه‌ی دخترای اداره‌ی سَم.
‫برو کنار بینم، مزاحم!
‫فکر می‌کردم از یه قماشیم، ولی...
‫اون یارو اصلاً هاردبویلد نبود.
وایسا... اینا همه‌ش از سر دلخوری از ساکاموتوـه؟
‫فهمیدم.
پس می‌خوای بری و سنگای قدیمی رو وا بکَنی، آره؟
موهام سیخ شـــ
‫نخیر!
‫دیگه واسم مهم نی!
‫ادای سرسختا رو در میاره! چه ناز!
یعنی چقدر از اونا اینجا قایم شدن؟
‫حیف از این همه حقوقی که دادن.
‫من دیگه می‌خوام برگردم خونه.
‫چقدر زامبی اینجاست! کیف می‌ده!
یعنی بعدی چه شکلیه؟
‫الحق که دختر ساکاموتو-سانه!
‫برعکس بعضیا، اعصاب فولادین داره.
‫ساکت شو دیگه!
‫الان نشونت می‌دم!
هی تو... واقعاً اون چیه هی می‌خوری؟
‫داروی خوش‌شانسی خاندان لوـه.
‫این که مشروبه! دارو چیه بابا؟!
‫بابا اینقدر زر نزن دیگه!
‫دیگه فکرم نمی‌کنه این روانی!
‫نمی‌تونم رد شم!
‫برو کنار.
‫چطوری؟ ساکاموتو...
منو یادت هست؟
‫یادم نیست.
خانواده‌م کجان؟
‫جهنمو میارم جلو چشات.
‫کاری می‌کنم که خوب یادت بیاد.
‫البته واسم مهم نیستا!
آئویی-سان؟
هانا-چان؟
‫خدا رو شکر!
‫فقط بیهوشن.
‫هی هی... همه رو گاز می‌گیره ما رو چراغ نفتی.
‫ شما فینگیلیا که حال نمی‌دین.
کی هستی تو؟
‫بیا جلو، پیرزن!
‫بذار بهت نشون بدم که 4000 سال سنت خانوادگی یعنی چی...
تای چیه؟ نه، فن میمون مَسته؟
‫بو گند الکل می‌دی!
‫عه وا...
این یکی خوب سرزنده‌ست، نه؟
‫مو به تنم سیخ شد!
واقعاً منو یادت نی، ساکاموتو؟
‫گفتم که نه.
‫تمومش کن.
خانواده‌م کجان؟
‫بذار اینو بهت بگم...
‫منم یه چیزای محوی فقط یادمه.
اصلاً یادم باشه که چی؟
‫جواب سؤالمو بده.
‫خودت برو دنبالشون بگرد.
‫من که ننه‌ت نیستم.
‫بوم!
‫غمگینم...
‫ساکاموتو.
‫پارتی شروع شد.
حواست کجاست، پیرزن؟
‫کارت بدک نیستا!
‫مشت خوبی بود... بدون تنِش اضافه.
جدی؟
‫ولی...
‫هنوز کار داری.
‫حالم بد شد...
‫لو!
‫خیله‌خب...
‫اگه می‌خواستم جدی باشم...
‫شما سه‌سوته مرده بودین.
‫ولی اینجوری که مو به تنم سیخ نمی‌شه.
‫واسه همین...
‫چته عوضی؟ ولم کن! آشغال!
‫می‌خوام ببینم واقعاً چی بارتونه.
‫طبق تجربیات من...
‫وقتی حسابی بترسین، جَنَمِ واقعیتونو نشون می‌دین.
‫قوانین ساده‌ن.
‫هر ده ثانیه باید بهم ضربه بزنی.
‫اگه نتونی این کارو بکنی...
‫باید پسره رو تیکه‌تیکه ببری.
‫وقتت داره تموم می‌شه‌ها...
مو به تن سیخ نشد؟
‫من نمی‌تونم که!
‫شین، ببخشید!
از این مست احساسیاست؟
‫5 سالی میشه که بازنشسته شدی...
حالیته، ساکاموتو؟
‫ 5 سال تفاوت یعنی این.
‫بین من و تو.
‫غمگینم...
‫تو واقعاً بد سگِ هاردبویلدی بودی.
‫دیگه کاری ازت ساخته نیست...
‫... با این بمبای سوپربالای من.
‫یا به صورت مخفف...
‫و با این راکت داینامایت پانچ من...
‫یا به صورت مخفف...
‫می‌تونم از هر فاصله و زاویه‌ای بزنمت.
اینو هم فراموش کرده بودی؟
‫مرتیکه‌ی ضایع.
‫اوی، ببینین، ساکاموتو، ناگومو!
‫این‌تو دینامیت گذاشتم...
‫از تکانه‌ی انفجارش استفاده می‌کنم!
تمیزه، نه؟
‫آره، خیلی جالبه!
اسمش چیه؟
‫راکت داینامایت پانچ!
‫یا به صورت مخفف، آر دی پی.
‫چه ضایع!
‫فقط بهش بگو سوپر پانچ.
سوپر؟
‫باریکلا! اسم اونا رو می‌ذارم سوپربال!
‫هرچی می‌گه ضایعه!
‫اونا چین؟ من که نمی‌دونم...
‫سوپربال حرف نداره!
‫ همین سوپر پانچ خوبه‌ها!
‫عوضی، چشم من به تو بود!
‫مأموریتا رو کامل می‌کردی!
‫شکلاتا رو درو می‌کردی!
‫ولی الان اینقدر پخمه شدی!
‫اینو اصلاً نمی‌بخشم!
‫ببین چی شدی!
‫حتی از خانواده‌تم نمی‌تونی محافظت کنی!
‫تو الان...
‫فقط یه خوکی!
‫شبت خوش... ساکاموتو.
‫بدرود... خاطرات شیرین جوانی.
این چه حسی بود که الان داشتم؟
‫10 گرم پتاسیم پرکلرات.
‫4.8 گرم آمونیوم نیترات.
‫20 گرم پی-تریت.
‫3.5 گرم نیترو جی‌کی.
این عوضی داره محتویات بمبامو می‌گه؟
‫حالا یادم اومد، بویلد.
‫وقتشه که بهت نشون بدم چه‌کارایی ازم برمیاد.
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
روز چهارم ‫هاردبویلد
معتبر تا روز مرگ
راهنما
در فرار
اتاق عمل
آیین هاردبویلد
مرکز آموزش و تمرین آدمکشی ژاپن کلیِر کریِیشن
بویلد ‫(15 ساله)
ساکاموتو ‫(14 ساله)
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
SayaKa & Captain Paran :مترجمین
داشتم سربالایی رو می دیدیم که
پشت چشمام درد گرفتن
داشتم جلوی باد قد علم می کردم که
قوزک پام درد گرفت
اگه گاهی از شب و جاده می‌ترسی
خیز بردار
قدم بردار
قولنجت رو بشکن
حالا
پا بذار رو گاز تا وقتی که سرخ شه
هنوز کافی نیست
باید کامل خسته شی
باید تو مسیر خود پابرجا بمونی
حتی اگه خودت سرخ شی، اشکاتو قورت بده
بیا بزنیم به اون راه
همین جور بدرخشیم
بزنیم بیرون
بدو
روزگار ساکاموتو